Η παρακμή μιας ψυχρής ουτοπίας: Γεροντική Άνοια & Υποβοηθούμενη εξόντωση από το ευφυές Αυτόματο
Το 1996, ο John Perry Barlow κοινοποίησε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Κυβερνοχώρου.
Ήταν μια επίδειξη φιλελεύθερης τόλμης ενάντια στα έθνη-κράτη στο όνομα μιας ανώτερης καθολικότητας της Γνώσης. Αλλά ήταν και μια επίδειξη νεοφιλελεύθερης αλαζονείας.
Η παγκοσμιοποίηση της Αγοράς και της Γνώσης έφερε συναρπαστικές υποσχέσεις, αλλά επώασε ένα δηλητηριασμένο αυγό που σήμερα εκκολάπτεται: τον πόλεμο όλων εναντίον όλων.
Eκείνη την εποχή της Κυβερνο-αισιοδοξίας, φωνάζαμε στους κυβερνώντες: εμείς δημιουργήσαμε τον χώρο του παγκόσμιου δικτύου και δεν σας θέλουμε στην επικράτειά μας.
Eκείνη τη δεκαετία, η εικονική τάξη, κληρονόμος της επιστήμης του εικοστού αιώνα και, κατά κάποιο τρόπο, κληρονόμος της ελευθεριακής ενέργειας του παγκόσμιου κινήματος του 1968, εμφανίστηκε στη σκηνή ως ένα νεαρό σώμα ικανό να παράγει καινοτομία χρήσιμη για ολόκληρη την κοινωνία.
“Governments of the Industrial World, you weary giants of flesh and steel, I come from Cyberspace, the new home of Mind. On behalf of the future, I ask you of the past to leave us alone. You are not welcome among us. You have no sovereignty where we gather.”
https://www.eff.org/cyberspace-independence
Τριάντα χρόνια αργότερα, είμαστε αναγκασμένοι να διαβάσουμε το Μανιφέστο των εικοσιδύο σημείων της Τεχνο-Δημοκρατίας, ένα κείμενο υπέρτατης ηλιθιότητας που γράφτηκε από τους καταθλιπτικούς Alex Karp και Nicholas Zamiska: λευκός εθνικισμός, επιθετικός υπερεθνικισμός, λατρεία της καταστροφικής δύναμης της τεχνολογίας. Υποσχέσεις πολέμου.
Η διεκδίκηση της λευκής φυλετικής ανωτερότητας είναι αξιοθρήνητη, αλλά και τρομερά επικίνδυνη, επειδή θεωρεί ότι δικαιούται να εξοντώσει τους unter menschen, να υποτάξει τη Γνώση στο Έθνος και μεταθέτει την ευθύνη της απόφασης για τον πυρηνικό πόλεμο στο μοναδικό μας παιδί που δεν πάσχει από καταθλιπτική ψύχωση: το Ευφυές Αυτόματο.
Πίσω από την υπερεθνικιστική αλαζονεία διακρίνεται το βαθύ γήρας του λευκού σώματος, άκαμπτο μέσα στον πάγο των μαθηματικών, και η γεροντική απελπισία ενός πολιτισμού που δεν είναι πλέον σε θέση να κυβερνήσει το χάος που προκαλείται από την υπερφιλελεύθερη επιτάχυνση και τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των όπλων μαζικής καταστροφής.
Οι απεγνωσμένες χειρονομίες του Super-Loser POTUS είναι η αδιαμφισβήτητη απόδειξη του τραγικού λαβυρίνθου στον οποίο έχει παγιδευτεί ο υπερεθνικιστικός νους.
Ο πλανήτης, κατεστραμμένος από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, βρίσκεται τώρα στα πρόθυρα μιας τελικής υπερ-σύγκρουσης.
Ο εγκέφαλος της λευκής φυλής (brainrot, όπως παραδέχεται η ίδια) δεν είναι πλέον ικανός να χειριστεί την Τερματική μηχανή, ούτε να εξασφαλίσει τον έλεγχο του ατομικού over kill. Το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να παραδώσει τον μοχλό του over kill στον υπερ-Ευφυή αυτόματο κληρονόμο του, ελπίζοντας ότι αυτός θα μας εγγυηθεί τη νίκη.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και οι unter menschen διαθέτουν over-killing weapons, και ακόμη και οι unter menschen (ειδικά αυτοί οι μικροκαμωμένοι Κινέζοι) διαθέτουν το Ευφυές Αυτόματο, και πρόσφατα μας έδειξαν έναν στρατό από ρομπότ πολεμιστών, μπροστά στους οποίους ο κ. Alex Karp καλά θα έκανε να κατέβει από το καλάμι του.
Όμως φοβάμαι ότι δεν θα προσγειωθεί, τόσο το χειρότερο για όλους.
________________
Σε διάστημα τριάντα ετών, η δημογραφία έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι στη φυλή που πιστεύει ότι είναι ανώτερη.
Το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα είδε ένα πρωτοφανές δημογραφικό άλμα, που συνοδεύτηκε από προόδους στην ιατρική επιστήμη.
Η γενιά που εμφανίστηκε την μεταπολεμική τριακονταετία (η δική μου) απολάμβανε την καλύτερη διατροφή όλων των εποχών, ήταν καλλιεργημένη, εκλεπτυσμένη, αρκετά ευτυχισμένη ή τουλάχιστον γεμάτη ελπίδα, και πίστευε ότι η ειρήνη ήταν εφικτή και ίσως ακόμη και ο σοσιαλισμός.
Αλλά με την αλλαγή του αιώνα, η δημογραφική καμπύλη ανατράπηκε και ο θρίαμβος της ιατρικής επιστήμης επέτρεψε σε έναν ατελείωτο στρατό ηλικιωμένων να εισβάλει στην σκηνή της ιστορίας: αλαζόνες, δύστροποι, επιθετικοί και ανίκανοι να αντιληφθούν την εξασθένησή τους, αφού είχαν μεγαλώσει μέσα σε μια κουλτούρα όπου τα γηρατειά και ο θάνατος ήταν ανομολόγητα και απαγορευμένα.
Ούτε η διαφημιστική ιδεολογία της άρχουσας τάξης, ούτε η κριτική σκέψη μαρξιστικής εμπνεύσεως προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν αυτή την ανατροπή της προοπτικής, αυτή την φθορά του συλλογικού σώματος και τη θλίψη που εισέβαλε στον συλλογικό νου, όχι μόνο των ηλικιωμένων, αλλά ακόμη πιο έντονα των νέων, σκόρπιων και μοναχικών γενεών, που καταπιέζονται από το βάρος ενός μέλλοντος το οποίο γίνεται ολοένα και πιο γεροντικό.
Εφόσον δεν έχουμε αναλογιστεί το θέμα των γηρατειών και του θανάτου, βρισκόμαστε τώρα απροετοίμαστοι μπροστά στην εξάπλωση της γεροντικής άνοιας. Το ναζιστοειδές μανιφέστο του κ. Alex Karp και του συνεργάτη του πρέπει να διαβαστεί, πρώτα απ’ όλα, ως μια οργισμένη διακήρυξη για την παρακμή μιας κουλτούρας που δεν αποδέχεται τη γήρανση και αδυνατεί να αντιληφθεί τον θάνατο.
Αυτό το αξιοθρήνητο μανιφέστο επιδιώκει να αναζωογονήσει το πολεμικό πνεύμα της κυρίαρχης φυλής, αποστειρώνοντάς την από κάθε ενσυναίσθηση, από οποιαδήποτε κατανόηση του άλλου.
Το σημείο δέκα προειδοποιεί ότι «Η ψυχολογικοποίηση της πολιτικής μάς θέτει εκτός πορείας. Όσοι νομίζουν ότι κάνουν πολιτική για να θρέψουν την ψυχή τους… θα απογοητευτούν».
Αν ο σύγχρονος πολιτισμός είχε παράγει κάτι καλό, παράλληλα με τη βίαιη επικράτηση της δυτικής αποικιοκρατίας, αυτό ήταν η αχτίδα οικουμενικότητας που, στις καντιανές και μαρξιστικές παραλλαγές της, επιχείρησε να διανοηθεί τη δυνατότητα της ειρήνης και του διεθνισμού.
Ο ατρόμητος Karp (και ο πιστός ιπποκόμος του Zamiska) πιστεύουν ότι με το άγριο ύφος θα σπείρουν τον τρόμο στους unter menschen.
Αλλά δεν φαίνεται οι Πέρσες unter menschen να έχουν φοβηθεί και πολύ, ενώ οι Κινέζοι unter menschen γελούν και παρακολουθούν την κατάρρευση του αμερικανικού πνεύματος, περιμένοντας το πτώμα να περάσει τον ποταμό.
Το σημείο 5 προειδοποιεί για τυχόν περιορισμούς (ηθικούς ή απλώς ανθρώπινους) στην άσκηση της ένοπλης βίας (και της Φονικής Νοημοσύνης): «Οι αντίπαλοί μας δεν θα χάσουν χρόνο συζητώντας τα πλεονεκτήματα των τεχνολογιών. Θα προχωρήσουν χωρίς πολλές ιστορίες».
_________________
Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο του Μανιφέστου, επειδή περιγράφει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: σε συνθήκες ανταγωνισμού, τα χειρότερα είναι εγγυημένα.
Θυμάστε τις ένδοξες μέρες του νεανικού και αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, τις εποχές που ο John Perry Barlow μπορούσε να γράψει αυτή την θρασεία δήλωση;
Τότε, μας έλεγαν ότι έπρεπε να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, από τα σχολεία μέχρι την υγειονομική περίθαλψη και κάθε άλλη υπηρεσία, επειδή ο (οικονομικός) ανταγωνισμός βελτιώνει την απόδοση και εγγυάται την υψηλότερη ποιότητα για τους χρήστες των υπηρεσιών.
Δεν ήταν αλήθεια, και σήμερα γνωρίζουμε ότι οι συνθήκες διαβίωσης της κοινωνίας έχουν επιδεινωθεί σημαντικά από τότε που το κυρίαρχο κριτήριο έγινε το κέρδος και όχι το συλλογικό καλό.
Αλλά αν ο οικονομικός ανταγωνισμός έχει προκαλέσει μια κοινωνική καταστροφή, ο στρατιωτικός ανταγωνισμός θα μπορούσε να προκαλέσει την τελική καταστροφή, την καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού.
Μερικοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι μπορούμε να αποτρέψουμε την Τεχνητή Νοημοσύνη από το να επιφέρει φοβερές καταστροφικές επιπτώσεις θεσπίζοντας ηθικούς κανόνες ικανούς να εμποδίσουν το Αυτόματο να μας στραγγαλίσει.
Αλήθεια;
Θα μπορούσαμε να το πιστέψουμε σε συνθήκες ειρήνης και παγκόσμιας αδελφοσύνης.
Αντιθέτως, έχουμε εισέλθει στην εποχή του επιθετικού εθνικισμού. Πώς μπορούμε να περιμένουμε από τους εχθρούς μας να συμπεριφέρονται σωστά, αν εμείς έχουμε δηλώσει ότι σίγουρα θα συμπεριφερθούμε άσχημα;
Σε κάθε ανταγωνιστικό καθεστώς, υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε: τις στρατηγικές του ανταγωνιστή ή του εχθρού μας.
Αλλά το ίδιο το γεγονός ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε μας οδηγεί να κάνουμε αυτό που μας επιτρέπει η γνώση μας. Όλα όσα μας επιτρέπει να κάνουμε, χωρίς περιορισμούς. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, επειδή ο εχθρός μπορεί να κάνει αυτό που εμείς αποφεύγουμε να κάνουμε. Επομένως, δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην κάνουμε όλα όσα μας επιτρέπει η γνώση μας, ανεξάρτητα από το αν είναι καταστροφικά ή, μάλλον, ακριβώς επειδή είναι.
Επομένως, καμία καταστροφή για την οποία είναι ικανή η γνώση μας δεν θα μας χαριστεί.
Γι αυτό, είμαι πεπεισμένος ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας είναι ο τελευταίος αιώνας.
Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να σκεφτούμε: εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτό που μας εκθέτει σε κίνδυνο (ακόμα και σε ακραίο κίνδυνο) ενέχει τις συνθήκες μιας ανώτερης τάξης, μιας μαθηματικής τάξης που, τελικά, θα απελευθερωθεί από εκείνη την ατέλεια που είναι η συνειδητή ζωή.
Το Αυτόματο το γνωρίζει αυτό. Επομένως, είναι αποφασισμένο να εξαλείψει την ατέλεια που είμαστε εμείς.
Γι’ αυτό το δημιουργήσαμε;
