Οι Σαχράουι, μια νομαδική κοινότητα στη Βόρεια Αφρική επηρεασμένη από βερβερικούς, αφρικανικούς και αραβικούς πολιτισμούς, και των οποίων το όνομα σημαίνει «κάτοικοι της ερήμου», αριθμούν περίπου μισό εκατομμύριο και μιλούν αραβικά Χασάνι. Τον 7ο και 8ο αιώνα άρχισαν να ασπάζονται το Ισλάμ, και έζησαν για πολλά χρόνια υπό ισπανική κατοχή. Το 1975, καθώς η Ισπανία ετοιμαζόταν να αποσυρθεί, δημιούργησαν το Μέτωπο Πολισάριο, και μετά την αποχώρηση της Ισπανίας ξεκίνησε η μαροκινή κατοχή της περιοχής, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Με στόχο την κάλυψη του διοικητικού κενού που είχε δημιουργηθεί, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι (SADR) στις 27 Φεβρουαρίου 1976 και ξεκίνησε ένοπλο αγώνα κατά του Μαρόκου. Στη συνέχεια, ο ΟΗΕ παρενέβη και πρότεινε δημοψήφισμα σε αντάλλαγμα για τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα. Ωστόσο, τρεις δεκαετίες πολιτικών ελιγμών ευνόησαν το Μαρόκο και το υποσχόμενο δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ, και το Μέτωπο Πολισάριο, το οποίο θεώρησε αυτή τη διαδικασία ως «ενίσχυση της κατοχής», επανέλαβε τον ένοπλο αγώνα στις 13 Νοεμβρίου 2020. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, ο Μοχάμεντ Σάλεμ Άχμεντ Λαμπέιντ, εκπρόσωπος του Μετώπου Πολισάριο στην Καταλονία, μιλάει για τις πρόσφατες εξελίξεις, τη σημασία που αποδίδει ο λαός των Σαχράουι στην εκπαίδευση, τη διπλωματία και τις προσπάθειες διατήρησης της εθνικής ενότητας, καθώς και στο δύσκολο αγώνα που δίνουν, στις αιτίες μιας σύγκρουσης που είναι ελάχιστα γνωστές στο ευρύ κοινό και στα κύρια αιτήματά τους.
Την συνέντευξη πήρε ο Κούρδος δημοσιογράφος Ντεβρίς Τσιμέν, Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης
-Μια μαροκινή επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στις αρχές Ιουνίου σκότωσε τον Lahbib Mohamed Abdelaziz, μέλος της Εθνικής Γραμματείας του Μετώπου Πολισάριο και στρατιωτικό διοικητή. Πως προέκυψε αυτή η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Δυτική Σαχάρα και γιατί αναζωπυρώνεται ξανά τώρα;
-Η τρέχουσα κλιμάκωση δεν ξεκίνησε με εκείνη την επίθεση. Είναι η λογική συνέπεια της αποτυχίας της ειρηνευτικής διαδικασίας υπό την ηγεσία του ΟΗΕ και των συνεχιζόμενων προσπαθειών του Μαρόκου να επιβάλει μια ήδη συναφθείσα συμφωνία στη Δυτική Σαχάρα. Για σχεδόν τριάντα χρόνια, το Μέτωπο Πολισάριο σεβάστηκε την κατάπαυση του πυρός του 1991 και συνεργάστηκε με όλες τις προσπάθειες του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση που είχε υποσχεθεί στον λαό των Σαχράουι. Ωστόσο, το δημοψήφισμα αυτό δεν διεξήχθη ποτέ. Εν τω μεταξύ, το Μαρόκο εδραίωσε την κατοχή του κατασκευάζοντας στρατιωτικές υποδομές, εκμεταλλευόμενο τους φυσικούς πόρους της περιοχής, ασκώντας καταστολή στα κατεχόμενα εδάφη και αλλάζοντας προοδευτικά την πραγματικότητα επί τόπου. Το σημείο καμπής ήρθε στις 13 Νοεμβρίου 2020, όταν οι μαροκινές δυνάμεις παρενέβησαν στην περιοχή Guerguerat, μια κατεχόμενη ζώνη, όπου το Μαρόκο είχε ανοίξει έναν παράνομο διάδρομο για την εξαγωγή φυσικών πόρων των Σαχράουι στην υπόλοιπη Αφρική. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη συμφωνία του 1991 άκυρη και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Έκτοτε, η σύγκρουση έχει εισέλθει σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από σχεδόν καθημερινές συγκρούσεις κατά μήκος του μαροκινού στρατιωτικού τείχους και από τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες έχουν αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των μαχητών των Σαχράουι. Συνεπώς, η επίθεση που αναφέρεται στην ερώτηση δεν αποτελεί την αιτία της κλιμάκωσης, αλλά μάλλον συνέπεια ενός πολέμου ο οποίος, από την οπτική μας στο Μέτωπο Πολισάριο, δεν θα είχε συμβεί ποτέ εάν τα Ηνωμένα Έθνη είχαν εκπληρώσει τη δέσμευσή τους να διοργανώσουν το δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση, και λόγω της αδιαλλαξίας του Βασιλείου του Μαρόκου.
-Το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε το 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιακή κυριαρχία. Πως υποστήριξε ο πληθυσμός το κίνημα εκείνη την εποχή;
-Ναι, το Μέτωπο Πολισάριο δημιουργήθηκε στις 10 Μαΐου 1973 σε αντίθεση με την ισπανική αποικιοκρατία. Υιοθέτησε το σύνθημα: «Με το τουφέκι θα κατακτήσουμε την ελευθερία», μετά την αποτυχία των ειρηνικών προσπαθειών για τον τερματισμό της αποικιοκρατίας στη Δυτική Σαχάρα. Η πραγματικότητα του αποικισμού, της περιθωριοποίησης, του αποκλεισμού και των πολιτικών λιμού και άγνοιας που προωθούσε η Ισπανία ήταν εντελώς απαράδεκτες. Αυτό προκάλεσε μια γρήγορη και ευρεία αντίδραση από τον λαό των Σαχράουι στο κίνημα, γεγονός που αντικατοπτρίστηκε σαφώς στην αποστολή διερεύνησης γεγονότων των Ηνωμένων Εθνών που επισκέφθηκε την περιοχή τον Μάιο του 1975. Η αποστολή επιβεβαίωσε ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν ενωμένοι στην επιθυμία τους να επιτύχουν ανεξαρτησία και ότι το Μέτωπο Πολισάριο ήταν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη Δυτική Σαχάρα.
-Μετά την αποχώρηση της Ισπανίας το 1975, το Μαρόκο κατέλαβε τη Δυτική Σαχάρα. Ποιοι ήταν οι λόγοι για αυτό και πως αντέδρασε το Μέτωπο Πολισάριο;
Καταρχάς, πρέπει να κατανοήσουμε ότι η χαοτική αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ των ίδιων δυνάμεων που, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να χρηματοδοτούν, να υποστηρίζουν και να νομιμοποιούν τη μαροκινή κατοχή. Οι θέσεις αυτών των δυνάμεων έχουν παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητες από το 1974. Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, που εκπροσωπούνταν τότε από τον υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, είναι, ουσιαστικά, η ίδια με αυτήν που έχει σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ. Ομοίως, η θέση της Γαλλίας υπό την προεδρία του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν είναι συγκρίσιμη με αυτήν που έχει σήμερα ο Εμανουέλ Μακρόν. Ομοίως επίσης, η θέση της Ισπανίας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Φρανθίσκο Φράνκο και της βασιλείας του Χουάν Κάρλος Α’ είναι παρόμοια με αυτήν που έχει σήμερα ο βασιλιάς Φελίπε ΣΤ’ και η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσες. Όλα είχαν προγραμματιστεί εκ των προτέρων: η στρατιωτική εισβολή του Μαρόκου, η λεγόμενη Πράσινη Πορεία (σημ; ήταν μια διαδήλωση περίπου 350.000 Μαροκινών τον Νοέμβριο του 1975, συντονισμένη από την κυβέρνηση και τον στρατό του Μαρόκου, με στόχο να πιέσουν την Ισπανία να παραδώσει την αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας στο Μαρόκο, οι Τριμερείς Συμφωνίες της Μαδρίτης και άλλες εκδηλώσεις είχαν σχεδιαστεί πριν από τη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1975, κατά την οποία το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη επρόκειτο να εκδώσει τη συμβουλευτική του γνώμη και η διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών επρόκειτο να παρουσιάσει την έκθεσή της. Με άλλα λόγια, η αποχώρηση της Ισπανίας αποτελούσε μέρος μιας συμφωνίας μεταξύ αυτών των δυνάμεων και του μαροκινού καθεστώτος κατοχής. Όσο για την αντίδραση του Μετώπου Πολισάριο, ήταν αναμενόμενη από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που εκπροσωπούσε έναν λαό που υπέστη πόλεμο εξόντωσης, του οποίου η γη, η αξιοπρέπεια και οι ζωές είχαν παραβιαστεί από τις δυνάμεις εισβολής από τον βορρά, το Μαρόκο, και από τον νότο, τη Μαυριτανία. Η προτεραιότητα ήταν η προστασία του άμαχου πληθυσμού μέσω της μετακίνησής του σε ασφαλείς περιοχές για να προστατευθεί από τους βομβαρδισμούς με λευκό φώσφορο και ναπάλμ, καθώς και από άλλες μορφές βίας, συμπεριλαμβανομένων εκτελέσεων, ταφών σε ομαδικούς τάφους και αεροπορικών επιδρομών κατά του πληθυσμού. Ταυτόχρονα, το Μέτωπο Πολισάριο οργάνωσε την άμυνα της περιοχής ενάντια στην εισβολή, ξεκινώντας αυτό που αποκαλεί «φάση θετικής άμυνας ».
–Τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν για την επίτευξη εκεχειρίας το 1991. Σε αντάλλαγμα, επρόκειτο να διεξαχθεί δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός των Σαχράουι θα μπορούσε να επιλέξει μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Τι απέγινε αυτή η υπόσχεση;
-Για να απαντήσω με σαφήνεια σε αυτό το ερώτημα, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι, μετά από δεκαέξι χρόνια πολέμου (1975–1991), ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός των Σαχράουι ανάγκασε το Μαρόκο να αποδεχθεί τις κοινές προτάσεις του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (ΟΑΕ), νυν Αφρικανικής Ένωσης (ΑΕ), και των Ηνωμένων Εθνών. Το Μαρόκο υπέγραψε αυτές τις προτάσεις στις 31 Αυγούστου 1988. Στη συνέχεια, οδήγησαν στο Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο έγινε δεκτό και από τα δύο μέρη και εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το σχέδιο τέθηκε σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου 1991, με το Μέτωπο Πολισάριο να κηρύσσει κατάπαυση του πυρός σε αντάλλαγμα για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος από τα Ηνωμένα Έθνη, μέσω του οποίου ο λαός των Σαχράουι μπορούσε να επιλέξει δημοκρατικά μεταξύ της ανεξαρτησίας και της ενσωμάτωσης στο Μαρόκο. Για τον σκοπό αυτό, δημιουργήθηκε η Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα (MINURSO). Το σχέδιο, τόσο ως προς το περιεχόμενό του όσο και ως προς τον μηχανισμό εφαρμογής του, ήταν ορθό, καθώς προέβλεπε την ολοκλήρωση της διαδικασίας αποαποικιοποίησης εντός περίπου έξι μηνών, επιτρέποντας στον λαό των Σαχράουι να επιστρέψει σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Δυτική Σαχάρα. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε ποτέ. Πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, ο λαός των Σαχράουι πιστεύει ότι το δημοψήφισμα αντικαταστάθηκε από μια διαδικασία που τελικά ωφέλησε την κατοχική δύναμη και ώθησε ακόμη πιο μακριά την πιθανότητα άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης.
-Μετά το 1991, το Μέτωπο Πολισάριο εξελίχθηκε από αντάρτικο κίνημα σε θεσμοθετημένη πολιτική οργάνωση. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις αυτής της διαδικασίας;
-Στις 27 Φεβρουαρίου 1976, το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι (SADR). Η απόφαση αυτή καθοδηγήθηκε, πρώτον, από την ανάγκη να καλυφθεί το διοικητικό κενό που άφησε η αποχώρηση της Ισπανίας από τη Δυτική Σαχάρα, δεύτερον, από την ανάγκη συμμόρφωσης με τις αρχές του Χάρτη του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας, ο οποίος ενθάρρυνε τα αφρικανικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα να ιδρύσουν τα δικά τους κράτη, και, τέλος, από την επιθυμία θεσμικής οργάνωσης του πληθυσμού των Σαχράουι και να τεθούν τα θεμέλια για το μελλοντικό κράτος. Οι κύριες προκλήσεις ήταν οι εξής: εσωτερικά, η οργάνωση ενός πολύ μεγάλου πληθυσμού προσφύγων, η δημιουργία εθνικής διοίκησης, η διασφάλιση βασικών υπηρεσιών, η εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού για τους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας και η ανάπτυξη δημοκρατικών θεσμών που θα επέτρεπαν τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη πολιτικών και διοικητικών αποφάσεων. Η μεγαλύτερη δυσκολία έγκειται στην εξασφάλιση των απαραίτητων υλικών και οικονομικών πόρων, λόγω της έλλειψης υποδομών και των περιορισμών που είναι εγγενείς στον προσφυγικό πληθυσμό. Εξωτερικά, η κύρια πρόκληση ήταν η εξασφάλιση της διεθνούς αναγνώρισης της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας και η ένταξή της σε αφρικανικούς περιφερειακούς οργανισμούς, καθώς και η σταδιακή αύξηση του αριθμού των κρατών που αναγνώριζαν επίσημα το νέο κράτος.
-Έκτοτε, το Μέτωπο Πολισάριο έχει δεσμευτεί ακλόνητα στη διπλωματία. Ποια διεθνή επιτεύγματα θεωρείτε τα πιο σημαντικά;
-Η διπλωματική οδός ήταν μία από τις κύριες στρατηγικές του Μετώπου Πολισάριο. Σε μόλις τέσσερα χρόνια, η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας (SADR) εξασφάλισε την ένταξή της στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU). Ως αποτέλεσμα, το Μαρόκο αποφάσισε να αποχωρήσει από τον οργανισμό το 1984. Η συμμετοχή του SADR στον αφρικανικό οργανισμό διευκόλυνε τη συμμετοχή του σε δραστηριότητες στην ηπειρωτική Ευρώπη και σε πολλά διεθνή φόρουμ, επιτρέποντάς του να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με χώρες σε άλλες ηπείρους, ιδίως στη Λατινική Αμερική, όπου πολλά κράτη αναγνώρισαν επίσημα το SADR και συνήψαν διμερείς σχέσεις. Όταν η Αφρικανική Ένωση (ΑΕ) αντικατέστησε τον ΟΑΕ το 2002, η SADR έγινε ένα από τα ιδρυτικά κράτη μέλη της. Έκτοτε, η Αφρικανική Ένωση έχει υιοθετήσει διάφορα ψηφίσματα προς υποστήριξη της διαδικασίας αποαποικιοποίησης στη Δυτική Σαχάρα, έχει επιβεβαιώσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού των Σαχράουι και έχει διορίσει ειδικούς εκπροσώπους για την παρακολούθηση της σύγκρουσης. Επιπλέον, η Αφρικανική Ένωση έχει επιμείνει στη συμμετοχή του SADR στις συνόδους κορυφής και στις συναντήσεις που πραγματοποιεί με άλλους διεθνείς οργανισμούς. Με στόχο τον περιορισμό του ρόλου της Αφρικανικής Ένωσης στη σύγκρουση, το Μαρόκο υπέβαλε αίτηση επανένταξης στον οργανισμό, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2017, αποδεχόμενο την Καταστατική Πράξη της Αφρικανικής Ένωσης, στην οποία η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχάρας αναφέρεται ως κράτος μέλος.
Τον Νοέμβριο του 2020, το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τον τερματισμό της εκεχειρίας. Γιατί; Που απέτυχε η διεθνής διαμεσολάβηση και η διπλωματία;
-Επί τριάντα χρόνια, η διαδικασία καθοδηγούνταν από μεγάλες δυνάμεις οι οποίες, κατά την άποψη του Μετώπου Πολισάριο, υποστήριζαν σταθερά το Μαρόκο και συνέβαλαν στην εδραίωση της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, το Μέτωπο Πολισάριο αποδέχτηκε όλες τις πρωτοβουλίες που υπέβαλαν τα Ηνωμένα Έθνη. Συμμετείχε σε όλους τους γύρους διαπραγματεύσεων με καλή πίστη, αποδέχτηκε τη διεύρυνση της εκλογικής βάσης για το δημοψήφισμα, απελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους πολέμου, περίπου 4.000, αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Χιούστον, ενέκρινε το Σχέδιο Μπέικερ, υπέβαλε προτάσεις για τη διευκόλυνση μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων και συμφώνησε να διεξάγει απευθείας συνομιλίες με το Μαρόκο χωρίς προϋποθέσεις, με στόχο την επίτευξη μιας πολιτικής, δίκαιης και διαρκούς λύσης που θα εγγυάται το αναφαίρετο δικαίωμα του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια των ίδιων τριάντα ετών, το Μαρόκο παρεμπόδιζε συστηματικά τη διαδικασία. Δυσκόλευε την εγγραφή των ψηφοφόρων, προωθούσε την επέκταση των εκλογικών καταλόγων, παραβίαζε επανειλημμένα την κατάπαυση του πυρός, ενίσχυε και εκσυγχρόνιζε τις στρατιωτικές του θέσεις κατά μήκος του τείχους, ενέτεινε την καταστολή κατά του πληθυσμού των Σαχράουι στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας και απέρριπτε διάφορες ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένου του Σχεδίου Μπέικερ, καθώς και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων χωρίς πρώτα να επιβάλει τη δική του πρόταση. Επιπλέον, το Μαρόκο έκανε μια παραβίαση κατασκεύασε έναν δρόμο σε μια περιοχή ανατολικά του τείχους, αλλάζοντας την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί με την κατάπαυση του πυρός του 1991. Αυτά τα γεγονότα κορυφώθηκαν με τις εξελίξεις της 13ης Νοεμβρίου 2020, όταν το Μέτωπο Πολισάριο κήρυξε τη λήξη της κατάπαυσης του πυρός και ανακοίνωσε την επανέναρξη του ένοπλου αγώνα. Από την οπτική γωνία του Μετώπου Πολισάριο, τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών έχουν σταδιακά μετατοπιστεί από μια προσέγγιση που επικεντρώνεται στο δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση προς πιο ασαφείς πολιτικές φόρμουλες. Θεωρούμε ότι αυτό έχει αποδυναμώσει τη διαδικασία αποαποικιοποίησης και έχει ευνοήσει τη διατήρηση του status quo. Εμείς στο Μέτωπο Πολισάριο επικρίνουμε επίσης το γεγονός ότι η MINURSO παραμένει μία από τις λίγες ειρηνευτικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών χωρίς συγκεκριμένη εντολή για την παρακολούθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταγγέλλουμε επίσης την έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων για την αντιμετώπιση της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας και τις διαδοχικές παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι το Σχέδιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών έχει αποτύχει και ότι, από τον Νοέμβριο του 2020, η σύγκρουση έχει λάβει για άλλη μια φορά στρατιωτική τροπή.
-Το Μέτωπο Πολισάριο διοικεί τους καταυλισμούς προσφύγων στην Αλγερία. Πως λειτουργεί αυτή η διοίκηση και ποια διεθνή υποστήριξη λαμβάνει;
-Το Μέτωπο Πολισάριο έχει οικοδομήσει ένα πραγματικό κράτος στην εξορία, με πλήρως οργανωμένους θεσμούς, και όχι απλώς μια κυβέρνηση στην εξορία. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός εξουσιών μεταξύ της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, καθώς και μια διοικητική δομή οργανωμένη σε επαρχίες, δήμους και γειτονιές, καθεμία με τα δικά της αντιπροσωπευτικά όργανα. Έχουμε επίσης τα δικά μας συστήματα εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης, τα οποία πληρούν τα διεθνή πρότυπα, καθώς και τα υπουργεία και τους θεσμούς που είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία των Σαχράουι διαθέτει επίσημα έγγραφα ταυτότητας, διαβατήρια, οικογενειακά μητρώα και άλλα διοικητικά αρχεία. Έχουμε επίσης εθνικό νόμισμα, την πεσέτα των Σαχράουι, αν και δεν κυκλοφορεί προς το παρόν ως μέσο πληρωμής.
-Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δομές βοηθούν τον λαό των Σαχράουι να αντιμετωπίσει αυτή τη δύσκολη κατάσταση;
-Το κύριο πλεονέκτημα του λαού των Σαχράουι ήταν η ικανότητά του για οργάνωση. Παρά την εξορία, την κατοχή και τις δυσκολίες που προέκυψαν από μια κατάσταση που διαρκεί δεκαετίες, οι Σαχράουι κατάφεραν να οικοδομήσουν πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς που εγγυώνται τη συνοχή του λαού τους και τη συνέχεια του εθνικού σχεδίου. Στους καταυλισμούς προσφύγων, υπάρχει ευρεία συμμετοχή του κοινού στη δημόσια ζωή μέσω των θεσμών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχάρας, των τοπικών αρχών, του Μετώπου Πολισάριο και μαζικών οργανώσεων, ιδίως γυναικείων, νεολαιίστικων, εργατικών και φοιτητικών οργανώσεων, οι οποίες διαδραματίζουν θεμελιώδη ρόλο στην εκπαίδευση, την κοινωνική κινητοποίηση και τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας. Η εκπαίδευση είναι ένας από τους θεμελιώδεις πυλώνες. Από τα πρώτα χρόνια της εξορίας, υπήρξε δέσμευση για την εκπαίδευση των νεότερων γενεών, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής χιλιάδων φοιτητών σε πανεπιστήμια σε φιλικές χώρες. Ομοίως, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, η αλληλεγγύη μεταξύ των οικογενειών και η εθελοντική εργασία έχουν καταστήσει δυνατή την αντιμετώπιση των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης στους καταυλισμούς. Ένα άλλο ουσιαστικό στοιχείο είναι η εθνική ενότητα. Ο λαός των Σαχράουι διατηρεί ισχυρό αίσθημα συλλογικής ταυτότητας και κοινή πεποίθηση ότι η αυτοδιάθεση και η ανεξαρτησία είναι δικαιώματα που αναγνωρίζονται από το διεθνές δίκαιο. Αυτή η πεποίθηση, σε συνδυασμό με τη διεθνή αλληλεγγύη που λαμβάνουν από πολυάριθμους λαούς, οργανισμούς και κινήματα υποστήριξης, τους έχει επιτρέψει να συνεχίσουν την αντίστασή τους για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.
-Τι ζητά σήμερα το Μέτωπο Πολισάριο σχετικά με το μέλλον του λαού του;
-Το Μέτωπο Πολισάριο ζητά, ουσιαστικά, τα εξής: α) σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των διεθνών νομικών κανόνων που ισχύουν στη Δυτική Σαχάρα, μια περιοχή την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν ότι βρίσκεται υπό αποαποικιοποίηση, β) συμμόρφωση με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και της Αφρικανικής Ένωσης σχετικά με τη διαδικασία αποαποικιοποίησης της Δυτικής Σαχάρας γ) διασφάλιση του αναφαίρετου δικαιώματος του λαού των Σαχράουι στην αυτοδιάθεση μέσω της διεξαγωγής ενός ελεύθερου και δημοκρατικού δημοψηφίσματος που θα διοργανωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, με τις απαραίτητες διεθνείς εγγυήσεις δ) δημιουργία ενός μόνιμου, ανεξάρτητου και αποτελεσματικού μηχανισμού για την παρακολούθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα εδάφη, καθώς και για την προστασία των φυσικών πόρων της Δυτικής Σαχάρας.
πηγή: znetwork.org
