Το τελευταίο παράδειγμα βίας του αποικιακού κράτους του Ισραήλ – η πράξη πειρατείας σε διεθνή ύδατα για την κατάσχεση των πλοίων του Παγκόσμιου Στόλου Sumud που προσπαθούσαν ειρηνικά να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα – δεν θα πρέπει να αποτελεί, για μια ακόμα φορά, απλώς αιτία ηθικής οργής και πολιτικής καταδίκης. Είναι επίσης μια ευκαιρία για βαθύτερο πολιτικό στοχασμό.
Με εξαίρεση την Ισπανία, οι εθνικές κυβερνήσεις και η ΕΕ περιορίζονται στο να προβάλλουν ρητορικές αντιρρήσεις και να αρνούνται να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα. Ενώ αυτό παρουσιάζεται ως μια συνετή διπλωματική στάση, στην πραγματικότητα είναι μια πολιτική στρατηγική βάθους. Αυτή η στάση δικαιολογείται πάντα με την κενή νοήματος γλώσσα για το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα (εναντίον των αποικισμένων Παλαιστινίων;), και παραλύει από την ενοχή για το Ολοκαύτωμα. Κάθε δημόσια αντίρρηση στις δολοφονικές ενέργειες του Ισραήλ καταδικάζεται αμέσως ως αντισημιτισμός.
Έτσι, η Ισπανία είναι αντισημιτική, όπως και η Κίνα. Εν τω μεταξύ, στην πατρίδα, οι σχολιαστές αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα ενώ υπερασπίζονται το Ισραήλ ή απλώς αφήνουν κατά μέρος κάθε προσποίηση και ενστερνίζονται μια μεσσιανική αποστολή με στόχο να υποστηρίξουν τις βιβλικές διδασκαλίες σύμφωνα με τις οποίες η ισχύς δημιουργεί το δίκαιο.
Για πολλούς από εμάς, αυτό το σενάριο έχει, πλέον, εξαντληθεί. Παρά την κατασταλτική βία των δυτικών κυβερνήσεων εναντίον των διαμαρτυριών που επιμένουν ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν αναφαίρετα δικαιώματα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια ιστορική αλλαγή.
Οι πολυπληθείς διαδηλώσεις από το Λος Άντζελες μέχρι το Λονδίνο, από το Κέιπ Τάουν μέχρι την Τζακάρτα και τη Σεούλ θέτουν μια σειρά από πολιτικά ζητήματα τα οποία αποκαλύπτουν το αναδυόμενο αυταρχικό καθεστώς τόσο του Ισραήλ όσο και της Δύσης. Η αστυνομική βαρβαρότητα στο Βερολίνο ή το Λονδίνο εναντίον όσων αντιτίθενται στην θανατηφόρα αποικιακή πολιτική του σιωνιστικού κράτους είναι, μόνο, η πιο ορατή μορφή της σημερινής διαχείρισης της κρίσης του λεγόμενου δημοκρατικού κράτους.
Σήμερα, παρακολουθούμε τη διάβρωση της δημοκρατίας μέσα από διαδικασίες και πρακτικές άρρηκτα συνδεδεμένες με τη γενοκτονία στη Γάζα. Με άλλα λόγια, το κράτος του Ισραήλ δεν είναι η εξαίρεση που θα θέλαμε να πιστεύουμε. Η αποικιακή διακυβέρνηση του Ισραήλ είναι ένα εργαστήριο της νεωτερικότητας, όχι μόνο στην αποικιακή του εκτέλεση ή ως πεδίο δοκιμών για όπλα και συστήματα επιτήρησης προς εξαγωγή, αλλά και ως τρόπος διακυβέρνησης τον οποίο οι δυτικοί κυβερνητικοί θεσμοί, μέσα στην αδιαφορία και την διπροσωπία τους, έχουν καταλήξει να αποδέχονται.
Σήμερα, ζούμε σε ένα οργουελιανό σύμπαν όπου ο πόλεμος είναι καλός και η ειρήνη κακή. Όπως υποστηρίζουν οι Sandro Mezzadra και Brett Neilson στο βιβλίο τους: «The Rest and the West: Capital and Power in a Multipolar World», ζούμε υπό καθεστώτα πολέμου. Αυτό επιβεβαιώνεται από τη δομική φυλετικοποίηση του πλανήτη που βρίσκεται υπό δυτική κυριαρχία, όπου κάποιες ζωές έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από άλλες, προκειμένου να διασφαλιστεί η βίαιη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.
Το Ισραήλ εφάρμοσε εθνοκάθαρση και γενοκτονία από την ίδρυσή του. Δεν πρόκειται για μια ιστορική ή πολιτική παρέκκλιση. Είναι και η δική μας ιστορία. Είναι η συμπυκνωμένη σύνθεση του δυτικού αποικισμού, των μεθόδων του και της γλώσσας του, όλα συμπυκνωμένα στην καπιταλιστική επίθεση εναντίον του υπόλοιπου κόσμου.
Αυτό μας διδάσκει, ουσιαστικά, η Παλαιστίνη. Όπως έχει δηλώσει η Παλαιστίνια συγγραφέας Adania Shibli, η Παλαιστίνη είναι η δασκάλα μας. Αυτό που διαδραματίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο εδώ και αρκετά χρόνια (στην πραγματικότητα, για πολλές δεκαετίες) έχει ανατρέψει και διαστρεβλώσει τον πολιτισμό μας και τις πολιτικές του δικαιολογίες, αποκαλύπτοντας ένα σώμα που οδεύει ταχέως προς την αποσύνθεση.
Όταν συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε το Ισραήλ, τα αποικιακά του θεμέλια, το ρατσιστικό του πρόγραμμα και τις γενοκτονικές πρακτικές του σημαίνει, ακριβώς, ότι υπερασπιζόμαστε την Δύση ως προπύργιο της υπερεθνικιστικής ιδεολογίας.
Τις τελευταίες ημέρες, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών ακύρωσε έναν νόμο που καταργεί, εν δυνάμει, τα κεκτημένα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του 1960. Αυτό θα σήμαινε την επιστροφή του καθεστώτος του Τζιμ Κρόου. Πολλές πολιτείες του Νότου κινήθηκαν άμεσα για να αξιοποιήσουν αυτή τη δυνατότητα.
Όπως είπε ο Τζέιμς Μπόλντουιν στον λευκό συνομιλητή του στην αμερικανική τηλεόραση: «Τι θα κάνεις τώρα; Θα μας εξοντώσεις;»
Όπως έλεγε ο Μάλκολμ Χ, δεν ζούμε σε δημοκρατία, αλλά σε υποκρισία.
πηγή: ilmanifesto.it
