Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν είναι οι αιτίες αλλά τα συμπτώματα ενός συστήματος που καταρρέει. Η πολιτική πρόκληση είναι πώς θα απελευθερωθούμε από αυτή την ετοιμοθάνατη και αλαζονική φυλακή.
Τα τελευταία χρόνια έχουν συνδέσει τις κουκίδες και έχουν θρυμματίσει τις οθόνες. Οι αλαζονικές ασάφειες της δυτικής τάξης έχουν αποκαλυφθεί. Η υπεράσπιση των αποικιακών πρακτικών της αποσυναρμολογείται καθημερινά στα κινητά μας τηλέφωνα.
Αυτές οι πρακτικές την τοποθετούν σταθερά πάνω από το νόμο, και επιτρέπουν στο Ισραήλ να μετατρέψει τη Δυτική Ασία σε έναν Αρμαγεδδώνα. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο της εξουσίας, μπορούμε να διακρίνουμε τις φρικαλεότητες, την υποκρισία και την ηθική εξαφάνιση της Δύσης. Κανείς, πλέον, δεν μπορεί να συνηγορήσει υπέρ της.
Δεν είναι απλώς το Ισραήλ που αυτοκτονεί. Τώρα, κατανοώντας ότι μια γενοκτονία δεν δικαιολογεί μια άλλη γενοκτονία, μπορούμε επίσης να κοιτάξουμε κατάματα τις ευρωπαϊκές και αποικιακές ρίζες του σιωνισμού και, ακούγοντας τον Aimé Césaire ή τον Frantz Fanon, να καταγράψουμε τη μακρά ιστορία των δυτικών γενοκτονιών – που κατά κανόνα διαπράχθηκαν στα εδάφη των αποικιών και όχι σε ευρωπαϊκό έδαφος – ως συστατικά της νεωτερικότητας. Κάποιοι θα νιώσουν προσβεβλημένοι. Αλλά από την άλλη, η ιστορία πληγώνει. Φυσικά, αυτή η ανελέητη ιστορία δεν είναι η αυτοδικαιωτική αφήγηση των νικητών. Είναι η ατελείωτη και ανοιχτή ιστορία των ηττημένων. Στα συντετριμμένα σώματα και στις βασανισμένες μαρτυρίες εκείνων που φαίνονται ηττημένοι αποκαλύπτονται οι πραγματικές συνθήκες του κόσμου.
Καθώς η Δύση συστρέφεται σε μια ολοένα και πιο βίαιη σπείρα, αναζητώντας συνεχώς εχθρούς για να δικαιολογήσει την βάναυση άσκηση εξουσίας – τους λεγόμενους «αντισημίτες» που επικρίνουν το Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους που, παρ’ όλα αυτά, αντιστέκονται, τους μετανάστες, το Ισλάμ, τους Ρώσους, τους Κινέζους… – πρέπει να αναζητήσουμε μια νέα γραμματική και να προσαρμόσουμε τις γλώσσες μας σε άλλες πολιτικές δυνατότητες. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν είναι οι αιτίες, είναι απλώς τα συμπτώματα μιας πολιτικής τάξης που καταρρέει.
Φαίνεται να έχει καταρρεύσει, πλέον, η πιθανότητα μιας πιο ρεαλιστικής και αυτόνομης στάσης από μια ανεξάρτητη Ευρώπη. Έχει καταρρεύσει ακόμη και αυτή η παλιά φιλελεύθερη σχολή, η οποία μιλούσε για πολιτικές διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς μέσω του ορθολογισμού και του ρεαλισμού. Η ΕΈ μετατρέπεται σε πολεμικό καθεστώς, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να προκαλέσει τους Ρώσους να αντιδράσουν στην δική της αυξανόμενη στρατιωτική βοήθεια στη σύγκρουση που διεξάγεται στις ανατολικές στέπες της Ευρώπης. Αλλά και αυτή είναι μια άλλη μακρά και σκοτεινή ιστορία. Μας γυρίζει πίσω τουλάχιστον στο 1989, όταν, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Δύση αποφάσισε ότι είχε «νικήσει» και ήταν έτοιμη να οικειοποιηθεί όλα τα λάφυρα. Έκτοτε, έχουν μπει στο παιχνίδι άλλοι παράγοντες.
Αυτό, προφανώς, αυξάνει την παράνοια της παρακμάζουσας δυτικής ηγεμονίας, η οποία προσκολλάται στην ξεφτισμένη αυτοκρατορική στρατηγική της, αυτή που συντρίβει τις λεγόμενες «απειλές» και υπολογίζει μόνο τη δική της ασφάλεια σε έναν κόσμο που, προφανέστατα, δεν ανταποκρίνεται πλέον στη βούλησή της. Το κεφάλαιο ταξιδεύει χωρίς διαβατήριο.
Η πολιτική πρόκληση είναι πώς να απελευθερωθούμε από αυτή την ετοιμοθάνατη και αλαζονική φυλακή. Τόσο για να δραπετεύσουμε και να αποφύγουμε την αυτοκτονία, όσο και για να απελευθερωθούμε από τους σημερινούς κυρίαρχους της γλώσσας μας. Σε πολλούς κύκλους, όλα όσα μόλις έγραψα θα θεωρηθούν αντιδυτικά ακόμη και αντισημιτικά.
Αυτή είναι, προφανώς, μια αντίδραση βαθιά ρατσιστική που υποθέτει ότι μόνο η λευκή Δύση κατέχει την φιλοσοφική και πολιτική αλήθεια. Όταν μιλάμε για μειονότητες – που είναι πάντα μη λευκές και μη κανονιστικές όσον αφορά πολιτισμικά, θρησκευτικά και έμφυλα ζητήματα – ξεχνάμε, όπως επεσήμανε ο James Baldwin πριν από πολλές δεκαετίες, ότι εμείς οι Δυτικοί είμαστε μειονότητα στον κόσμο.
Είναι μια κατάσταση από την οποία πρέπει να διδαχθούμε, με όλα τα ιστορικά εργαλεία και την πολιτισμική σκευή που έχουμε στη διάθεσή μας.
Η Δύση δεν μπορεί απλώς να διαγραφεί, παρά τους φόβους για τις «ανατρεπτικές» προτάσεις των μετααποικιακών και αποαποικιακών σπουδών που διεισδύουν στον ακαδημαϊκό χώρο και τη δημόσια ζωή. Αντίθετα, την κληρονομιά, που έχουμε συσσωρεύσει ακόμη και μέσα από έναν κόσμο αποικιοκρατούμενο, μπορούν να την αναθεωρήσουν, να την αναδιαμορφώσουν και να την αφηγηθούν ξανά οι φωνές των ζωών, των ιστοριών και των πολιτισμών που δεν είχαν δικαίωμα λόγου. Έτσι, αυτή η κληρονομιά θα πει πολύ περισσότερα από την σημερινή περιορισμένη αφήγηση της εθνικής ταυτότητας ή τα προσχήματα της μονοπολιτισμικής Ευρώπης. Αυτή η ανοιχτότητα, παρά τον λογοκριτικό αποκλεισμό των υφιστάμενων θεσμικών εξουσιών, είναι τελικά η μόνη πραγματική ιστορία. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα να αρχίσουμε να συναναστρεφόμαστε αυτήν την ελευθερία.
