Λέξεις όπως επαναπατρισμός, μαζικός επαναπατρισμός, απέλαση, προφέρονται με ελαφρότητα σαν να αρκούσαν για να ανοίξουν μια πόρτα και να σπρώξουν έξω πέντε εκατομμύρια ανθρώπους. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν τι θα έμενε στο δωμάτιο. Οι εργαζόμενοι μετανάστες παράγουν το 8,8% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Ιταλίας (χωρίς να υπολογίζεται η παραοικονομία, η οποία είναι τεράστια), εκατόν εξήντα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ, ένα ποσό που είναι πολλαπλάσιο ολόκληρου του ετήσιου προϋπολογισμού.
Καταβάλλουν 10,1 δισεκατομμύρια ευρώ σε φόρο εισοδήματος και αφήνουν στο κράτος ένα θετικό υπόλοιπο 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ μεταξύ των φόρων που πληρώνουν και των υπηρεσιών που λαμβάνουν. Η ξαφνική διαγραφή τους θα άνοιγε ένα χάσμα στην οικονομία βαθύτερο από οποιαδήποτε πρόσφατη κρίση.
Καμία ύφεση στην ιστορία δεν έχει εξαφανίσει ποτέ το ένα δέκατο του εθνικού πλούτου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Τα εργοτάξια θα σταματούσαν, δεδομένου ότι οι αλλοδαποί αντιπροσωπεύουν πάνω από το 15% της αξίας που παράγεται στις κατασκευές.
Το παραμύθι της απέλασης υπόσχεται να «ξαναδώσει τη χώρα στους Ιταλούς», αλλά στην πραγματικότητα απεικονίζει μια χώρα που ακρωτηριάζει μια γάμπα για να τιμωρήσει το πόδι. Όσοι ονειρεύονται να απελάσουν το εργατικό δυναμικό που τους θρέφει συγχέουν την επιβίωσή τους με μια πολιορκία και προετοιμάζουν τη δική τους καταστροφή αποκαλώντας την ανακατάκτηση (ποιού πράγματος;).
Βλέπε: Ίδρυμα Leone Moressa, Ετήσια Έκθεση για την Οικονομία της Μετανάστευσης 2024 (στοιχεία 2023).
ΤΟ ΠΑΡΑΣΙΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ
Η κατηγορία που επαναλαμβάνεται συνεχώς παρουσιάζει τον ξένο ως βάρος που ζει στις πλάτες μας. Η λογιστική της κοινωνικής ασφάλισης την αντιστρέφει με ακρίβεια. Οι εργαζόμενοι μετανάστες καταβάλλουν ετησίως στο INPS περίπου 10,8 δισεκατομμύρια ευρώ σε εισφορές και λαμβάνουν πίσω, με τη μορφή συντάξεων, μόνο 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, επειδή είναι νέοι και οι αλλοδαποί συνταξιούχοι αποτελούν λιγότερο από το 1% του συνόλου. Η διαφορά, σχεδόν δέκα δισεκατομμύρια ετησίως, πληρώνει τις συντάξεις των Ιταλών. Το ίδιο το INPS έχει προειδοποιήσει ότι χωρίς τη μεταναστευτική συνεισφορά, οι συνταξιοδοτικοί λογαριασμοί θα περιέλθουν σε ένα αυξανόμενο έλλειμμα, που υπολογίζεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια έως το 2040. Ο συνταξιούχος που καταριέται τον μετανάστη στο μπαρ εισπράττει την επιταγή, κυρίως, χάρη στις συνεισφορές ενός εργάτη ή μιας φροντίστριας που δεν θα συνταξιοδοτηθεί ποτέ σε αυτή τη χώρα. Η μηχανή της εχθρότητας ολοκληρώνει το αριστούργημά της εδώ.
Πείθει τον ηλικιωμένο Ιταλό να μισήσει τον νεαρό ξένο που τον συντηρεί και τον κάνει να θεωρεί εχθρό αυτόν που καταβάλλει τα χρήματα για τη σύνταξή του και όχι αυτόν που, από ψηλά, του στερεί τη βενζίνη ή το σούπερ μάρκετ. Η απέλαση αυτών των φορολογούμενων θα έκανε τον προϋπολογισμό να καταρρεύσει αντί να τον ελαφρύνει, και τα πρώτα θύματα θα ήταν εκείνοι που σήμερα χειροκροτούν την απέλασή τους.
Βλέπε: INPS, στοιχεία για τις συνεισφορές των αλλοδαπών εργαζομένων· Ίδρυμα Leone Moressa, Έκθεση 2024.
ΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ ΤΟΥ SATNAM SINGH
Το φαγητό που με περηφάνια ονομάζουμε Made in Italy παράγεται σε μεγάλο βαθμό από ξένα χέρια. Στα χωράφια εργάζονται περίπου 314.000 μετανάστες αγροτοεργάτες και σχεδόν ένα στα δύο αγροτικά προϊόντα συλλέγεται από αυτούς, με μέσο μισθό 9.700 ευρώ ετησίως, συχνά υπό τον εκβιασμό των διαμεσολαβητών (caporalato).
Στις 19 Ιουνίου 2024, στο Μπόργκο Σάντα Μαρία κοντά στη Λατίνα, ένας Ινδός εργάτης ονόματι Σάτναμ Σινγκ παρασύρθηκε από μια μηχανή που του ακρωτηρίασε το χέρι. Ο εργοδότης του, αντί να καλέσει τις πρώτες βοήθειες, τον φόρτωσε σε ένα φορτηγάκι και τον εγκατέλειψε ημιθανή μπροστά στο σπίτι του. Τοποθέτησε το κομμένο άκρο δίπλα του, σε ένα τελάρο με φρούτα. Πέθανε δύο μέρες αργότερα.
Η ιστορία του αποκαλύπτει το ανθρώπινο κόστος που κρύβεται μέσα στο τελάρο με τις ντομάτες που εμείς το πληρώνουμε λίγα λεπτά. Όσοι ζητούν την απέλαση των μεταναστών φαντάζονται ότι τα ράφια θα παραμείνουν γεμάτα από μόνα τους, χάρη σε κάποια υπερφυσική δύναμη.
Χωρίς αυτά τα χέρια, η σοδειά θα σαπίζει στα χωράφια, επειδή σχεδόν κανένας Ιταλός δεν θα περνά 12 ώρες σκυμμένος στον ήλιο, διακινδυνεύοντας τη ζωή του για λίγα ευρώ την ημέρα. Η εθνική γαστρονομική υπερηφάνεια θα ανακαλύψει ότι στηρίζεται στους ίδιους τους ανθρώπους που επιδιώκει να απελάσει. Απεχθάνονται όσους μαζεύουν το ψωμί, και ταυτόχρονα απαιτούν να συνεχίσουν να το τρώνε.
Βλέπε: CREA και Coldiretti για την εργασία των αλλοδαπών στη γεωργία· για τον θάνατο του Satnam Singh (Latina, 19 Ιουνίου 2024).
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΜΑΣ
Η Ιταλία γερνάει ταχύτερα από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη χώρα και αναθέτει τη φροντίδα των ηλικιωμένων της, σε μεγάλο βαθμό, σε αλλοδαπές γυναίκες. Το 2024, οι φροντίστριες ξεπέρασαν το ήμισυ των τακτικών οικιακών βοηθών και η συντριπτική πλειονότητα όσων φροντίζουν τα εξαρτώμενα άτομα προέρχονται από το εξωτερικό, κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη και τις Φιλιππίνες.
Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2029 θα χρειαστούν πάνω από δύο εκατομμύρια οικιακές βοηθοί, εκ των οποίων σχεδόν τρεις στις τέσσερις φροντίστριες θα πρέπει να είναι αλλοδαπές, επειδή δεν υπάρχουν αρκετές Ιταλίδες που δέχονται να κάνουν αυτή τη δουλειά.
Πίσω από κάθε έναν από αυτούς τους αριθμούς βρίσκεται ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που τον πλένει και τον προσέχει τη νύχτα μια γυναίκα που έχει αφήσει τα παιδιά της σε μια άλλη χώρα για να φροντίσει τους δικούς μας γονείς. Η ρητορική του «επαναπατρισμού» υπόσχεται να τις στείλει πίσω στην πατρίδα τους, αλλά σιωπά για το ποιοι θα μείνουν στο πλευρό της μητέρας μας.
Η απέλαση των φροντιστριών θα επιβαρύνει, από τη μια στιγμή στην άλλη, τις ιταλικές οικογένειες, και ιδιαίτερα τις κόρες τους, με ένα βάρος φροντίδας που το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί και που καμία αγορά δεν θα μπορεί να καλύψει. Θέλουν να διώξουν το χέρι που κρατάει το χέρι του ετοιμοθάνατου, μόνο και μόνο για να εκπλαγούν μετά από τη μοναξιά στην οποία θα εγκαταλειφθούν οι ηλικιωμένοι μας.
Βλέπε: Παρατηρητήριο DOMINA και INPS για την Οικιακή Εργασία (2024)· προβλέψεις αναγκών έως το 2029.
ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΛΙΚΝΟ
Όσοι φοβούνται την λεγόμενη «εθνοτική αντικατάσταση» θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τους αριθμούς της αναπαραγωγής. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, ναι, αλλά «μέχρι ένα ορισμένο σημείο». Το 2024, γεννήθηκαν 369.944 παιδιά στην Ιταλία, ο χαμηλότερος αριθμός από την Ενοποίηση της χώρας, με μέσο όρο 1,18 παιδιά ανά γυναίκα.
Ο πληθυσμός μειώνεται, και μειώνεται με πιο αργούς ρυθμούς μόνο επειδή η μετανάστευση καλύπτει το κενό που αφήνουν τα άδεια λίκνα. Οι αλλοδαπές γυναίκες γεννούν κατά μέσο όρο 1,81 παιδιά, έναντι του 1,11 των Ιταλίδων, και συχνά αυτές είναι που γεμίζουν τις τάξεις των σχολείων, τα οποία διαφορετικά θα έκλειναν. Η χώρα που φοβάται την «εισβολή» σβήνει, λόγω της υπογεννητικότητας, και παραμένει ζωντανή χάρη στους ίδιους τους αλλοδαπούς που επιδιώκει να απελάσει. Η ξαφνική απέλασή τους θα επιταχύνει την δημογραφική κατάρρευση και θα παραδώσει στους Ιταλούς μια χώρα πιο γερασμένη και πιο απομονωμένη.
Η φαντασίωση της απέλασης αποδεικνύεται εθνική αυτοκτονία μεταμφιεσμένη σε άμυνα. Ένας λαός που έχει σταματήσει να κάνει παιδιά, διώχνει όσους κάνουν και προσβάλλει όσους τον στηρίζουν, αυτοκαταστρέφεται με τον ζήλο εκείνων που πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς. Ο επαναπατρισμός που πολλοί επικαλούνται μοιάζει με τον άνθρωπο που, για να ζεσταθεί, βάζει φωτιά στα ρούχα του.
Βλέπε: ISTAT, δημογραφικοί δείκτες 2024 (γεννήσεις και γονιμότητα)· Ίδρυμα Leone Moressa, Έκθεση 2024.
