Τις αβάσταχτες συνθήκες που επικρατούν στο καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών και οι οποίες οδηγούν συχνά σε εξεγέρσεις και απόπειρες απόδρασης, όπως συνέβη ξανά στις 22 Αυγούστου, αναδεικνύει ανακοίνωση της Ανοιχτής Αντιρατσιστικής Συνέλευσης στη Δ. Θεσσαλονίκη η οποία επισημαίνει τα ψέματα που ειπώνονται κάθε φορά από την εξουσία.
«Αν έβλεπε κανείς τις σημερινές ειδήσεις που αφορούν το καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, θα διάβαζε πάνω-κάτω τα εξής νέα:
“Μετανάστες προκάλεσαν φθορές στη δομή που τους φιλοξενεί”, “Επίθεση δέχτηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις”, “Προχώρησαν σε συλλήψεις για την βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά τους” κι άλλα πολλά παρόμοια. Τι συμβαίνει όμως στο καμπ κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών και τι πραγματικά συνέβη στις 22 Αυγούστου;»
Το καμπ της Σιντικής, όπως υπενθυμίζει η ανακοίνωση, για πάνω από έναν χρόνο τώρα, έχει μετατραπεί σε «ειδική δομή» κράτησης. Εκεί είναι φυλακισμένοι χωρίς τη θέληση τους πάνω από 700 νέοι άντρες, ηλικίας 18 ως και 30 ετών κατά βάση Αιγύπτιοι και Μπαγκλαντεσιανοί. Το μόνο “έγκλημα” για το οποίο κατηγορούνται είναι η “παράνομη είσοδος” στη χώρα. Είναι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα και παρ’ όλα αυτά κρατούνται στην ειδική αυτή δομή, χωρίς να έχουν τα βασικά και τα στοιχειώδη για να μπορούν να κάνουν σωστά ακόμη κι αυτό. Η Σιντική είναι χτισμένη σ’ ένα από τα πλέον απόμερα μέρη της επικράτειας, σ’ ένα σημείο περίκλειστο από βουνά, όπου, χειμώνα καλοκαίρι, οι θερμοκρασίες είναι δυσβάσταχτες. Το καμπ αποτελείται από κοντέινερ ως 24 τετραγωνικά μέτρα το καθένα όπου στοιβάζονται 18 άνθρωποι στο καθένα. Υπάρχουν τέσσερις (4) λειτουργικές τουαλέτες και μπάνια σε όλο το καμπ, στο οποίο οι άνθρωποι συναντούν πολύ συχνά φίδια, ποντίκια και διάφορα έντομα. Οι αρρώστιες, τα δαγκώματα από τρωκτικά και τα τσιμπήματα από έντομα, οι κοριοί και οι ψύλλοι κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το καμπ διοικείται εξ’ ολοκλήρου από την ελληνική αστυνομία και φυλάσσεται μόνιμα, 24/7, από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι ξυλοδαρμοί, οι βασανισμοί και οι εξαφάνιση κρατουμένων για μέρες ολόκληρες, σ’ ένα δωμάτιο απομόνωσης και βασανιστηρίων, είναι η καθημερινότητα στο καμπ της Σιντικής. Το φαγητό είναι σε άθλια κατάσταση, αρκετές φορές με αλλοιώσεις κι επιπλέον δεν επαρκεί καν για τη σίτιση του πληθυσμού. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι στο έλεος της αστυνομίας, καθώς γιατρός υπάρχει ελάχιστες ώρες την εβδομάδα. Οι έγκλειστοι είναι σε τόσο μεγάλη απόγνωση που ακόμη και οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι συχνό, δυστυχώς, φαινόμενο.
Όμως, όπως τονίζει η συνέλευση, «παρά την απόγνωση και την καταστολή, οι μετανάστες της Σιντικής έχουν πολλά να μας διδάξουν. Διοργανώνουν, σχεδόν εβδομαδιαία, κινητοποιήσεις μέσα στο καμπ, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις. Κινητοποιήσεις που πολύ συχνά πληρώνουν ακριβά με τους βασανιστές της ελληνικής αστυνομίας να μαντρώνουν στην απομόνωση για μέρες, κάποιους από αυτούς. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Οι εξεγέρσεις αλλά και οι απόπειρες απόδρασης είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ για να βρουν μια καλύτερη ζωή, βρήκαν μόνο ένα καμπ αργής εξόντωσης. Και προσπαθούν να αποδράσουν, να διαμαρτυρηθούν, να εξεγερθούν και να αντισταθούν στην κατάφωρη αδικία. Είμαστε μαζί τους».
Η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση επισημαίνει ότι σε όλη αυτή την προσπάθειά τους για στοιχειώδη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο στρατό από αστυνομία, δικαστές, εισαγγελείς, υπουργούς και βουλευτές, δημοσιογράους και φασίστες ενώ οι εξεγέρσεις τους παρουσιάζονται ως κεραυνός εν αιθρία, χωρίς να λέγεται κουβέντα για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.
«Πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται έρμαια της ρατσιστικής και εθνικιστικής, εσωτερικής και εξωτερικής, πολιτικής του ελληνικού κράτους. Πως το ελληνικό κράτος έχει στρατηγική συμμαχία με την αιγυπτιακή χούντα του Σίσι και γι’ αυτό απορρίπτει σωρηδόν τις αιτήσεις ασύλου με αυτήν την εθνικότητα. Πως το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά σε μια σειρά πολέμους, και μια γενοκτονία, αυτήν της Παλαιστίνης, που γεννούν εκατομμύρια μετανάστες. Πως το ελληνικό κράτος έχει πάρει απόφαση να δολοφονεί κατα εκατοντάδες στα χερσαία και στα θαλάσσια σύνορα και όποιους και όποιες καταφέρνουν να σωθούν να τους βασανίζει σε καμπ στην εγχώρια επικράτεια για χρόνια. Ή ακόμη χειρότερα να τους εξοντώνει, αργά και σταθερά, όπως συμβαίνει στο καμπ της Σιντικής.
Είναι η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, δημόσια, πολιτικά και θαρρετά για αυτά που συμβαίνουν στο κολαστήριο της Σιντικής.
Ένα στρατόπεδο που πρέπει να γκρεμιστεί και να ξεθεμελιωθεί. Μαζί να πάρει όλο τον συρφετό των πληρωμένων δολοφόνων, αυτουργών φυσικών ή ηθικών, το πολιτικό σύστημα και το κράτος του κεφαλαίου.
Το μέτρο της αξιοπρέπειας μιας κοινωνίας είναι πως μεταχειρίζεται αυτούς που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της.
Κι αυτήν την αξιοπρέπεια, βρίσκοντας το κοινό έδαφος αγώνα ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να την χάσουμε».
