Η ιστορία της Νάργκες Μοχαμαντί δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Είναι μια ιστορία επιστροφών. Κάθε φορά που το καθεστώς προσπαθούσε να την σβήσει, εκείνη επέστρεφε. Πάντα στο ίδιο σημείο: την επιλογή να μην παραμείνει σιωπηλή. Με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη οφείλουμε να προσεγγίσουμε την ιστορία του μεγάλου θάρρους της και της τόσης αγάπης. Η Νάργες ήταν φοιτήτρια κβαντικής φυσικής. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει μια προστατευμένη ζωή, μια ασφαλή καριέρα. Αλλά όπως έγραψε η ίδια, η μελέτη του σύμπαντος της καθιστούσε αδύνατο να παραμείνει αδιάφορη για την τυραννία που έβλεπε γύρω της: «Όπως πολλοί άλλοι στα πανεπιστήμιά μας, ένιωσα την ανάγκη να συμμετάσχω στον αγώνα για την ελευθερία». Έκτοτε, οι αρχές της έχουν ανταποκριθεί με τον μόνο τρόπο που ξέρουν: 13 συλλήψεις, 5 καταδίκες, συνολικά 31 χρόνια κάθειρξης, 154 μαστιγώματα. Αριθμοί που το καθεστώς συσσωρεύει σαν τρόπαια, και τους οποίους η ίδια φέρνει ως μαρτυρία.
Σήμερα, ωστόσο, ο χρόνος τελειώνει. Ενώ ο κόσμος κοιτάζει χάρτες συγκρούσεων και ομόλογα πολέμου, η Νάργκες εξαφανίζεται σε ένα κελί στο Ζαντζάν . Αφού έχασε τις αισθήσεις της δύο φορές στη φυλακή και υπέστη σοβαρή καρδιακή προσβολή, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο και εισήχθη σε εντατική καρδιολογική μονάδα. Η μεταφορά έγινε «μετά από 140 ημέρες συστηματικής ιατρικής αμέλειας» από τη σύλληψή της τον Δεκέμβριο του 2025. Οι δικηγόροι της, που την επισκέφτηκαν λίγες μέρες νωρίτερα, την περιέγραψαν ως χλωμή, σοβαρά λιποβαρή και ανίκανη να περπατήσει χωρίς βοήθεια. Εν τω μεταξύ, βόμβες πέφτουν γύρω από τη φυλακή του Ζαντζάν: Η Νάργκες κρατείται σε μια εγκατάσταση επικίνδυνα κοντά σε μια ενεργή εμπόλεμη ζώνη.
Υπάρχει κάτι το ριζοσπαστικό στο θάρρος της. Έμεινε στο Ιράν όταν μπορούσε να δραπετεύσει. Συνέχισε να γράφει και να καταγγέλλει, τα βασανιστήρια της απομόνωσης, τη σεξουαλική κακοποίηση γυναικών κρατουμένων, τη θανατική ποινή, ακόμα και όταν κάθε λέξη της κόστιζε μια ακόμη καταδίκη. Κέρδισε το βραβείο Νόμπελ ενώ παρέμεινε σε ένα κελί, επιτρέποντας στα παιδιά της, που δεν την έχουν δει από τότε που ήταν οκτώ χρονών, να το παραλάβουν για εκείνη στο Όσλο. Και από τη φυλακή Έβιν, έγραψε την ομιλία που διάβασαν ενώπιον του κόσμου: περιέγραψε τον εαυτό της ως μία από «τα εκατομμύρια περήφανες και ανθεκτικές Ιρανές γυναίκες που έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στην καταπίεση, την καταστολή, τις διακρίσεις και την τυραννία» και κατέληξε με τη βεβαιότητα ότι «το φως της ελευθερίας και της δικαιοσύνης θα λάμψει έντονα στη γη του Ιράν».
Τι συμβαίνει με γυναίκες σαν κι αυτήν; Σε αυτή την περίοδο στρατιωτικής κλιμάκωσης, οι Ιρανές γυναίκες κινδυνεύουν να γίνουν αόρατες παράπλευρες απώλειες. Παγιδευμένες ανάμεσα σε κυρώσεις, βομβαρδισμούς και ένα καθεστώς που χρησιμοποιεί τον πόλεμο ως πρόσχημα για να καταπνίξει κάθε διαφωνία, γυναίκες όπως η Νάργκες δίνουν μια διπλή μάχη: εναντίον εκείνων που τις βομβαρδίζουν και εναντίον εκείνων που τις φυλακίζουν. Η κατάστασή της, γράφουν οι οργανώσεις που την υποστηρίζουν, δεν είναι μόνο εμβληματική για τη δεινή θέση των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν: αντανακλά την ευρύτερη και βαθιά ανησυχητική πραγματικότητα όσων κρατούνται αυθαίρετα για να φιμώσουν όσους τολμούν να μιλήσουν. Το θάρρος δεν είναι μια μεμονωμένη ηρωική πράξη. Είναι αυτή η καθημερινή επιμονή. Είναι να συνεχίζεις να γράφεις όταν το σώμα σου καταρρέει, να συνεχίζεις να δίνεις μαρτυρία όταν κανείς δεν φαίνεται να ακούει. Η Νάργες το γνώριζε πάντα: «Ποτέ δεν θα σταματήσω να αγωνίζομαι για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ισότητα στο Ιράν, ακόμα κι αν περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου στη φυλακή».
Ας μην αφήσουμε τον ήχο των εκρήξεων να πνίξει όλα αυτά. Οι βόμβες φέρνουν θάνατο και καταστροφή, αλλά η αντίσταση και η θυσία της Νάργκες Μοχαμαντί και γυναικών σαν κι αυτήν μας δίνουν ελπίδα ότι μια μέρα θα ξημερώσει μια νέα μέρα.
Πηγή: comune–info.net
ΥΓ. Η Νάργκες Μοχαμαντί είναι μια από τις πιο σημαντικές φωνές για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν. Το 2023 πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της κατά της καταπίεσης των γυναικών στο Ιράν και τη μάχη της για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κατάργηση της θανατικής ποινής. Την 1η Μάιου η υγεία της επιδεινώθηκε ραγδαία, έχοντας υποστεί πρωτύτερα καρδιακό επεισόδιο στη φυλακή, και μεταφέρθηκε σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο στο βορειοδυτικό Ιράν, με την κατάστασή της να χαρακτηρίζεται εξαιρετικά κρίσιμη και με τον δικηγόρο της να δηλώνει χτες ότι βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου, ενώ οι ιρανικές αρχές αρνήθηκαν την έκκληση της οικογένειάς της και της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ για τη μεταφορά της στην Τεχεράνη προκειμένου να λάβει εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα.
