Για να επιβάλλουν τον καπιταλισμό, ήταν απαραίτητο να πειθαρχήσουν τα σώματα των αγροτών που απαλλοτριώθηκαν από τους γαιοκτήμονες, έτσι ώστε, από τη στιγμή που θα έμπαιναν στους «μύλους του διαβόλου», να είναι διαθέσιμα προς εκμετάλλευση. Πέρα από την πείνα και την καταστολή, το πανοπτικόν χρησιμοποιήθηκε για να πειθαρχήσει σώματα και μυαλά, καθώς η εκμετάλλευση προϋποθέτει την υποταγή.
Με το πανοπτικόν να κατακλύζεται από την αντίσταση, τη θέση του παίρνει ο έλεγχος για να εξουδετερώσει τα πλήθη και να διευκολύνει τη διαρκή συσσώρευση κεφαλαίου σε άλλες κλίμακες και σε άλλους χώρους. Σε αυτούς τους καιρούς της αυτοκρατορικής παρακμής, της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, της δυναμικής εισόδου των ιθαγενικών λαών και των γυναικών στους αγώνες, οι στρατηγικές του συστήματος έχουν αλλάξει. Για να ιδιοποιηθεί τα Κοινά, τον κύριο τρόπο συσσώρευσης αυτή την περίοδο, είναι αναγκαίο να καταστρέψει τις κοινωνίες.
Αυτό σημαίνει να διαρρήξει τους κοινωνικούς δεσμούς, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, η οποία μας επιτρέπει να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με κοινές νόρμες, κουλτούρες, παραδόσεις και στόχους. Οι ταξικοί αγώνες λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό μια ενιαίας κοινωνίας, αλλά τώρα βρισκόμαστε σε ένα άλλο επίπεδο. Βρισκόμαστε στη γενοκτονική φάση του συστήματος. Η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων επιτρέπει τη συστηματική εξάλειψη ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας, και με την πλειοψηφία να διατηρεί παθητική στάση.
Πώς καταστρέφονται οι κοινωνικές σχέσεις; Οι άρχουσες τάξεις έχουν γίνει αυθεντίες σε αυτό, καθώς η κυριαρχία τους απειλείται εάν οι κοινωνίες διατηρούν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, επειδή η αλληλεγγύη τους επιτρέπει να εμποδίζουν ή να αποτρέπουν την απαλλοτρίωση.
Ένας σύντομος και ημιτελής κατάλογος των τρόπων με τους οποίους το σύστημα καταστρέφει τις κοινωνίες ρίχνει φως στις σημερινές μορφές καταπίεσης, οι οποίες, για να διαιωνιστούν, απαιτούν την κατεδάφιση των ανθρώπινων σχέσεων.
Το πρώτο και πιο ισχυρό εργαλείο είναι ο φόβος, η τυφλή βία εναντίον οποιουδήποτε, ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Δεν είναι πλέον απαραίτητο να δολοφονούνται ή να εξαφανίζονται όσοι συμμετέχουν σε οργανώσεις, όσοι αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, όπως συνέβαινε πριν από δεκαετίες. Όσο τρομερή κι αν ήταν, εκείνη η βία είχε έναν σκοπό: να αποδιοργανώσει όσους αγωνίζονταν. Τώρα εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση, αλλά πάντα από πάνω προς τα κάτω. Η καταστροφή και ο εκτοπισμός των κοινοτήτων για τον έλεγχο των κοινών πόρων, ο λεγόμενος Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με τον EZLN, περιλαμβάνει επίσης τη χρήση και την κατάχρηση της βίας.
Ο πόλεμος εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών και των κοινοτήτων, που θεωρούνται εμπόδιο στη συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης, στοχεύει στην καταστροφή της κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ αυτών και της φύσης· εξ ου και οι εξαναγκαστικοί εκτοπισμοί. Αυτή η μέθοδος είναι διαφορετική και συμπληρωματική της προηγούμενης. Xρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους και έχει παρόμοιους στόχους, αλλά είναι στοχευμένη, ενώ ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη πλήττει αδιακρίτως ολόκληρο τον πληθυσμό.
Η τελική φάση αναδύεται όταν τα άτομα και οι κοινότητες χάνουν κάθε ελπίδα, υποκύπτοντας στην απελπισία, όπως εκείνη που βίωσαν οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτός ο τρόπος εξόντωσης των λαών, που έχει αναλυθεί από τον φιλόσοφο Giorgio Agamben, έχει ξεπεράσει τα όρια της υπαίθρου για να συμπεριλάβει μεγάλα τμήματα των εδαφών που το κεφάλαιο επιδιώκει να ελέγξει.
Ένας τέταρτος τρόπος με τον οποίο καταστρέφονται οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μέσω κυβερνητικών κοινωνικών προγραμμάτων τα οποία, εξατομικεύοντας τις επιδοτήσεις, διαλύουν τις αστικές και αγροτικές κοινότητες, καθιστώντας τους ανθρώπους ευάλωτους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους υποδουλώνει στον καταναλωτισμό και το χρέος.
Εκτός από τα κράτη, και οι παραστρατιωτικές ομάδες και το οργανωμένο έγκλημα παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην τεράστια καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που βλέπουμε να συμβαίνει.
Όλοι οι συστημικοί παράγοντες συγκλίνουν στη λεηλασία των κοινοτήτων και της φύσης, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνήσεις είναι προοδευτικές ή συντηρητικές. Οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων χρειάζονται τους ανθρώπους στα εργοστάσια ως εργάτες και στην κοινωνία ως καταναλωτές.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χένρι Φορντ, το 1914, αύξησε τους μισθούς των εργατών του από δύο σε πέντε δολάρια την ημέρα και περιόρισε την εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, πέντε ημέρες την εβδομάδα. Κατά μία έννοια, αυτός ο εκμεταλλευτής εργοδότης «φρόντιζε» τους εργάτες του επειδή εξαρτιόταν από αυτούς.
Τώρα, εμείς που βρισκόμαστε στο κατώτερο σημείο της κοινωνικής κλίμακας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι και, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελούμε εμπόδια για το κεφάλαιο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τον κόσμο όταν ως φορείς της αλλαγής είμαστε αναλώσιμοι;
Μόλις τώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε την απάντηση, χάρη στα πολλαπλά κινήματα αντίστασης που διασχίζουν αυτή την ήπειρο. Αγρότες, εργάτες, εκπαιδευτικοί και φοιτητές, αυτόχθονες και μαύρες κοινότητες, αστικές περιφέρειες και περιοχές που πλήττονται από τις εξορυκτικές βιομηχανίες υπερασπίζονται τη ζωή και τα Κοινά, το νερό και τη γη, με τα ίδια τους τα χέρια, σαν μητέρες που αναζητούν βοήθεια. Μόνο αν υιοθετήσουμε αυτές τις μορφές αντίστασης μπορούμε να αντιστρέψουμε την τρομερή κρίση της αριστεράς και της κριτικής σκέψης: βαδίζοντας στο πλευρό του λαού.
Πηγή:
https://comune–info.net/distruggere–le–societa–per–consolidare–il–dominio/
