Το Σάββατο 20 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στη Παναγίτσα Πέλλας κινητοποίηση στήριξης του πολυήμερου αγώνα που δίνεται στην Αλβανία για τη διάσωση του Δέλτα του ποταμού Vjosa-Αώου. Mέλη του εργαστηρίου «Κήπος των Παιδιών» και του March to Gaza καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας πραγματοποίησαν δράσεις με συζήτηση, μαγειρική κ.ά ενώ δημιούργησαν μια τοιχογραφία με το σύνθημα «Από κάθε ποτάμι σε κάθε θάλασσα, η γη ανήκει στους κατοίκους της». Εξάλλου, όπως ανέφεραν και στο κάλεσμά τους «Από τις όχθες του ποταμού Vjosa μέχρι τα χώματα της Γάζας και του Λιβάνου, ο εχθρός είναι κοινός: ο ιμπεριαλισμός, ο εποικισμός και τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια που θυσιάζουν τη φύση και τις ζωές των λαών στον βωμό του κέρδους. Σήμερα, η Αλβανία μας δείχνει τον δρόμο της αντίστασης».
«Όλα τα χρόνια στο εργαστήρι μας, στον Κήπο Των Παιδιών στην Παναγίτσα, έρχονται τα παιδιά του χωριού. Το χωριό μας είναι σε ένα βουνό και το βουνό μας είναι στα σύνορα. Μέσα στα χρόνια οι αγρότες εδώ χρειάστηκαν χέρια, τα χέρια έφτασαν και το χωριό μεγάλωσε και το σχολείο παρέμεινε ανοιχτό. Πολλά έγιναν κοινά και άλλα είναι πάντα αυτό που είναι. Δύο κόσμοι που συνυπάρχουν σε έναν μικρό τόπο και συναντιούνται στο χωράφι και στο σχολείο. Προχθές ζωγράφιζαν όλα μαζί και τους είπαμε πως το Σάββατο θα φωνάξουμε φίλους να κάνουμε όλοι μαζί κάτι για το Δέλτα της Vjosa. Μιλήσαμε για τα ζώα και το ποτάμι, για μέρη που άλλαξε ο άνθρωπος και πως ήταν πριν και πώς έγιναν. “Άρα αντί να γίνεται ένα μέρος πιο όμορφο, γίνεται κακάσχημο; Ποιο το νόημα; Ένα ραβδί σε σχήμα μπουλντόζα που μετατρέπει από τη μία μέρα στην άλλη τα δέντρα σε φλουριά;” Μετά από σχέδια και ενθουσιασμό ένα είπε: “Ναι αλλά γιατί το κάνετε αυτό εσείς για την Αλβανία; Είναι πολύ μακριά!” Μετά σκέφτηκε και είπε, “Η Αλβανία δεν είναι και πολύ μακριά! Περνάς μερικά βουνά και καμιά φορά χωρίς να σταματήσεις φτάνεις”. Αυτό ίσως που είναι πολύ μακριά είναι ο άνθρωπος από τη φύση. Ξεχνάει πως δεν χρειάζεται να αγοράσεις κάτι για να είναι δικό σου. Για να παλεύεις γι’ αυτό. Τα δέντρα σε εμποδίζουν, τα ζώα σε απειλούν ή δεν τα βλέπεις άρα δεν υπάρχουν, δεν ξέρεις τα ονόματα των φυτών και τον ορυκτών και δεν έχεις μπει ποτέ σε σπηλιά που αρχίζει μια πηγή. Και δεν ξέρεις πια τι άνθρωπος θα ήσουν αν τα έκανες αυτά. Πως θα έμοιαζε ο τόπος σου και η υγεία σου. Ό,τι κάνουμε είναι ένας χάρτης, για να βρεθούν ξανά πιο πολλοί άνθρωποι κοντά στη φύση, γνωρίζοντας ακριβώς τι πρέπει να κάνουν. Γίναμε σοφοί σε χίλια πράγματα και ξεχάσαμε πως να περπατάμε σε ένα δάσος και γιατί».
