Εδώ και αρκετά χρόνια ένα φάντασμα σέρνεται στα στενά της πόλης. Όλο και λιγότεροι μουσικοί χώροι παραμένουν λειτουργικοί. Πρόκειται για χώρους συναυλιών, studio ηχογράφησης ή προβάδικα. Αυτό φυσικά εντάσσεται στο ευρύτερο, επίκαιρο και σοβαρότατο θέμα της στέγασης, με τα απαράδεκτα αυξανόμενα ενοίκια και την προσέγγιση πως όλος ο διαθέσιμος χώρος πρέπει να αξιοποιείται για τουριστικούς σκοπούς.
Και η μουσική; Έχει χώρο μέσα σε όλα αυτά; Το σίγουρο είναι πως η πόλη δεν σταμάτησε να παίζει μουσική, ούτε τα άτομα της να φτιάχνουν μπάντες. Όπου και όπως μπορούν. Μία από αυτές τις μπάντες είναι και οι Zanitsa, τέσσερα άτομα που έχουν περάσει από διάφορους χώρους και δρώμενα της Θεσσαλονίκης και αποφάσισαν να συμπορευτούν με αυτό το νέο σχήμα.
Το Σάββατο 9 ΜαΪου θα μπορέσουμε να τους δούμε ζωντανά στη σκηνή του Eightball Club Upstairs, με special guests μια άλλη φιλική και αγαπημένη μπάντα, τους Whoroscope.
Μαζί μας από τους Zanitsa για να απαντήσουν στις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις μου είναι ο Κώστας Ιωσηφίδης και ο Κωστής Ευαγγελίδης. (το υπόλοιπο συγκρότημα συμπληρώνουν ο Γιάννης Δημητρούδης και o Tonino)
Αγαπημένη πλατεία της Θεσσαλονίκης και τι μουσική θα διάλεγες να παίζει εκεί;
Κωστής: Υπάρχουν διάφορες πολύ ωραίες, είτε λόγω τοποθεσίας είτε λόγω βλάστησης, αλλά εγώ βρίσκω πολύ ωραία αυτά τα κενάκια που δημιουργούνται μεταξύ κτιρίων, όπως στο Μακεδονικόν, που είναι κάτι σαν αλάνα. Μου αρέσει γιατί ο κόσμος πηγαίνει εκεί και χωρίς να είναι πλατεία, είναι σαν μικρά αστικά καταφύγια. Από μουσική θα έβαζα να παίζει Καραΐνδρου, που έγραψε μουσική μεταξύ άλλων για ταινίες του Αγγελόπουλου.
Κώστας: Εγώ θα επέλεγα την Τερψιθέας που έτσι μου βγάζει και έναν κοινωνικό χαρακτήρα. Μουσική φυσικά θα επέλεγα ένα ακουστικό τζαμάρισμα που ίσως να κατέληγε σε Balkan.
Οι πρόβες των Zanitsa είναι κυρίως δομημένα κομμάτια ή αυτοσχεδιασμός; Ποιο μέλος είναι το πιο πιθανό να μην θέλει να τελειώσει η πρόβα;
Κώστας: Και τα δύο θα έλεγα, τα περισσότερα κομμάτια μας προέρχονται από αυτοσχεδιασμούς. Ανάλογα και τη φάση που είμαστε, αν δουλεύουμε για κάποια συναυλία ή για νέο υλικό ηχογράφησης. Η απάντηση για το ποιος δεν θέλει να τελειώσει η πρόβα είναι εύκολη, ο ντράμερ μας ο Tonino. Είναι ασταμάτητος.
Για το ζήτημα του περιορισμού των μουσικών χώρων και studio, τι μπορούν να κάνουν ρεαλιστικά τα νέα συγκροτήματα;
Κώστας: Να οργανωθούν, η συλλογικοποίηση βοηθάει. Οι ομάδες είναι που μπορούν να προστατεύουν καλύτερα το δικαίωμα στη στέγη και στους ελεύθερους χώρους. Να ανοίγουμε τα στούντιο μας, να γνωρίζει ο κόσμος την ιστορία και τη σημασία τους για την πόλη και όσο πιο πολύ μπορούμε να παίζουμε μουσική και να τα κρατάμε ζωντανά.
Μπορεί να έχει πολιτική χροιά μια μουσική σαν τη δική σας, μιας και δεν υπάρχει στίχος;
Κωστής: Ναι, βέβαια μπορεί. Ο ήχος από μόνος του είναι κάτι το οποίο στα αυτιά των ανθρώπων είναι είτε σύνηθες είτε ασυνήθιστο. Οι ίδιες οι διαδικασίες που τηρούμε σαν μπάντα για το πως θα συνδυάσουμε τους ήχους μας τείνουν να είναι συλλογικές και ασυνήθιστες με την πιο συστημική έννοια που θα ακολουθούσε μία pop/rock μπάντα. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσουν οι μουσικές που σε παροτρύνουν να αγοράσεις πράγματα, έχουν μία καταναλωτική τάση.
Κώστας: Και εγώ το ίδιο πιστεύω, η μουσική χωρίς στίχους μπορεί να έχει πολιτικό επίπεδο τόσο με τον τρόπο που φτιάχνεται, αλλά και με το σε ποια μέρη παίζεται, αν στηρίζει δράσεις και σκοπούς ενάντια στο άδικο, αυτό την κάνει πολιτική πράξη.
Λένε πως η Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο χωριό. Σε ποια κεντρικά σημεία της πόλης είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συναντήσεις γνωστούς; Είναι φορές που σε κουράζει αυτό;
Κώστας: Εντάξει όλο το κέντρο το νιώθεις σαν χωριό, αλλά ειδικά το βράδυ το νιώθω πιο έντονα. Βγαίνουν μόνο αυτοί που θέλουν να διασκεδάσουν, να πάνε σε μαγαζιά και συναυλίες. Αν συχνάζεις στα ίδια μέρη σίγουρα βλέπεις τα ίδια άτομα, αυτό από τη μια είναι ωραίο και σου προκαλεί μία ζεστασιά, αλλά σίγουρα υπάρχουν φορές που σκέφτεσαι πως θέλεις κάτι διαφορετικό, ίσως να πας ένα ταξίδι. Συνολικά, είναι από τα στοιχεία που μου αρέσουν πολύ στη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήθελα κάτι διαφορετικό και πιο χαώδες που κανένας δεν ξέρει κανέναν.
Κωστής: Ναι, άλλωστε αυτό το μεγάλο χωριό βοηθάει πολύ και στην δημιουργία κοινοτήτων, το να μην ξέρεις κανέναν και τίποτα καμιά φορά είναι συναρπαστικό στην αρχή αλλά μετά… Η έννοια της γειτονιάς είναι πολύ σημαντική.
Αν οι Zanitsa ήταν φαγητό, τι υλικά θα είχε και πώς θα το σερβίρατε;
Κώστας: Η αλήθεια είναι πως επειδή νιώθουμε πως είμαστε ένα κράμα πολλών μουσικών, υπάρχουν στοιχεία παραδοσιακά, τζαζ, progressive, ηλεκτρονικά, ροκ. Άρα θα ήταν κάποιο φαγητό που να είχε ίσως παράταιρα μεταξύ τους υλικά.
Κωστής: Μπορείς να γίνεις σουρεάλ νομίζω. Μπορείς να βάλεις μελιτζάνα με τσιχλόφουσκα. Όχι γεύση, αληθινη τσιχλόφουσκα μέσα.
Κώστας: Και εγώ μελιτζάνα σκεφτόμουν! Ιμάμ Μπαϊλντί με παγωτό τσιχλόφουσκα δίπλα.
Κωστής: Ναι, το μπάσο σου είναι πολύ μελιτζάνα είναι η αλήθεια.
Κώστας: Σχετικά με το σερβίρισμα, σίγουρα δεν θα επέλεγα κάτι σαν αυτά που κάνουν στα χίπστερ και στα γκουρμέ εστιατόρια, πάνω σε ένα τηγάνι ή κεραμίδι. Ίσως θα διάλεγα ένα πιάτο από αυτά που έχεις από τη γιαγιά σου και από δίπλα ένα πιο μικρό πιάτο από ένα άλλο σερβίτσιο. Έτσι λίγο σπιτικό και χωριάτικό στυλ.
Οι φωτογραφίες των Zanitsa τραβήχτηκαν το καλοκαίρι του 2025 στο Θέατρο Κήπου, στα πλαίσια του φεστιβάλ ‘Αναιρέσεις’.
