Ο τρόπος με τον οποίο ο δημόσιος διάλογος ουδετεροποιεί την πατριαρχική και αποικιακή βία αποκαλώντας την απλώς «πόλεμο» είναι αφοπλιστικός. Διαβάζοντας την τελευταία έκθεση του ΟΗΕ για τις Γυναίκες, προκύπτει μια εικόνα καταστροφής που απαιτεί άμεση αποδόμηση.
Η γενοκτονία στη Γάζα, εκτός από την καταστροφή ολόκληρης της περιοχής και του συνόλου των κατοίκων της, σχεδιάζει επίσης το «μέλλον», ή μάλλον το να μην έχει κανένα μέλλον ο παλαιστινιακός λαός, με μια παρατεταμένη επιχείρηση βίας που στοχεύει στην εξόντωση του γυναικείου κοινωνικού ιστού.
Η εικόνα που προκύπτει από αυτήν την έκθεση είναι αυτή μιας κρίσης άνευ προηγουμένου ως προς την ένταση και την έμφυλη διάσταση. Η βία στη Γάζα στοχεύει να αποκλείσει το μέλλον μέσω της αναπαραγωγικής βίας, της συστηματικής καταστροφής των εκπαιδευτικών υποδομών και της «επιστημοκτονίας». Οι Παλαιστίνιες γυναίκες, μακριά από το να είναι παθητικά θύματα, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την επιβίωση ενός λαού.
Η φροντίδα δεν είναι εγγενές χαρακτηριστικό των γυναικών, αλλά ένα έργο αποκατάστασης του κόσμου, το οποίο ο καπιταλισμός και η πατριαρχία υποτιμούν συστηματικά και το επιβάλουν ως ηθική υποχρέωση. Στη Γάζα, η φροντίδα γίνεται μια πράξη ριζοσπαστικής αντίστασης: sumud (ανθεκτικότητα).
Το sumud εκδηλώνεται στην αποφασιστικότητα των μητέρων που προστατεύουν τα παιδιά τους ακόμη και με κόστος την ίδια τους την ύπαρξη, στην επιλογή των νοσηλευτών και των γιατρών να παραμείνουν στα νοσοκομεία ενώ βομβαρδίζονται και στην ικανότητα των κοινοτήτων να ξαναχτίσουν δίκτυα αλληλεγγύης εκεί όπου τα πάντα έχουν καταστραφεί.
Όπως προτείνει η Joan Tronto, η ίδια η δημοκρατία θα πρέπει να επανεξεταστεί ως θεσμός ενσωματώνοντας ως πολιτική πρακτική την δημοκρατικά κατανεμημένη φροντίδα. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιστινιακή αντίσταση είναι μια παγκόσμια έκκληση για κοινωνική δικαιοσύνη και φροντίδα των οικοσυστημάτων και των έμβιων όντων ενάντια στη λογική του πολέμου.
Ιδού τα καίρια σημεία αυτής της εκατόμβης:
- Η βιοπολιτική της θνησιμότητας και η εκατόμβη των γυναικών. Μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και Δεκεμβρίου 2025, από ένα συντηρητικά εκτιμώμενο σύνολο άνω των 71.200 ανθρώπων που σκοτώθηκαν, περισσότεροι από 38.000 ήταν γυναίκες και κορίτσια (πάνω από 22.000 γυναίκες και 16.000 κορίτσια). Αυτό το ποσοστό των γυναικών θυμάτων είναι σημαντικά υψηλότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε προηγούμενη σύγκρουση στη Γάζα (15% το 2008-2009, 22% το 2014). Στην πρώτη φάση του πολέμου, το 59% των νεκρών γυναικών και παιδιών ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της καταστροφής των αστικών κτιρίων με βομβαρδισμούς εξ αποστάσεως.
- Το επιστημολογικό «blindspot» και οι ακρωτηριασμοί που αποσιωπώνται: η απουσία δεδομένων αποτελεί επίσης πράξη βίας. Από τους περίπου 42.000 ανθρώπους που ζουν σήμερα με τραυματισμούς που προκάλεσαν αναπηρία, δεν υπάρχει επαρκής ανάλυση δεδομένων ανά φύλο και ηλικία. Αυτό το «δομικό τυφλό σημείο» καθιστά αόρατο το τραύμα των γυναικών, αν και οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις υπολογίζουν ότι τουλάχιστον 11.000 γυναίκες και κορίτσια θα φέρουν για πάντα στο σώμα τους μόνιμες αναπηρίες και τραύματα.
- Συστημική αναπαραγωγική βία και άρνηση της σωματικότητας.Η αναπαραγωγική ικανότητα έχει δεχθεί στρατιωτικές επιθέσεις, με τουλάχιστον 927 επιθέσεις που έπληξαν υγειονομικές εγκαταστάσεις. Τον Σεπτέμβριο του 2025, μόνο το 37% των κέντρων σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας λειτουργούσαν ακόμα. Η κορύφωση αυτής της καταστροφής πραγματοποιήθηκε με τον βομβαρδισμό του Κέντρου Εξωσωματικής Γονιμοποίησης al-Basma και της τράπεζας γονιδίων του, εξαφανίζοντας τους αναπαραγωγικούς ορίζοντες χιλιάδων οικογενειών. Με 130 τοκετούς την ημέρα που καταγράφηκαν τον Μάρτιο του 2025 (και εξαιρετικά υψηλά ποσοστά καισαρικών τομών), οι γυναίκες αναγκάστηκαν να πάρουν πρόωρο εξιτήριο, παραβιάζοντας κάθε πρότυπο του ΠΟΥ. Ακόμη και μετά την κατάπαυση του πυρός, καταγράφονται περίπου 15 τοκετοί την εβδομάδα σε συνθήκες απόλυτης ανασφάλειας εκτός νοσοκομείου. Σε αυτό προστίθεται η διακοπή της προμήθειας προϊόντων υγιεινής για την εμμηνόρροια, μια βάναυση προσβολή της σωματικής αξιοπρέπειας που προκαλεί εξαιρετικά σοβαρές λοιμώξεις.
- «Expropriation by design»:Εκτοπισμόςκαι ξεριζωμός. Από τα 1,9 εκατομμύρια εκτοπισμένων ατόμων που υπήρχαν ήδη στα τέλη του 2023, σχεδόν το ένα εκατομμύριο είναι γυναίκες και κορίτσια, που υποβλήθηκαν σε αμέτρητες και βάναυσες εντολές εκκένωσης (τις οποίες, πολύ συχνά, αντιμετώπισαν ενώ βάδιζαν και ενώ εγκυμονούσαν).
Σε σύγκριση με τις απώλειες ανδρών, τα νοικοκυριά με επικεφαλής γυναίκες έχουν αυξηθεί από 9% σε 14% (πάνω από 58.600 νοικοκυριά) και υφίστανται σημαντικά υψηλότερο ποσοστό εκτοπισμού (88% έναντι 77% των νοικοκυριών με επικεφαλής άνδρες). Η βία επεκτείνεται και στη γραφειοκρατία: το 83% των γυναικών στο Khan Younis και τη Rafah έχουν χάσει τα περιουσιακά τους έγγραφα και μεταξύ 48% και 80% καταγγέλλουν ανυπέρβλητα εμπόδια λόγω φύλου στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους επί της γης.
- Η νεκροπολιτική της πείνας και της βιολογικής εξάντλησης.Μέχρι τον Αύγουστο του 2025, πάνω από 640.000 άνθρωποι βίωναν καταστροφικό λιμό (Φάση 5 της IPC). Περίπου 500.000 γυναίκες και κορίτσια έφτασαν στα πρόθυρα της λιμοκτονίας, ενώ η αναζήτηση βοήθειας ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, με 2.600 πολίτες να σκοτώνονται στα σημεία διανομής. Μέχρι τον Ιούλιο του 2025, το 40% των εγκύων και θηλαζουσών γυναικών ήταν υποσιτισμένο. Ακόμα και στην περίοδο μετά την εκεχειρία, 37.000 έγκυες ή θηλάζουσες γυναίκες και έως και 50.000 κορίτσια θα χρειαστούν θεραπεία για οξύ υποσιτισμό.
- Επιστημοκτονία και επανα-πατριαρχικοποίηση του κοινωνικού χώρου.Η πνευματική υποδομή έχει καταστραφεί: πάνω από το 97% των σχολείων έχουν υποστεί ζημιές (επηρεάζοντας 328.000 κορίτσια) και τουλάχιστον 35 πανεπιστημιακά κτίρια έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Αυτή η επιστημοκτονία όχι μόνο διαγράφει την εκπαίδευση, αλλά εξαλείφει και την κύρια πηγή απασχόλησης για τις γυναίκες (τη διδασκαλία). Όταν στερούμε από τα κορίτσια την πρόσβαση στο σχολείο σημαίνει ότι καταδικάζουμε μια ολόκληρη γενιά σε οικονομική εξάρτηση, ενισχύοντας τους πατριαρχικούς ρόλους και πυροδοτώντας μια δραματική επιστροφή στους πρόωρους και αναγκαστικούς γάμους.
Αυτά τα δεδομένα αποτελούν το ιστορικό αρχείο του έμφυλου τραύματος και της αποτυχίας του διεθνούς συστήματος.
Δεν μπορούμε επιτρέψουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια της σιωπής.
πηγή: https://www.facebook.com/profile.php?id=61554708501839
