Η ισραηλινή κυβέρνηση ονόμασε την τελευταία της στρατιωτική επιχείρηση «Αιώνιο σκότος». Αν έπρεπε να επιδοθούμε σε μια ψυχαναλυτική ανάλυση, η ερμηνεία αυτής της λεξιλογικής επιλογής δεν θα ήταν τόσο δύσκολο να αποκαλυφθεί. Η ενόρμηση του θανάτου αναδύεται γυμνή.
Ο Θάνατος (Thanatos) απελευθερώνεται από τους περιορισμούς της αρχής της πραγματικότητας. Το να μιλάνε για «ολοκληρωτική εξόντωση» (όπως έκανε ο Τραμπ) ισοδυναμεί με την ομολογία μιας αβάσταχτης εσωτερικής απόγνωσης. Το κράτος προβάλλει τον τρόμο της δικής του εξαφάνισης στον εξωτερικό εχθρό. Μετατρέπει τον Λίβανο σε μια οθόνη πάνω στην οποία ξερνάει την αγωνία του διαμελισμού που του τρώει τα σωθικά.
Συνεχίζοντας με μια παράτολμη ερμηνευτική προσέγγιση (ζητώ συγνώμη!), μπορούμε να δούμε μια μαζική προβολική ταύτιση σε αυτή την οργή. Ο μηχανισμός της παράνοιας, ακριβώς. Το απόλυτο σκοτάδι που οι στρατιωτικοί ηγέτες απειλούν να επιβάλουν ανήκει στους ίδιους. Είναι το ψυχικό χάσμα μιας ηγεσίας που έχει χάσει το «καλό της αντικείμενο» και είναι εντελώς ανίκανη να επεξεργαστεί το πένθος της απολεσθείσας παντοδυναμίας της.
Ανάμεσα στον μεσσιανισμό, την εσχατολογία και την παράνοια, η μετάβαση στη δράση αντικαθιστά τη σκέψη. Εκατό αεροπορικές επιδρομές σε δέκα λεπτά είναι ένας μηχανικός σπασμός καθώς και μια πρόκληση για τον εκτροχιασμό της εκεχειρίας.
Στη διάρκεια της εκεχειρίας, αντιλήφθηκαν την απώλεια της προστασίας των ΗΠΑ. Το Ισραήλ έχει γίνει μια σαδιστική πολεμική μηχανή που, αν σταματήσει, θα εκραγεί. Ο Νετανιάχου μπορεί να καταλήξει στη φυλακή, και γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν προκαλέσει τον μισό κόσμο.
Τι θα συμβεί αν το Ισραήλ σταματήσει; Προφανώς έχουν πολλά χαρτιά εκβιασμού να χρησιμοποιήσουν εναντίον του Τραμπ και της κυβέρνησης του Λευκού Οίκου. Πιθανότατα διαθέτουν πολλά χαρτιά εκβιασμού σχεδόν παντού, δεδομένης της υποταγής των κυβερνήσεων και των μέσων ενημέρωσης σχεδόν ολόκληρης της Δύσης.
Επιπλέον, σύμφωνα με το War Powers Resolution του 1973 (όπως υπενθύμισε ο Zhok σήμερα το πρωί), η προεδρική αυτενέργεια περιορίζεται σε εξήντα ημέρες. Ο Τραμπ έχει λιγότερο από τρεις εβδομάδες για να πείσει τη Γερουσία να επικυρώσει την παράταση της σύγκρουσης. Το Καπιτώλιο διστάζει μπροστά στα ανυπολόγιστα κόστη. Το εκλογικό σώμα απορρίπτει την ιδέα να θυσιαστούν στρατιώτες για την υπεράσπιση ενός ξένου κράτους που έχει αφιερωθεί στη διαρκή κλιμάκωση της σύγκρουσης. Αυτή η αυτοκρατορική προσπάθεια ανοίγει ένα πρωτοφανές διπλωματικό παράθυρο. Ο πόλεμος έχει ένα τρομακτικό κόστος.
Το Ιράν διαχειρίζεται την αναμονή με μαθηματική αυστηρότητα. Η περσική ηγεσία έχει διακόψει την ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Είκοσι ένα εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου μπλοκάρονται καθημερινά. Επιβάλλεται ένας οικονομικός στραγγαλισμός χωρίς να πλήττεται κανένας στρατιωτικός στόχος.
Η Τεχεράνη αποκαλύπτει την αδυναμία του αντιπάλου, επιβάλλοντας τις ΗΠΑ ένα αναπόφευκτο δίλημμα. Τι να κάνουν; Να νομιμοποιήσουν τους βομβαρδισμούς στο Λεβάντε, μια ακόμη γενοκτονία; Να διακινδυνεύσουν να απαντήσει το Ιράν με ακόμη μεγαλύτερη δριμύτητα ή να εγκαταλείψουν έναν σύμμαχο που έχει τρελαθεί, αλλά που μπορεί να τους εκβιάσει; Ο παράγοντας του χρόνου λειτουργεί υπέρ εκείνων που τηρούν στάση αναμονής.
Εν τω μεταξύ, το ωστικό κύμα έχει φτάσει στις ακτές του Ειρηνικού. Η Μανίλα εκτιμά ότι οι ζημιές στον αγροτικό τομέα θα ξεπεράσουν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια λόγω των αυξανόμενων τιμών των καυσίμων. Οι επαρχίες των Φιλιππίνων περιορίζουν τις βάρδιες εργασίας. Το Πεκίνο παρατηρεί την επιδείνωση του ατλαντικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μπορεί να το αντέξει οικονομικά. Η κινεζική διπλωματία εγγυάται σταθερότητα στους ανατολικούς εταίρους της αγοράζοντας πετρέλαιο εκτός των επίσημων διαύλων. Η ασιατική υπερδύναμη προελαύνει στο κενό ισχύος που άφησε η υπερτροφία των ΗΠΑ. Η κατάρρευση του δυτικού ελέγχου επιταχύνει την δημιουργία ενός εντελώς αυτόνομου ευρασιατικού πόλου.
Η Ευρώπη, όπως πάντα, δεδομένου του επιπέδου των αρχηγών κρατών της, δεν ξέρει τι να κάνει. Καταδικάζει χλιαρά, απογοητεύεται, μετά σκέφτεται άλλα, εκτός από την Ισπανία. Η Ιταλία επιβεβαιώνει, πού και πού, τον υποδεέστερο ρόλο της και δεν ξέρει πλέον τι να κάνει. Βομβαρδίζουν τους Ιταλούς της UNIFIL (United Nations Interim Force in Lebanon), αλλά δεν υπάρχουν τραυματίες, οπότε όλα καλά. Για φαντάσου. Όσο δεν πεθαίνει κανείς, μπορούν να συγκαλύπτουν, να προσποιούνται τους εξοργισμένους και να συνεχίζουν τις αγοραπωλησίες όπλων με το Ισραήλ.
It’s business.
