Η ερευνήτρια Nel Bonilla αναλύει την πολιτική κρίση στη Γαλλία ως την ανάπτυξη ενός αμυνόμενου κράτους απέναντι στις συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτή αποτελεί μια «σιωπηλή κατάσταση εξαίρεσης» (France, the Bunker State’s Silent State of Exception). Από το 2017, έτος κατά το οποίο ξεκίνησε η «αυτοκρατορική προσαρμογή στην πολυπολικότητα», βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ποιοτικός μετασχηματισμός του κράτους, η κορύφωση μιας δεκαετίας νομοθετικών και διοικητικών αλλαγών που έχουν καταστήσει περιττή την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, καθώς «προκαθορίζεται ήδη από το κοινό δίκαιο».
Η Bonilla εξετάζει μια σειρά νόμων (SILT του 2017, RIPOST του 2026) που επιτρέπουν τα πάντα, από τη δημιουργία «περιμέτρων προστασίας» γύρω από τους διαδηλωτές χωρίς δικαστική εντολή έως την αλγοριθμική βιντεοεπιτήρηση σε σιδηροδρομικούς σταθμούς και εμπορικά κέντρα, που ισοδυναμεί με «φυσική στρατιωτικοποίηση της εσωτερικής ασφάλειας». Τεθωρακισμένα οχήματα, drones και κάμερες είναι μεταξύ των εργαλείων που χρησιμοποιούνται, αλλά οι εταιρείες ενθαρρύνονται επίσης να προσλάβουν ιδιωτικούς φύλακες ασφαλείας και μονάδες με σκύλους, σε συντονισμό με τους δημάρχους, για να περιπολούν τις «ευαίσθητες περιοχές» των πόλεων.
Τον Οκτώβριο, όταν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι βγήκαν στους δρόμους, τριάντα σταθμοί του μετρό του Παρισιού έκλεισαν, μετατρέποντας το δίκτυο των δημόσιων συγκοινωνιών σε «παράρτημα της αστυνομικής διεύθυνσης». Οι διαδηλώσεις απαγορεύτηκαν και όσοι δεν απομακρύνθηκαν όταν τους δόθηκε εντολή κινδύνευαν με πρόστιμα έως και 10.000 ευρώ (11.500 δολάρια). Οι γονείς ανηλίκων θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τη συμμετοχή των παιδιών τους στις διαδηλώσεις και μπορούσαν να τους κατασχέσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία ή τα επιδόματα διατροφής. Επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας σε δώδεκα πόλεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα 150 δολαρίων ακόμη και για την παραμικρή παράβαση.
Σύμφωνα με την Bonilla, πρόκειται για «έναν υβριδικό πόλεμο που διεξάγεται στο εσωτερικό της χώρας». Σε αυτή την κατάσταση πολιορκίας, «τα θεμελιώδη δικαιώματα μετατρέπονται σε προνόμια που χορηγούνται από την εκτελεστική εξουσία υπό όρους, ενώ η ευημερία και η αναπαραγωγή εργαλειοποιούνται στο όνομα της ασφάλειας». Η διαφωνία παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό ζήτημα και μετατρέπεται σε «αποσταθεροποιητική τρομοκρατία».
Αυτή είναι η δημοκρατία που υπάρχει πραγματικά σήμερα στην Ευρώπη, σε σημείο που σε ορισμένες χώρες το να φοράει κανείς παλαιστινιακό μαντίλι θεωρείται έγκλημα. Οι περιορισμοί στην ελευθερία κυκλοφορίας των ατόμων συμβαδίζουν με την απόλυτη ελευθερία κυκλοφορίας των κεφαλαίων, η οποία περιλαμβάνει τα συνηθισμένα αδικήματα, όπως είδαμε πριν από λίγες ημέρες στην Παραγουάη, όπου το ήμισυ του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση στους τραπεζικούς του λογαριασμούς. Στη Λατινική Αμερική η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, με ένοπλες εγκληματικές συμμορίες και ομάδες που υποστηρίζονται από το κράτος να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να διεξάγουν πόλεμο εναντίον του λαού. Οι δημοκρατίες και οι εκλογές αποτελούν μαζική ψυχαγωγία που αποσπά την προσοχή των λαών, επιτρέποντας στους ισχυρούς να συσσωρεύουν όλο και περισσότερη εξουσία και κεφάλαιο χωρίς όρια, ακόμη και με το κόστος της σφαγής των φτωχών.
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Ισπανία σχετικά με τις εκλογικές συνήθειες των αστυνομικών και των στρατιωτικών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 45% υποστηρίζει το Vox, ποσοστό τριπλάσιο από τις ψήφους που συγκεντρώνει αυτό το ακροδεξιό κόμμα στις εκλογές (El Salto, 04/11/26). Η δεξιά στο σύνολό της συγκεντρώνει περισσότερες από οκτώ στις δέκα ψήφους μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων.
Στην Ελλάδα, αποδείχθηκε ότι το 2012 (όταν μαίνονταν οι διαμαρτυρίες κατά της λιτότητας), περισσότεροι από τους μισούς αστυνομικούς ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή, ένα ακροδεξιό κόμμα που στη συνέχεια κηρύχθηκε παράνομο από τα δικαστήρια ως «εγκληματική οργάνωση».
Αυτό είναι το κράτος που πραγματικά υπάρχει στον σύγχρονο καπιταλισμό. Ένα κράτος που έχει συλληφθεί ως όμηρος από το πλουσιότερο 1%, από το πιο συγκεντρωμένο χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντά του σε αυτή τη στιγμή συστημικού και περιβαλλοντικού χάους. Οι πλούσιοι γνωρίζουν ότι η κατάρρευση/καταιγίδα θα ξεσπάσει και έχουν λάβει προφυλάξεις για να παραμείνουν οι πιο ισχυροί ελέγχοντας την «παράνομη» βία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αξίζει να θυμηθούμε τα σοφά λόγια του Μισέλ Φουκώ:
«Η αστυνομία είναι ένα διαρκές πραξικόπημα».
Ενώ στην προηγούμενη περίοδο του καπιταλισμού το πραξικόπημα εκφραζόταν με το κλείσιμο του κοινοβουλίου και των μέσων ενημέρωσης που ασκούν κριτική, σήμερα ο αυταρχισμός μπορεί να συνυπάρχει μαζί τους. Μάλιστα, χρειάζεται τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και το κοινοβουλευτικό τσίρκο για να «λιπάνουν» καλύτερα τις αμέτρητες μορφές εξορυκτισμού, δηλαδή τον πόλεμο κατά της ζωής.
Στο νότιο τμήμα της ηπείρου, οι «προοδευτικοί» συχνά επικαλούνται την ανάγκη «στρατιωτικοποίησης του κράτους», εννοώντας την κατάληψη θέσεων εντός των θεσμών για να μετασχηματίσουν την πραγματικότητα. Ποτέ δεν αναφέρουν τι πρέπει να γίνει με αυτούς τους ένοπλους μηχανισμούς, οι οποίοι είναι απολύτως αδιαπέραστοι από τη «διαφορετικότητα» που οι ίδιοι οι «προοδευτικοί» διατυμπανίζουν. Ο δρόμος που επιλέγουν όλο και περισσότεροι λαοί αυτής της ηπείρου είναι η συλλογική αυτοάμυνα, επειδή έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα κράτη μετά από πέντε αιώνες εξαιρετικά σκληρών εμπειριών.

