Τετάρτη 12 Νοεμβρίου, έξω από το Πολιτιστικό Στέκι των Φοιτητικών Συλλόγων στην Πανεπιστημιούπολη Καβάλας αποκαταστάθηκε από τους φοιτητές η τοιχογραφία του Παύλου Φύσσα που είχε βανδαλιστεί.
Μια μέρα μετά, για την ακρίβεια, μια νύχτα μετά, συνέβη ακόμη ένας βανδαλισμός στο μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι .
Δύο όχι τυχαία γεγονότα, καθώς ούτε είναι η πρώτη φορά, ούτε είναι συμπτωματικό το χρονικό σημείο, παραμονές της 17ης Νοέμβρη. Όχι τυχαίος και ο αποκλεισμός του Πολυτεχνείου στις φετινές εορταστικές εκδηλώσεις από τον πρύτανη του ΕΜΠ.
Φυσικά δεν ήταν καθόλου συμπτωματική ούτε η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου ως ημερομηνίας ομιλίας σε ξενοδοχείο του καταδικασμένου νεοναζί, που αγαπά το lifestyle όπως το ίδιο θεωρούμε και για την άρνηση του δήμου Θεσσαλονίκης στην πρόταση να ανακηρυχθεί persona non grata ο Κασιδιάρης.
Όλα τα γεγονότα, έχουν τον συμβολισμό τους, τον στόχο τους, φανερώνουν την πρόδηλη πια δράση των νεοφασιστών και βέβαια την αδιαμφισβήτητη συγκάλυψη από τον κρατικό μηχανισμό. Για όλα αυτά αλλά και πολλά που αποκαλύπτουν το ζήτημα της ανόδου της ακροδεξιάς και του δολοφονικού της χαρακτήρα ειδικά το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά, είναι σημαντικό να τονίσουμε την σπουδαιότητα της ύπαρξης του νέου ντοκιμαντέρ της Χρύσας Λύκου με τίτλο «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής – ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ» σε σκηνοθεσία του Στέλιου Ζαχαρίου το οποίο και παρακολουθήσαμε στο αγωνιστικό και αλληλέγγυο σινεμά Βακούρα.
Και στις δύο ειδικές προβολές την βραδιά της Τετάρτης, το μόνο που άκουγε κανείς ήταν βαριές ανάσες και πνιγμένα αναφιλητά. Μέσα στην βαριά αγωνία της καθημερινότητας και στην πρόκληση της εποχής το ντοκιμαντέρ καταγράφοντας τον ενδεκαετή αγώνα των γονιών του Παύλου αλλά και των συναγωνιστών δικηγόρων, καταφέρνει να βάλει τα πράγματα ξανά στην θέση τους για όποιον τα έζησε αλλά και τις επόμενες γενιές που πρέπει να γνωρίζουν.
1998, Δημήτρης Κουσουρής, φοιτητής, έξω από την Ευελπίδων. Το πρώτο καταγεγραμμένο θύμα επίθεσης της Χρυσής Αυγής. Ρόπαλα, χτυπήματα στο κεφάλι. ‘Αλλοι δύο τραυματίες μαζί του. Τι σύμπτωση, όπως ακριβώς και στην δολοφονία του Παύλου, υπήρχε και πάλι αστυνομικός παρών την ώρα της επίθεσης. Δεν ενημέρωσε καν την υπηρεσία του. Το δεξί χέρι του Μιχαλολιάκου, φυγόδικος επί επτά χρόνια, εν τέλει καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό πέφτοντας στα μαλακά. Στις απολογίες ωστόσο τόσο ο ίδιος όσο και συγκατηγορούμενοι, δείλιασαν.
Από αυτό το σημείο αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι όλων όσων ακολούθησαν και όλων όσων προηγήθηκαν της δολοφονίας του Παύλου.
Πέραμα. Οι επιθέσεις στους Αιγύπτιους ψαράδες από την ομάδα κρούσης της περιοχής. Λοστάρια, ξύλα και είκοσι άτομα εισβάλουν στην ταράτσα, όπου κοιμόντουσαν οι συνάνθρωποί μας. Αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν το κουράγιο και κατέθεσαν από τον πρώτο βαθμό μέχρι το Εφετείο.
Σαχζάτ Λουκμάν. Πετράλωνα Ιανουάριος 2013. Επίθεση με μαχαίρια κατευθείαν στην καρδιά.
Σεπτέμβριος του 2013. Οδός Παναγή Τσαλδάρη, Κερατσίνι. Ο Ρουπακιάς που έφτασε μαζί τους άλλους, κάνει μια αγκαλιά τον Παύλο. Πριν εκείνος πέσει νεκρός, δείχνει τον δράστη.
Για τα υπόλοιπα χρόνια ο Παύλος παραμένει παρών, ζωντανεύοντας μέσα από την Μάγδα, την μάνα του. Για όλα τα υπόλοιπα χρόνια, η Μάγδα γίνεται μάνα όλων. Από την επόμενη μέρα η Μάγδα είναι εκεί. Στον δρόμο, στην δίκη, στο κίνημα, δίπλα μας, δίπλα στον Γιάννη Μάγγο και τους γονείς του Βασίλειου, στην Ελένη Κωστόπουλου την μαμά του Ζακ, δίπλα στους πρόσφυγες, τους γονείς του Λουκμάν, τους συγγενείς των Τεμπών.
Στο ντοκιμαντέρ μιλούν η αυτόπτης μάρτυρας, το γενναίο αυτό κορίτσι η Δήμητρα Ζώρζου, Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου, η Τατιάνα Μπόλαρη, ο Κώστας Σκαρμέας, ο Δημήτρης Ψαρράς, η Μαρίνα Δαλιάνη, ο Μάνος Μαλαγάρης, η Ελευθερία Τομπατζόγλου και φυσικά η Μάγδα.
Ακούγονται όλες οι δυσκολίες, όλες οι διακυμάνσεις και ο αγώνας που έδωσαν όλοι, που ήταν αγώνας αυτοσυνέπειας, ηθικής και αρρηγμάτιστου αισθήματος δικαιοσύνης.
Για να φτάσουμε πλέον σε εκείνη την ημέρα που ούρλιαξε η Μάγδα «γιε μου, τους νίκησες».
Τελειώνοντας και οι δύο προβολές, το παρατεταμένο χειροκρότημα ήταν σαν σύνθημα στο δρόμο…
«Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους Ναζί»
Την δεύτερη προβολή, ακολούθησε μια σύντομη κουβέντα. Μίλησαν εκτός από τους δύο συντελεστές, την Μάγδα και τον Γιάννη Μάγγο που ήταν παρόντες, την Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου επίσης παρούσα, η Κέλλυ Παναγιωτίδου, επιζήσασα του τρένου των Τεμπών και η μητέρα της Αγάπης Τσακλίδου, Ελένη Βασάρα.
Όλοι, βασικοί πρωταγωνιστές κάποιων από τα πιο μεγάλα γεγονότα της ζωής μας, εκεί μπροστά μας να αποδείξουν ότι όλα τα κινήματα, όλες οι διεκδικήσεις όλοι οι αγώνες είναι και πρέπει να είναι κοινοί.
Η Μάγδα, στο ντοκιμαντέρ είπε κάτι πολύ σημαντικό. Πως μέσα σε όλον αυτόν τον αγώνα, παλεύεις να παραμείνεις άνθρωπος. Να μην συνηθίσεις με άλλα λόγια το τέρας όπως λέει ο Χατζιδάκις, γιατί αναπόφευκτα θα του μοιάσεις. Και πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό για τον γονιό που έχασε το παιδί του, κανένας άλλος δεν μπορεί να πει.
Η Κέλλυ, πάντα συστήνεται λέγοντας τον αριθμό της θέσης και του βαγονιού. Ζήτησε κάτι πολύ σημαντικό, που λέει συχνά και ο Πάνος Ρούτσι με παράπονο. Να παρίσταται κόσμος στην εκδίκαση. Και έτσι είναι. Οι γονείς των Τεμπών δεν πρέπει να μένουν μόνοι τους γιατί αυτό θέλει να πετύχει με κάθε επιλογή που κάνει ο κρατικός μηχανισμός.
Θα κλείσουμε με κάτι που είπε ο Γιάννης Μάγγος, με αφορμή την κουβέντα και τις ερωτήσεις που έγιναν από το κοινό και αναπόφευκτα η συζήτηση πήγε στην άνοδο του φασισμού ειδικά στους ανήλικους. Είπε λοιπόν, πως πρέπει να γυρίσουμε στην πολιτική ζωή. Να επιστρέψουμε στην πολιτική σκέψη. Η νέα γενιά, που πέρασε οικονομική κρίση, εγκλεισμό, φτωχοποίηση, είναι μια γενιά σε αδιέξοδο. Δεν φταίνε ποτέ τα παιδιά. Καθένας από το μετερίζι του και ειδικά οι εκπαιδευτικοί, πρέπει να βγουν μπροστά, να μην επιτρέπουν να ανθίζει ό,τι σπέρνει η απόγνωση και η έλλειψη παιδείας.
Το ντοκιμαντέρ θα εξακολουθήσει να προβάλλεται στον ιστορικό κινηματογράφο Βακούρα και κλείνοντας, αξίζει να αναφέρουμε την παρέμβαση που πραγματοποίησαν εκπρόσωποι φοιτητικών συλλόγων για κάλεσμα και μαζική συμμετοχή στην πορεία της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που τεχνηέντως προσπαθούν αλλοιώνοντας την ιστορία, να υποδαυλίσουν.
