in

Η νίκη του Λούλα αντιπροσωπεύει μια νέα ισορροπία δυνάμεων στην κοινωνία που υπερβαίνει τα τείχη του κοινοβουλίου

Συνέντευξη με τον Ζοάο Πέδρο Σταμπίλε, ιδρυτή του Κινήματος των Ακτημόνων Εργατών (MST) στη Βραζιλία

Λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη του Λούλα στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας και την φυγή του Μπολσονάρο στις ΗΠΑ, είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε τα στοιχεία που κατέστησαν δυνατή αυτή τη νίκη, καθώς και τα διδάγματα που μπορούν να αντληθούν πέρα ​​από τα σύνορα της Βραζιλίας. Ο Μπερτ Ντι Μπέλντερ, επικεφαλής του τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Εργατικού Κόμματος του Βελγίου (PTB/PVDA), μίλησε με τον Ζοάο Πέδρο Σταμπίλε για να αναλύσει τις συνθήκες που επέτρεψαν στην αριστερά να θριαμβεύσει επί του κατεστημένου.

Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

-Πως έχει απηχήσει η νίκη του Λούλα και του βραζιλιάνικου λαού στη Βραζιλία, σε επίπεδο βάσης, μεταξύ των εργατών, των αγροτών, των γυναικών και των ιθαγενών πληθυσμών;

–Η εκλογική νίκη του Λούλα είναι μια πολιτική νίκη για ολόκληρο τον βραζιλιάνικο λαό, ο οποίος κινητοποιήθηκε μαζικά στο δεύτερο γύρο για να νικήσει την ακροδεξιά. Ο τρόπος με τον οποίο κερδίσαμε έφερε τεράστια χαρά και μεγάλη αυτοπεποίθηση σε ολόκληρη τη χώρα, και ιδιαίτερα στα πιο οργανωμένα τμήματα της εργατικής τάξης και της αριστεράς. Είναι επίσης μια νίκη για τη νεολαία, η οποία βγήκε στους δρόμους και, κατά κάποιο τρόπο, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μαζικής κινητοποίησης.

-Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτή η νίκη;

–Σήμερα, διάφορα τμήματα της εργατικής τάξης κάνουν πολλές αναλύσεις και αξιολογήσεις. Εμείς, στο MST, πιστεύουμε ότι η ανατροπή στο δεύτερο γύρο οφειλόταν σε έναν συνδυασμό αρκετών συμπληρωματικών παραγόντων. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος από αυτούς ήταν καθοριστικός. Ήταν το άθροισμα όλων. Νέοι και αγρότες, οργανωμένοι σε λαϊκά κινήματα, βγήκαν στους δρόμους καθώς συνειδητοποίησαν την απειλή που αποτελούσε μια φασιστική κυβέρνηση. Οι μάζες, φοβούμενες την απώλεια των δικαιωμάτων τους, κινητοποιήθηκαν. Επίσης, σημαντική ήταν η επίδραση που άσκησαν οι επιστολές που απηύθυνε ο Λούλα σε διάφορους τομείς, όπως Καθολικούς, Ευαγγελικούς, κοινότητες terreiro (αφροβραζιλιάνικη θρησκεία) και γυναίκες, καθώς και η εργασία που έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από διάφορους ινφλουένσερς.  Σε αυτό προστέθηκε η ενεργός συμμετοχή καλλιτεχνών και μουσικών, οι οποίοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία και συνέβαλαν στην αναταραχή και την προπαγάνδα κατά του Μπολσονάρο και υπέρ του Λούλα.

-Σε ποια κύρια ζητήματα θα μπορέσει ο Λούλα να οικοδομήσει και να προσφέρει συγκεκριμένες προόδους για την εργατική τάξη τους επόμενους μήνες;

–Ο Λούλα γνωρίζει ότι ο κινητοποιημένος λαός ήταν αυτός που του χάρισε τη νίκη. Και ότι αυτό δημιουργεί δεσμεύσεις από τώρα και στο εξής, τόσο στο στυλ διακυβέρνησής του όσο και στην εγγύηση συγκεκριμένων μέτρων που μπορούν να βελτιώσουν άμεσα τις συνθήκες, ενώ άλλα μέτρα πρέπει να καθοδηγήσουν τη χώρα προς μια συζήτηση για ένα αναπτυξιακό έργο.

-Ο Λούλα ανακοίνωσε ότι θέλει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας, με μεγαλύτερη και πιο άμεση λαϊκή συμμετοχή μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών. Πως θα εφαρμοστεί αυτό στην πράξη;

–Έχει συνειδητοποιήσει ότι η αποτελεσματική διακυβέρνηση εξαρτάται από τους οργανωμένους τομείς, όχι μόνο από συμφωνίες μεταξύ πολιτικών κομμάτων. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι υπάρχει η δυνατότητα να συζητήσουμε με τον Λούλα τη δημιουργία νέων μηχανισμών για τη λαϊκή συμμετοχή στις κυβερνητικές αποφάσεις, χρησιμοποιώντας λαϊκές ψηφοφορίες, δημοψηφίσματα, συζητήσεις και διαβουλεύσεις με το λαό. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα ευρύτερα δυνατά δημοκρατικά μέσα για να ενισχύσουμε τη συζήτηση και τη συμμετοχή του κόσμου στις κυβερνητικές αποφάσεις.

-Ο Λούλα ισχυρίζεται ότι είναι ο πρόεδρος όλων των Βραζιλιάνων, επιδιώκοντας την ένταξη και τον διάλογο με όλα τα τμήματα της κοινωνίας. Πως θα το κάνει αυτό;

–Ο τρόπος με τον οποίο κερδίσαμε τις εκλογές δημιούργησε μια νέα ισορροπία δυνάμεων στην κοινωνία, μια ισορροπία που υπερβαίνει τα τείχη του κοινοβουλίου. Επομένως, πιστεύω ότι ο Λούλα έχει μόνο έναν δρόμο: να κυβερνήσει παράλληλα με τον λαό. Για να το κάνει αυτό, πρέπει να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα που ωφελούν τον λαό και, ταυτόχρονα, όποτε είναι απαραίτητο, να κινητοποιήσει τις μάζες. Και εμείς, τα αριστερά κινήματα και οι οργανώσεις, έχουμε την πρόκληση να μετατρέψουμε την ενέργεια που αναδύθηκε από τους δρόμους κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας σε οργανωτικές διαδικασίες και σε συσσώρευση δύναμης εντός του λαού.

-Τι μπορούμε να περιμένουμε, τι πρέπει να φοβόμαστε και για τι πρέπει να προετοιμαστούμε σε σχέση με τον Μπολσοναρισμό και τους ελιγμούς του, τόσο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Βραζιλίας όσο και στο εξωτερικό;

–Καταρχάς, είναι σαφές ότι η ιμπεριαλιστική ακροδεξιά στις Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργεί μέσω διαφόρων διεθνών συμμαχιών. Έχουν δημιουργήσει την λεγόμενη «Ασπίδα της Αμερικής», η οποία συγκεντρώνει ακροδεξιές κυβερνήσεις για να υποστηρίξουν τα καταπιεστικά μέτρα των ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, ο Ρούμπιο και άλλες προσωπικότητες συνεχίζουν να συνεργάζονται με την ισπανόφωνη ακροδεξιά για την εδραίωση περισσότερων πολιτικών και ιδεολογικών συμμαχιών στη Λατινική Αμερική, ενεργώντας κυρίως μέσω της χρηματοδότησης δεξιών τομέων και της παρέμβασης στις εκλογικές διαδικασίες. Τώρα, εδώ στη Βραζιλία, οι εκλογές έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Και η φυγή του Μπολσονάρο στις ΗΠA, γιατί φοβόταν τη σύλληψή του εδώ λόγω των πολυάριθμων κατηγοριών για διαφθορά που θα αντιμετώπιζε, ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία. Η βραζιλιάνικη ακροδεξιά έχει επιστρέψει στην συνήθη κατάστασή της: της λείπει ένας ηγέτης ικανός να πείσει και το εκλογικό της βάρος έχει μειωθεί. Στη θέση της, έχει αναλάβει μια πιο «πολιτισμένη» δεξιά πτέρυγα, που εκπροσωπείται από τον νυν κυβερνήτη του Σάο Πάολο και έφεδρο λοχαγό του στρατού, Ταρκίσιο Φρέιτας. Έχει ήδη δηλώσει την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2030. Έχει την ικανότητα να ενώσει άλλες ομάδες στα δεξιά του και προς την κεντροδεξιά. Με άλλα λόγια, από εδώ και στο εξής, ο κύριος αντίπαλος θα είναι ο Ταρκίσιο και το σχέδιό του. Η εποχή των Μπολσοναριστών έχει τελειώσει και θα περάσει.

-Τι σημαίνει αυτή η νίκη για τη λατινοαμερικανική ήπειρο, για την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, για την καταπολέμηση της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού και της επιδίωξής του για απόλυτη ηγεμονία σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο με το λεγόμενο «Δόγμα Ντονρόε»; (σημ; γεωπολιτικός νεολογισμός που συνδυάζει το όνομα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με το ιστορικό Δόγμα Μονρόε του 1823).

–Η νίκη μας ήταν μια ήττα για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, τις εταιρείες του και τις πολιτικές των κυβερνήσεων Τραμπ και Νετανιάχου. Νικήσαμε το «Δόγμα Ντονρόε». Η εκστρατεία μας βοήθησε να καλλιεργήσουμε αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα και να υπερασπιστούμε την εθνική κυριαρχία στον βραζιλιάνικο πληθυσμό. Και σταματήσαμε την πιθανότητα επέκτασής του στη Λατινική Αμερική. Τώρα μπορούμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με το Μεξικό, την Ουρουγουάη, τη Βενεζουέλα και την Κούβα και να αντιμετωπίσουμε τις συμμαχίες της ακροδεξιάς. Έχουμε επίσης ξεπεράσει την παράνοια που υπήρχε στην αριστερά, σύμφωνα με την οποία τα ισχυρά συστήματα υπολογιστών της Meta και των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών ήταν ανίκητα, αφού, υποτίθεται, είχαν προκαλέσει τις ήττες μας στο Περού, την Κολομβία και την Ονδούρα. Τώρα έχουμε δείξει ότι μπορούμε και εμείς να τους νικήσουμε, αρκεί να συνδεθούμε με τον λαό, να ξεκινήσουμε διάλογο και να συναντηθούμε με την εργατική τάξη. Και, φυσικά, διεκδικώντας κάθε πιθανό χώρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς όμως να εγκαταλείψουμε τους δρόμους. Πιστεύουμε ότι η νίκη μας ενθάρρυνε τα λαϊκά κινήματα και τα αριστερά κόμματα σε όλη τη Λατινική Αμερική. Αυτό μπορεί να ενισχύσει το ηθικό που απαιτείται για να νικήσουμε τον Μιλέι και άλλους εκπροσώπους της δεξιάς και της ακροδεξιάς στις επερχόμενες εκλογές. Ομοίως, ελπίζουμε ότι οι κινητοποιήσεις στους δρόμους στην Ευρώπη θα συνεχιστούν και θα χρησιμεύσουν ως έμπνευση για όλους τους κοινωνικούς αγώνες και για τους λαούς που συμμετέχουν στην αντίσταση.

-Ποιος είναι ο ρόλος που μπορούν να διαδραματίσουν ο Λούλα και η Βραζιλία σε μια ασταθή και δύσκολη παγκόσμια κατάσταση;

-Ο Λούλα παραμένει μια πολιτική προσωπικότητα στη Λατινική Αμερική. Διατηρεί τη δέσμευσή του στην πολυμέρεια και διαθέτει την πολιτική βούληση να επεκτείνει τις συμμαχίες με την Κίνα. Ωστόσο, πιστεύω ότι η μεγαλύτερη συμβολή του μπορεί να γίνει στο πλαίσιο των BRICS, ενισχύοντάς τες και συνεχίζοντας να πιέζει για τον εκδημοκρατισμό του ΟΗΕ.

-Όσον αφορά την οικονομική και νομισματική κατάσταση, ποιες δυνατότητες υπάρχουν για την επίτευξη μεγαλύτερης αποδολαριοποίησης και το άνοιγμα περισσότερου χώρου για νομίσματα που δεν ελέγχονται από κεντρικές τράπεζες, οι οποίες κυριαρχούνται από το δολάριο και το ευρώ;

–Η οικονομική πολιτική της επόμενης κυβέρνησης Λούλα θα είναι περίπλοκη, καθώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει την οικονομική δύναμη της αστικής τάξης, του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολυεθνικών εταιρειών. Η μεγαλύτερη πρόκληση θα είναι ο έλεγχος του βασικού επιτοκίου που συντονίζεται από την Κεντρική Τράπεζα, γνωστό εδώ ως επιτόκιο Selic, το οποίο καθορίζει όλα τα άλλα επιτόκια στην οικονομία. Επί του παρόντος, αυτό το επιτόκιο βρίσκεται σε στρατοσφαιρικά επίπεδα: 14% ετησίως. Τα επιτόκια καταναλώνουν το 40% του συνολικού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Ομοίως, θα υπάρξει η πρόκληση, η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη διεύρυνση του διαλόγου με την εργατική τάξη, της οικοδόμησης ενός εθνικού σχεδίου που περιλαμβάνει την επαναβιομηχάνιση και κάνει μαζικές επενδύσεις στην επιστήμη και την τεχνολογία, προκειμένου να δημιουργήσει ελπίδα και να διασφαλίσει ότι οι νέοι έχουν πρόσβαση στην απασχόληση και το εισόδημα.

–Τι είδους συγκεκριμένες πρωτοβουλίες διεθνούς αλληλεγγύης θα πρέπει να αναπτύξουμε και να υποστηρίξουμε;

–Εμείς, οι αριστερές οργανώσεις, πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι κατ’ αρχήν. Μόνο η αλληλεγγύη θα σώσει την ανθρωπότητα, ως θεμελιώδης αρχή της ζωής. Και πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι εντός της τάξης μας, στην κοινωνία μας, αλλά και διεθνώς με όλους τους λαούς που αγωνίζονται και αντιμετωπίζουν τον ιμπεριαλισμό, την αποικιοκρατία και όλες τις μορφές εκμετάλλευσης και διακρίσεων. Ελπίζω ότι τα ευρωπαϊκά κινήματα και η αριστερά θα επιδείξουν μεγαλύτερη αλληλεγγύη με τον λαό της Παλαιστίνης, με τους μετανάστες από την Αφρική, με τους λαούς του Σαχέλ, της Δυτικής Σαχάρας και, εδώ στη Λατινική Αμερική, με τους λαούς της Κούβας και της Βενεζουέλας.

Πηγή: www.ptb.be

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Οδηγός τσέπης για τον σύγχρονο φασίστα