Με την Αρετή ήταν σαν να γνωριζόμαστε χωρίς να γνωριζόμαστε. Θαυμάζω το πόσο ενεργή και δημιουργική παραμένει ακόμα και μέσα σε περιόδους δυσφορίας και χάους. Πειραματίζεται με τη μουσική, το θέατρο, τον αυτοσχεδιασμό, με πράγματα χωρίς όνομα και κυρίως με την ανθρώπινη ύπαρξή της.
Δεν θέλω να γράψω πολλά για πρόλογο, ελπίζω να γνωρίσετε και εσείς καλύτερα τον Κύριο Τζέι μέσα από τις Σχεδόν Σοβαρές Ερωτήσεις που του έθεσα.
Αφήνω εδώ τις αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση και προχωράμε!
Στον Κύριο Τζέι
Συντελεστές
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Ερμηνεία: Λένια Κοκκίνου
Visual artist – Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Χατζηγιάννη
Γραφιστική επιμέλεια: Χρήστος Καλογριδάκης
Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: θέατρο εΦ
Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου
Μουσική: Eli and the Portraits (Letter to a love that should have lasted long, O Breath), mobygratis.com
Επιμέλεια μουσικής και trailer: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Παραγωγή: Θέατρο εΦ – ομάδα θεάτρου
Από 30 Οκτωβρίου μέχρι 8 Νοεμβρίου για συγκεκριμένες μέρες στο Θέατρο Τ!
1: Αρετή, για αρχή: Ποιος ή τι είναι επιτέλους ο «Κύριος Τζέι»; Είναι ένας φανταστικός φίλος, μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας που ξέμεινε στο παιδικό δωμάτιο ή απλώς το όνομα που δίνουμε στο ταβάνι όταν το κοιτάμε επί ώρες το βράδυ;
- Μιλάς σαν να έχεις δει ήδη την παράσταση! Ο κύριος Τζέι μπορεί να είναι όλα αυτά που λες ή μπορεί να είναι κάτι που προκύπτει από τη θέαση της παράστασης. Για μένα προσωπικά, ο κύριος Τζέι υπήρξε. Ήταν πρόσωπο στη ζωή μου που δεν υπάρχει πια και άρχισα να γράφω αυτήν την παράσταση ως αφιέρωμα. Ένα memoir. Είναι για μένα ένα σημείο αναφοράς του τι σημαίνει ή τι μπορεί να είναι η πραγματικότητα.
2: Στο κείμενο γράφεις για τη λούπα «με φορώ – με κινώ – καταρρέω μόλις φτάσω σπίτι». Πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να φοράει ένα «κοστούμι λειτουργικού ανθρώπου» για να βγει έξω;
- Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Η αναφορά στο Donnie Darko με το “why are you wearing this stupid man suit” μου ήρθε όταν το έγραψα και μετά το ξέχασα. Είναι για μένα ένα μοτίβο που επανέρχεται και αυτόν τον καιρό το βιώνω ξανά. Ευτυχώς, μεγαλώνοντας και ως θεραπευόμενη μπορώ να το καταλάβω πριν με φάει.
3: Στη σκηνή βλέπουμε τη Λένια Κοκκίνου να δίνει ουσιαστικά μια κατάθεση/εξομολόγηση.
Πώς δουλέψατε με τη Λένια για να ισορροπήσετε ανάμεσα στην κραυγή για βοήθεια και στην απόλυτη κωμωδία της παράλογης καθημερινότητας;
- Με τη Λένια μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια βιώματα, μα έχουμε μια κοινή γραμμή ύπαρξης ως άνθρωποι και σκηνικά ταιριάξαμε αμέσως. Η Λένια μου είπε ναι στο τηλέφωνο πριν καν διαβάσει το κείμενο και εγώ έπλεα σε πελάγη ευτυχίας σαν καρτούν που κυνηγάει την πίτα. Ταυτίστηκε πολύ σε αρκετά σημεία με αποτέλεσμα όταν αρχίσαμε τις πρόβες να καταλαβαίνει κατευθείαν αυτά που ήθελα να της πω. Πειραματιστήκαμε αρκετά, έβαλε και η Λένια τις προτάσεις της πάνω στις ιδέες μου, έχει πολύ μεγάλη σκηνική αντίληψη, άλλωστε. Της έλεγα ένα και μου έκανε δέκα. Ήταν μαγικό το πώς βγήκε.
4: Αν η αποπραγματοποίηση ήταν φαγητό, ποιο θα ήταν;
- (γελάει δυνατά). Θα ήταν, μάλλον, ένα από εκείνα τα μαγειρευτά σε αυτούς τους μπουφέδες που είναι γυάλινοι και το φαγητό φαίνεται σαν prop. Σε αυτά τα πολύ default λευκά πιάτα που δεν ξέρεις από που να τα πιάσεις, ένα κρέας με αρακά ή πουρέ που μπορεί και να μην είναι αληθινό.
5: Στη μουσική, όταν πατάς λάθος πλήκτρο στο πιάνο, αν το επαναλάβεις με αυτοπεποίθηση λέγεται τζαζ. Τι γίνεται όμως με τα λάθη στη ζωή; Μπορούν να γίνουν μουσική;
- Πολύ καλή ερώτηση και συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω την απάντηση. Δεν τα πάω καλά με την απόρριψη και τα λάθη. Παλαιότερα, αν έπαιζα λάθος νότα σε μάθημα ή συναυλία κατέβαζα μούτρα, έχανα χρόνο και ίσως έκανα επιπλέον λάθη. Τώρα, στη ζωή νιώθω πως οφείλουμε να παραμένουμε όσο γίνεται ψύχραιμοι. Κανείς δεν είναι τέλειος, όσο κλισέ και αν ακούγεται, βοηθάει.Η αντιμετώπιση του λάθους και η συνέχεια μετά από αυτό έχει να κάνει και με την ικανότητα σου να μετατοπιστείς.
6: Τι θα έλεγε ο κύριος Τζέι για το στεγαστικό και την ακρίβεια; Πώς χωράνε τα υπαρξιακά ζητήματα στην κοινωνικοπολιτική μας σκέψη και δράση;
- Τι θα έλεγε ε; Οff the record θα έλεγε Νιάου και Χρατς. Δευτερευόντως, να το πω λίγο ποιητικά, πρέπει να μάθουμε πρώτα να κατοικούμε στο μυαλό μας για να μπορέσουμε να χωρέσουμε και στο σπίτι μας. Ο κύριος Τζέι ευτυχώς δεν πληρώνει ενοίκιο, είναι δύσκολα τα πράγματα. Είναι κρίμα, αλλά όπως φαίνεται γράφουμε και παράγουμε όταν είμαστε στα πιο δύσκολα, αλλά τι θα γινόταν αν είχαμε κάποια θέματα έστω και λίγο λυμένα και μπορούσαμε να επεκταθούμε περισσότερο, πόσο πιο δημιουργικά θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαμε καθημερινά να αναρωτιόμαστε πώς θα επιζήσουμε.
7: Η ψυχική υγεία έχει γίνει της μόδας στα social media, με άπειρα motivational quotes για self-care. Η παράσταση όμως μιλά για το αληθινό, άβολο κενό που δεν φτιάχνει με αρωματικά κεριά και τσάι μάτσα. Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις ειλικρινά για διαταραχές αντίληψης σε έναν κόσμο που απαιτεί να είσαι θετικός με το ζόρι;
- Αυτά τα έχω αποδομήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια. Δεν γίνεται να περιμένεις να χαμογελάσω έτσι απλά. Προσωπικά, έχω αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζω θέματα άγχους και κατάθλιψης και η αποπροσωποποίηση και αποπραγματοποίηση ήταν σαν τα ξαδερφάκια τους. Τα είχα κανονικοποιήσει, πίστευα πως σε κάποιο βαθμό όλοι τα περνάνε. Very much panic, very little disco.Έγιναν όλα πιο έντονα όσο μεγάλωνα και συναντούσα μεγαλύτερες δυσκολίες. Η παράσταση δεν γίνεται δεικτική, ούτε προφανής με όλα αυτά. Είναι στην ουσία ένα επεισόδιο της ζωής του χαρακτήρα και αρκετά πράγματα τα δίνουμε πολύ σωματικά. Η προσέγγιση είναι σουρεαλιστική, μέσα στη σοβαρότητα έρχεται ένα αστείο, μια ειρωνεία, μια αναφορά σε παραμύθι. Μου αρέσει πολύ η παράσταση μου όσο και αν δυσκολεύομαι να το λέω!
8: Πες μας μια αρχή του αυτοσχεδιαστικού θεάτρου που είναι πολύ σημαντική για τον κύριο Τζέι.
- Κυρίως παίξαμε, όπως είπα, με το σώμα. Και εμένα η εκπαίδευσή μου ήταν πάνω στο σωματικό θέατρο και την έκφραση οπότε ο αυτοσχεδιασμός ήρθε και κατακούμπωσε. Στη ζωή θέλεις δε θέλεις αυτοσχεδιάζεις, αφού την επόμενη μέρα δεν ξέρεις τι θα σου κάτσει. Ειδικά όταν είσαι παιδί αυτοσχεδιάζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αυτό είπα και στη Λένια “Παίξε”. Το κείμενο έρχεται μετά για να ταιριάξει. Ξέρουμε ότι τα λόγια που έχεις να πεις μπορούν να ειπωθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους όταν έχουν περάσει από το σώμα. Μετά το θησαυρίζεις, μετά μειώνεις και μετά αρχίζεις να κεντάς.
9: Ο θεατής που θα έρθει να δει την παράσταση, τι πρέπει να έχει φέρει μαζί του: τηλεσκόπιο για το διάστημα, σημειωματάριο για τον θεραπευτή του ή απλώς άνετα ρούχα για να χωρέσει στο κενό του;
- Τηλεσκόπιο δεν θα χρειαστεί, το διάστημα το κατεβάζουμε στη Γη. Ούτε σημειώσεις για τη θεραπεία θα χρειαστεί, γιατί μπορούμε να τα συζητήσουμε και επί τόπου (θα υπάρξει δράση συζήτησης μετά την παράσταση). Τέλος, ούτε άνετα ρούχα είναι αναγκαία, καθώς υπάρχει ο χώρος μεταξύ σκηνής και θεατών που χωράει άνετα το κενό μας. Θέλω να φέρει τα μάτια, τα αυτιά για να δει τη Λένια. Αν δεν υπήρχε αυτός ο άνθρωπος να κουβαλήσει το όραμα και το κείμενό μου η παράσταση δεν θα ήταν αυτή που είναι.
10: Είναι γνωστό από τις επιστήμες ότι κυριολεκτικά είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των αστεριών. Το ίδιο βέβαια είναι και οι μπάμιες, οι κατσαρίδες και οι ρατσιστές. Πώς βρίσκουμε τη μοναδικότητα και το νόημα στην αγάπη και στην τέχνη χωρίς να φτάσουμε στην έπαρση;
- Θα επιστρέψω στην απόσταση μεταξύ του διαστήματος και της σόλας. Επίσης, μερικά αστέρια βιώνουν βίαιη έκρηξη, οπότε αν σκεφτούμε και τους ρατσιστές… Είναι υπέροχο να πιστευούμε στον εαυτό μας, αλλά να μην μας φάει η αυταρέσκεια. Βρίσκω πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι χωρίς τους άλλους δεν θα υπήρχαμε, αλλά ούτε να φτάνουμε στο άλλο άκρο και να δρούμε μόνο για τους άλλους. Ας μην ξεχνάμε την αστερόσκονη από την οποία προήλθαμε, πιστεύω στη συνεχή εξέλιξη. Όσο δύσκολα και αν περνάω ως καλλιτέχνης, όπως και πολλοί από εμάς, δεν θα μπορούσα να με σκεφτώ να κάνω τίποτα άλλο. Και να σου πω και κάτι; Εμένα μου αρέσουν οι μπάμιες.
