Καλώς ή κακώς, έχει γίνει μεγάλο μερίδιο της δουλειάς των καλλιτεχνών να διεκδικούν χώρο στους ωκεανούς της πληροφορίας και του marketing.
Προφανώς, τα εξαιρετικά δρώμενα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, αλλά εξ αρχής είναι πολύ δύσκολο να κάνεις γνωστή την δουλειά σου, ειδικά αν δεν έχεις μεγάλο budget για αφίσες και πληρωμένες διαφημίσεις.
Με αυτό το σκεπτικό, προτείνω παραστάσεις που πιστεύω ουσιαστικά στην ποιότητα και την ψυχή τους και που θεωρώ πως δεν λαμβάνουν την προσοχή που τους αξίζει.
Σε κάποιες περιπτώσεις έχω δει την παράσταση, ή αλλά έργα των ίδιων, και σε κάποιες μου βγάζει νόημα η αισθητική και ο σκοπός, άρα θα πάω να τις δω και εγώ με μεγάλη δημιουργική περιέργεια.
Ξεκινάμε:
- «Τα Σπίτια Αλλάζουν Θέση Τη Νύχτα» στο Θέατρο Αμαλία
Από τις αγαπημένες μου παραστάσεις των τελευταίων ετών, μιλάει άμεσα την γλώσσα των ανθρώπων που προσπαθούν, ματαιώνονται και βρίσκουν ξανά λόγους για να προσπαθούν.
Η ομάδα Τροχιές ανεβάζει για 2η χρονιά το έργο στη Θεσσαλονίκη και μας θυμίζει πόσο πανέμορφο και πόσο δύσκολο είναι να συνδιαμορφώνεις τον κόσμο στον οποίο θέλεις να ζεις. Η παράσταση αγγίζει βαθιά θέματα, κοινωνικά, πολιτικά, υπαρξιακά, χωρίς να γίνεται διδακτική, γιατί δεν εξιδανικεύει τον άνθρωπο που επιχειρεί να φτάσει τα ιδανικά του.
Ημερομηνίες: Πέμπτη 29 Οκτωβρίου με Κυριακή 1 Νοεμβρίου.
- «Στον Κύριο Τζέι» στο Θέατρο Τ
Σε σύλληψη/σκηνοθεσία της Αρετής Μακρολειβαδίτη και ερμηνεία της Λένιας Κοκκίνου, αυτή η παράσταση δεν υπόσχεται υπαρξιακές απαντήσεις.Ύστερα από την εκτενή συζήτηση με την Αρετή για το έργο της, κατάλαβα πως δεν επιχειρεί καθόλου ούτε να ωραιοποιήσει την αποπροσωποποίηση, ούτε να εξετάσει σοβαροφανώς την ψυχική υγεία. Στο τέλος είναι όλα ζήτημα της σχέσης του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τους άλλους. Και στην αρχή δηλαδή. Η παράσταση δεν αφήνει τον άνθρωπο στην τύχη του. Του δίνει πλαίσιο, του δίνει σκηνικό, του δίνει πρόβλημα, ροή και τραγούδι. Με σκέψη και συναίσθημα, μέχρι να καταλάβουμε (και να γεμίσουμε) την απόσταση μεταξύ σόλας και δρόμου και μεταξύ σκηνής και κοινού.
Ημερομηνίες: 30 Οκτωβρίου με 8 Νοεμβρίου, Παρασκευές-Σάββατα-Κυριακές.
- «Ζ – Το Χρονικό μιας Δολοφονίας» στο Artbox Fargani Theater
Μια παράσταση για τη μνήμη που επιμένει. Σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη, μαζί με γνώριμους στην πόλη συνεργάτες, χτίζουν μια ομάδα, the liminal project, της οποίας μέλη μας έχουν συνηθίσει σε έργα που καθιστούν το πολιτικό θέατρο προσιτό και ανθρώπινο. Μετά τις παραστάσεις «Η πόλη ή πώς να κοιμηθείτε ήσυχα» και το «Πάντοτε Ζήλευα τα Αποδημητικά Πουλιά», φέρνουν μια δραματουργική μεταφορά βιβλίου με επίκεντρο μία κρατική δολοφονία, ένα ιστορικά κομβικό σημείο για την πόλη. Φυσικά, μέσα από τη δράση αναδεικνύονται αντιφάσεις τόσο των χαρακτήρων όσο και της ίδιας της Θεσσαλονίκης. Σημείο που ανυπομονώ είναι να ακούσω τις πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις σε επιμέλεια Δημήτρη Ροΐδη και Νίκου Τσόπογλου.
Ημερομηνίες: 30 Οκτωβρίου με 29 Νοεμβρίου, Παρασκευές-Σάββατα-Κυριακές.
