Γράφει ο Δάνης Κουμασίδης
Σήμερα λοιπόν ο Μισέλ Φουκώ θα γινόταν 89 ετών. Θα είχε προλάβει να τελειώσει τους επτά προαναγγελθέντες τόμους της ιστορίας της σεξουαλικότητας, ενδεχομένως θα είχε διπλασιάσει το έργο του, θα είχε δει να συγκροτούνται νέα πεδία και υπό-πεδία βάσει των προσεγγίσεών του, πολλές από τις αναλύσεις του να γίνονται ανατριχιαστικά επίκαιρες (βιοπολιτική, νεοφιλελεύθερη κατίσχυση του οικονομικού επί του πολιτικού, πανοπτική επιτήρηση μέσω διαδικτύου κ.ο.κ.), τη σκέψη του να διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια ανά τον κόσμο σε παραπάνω από δέκα διαφορετικού επιστημονικού αντικειμένου τμήματα αλλά και τις ανθρωπιστικές σπουδές και τις κοινωνικές επιστήμες να βρίσκονται υπό διωγμό, τα Foucault Societies να πολλαπλασιάζονται, την κληρονομιά του να παραμένει γόνιμη και ριζοσπαστική, το σύστημα φυλακών να παραμένει πάνω κάτω το ίδιο, την ιρανική επανάσταση να έχει περάσει από εκατό αλλαγές, τη δημόσια παραδοχή της ασθένειας του Aids να θεωρείται πια τόλμη και όχι όνειδος, το γατί της φωτογραφίας να έχει αποκτήσει εγγόνια. Και κάτι πιο προσωπικό· το παράδοξο ενός συναισθήματος: να μη μπορείς να ξεπεράσεις μια απώλεια που δεν βίωσες ποτέ.