in

Για τη Μαμά Κοράλ (Ιστορίες για να αντικαταστήσουμε τις ενέσεις)

Του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος

Σε λίγες μέρες ξεκινάει το Ταξίδι για τη Ζωή – Κεφάλαιο Μεξικό, η αποστολή 1.530 ζαπατίστας (αντρών, γυναικών και παιδιών) στην Πόλη του Μεξικού – αλλά και στις πολιτείες Βερακρούς, Χαλίσκο, Πουέμπλα και Κερέταρο. Το Ταξίδι θα διαρκέσει ολόκληρο τον Δεκέμβριο και την πρώτη βδομάδα του Ιανουαρίου 2027, και βασικός του στόχος, όπως έχουν πει οι ζαπατίστας, είναι να αγκαλιάσουν τις οικογένειες που αναζητούν τα εξαφανισμένα παιδιά τους – να ακούσουν τις ιστορίες τους και τις ιστορίες των απόντων τους, να μοιραστούν τον πόνο και τον αγώνα τους για αλήθεια και δικαιοσύνη.

Ο αριθμός των εξαφανισμένων προσώπων στο Μεξικό υπερβαίνει τις 135.000. Ένα μέρος του, περίπου 2.350 πρόσωπα, αφορά παλιότερες υποθέσεις, κυρίως της εποχής του λεγόμενου Βρώμικου Πολέμου (Guerra Sucia), από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, τότε που το μεξικανικό κράτος συλλάμβανε και στη συνέχεια εξαφάνιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους: αγωνιστές και αγωνίστριες της Αριστεράς, συνδικαλιστές, μέλη αντάρτικων κινημάτων. Το συντριπτικά μεγαλύτερο όμως μέρος, περίπου 130.000 πρόσωπα σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Μαρτίου 2026, αφορά ανθρώπους που έχουν εξαφανιστεί από το 2006 μέχρι σήμερα. Και βέβαια δεν πρόκειται για σκέτους αριθμούς. Πίσω από τον καθένα υπάρχει «ένα όνομα, μια ιστορία, μια τραγωδία, ένας πόνος» – και η αγωνία των δικών τους ανθρώπων που τους ψάχνουν με αξίνες και φτυάρια στις ερημιές, δίχως καμιά βοήθεια από το κράτος.

Το 2006 ο τότε πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν κηρύσσει τον «Πόλεμο κατά των καρτέλ ναρκωτικών». Τα αποτελέσματα είναι ακριβώς τα αντίθετα – και ορατά μέχρι σήμερα: Κλιμάκωση της βίας, διάχυση και πολλαπλασιασμός των εγκληματικών οργανώσεων, εδαφική τους εξάπλωση σε πολλές μεξικανικές πολιτείες (ενώ παλιότερα τα προβλήματα εντοπίζονταν κυρίως στο βορρά, σήμερα εμφανίζονται επίσης σε πολιτείες του νότου και του κέντρου της χώρας), διεύρυνση των «παράνομων» δραστηριοτήτων τους και πέραν των ναρκωτικών, και επέκτασή τους και στη «νόμιμη» οικονομία. Οι εξαφανίσεις πολλαπλασιάζονται και αφορούν απαγωγές, αναγκαστική στρατολόγηση μελών, συγκρούσεις μεταξύ αντίπαλων συμμοριών, εξαφανίσεις μαρτύρων, δημοσιογράφων ή ανθρώπων που αντιστέκονται στις δραστηριότητές τους.

Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν δίχως την ανοχή και συχνά τη συνενοχή του κρατικού μηχανισμού. Είναι επίσημα διαπιστωμένη σε πολλές περιπτώσεις, και ευρέως γνωστή γενικότερα, η συνεργασία εγκληματικών οργανώσεων και τοπικών κυβερνητών, δημάρχων, αξιωματούχων, μελών της αστυνομίας και του στρατού. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το ταξίδι-αγκαλιά των ζαπατίστας ανησυχεί τόσο την «προοδευτική» κυβέρνηση της σημερινής προέδρου Κλαούδια Σέινμπαουμ όσο και τα υπόλοιπα θεσμικά κόμματα που έχουν κυβερνήσει στο παρελθόν.

Το κείμενο του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος που παρουσιάζουμε, γραμμένο το 2009, δείχνει ότι η αλληλεγγύη των ζαπατίστας προς τις μητέρες που αναζητούν τα εξαφανισμένα τους παιδιά έχει μακρά ιστορία. Σήμερα οι ζαπατίστας πηγαίνουν στην Πόλη του Μεξικού προτείνοντας στα διάφορα κοινωνικά κινήματα, δίχως να εγκαταλείψουν τη διαφορετικότητά τους και τα ξεχωριστά τους αιτήματα, να προσθέσουν σε αυτά ένα κοινό αίτημα: «Αλήθεια και δικαιοσύνη για όσες και όσους λείπουν».

Ιανουάριος 2009

Προς κάθε ενδιαφερόμενο:

Τα ξημερώματα, όπως συμβαίνει συνήθως, έφτασε η είδηση. Η κρύα νύχτα έγινε ακόμη πιο κρύα και, με το χάραμα, βρεθήκαμε σα να ’χουμε ένα κενό, σαν κάτι να μας έλειπε, σα να είχαμε χάσει κάτι πολύ δικό μας.

Η γεωγραφία όπου μας έλαχε να αγωνιζόμαστε, εμείς οι άντρες και οι γυναίκες ζαπατίστας, είναι πολύ εκτεταμένη. Στους χάρτες έχει το όνομα «Μεξικό», και το να πορευτείς σε όλες του τις γωνιές είναι ένα έργο ακόμη πιο μακροχρόνιο.

Στο ημερολόγιο της Έκτης φτάσαμε σε μια από τις πιο παράξενες γωνιές της, γιατί, παρά τα όσα έδειχναν ο χάρτης και τα χιλιόμετρα που διανύσαμε, η ιστορία, εκείνο το σύνθετο πλέγμα ημερολογίων και γεωγραφιών των αποκάτω, είχε σημαδεμένη μια από τις πληγωμένες καρδιές μας: τη Σιουδάδ Χουάρες, στην Τσιουάουα.

Σιουδάδ Χουάρες. Η πόλη των νεαρών εργατριών που δολοφονήθηκαν χωρίς να υπάρξει καμιά τιμωρία. Που δολοφονήθηκαν επειδή ήταν γυναίκες, επειδή ήταν νέες, επειδή ήταν εργάτριες… επειδή υπήρχαν. Και μαζί η πόλη της αξιοπρεπούς οργής των κατοίκων τής Λόμας δε Πολέο, που αντιστέκονται στις επιθέσεις, στις παγίδες, στις συκοφαντίες, στις σιωπές.

Η πόλη της Μαμάς Κοράλ.

Όχι, δεν θα διηγηθώ την ιστορία της. Αυτό αρμόζει σ’ εκείνες κι εκείνους που όλο αυτό τον καιρό στάθηκαν κι εξακολουθούν να στέκονται στο πλευρό της, στον αγώνα για να εμφανιστούν ζωντανοί όσοι και όσες έχουν εξαφανιστεί.

Πήγαμε να της μιλήσουμε. Ήταν μια ιδιωτική συνάντηση μαζί της και με άλλους συγγενείς εξαφανισμένων. Έτσι το ζήτησε εκείνη, έτσι το ζητήσαμε κι εμείς. Η συνάντηση έγινε στο καθιστικό του σπιτιού της. Εκεί στριμωχτήκαμε καμιά δεκαπενταριά με είκοσι άνθρωποι.

Η δόνια Κονσεπσιόν Γκαρσία δε Κοράλ ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία… και η πιο δυνατή.

Σαν να μην την είχαν εξαντλήσει τα ημερολόγια που αναζητούσε τον γιο της, τον Χοσέ δε Χεσούς. Σαν η άρνηση να τα παρατήσει να της επέτρεπε να βλέπει πιο μακριά.

Μίλησαν οι σύντροφοι συγγενείς. Είπαν σε γενικές γραμμές: «Θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια».

Η δόνια Κονσεπσιόν πήγε ακόμη πιο πέρα: «Αν ο Θεός μού έχει χαρίσει τόσα χρόνια ζωής, είναι γιατί ο Χοσέ δε Χεσούς είναι ζωντανός και εγώ θα τον βρω».

Όχι, δεν θυμάμαι αν ήταν αυτά ακριβώς τα λόγια της, αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν το συναίσθημα.

Ύστερα μίλησα εγώ.

Δεν είπα πολλά…

Ή τα είπα όλα…

Δεν θυμάμαι και πολύ καλά, αλλά νομίζω ότι τους είπα εκείνα που θα ήθελα να πουν στους δικούς μου ανθρώπους, αν υπήρχε τόπος, χρόνος ή τρόπος να τους μιλήσουν: δεν φύγαμε επειδή δεν τους αγαπούσαμε, αλλά επειδή τους αγαπάμε, αν και διαφορετικά, με άλλον τρόπο.

Μη με παίρνετε τοις μετρητοίς, αλλά νομίζω ότι ήταν τότε που αγκάλιασα τη δόνια Κονσεπσιόν Γκαρσία δε Κοράλ και της ψιθύρισα στο αυτί: «Μαμά Κοράλ».

Ύστερα έφυγα.

Πάντα φεύγω.

Για άλλη μια φορά, ήρθαν οι γεωγραφίες και τα ημερολόγια να μας πάνε και να μας φέρουν. Όμως, μέσα από τις γεωγραφίες και χάρη στα ημερολόγια, μαθαίναμε γι’ αυτήν.

Νομίζω ότι κάποια φορά τής αφιερώσαμε κι ένα κείμενο. Κάπου εκεί πρέπει να βρίσκεται, νομίζω.

Ίσως να της το διάβασαν. Ίσως να χαμογέλασε. Ίσως να κατάλαβε ότι της λέγαμε: «Εδώ είμαστε και δεν ξεχνάμε».

Κι όπως φαίνεται τώρα, έγραφα αυτές τις ιστορίες επειδή υπήρχε ένας άρρωστος και κάποιος έπρεπε να του δώσει ένα γιατρικό, έστω κι από απόσταση.

Κι επίσης, επειδή έχω ένα σωρό επιστολές διαμαρτυρίας. Κάποιες από υποτιθέμενες ιατρικές εταιρείες, που με επιπλήττουν για τις δηλώσεις μου εναντίον των ενέσεων, και άλλες είναι από εξοργισμένες μαμάδες, που έμειναν με τη σύριγγα στο χέρι και το εκάστοτε θύμα αρνήθηκε να υποβληθεί στα βασανιστήρια, επικαλούμενο κάποιο υποτιθέμενο σημείο κάποιου υποτιθέμενου εθνικού προγράμματος αγώνα που υποτίθεται απαγόρευε την παραγωγή, τη διακίνηση και τη χρήση των ενέσεων. Εν ολίγοις, καταλήγουν να με θεωρούν υπεύθυνο για τις πιο τρομερές επιδημίες και ενδημίες.

Ψέματα, δεν έχουν φτάσει επιστολές διαμαρτυρίας. Όμως βουίζουνε τ’ αυτιά μου, πράγμα που, όπως έλεγε η μητέρα μου, σημαίνει ότι κάποιος σε κακολογεί.

Έτσι λοιπόν, υπό την πίεση της Λουπίτα και της Τονίτα, στρώθηκα στη δουλειά στο εργαστήριό μου για να παρασκευάσω ένα φάρμακο εναλλακτικό στις ενέσεις. Και έτσι γεννήθηκε η πρώτη από αυτές τις «Ιστορίες για να αντικαταστήσουμε τις ενέσεις».

Ενώ περίμενα την απόφαση των Διοικητριών για το αν θα διοργάνωναν ή όχι μια αθλητική και πολιτιστική συνάντηση στις 8 Μαρτίου, έφτασε, τα ξημερώματα, η είδηση του θανάτου της Μαμάς Κοράλ.

Ήρθε με μια επιστολή, που την υπέγραφε η Επιτροπή Μητέρων Εξαφανισμένων Πολιτικών Αγωνιστών της Τσιουάουα, και που κατέληγε ως εξής: «Υποδιοικητή Μάρκος, δεχθείτε την εκτίμησή μας και τα συλλυπητήριά μας. Η Μαμά Κοράλ έφυγε, αλλά τώρα βρίσκεται ακόμη πιο δυναμικά στο πλευρό σας και στο δικό μας. Δεχθείτε μια θερμή αγκαλιά και την ευχή μας».

Πόνεσε. Πολύ.

Λίγο αργότερα ξαναδιάβασα αυτές τις γραμμές και σκέφτηκα πως ναι, βρίσκεται στο πλευρό μας και είναι με το μέρος μας. Έτσι, με τη σχετική άδεια, έκανα μερικές αλλαγές και τροποποιήσεις στην πρώτη από τις «Ιστορίες για να αντικαταστήσουμε τις ενέσεις» που είχα αφηγηθεί στη Μαμά Κοράλ, στην Ελένα και σε όλες τις μαμάδες που ένιωθαν τον πόνο στο πετσί τους, και την παραθέτω στη συνέχεια:

Ι. Φάρμακο για τον πόνο της καρδιάς:

Η ιστορία για το άλλο φυλλαράκι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φυλλαράκι που βρισκόταν πάνω σ’ ένα δέντρο, στο πιο ψηλό του σημείο. Το φυλλαράκι ήταν χαρούμενο, γιατί είχε κοντά του πολλά φυλλαράκια και τραγουδούσαν όμορφα όταν φυσούσε ο άνεμος. Και μπορούσε να βλέπει πολύ μακριά, ολόκληρη την κοιλάδα και μέχρι τα γειτονικά βουνά.

Βέβαια, υπήρχαν και κάποια μειονεκτήματα, γιατί, για παράδειγμα, έτσι όπως ήταν πολλά φυλλαράκια μαζί, τα κουτσομπολιά διαδίδονταν ταχύτατα. «Είδες πώς έχει κολλήσει το λεγάμενο με το άλλο;» έλεγαν κάποιες φορές. Και τότε ξεσπούσε μεγάλος σαματάς, γιατί το κουτσομπολιό μαθευόταν κι έτσι τα άλλα απαντούσαν: «Κοίτα ποιο μιλάει! Εσύ που είσαι όλη την ώρα δίπλα σ’ εκείνο εκεί πέρα». Με λίγα λόγια, τα φυλλαράκια μάλωναν πολύ μεταξύ τους, όπως άλλωστε συνηθίζεται.

Συνέβαινε επίσης, όταν έβρεχε, τα φυλλαράκια που βρίσκονταν ψηλά να είναι τα πρώτα που βρέχονταν και δεν μπορούσαν να πουν το γνωστό «τι ωραία να βλέπεις τη βροχή χωρίς να βρέχεσαι».

Από την άλλη όμως, όταν έβγαινε ο ήλιος, τα φυλλαράκια που βρίσκονταν ψηλά ήταν τα πρώτα που στέγνωναν.

Έτσι, λοιπόν, περνούσε το φυλλαράκι της ιστορίας μας, άλλοτε με βροχές κι άλλοτε με λιακάδες, όταν ξαφνικά ήρθε ένας δυνατός άνεμος και το ξεκόλλησε από το κλαδί όπου ζούσε. Και το φυλλαράκι άρχισε να πετάει, να παίρνει στροφές, ν’ ανεβοκατεβαίνει με τα ρεύματα του αέρα.

«Τέλειο!» είπε το φυλλαράκι, που ήταν και λιγάκι σκέιτερ.

«Ναιαιαιαιαι!» φώναξε, όταν κατάφερε να κάνει μια διπλή τούμπα πολύ κοντά στη στέγη μιας καλύβας. Ύστερα, μια ριπή του ανέμου το έφερε κοντά σ’ ένα σύννεφο που πάνω του ήταν γραμμένο με πολλά χρώματα: «Ελευθερία και να εμφανιστούν ζωντανοί όσοι και όσες έχουν εξαφανιστεί για πολιτικούς λόγους».

Και πάνω σ’ ένα άλλο σύννεφο έγραφε: «Το καλό με το βάψιμο στα σύννεφα είναι ότι εδώ δεν φτάνουν οι μπάτσοι».

Και το φυλλαράκι συνέχισε να πηγαίνει από δω κι από κει.

Κάποια στιγμή όμως ο άνεμος πήρε το τραγούδι του κι έφυγε γι’ άλλα μέρη, και ο νόμος της βαρύτητας εφαρμόστηκε με όλη του την αυστηρότητα, κι έτσι το φυλλαράκι, σχεδόν χωρίς να το θέλει, κατέληξε στο έδαφος.

«Αμάν!» είπε από μέσα του το φυλλαράκι, «και τώρα τι κάνω;»

Το φυλλαράκι ήθελε να γυρίσει ξανά στο πιο ψηλό σημείο του δέντρου. Μπορεί να ήταν πολύ κουτσομπόλικα, αλλά εκεί βρίσκονταν τα φιλαράκια του. Κι ακόμα κι αν ήταν το πρώτο που βρεχόταν όταν έβρεχε, ήταν και το πρώτο που ζεσταινόταν όταν έβγαζε ήλιο, και μπορούσε να βλέπει πολύ μακριά. Κι ακόμα κι αν ο άνεμος το έριχνε ξανά κάτω, θα μπορούσε να δοκιμάσει καινούργιες πιρουέτες που είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει, και σκεφτόταν μάλιστα να βάψει σε κάποιο σύννεφο, με γράμματα πολύχρωμα και σε διάφορα αστεία μεγέθη, ένα σύνθημα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Το φυλλαράκι δοκίμασε να περπατήσει, αλλά επειδή ήταν πάντοτε πάνω στο δέντρο, γαντζωμένο σ’ ένα κλαδί, δεν το είχε καθόλου με τις πεζοπορίες.

Τότε πέρασε από εκεί ένα μυρμηγκάκι. Το φυλλαράκι το αναγνώρισε, γιατί ήταν ένα μυρμηγκάκι που κάποια φορά είχε βρεθεί κι εκείνο ψηλά στο δέντρο και μάλιστα είχε δώσει και μια δαγκωνιά στο φυλλαράκι.

«Γεια σου!» το χαιρέτησε το φυλλαράκι.

«Ποιο είσαι εσύ; Σε ξέρω;» απάντησε το μυρμηγκάκι, που, για να διαφέρει, είχε τις μαύρες του.

Το φυλλαράκι συστήθηκε: «Με λένε Φυλλαράκι και ζω στο πιο ψηλό σημείο του δέντρου, αλλά έπεσα και τώρα θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά δεν ξέρω πώς να τα καταφέρω. Θα μπορούσες να με βοηθήσεις;»

Το μυρμηγκάκι κοίταξε το φυλλαράκι, ύστερα κοίταξε το δέντρο, κι ύστερα ξανακοίταξε το φυλλαράκι. Κι απόμεινε το μυρμηγκάκι να κοιτάζει.

Τελικά είπε: «Εντάξει, τώρα τον ήπιαμε, γιατί θα πρέπει να σε πάρω στην πλάτη μου και μετά να σκαρφαλώσω όόόόόλο το δέντρο χωρίς να με φάνε τα πουλιά ή ο μυρμηγκοφάγος. Και μετά, άμα καταφέρουμε να φτάσουμε στην κορφή, θα είναι και ο πρόβλημας να σε κολλήσουμε στο σωστό κλαδί».

Το φυλλαράκι κοίταξε το μυρμηγκάκι και ύστερα κοίταξε το δέντρο. Κι απόμεινε να το κοιτάζει, πράγμα που σημαίνει ότι είχε αρχίσει να πιάνει τον τρόπο του μυρμηγκακίου.

Τελικά είπε: «Δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορούμε να πάμε ν’ αγοράσουμε κόλλα από το χαρτοπωλείο ή μπορώ να κρατηθώ πολύ γερά από το δικό μου κλαδί».

Το μυρμηγκάκι άκουσε το φυλλαράκι, το κοίταξε και… εντάξει, δεν θα πούμε ξανά ότι απόμεινε να το κοιτάζει, γιατί θα παρατραβήξει η ιστορία.

Τότε το μυρμηγκάκι είπε: «Νταξ’, θα σε πάω, αλλά πρώτα πρέπει να περάσω από τη δικιά μου να της ζητήσω λίγο καλαμπόκι γιατί μου τέλειωσε. Έρχεσαι μαζί μου ή θα με περιμένεις εδώ να γυρίσω;»

Το φυλλαράκι σκέφτηκε πως, άμα το μυρμηγκάκι συναντούσε τη δικιά του, θα κάθονταν με τις ώρες να κοιτάζονται και η ιστορία θα τελείωνε χωρίς να έχει λύσει το πρόβλημά του, και γι’ αυτό απάντησε: «Έρχομαι μαζί σου! Και με την ευκαιρία περνάμε ν’ αγοράσουμε την κόλλα από το χαρτοπωλείο».

Τότε το μυρμηγκάκι πήρε το φυλλαράκι στην πλάτη του και ξεκίνησε να περπατάει προς το σπίτι της δικιάς του.

Στο δρόμο, το φυλλαράκι παρατηρούσε ένα σωρό πράγματα που δεν γνώριζε… ή που τα γνώριζε, αλλά τα είχε δει από την κορφή του δέντρου όπου ζούσε.

Πέρασε και δίπλα από την ασυμβίβαστη πετρούλα, εκείνη που ήθελε να γίνει σύννεφο, και την είδε τεράστια. Καθώς κοιτούσε την ασυμβίβαστη πετρούλα να κάνει ασκήσεις για να χάσει βάρος, το φυλλαράκι σκέφτηκε: «Τελικά, από ψηλά τα πράγματα φαίνονται εντελώς διαφορετικά».

«Ή δεν φαίνονται καθόλου», είπε το μυρμηγκάκι, που, εκτός από ευέξαπτο, μπορούσε και να ακούει τις σκέψεις των άλλων πλασμάτων.

«Ναι, ή δεν φαίνονται καθόλου», σκέφτηκε το φυλλαράκι.

Συνέχισαν να περπατάνε.

Δηλαδή, το μυρμηγκάκι περπατούσε, γιατί το φυλλαράκι απλώς κοιτούσε τον ίδιο κόσμο που είχε δει από ψηλά, αλλά τώρα, που τον έβλεπε από κάτω, ήταν άλλος κόσμος.

Και είδε το φυλλαράκι πολύ κόσμο.

Είδε, για παράδειγμα, το Κακό και τον Κακό με τη μορφή κυβερνήσεων, επιχειρηματιών, αεροπλάνων που βομβάρδιζαν παιδιά, αστυνομικών που χτυπούσαν και δολοφονούσαν νέους και νέες και εξαφάνιζαν κοινωνικούς αγωνιστές και αγωνίστριες, αντρών που κακοποιούσαν γυναίκες, αυτών που καταδίωκαν όσους αγαπούσαν διαφορετικά, ρατσιστών, παρουσιαστών του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, δημοσιογράφων, πολιτικών αναλυτών, κομισάριων της σκέψης.

Αλλά είδε και ένα σκαθάρι με κράνος, που κάπνιζε πίπα και έγραφε σε έναν σούπερ-μίνι-μίκρο-υπολογιστή.

Και είδε τη Λουπίτα και την Τονίτα να παίζουν με κάτι καμηλοπαρδάλεις που τους είχαν χαρίσει στο Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής. Και είδε τον Σουπ να λέει στα κορίτσια ότι δεν ήταν καμηλοπαρδάλεις αλλά αγελάδες και ότι τους είχαν μακρύνει τον λαιμό γιατί ήθελαν να τις κάνουν σούπα, όμως οι αγελάδες δεν το δέχτηκαν και αντιστάθηκαν και έγιναν εξεγερμένες αγελάδες, και τους έμεινε τεντωμένος ο λαιμός από την αντίστασή τους, αλλά καμηλοπαρδάλεις δεν ήταν. Και είδε την Τονίτα και τη Λουπίτα να κατσαδιάζουν τον Σουπ και να του δείχνουν ένα βιβλίο με ζώα για να δει ότι πράγματι ήταν καμηλοπαρδάλεις και όχι αγελάδες με τεντωμένο λαιμό. Και είδε τον Σουπ να τους απαντά ότι δεν ήταν αλήθεια, ότι το βιβλίο το είχαν φτιάξει οι ίδιοι άνθρωποι που ήθελαν να κάνουν τις αγελάδες σούπα. Για να μην γίνει γνωστό το δικό τους έγκλημα, είπε ο Σουπ. Και είδε τα κορίτσια να κρατούν κάτι ενέσεις, γιατί έλεγαν ότι ο Σουπ ήταν άρρωστος και γι’ αυτό έλεγε μπούρδες, και ότι θα τον θεράπευαν. Και είδε τον Σουπ να το βάζει στα πόδια. Και δεν είδε αν τελικά τον έπιασαν.

Και είδε τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, όταν η Σκιά, ο πολεμιστής, το κουβαλούσε με ένα μεκαπάλ.1)

Και είδε τον Ελίας Κοντρέρας, Επιτροπή Έρευνας του EZLN, να πηγαίνει λουλούδια στον τάφο της Μαγδαλένα.2)

Και είδε τον Γερο-Αντόνιο να στρίβει ένα τσιγάρο σε καλαμποκόφυλλο.3)

Και είδε ιθαγενείς άντρες και γυναίκες, που δεν είχαν πάει ποτέ σχολείο, να εξηγούν τον κόσμο σε μια ερευνήτρια με διδακτορικό στις κοινωνικές επιστήμες.

Και είδε τα στρατεύματα των ζαπατίστας να κατασκευάζουν την καλύβα για το Ράδιο Ινσουρχέντε.

Και είδε τον Μόι να συζητάει με τις Αυτόνομες Αγροτικές Επιτροπές για ένα πρόβλημα με τη γη.

Και είδε ένα ζευγάρι να αγγίζεται ολόγυμνο, και είδε ότι δεν είχε καμιά σημασία αν το ζευγάρι ήταν γυναίκα και άντρας, ή άντρας και άντρας, ή γυναίκα και γυναίκα, ή άλλο και άλλο.

Και είδε κάποιον να βάφει σ’ έναν τοίχο: «Ένας τοίχος χωρίς γκράφιτι είναι σαν χωνάκι χωρίς παγωτό», και είδε τον τοίχο να μεταμορφώνεται σε πανό.

Και είδε ότι κανείς δεν προετοιμαζόταν για να αντιμετωπίσει τον Πολύφημο.

Και είδε τα ημερολόγια και τις γεωγραφίες να βαδίζουν για να συναντηθούν.

Όλα αυτά κι άλλα πολλά είδε το φυλλαράκι, αλλά είναι για άλλες ιστορίες.

Έφτασαν επιτέλους στο σπίτι της φίλης του μυρμηγκακίου και, όπως ήταν αναμενόμενο, η δικιά του έλειπε, γιατί δεν έφτασαν γρήγορα κι εκείνη έπρεπε να δουλέψει σε μια άλλη ιστορία, οπότε έφυγαν για το χαρτοπωλείο για ν’ αγοράσουν κόλλα.

Με όλα αυτά όμως που είχε δει ο φυλλαράκι είχε ξεχάσει ότι πήγαινε να αγοράσει κόλλα. Έτσι, είπε στον υπάλληλο του χαρτοπωλείου: «Θέλω ένα τετράδιο και μερικά χρωματιστά μολύβια πολύ χαρούμενα».

Ο υπάλληλος απάντησε: «Από πού κι ως πού είναι χαρούμενα τα χρωματιστά μολύβια; Τα χρωματιστά μολύβια είναι χρωματιστά μολύβια».

Ακολούθησε μια μακρά συζήτηση σχετικά με το αν τα άψυχα αντικείμενα έχουν ή δεν έχουν την ικανότητα να αισθάνονται, συζήτηση που θα παραλείψουμε γιατί διαφορετικά η ιστορία θα πάρει άλλη τροπή.

Τέλος πάντων, στο τέλος το φυλλαράκι κατάφερε να αποκτήσει τα χρωματιστά του μολύβια, το τετράδιό του και την κόλλα του (γιατί το μυρμηγκάκι τού θύμισε για ποιο λόγο είχαν πάει στο χαρτοπωλείο).

Και μετά, το μυρμηγκάκι και το φυλλαράκι έφτασαν στη βάση του δέντρου.

Ετοιμάζονταν να αρχίσουν να σκαρφαλώνουν, όταν ξαφνικά, μπουμ!, ένιωσαν κάτι σαν σεισμό. Όλα άρχισαν να τρίζουν σα να καταρρέουν.

Σαν ένα παζλ που διαλύεται και τα κομμάτια του σκορπίζουν.

Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και οι εφημερίδες των αποπάνω δεν είπαν τίποτα γιατί είχαν κι αυτά διαλυθεί, οπότε ό,τι έγινε γνωστό ήταν γιατί δημοσιεύτηκε στα εναλλακτικά μέσα επικοινωνίας.

Γιατί, όπως αποδείχθηκε, οι άντρες και οι γυναίκες ζαπατίστας είχαν κερδίσει τον πόλεμο ενάντια στη λήθη και ο κόσμος όλος ερχόταν τα πάνω κάτω, τα πάντα αναποδογύριζαν.

Και ο ήλιος δεν ανέτελλε πια από την ανατολή, αλλά από τη δύση.

Και ό,τι ήταν απάνω τώρα βρισκόταν κάτω, και ό,τι ήτανε κάτω τώρα βρισκόταν πάνω.

Κι έτσι, για να πάνε στο κλαδί όπου ζούσε το φυλλαράκι, έπρεπε τώρα να κατέβουν στην κορφή του δέντρου, κι όχι ν’ ανέβουν.

«Γαμώτο!» είπαν με μια φωνή το φυλλαράκι και το μυρμηγκάκι, κι άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους.

Κι αυτό γιατί το φυλλαράκι έριξε την ευθύνη στο μυρμηγκάκι, επειδή είχε καθυστερήσει τόσο πολύ με το να κοιτάζει και στο μεταξύ οι ζαπατίστας, οι άντρες και οι γυναίκες, είχαν νικήσει και είχαν φέρει τον κόσμο ανάποδα.

«Για να είναι πια σωστός ο κόσμος», έτσι έλεγαν οι άντρες και οι γυναίκες ζαπατίστας, και ως συνήθως κανείς δεν τους είχε καταλάβει.

Ταν-ταν.

Ναι. Υγεία και υπομονετική οργή, Μαμά Κοράλ, υπομονετική οργή.

Σουπ Μάρκος.

Μεξικό, Ιανουάριος 2009.

Πηγή: enlacezapatista.ezln.org.mx

Εισαγωγικό σημείωμα – μετάφραση: σ.π.

  1. Το mecapal είναι ένας ιμάντας, συνήθως από ύφασμα ή δέρμα, που στερεώνεται στο μέτωπο του κεφαλιού, και χρησιμοποιούταν ήδη πριν την κατάκτηση της Αμερικής για τη μεταφορά φορτίων. (Σ.τ.μ. [↩]
  2. Ο Ελίας Κοντρέρας πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα των Υποδιοικητή Μάρκος – Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Ανήσυχοι νεκροί (κι ό,τι λείπει, λείπει), μτφρ. Βασιλική Κνήτου – Κρίτων Ηλιόπουλος, Άγρα και Κέδρος 2005. (Σ.τ.μ. [↩]
  3. Βλ. και Subcomandante Marcos, Ιστορίες του Γερο-Αντόνιο, μτφρ. Γιώργος Καρατζάς, Ροές 2003. (Σ.τ.μ. [↩]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Η νίκη του Λούλα αντιπροσωπεύει μια νέα ισορροπία δυνάμεων στην κοινωνία που υπερβαίνει τα τείχη του κοινοβουλίου