Σε ποια μικρά, ανεκτίμητα πράγματα λέμε αντίο και γιατι;
Γυρίζοντας στην πόλη του Λευκού Πύργου με πιάνουν συχνά μαύρες σκέψεις. Στεναχώρια και νοσταλγία μαζι.
Αλλά αυτό το «κάθε πέρσι και καλύτερα» είναι μεγάλη παγίδα. Σημασία δεν έχει μόνο τι υπήρχε παλιότερα, αλλά και πόσο ελεύθερος ήσουν να το εκτιμήσεις.
Προσπαθώ να ισορροπήσω τις ανησυχίες μου για αυτήν την πόλη. Ατελείωτα έργα και ατελείωτες πληγές. Μέσα στο έργο παίζουμε και εμείς που ψάχνουμε πάρκινγκ, μια σκιά μεσα στην τσιμεντένια κάψα.
Εμείς που χαμογελάμε όταν βλέπουμε δράσεις αλληλεγγύης και μουσικούς του δρόμου. Και τα δύο έχουν εχθρούς. Και τα δύο τα έχουμε ανάγκη.
Θα ήθελα πολύ να είναι καλύτερη η πόλη μου, να χωράνε όλα χωρίς να ξεχειλίζει. Αλλά έμαθα να εκτιμώ (και να αντέχω) κι αυτό που μεταμορφώνεται και ας μην μου αρέσει πάντα.
«Αντίο γκιώνη τις νύχτες τις καλοκαιρινές» είπε η Μύριαμ και με έβαλε να σκεφτώ βαθιά τι θέλω να αποχαιρετήσω εγώ στην ζωή που προχωράει, που λερώνεται, που δημιουργεί.
Αντίο στη γέφυρα που με έβαζε στο Σέιχ Σου, εκεί που συναντιούνται τσιμέντο και χώμα, εκεί που οι άνθρωποι αρχίζουν να χαιρετάνε στη φύση.
Αντίο στη Ναυαρίνου που έβρισκες κάθε περίεργο, κάθε ξεχωριστό, κάθε ρίσκο και κάθε περιθώριο.
Αντίο Αρκούδα με το αμαξάκι σου, αντίο Μικρό Μπλε και αντίο Γάτα.
Αντίο φτηνό φαγητό (εδώ κλαίμε), αντίο στα στούντιο, αντίο στις πρόβες που τις φάγαν οι μόδες.
Στις γειτονιές αντίο και στο κρυφτό αντίο, τώρα κρυβόμαστε από ντροπή όταν το να ζητάμε βοήθεια μας φαίνεται αδυναμία.
Και όταν φύγω, ακόμα και αν δεν φύγω, για την πολυσυζητημένη αποκέντρωση, θα έχω να πω τα αντίο μου ακόμα και στα συντρίμμια που ανταλλάξαμε προσωρινά τους φόβους μας.
Αντίο ρωμαϊκή, και στις δύο πλευρές, αντίο μικρό πάρκο, δεν ήσουν αρκετό, μα ήσουν αναγκαίο.
Την είδα να αλλάζει, να ονομάζει πρόοδο την κατάντια και μέσα από την κατάντια να βγαίνει νέα διάδραση και φρέσκια γκρίνια, κολλάει πάνω μας σαν υγρασία.
Είδα την νύμφη του Θερμαϊκού να παντρεύεται τον τουρισμό και τα παιδιά της να τα αφήνει εκτός.
Και περιμένω την επόμενη ανεμογεννήτρια να μπει στα κάστρα, μα να μην βρει άνεμο, μόνο εξουθενωμένες ανάσες.
Στην αλεπού αντίο, στην πεσμένη κεραία του Χορτιάτη.
Αντίο στολίδια στους τοίχους που σας είπαν λεκέδες.
Αντίο στους κηφήνες, αντίο στους χαφιέδες.
