Κομματιαστό δίνε το έργο από την αρχή!
Ένα τέτοιο γιαχνί σου πετυχαίνει
Σερβίρεται εύκολα εύκολα όπως βγαίνει
Κάτι ολάκερο αν δώσεις τι ωφελεί;
Πάντα κομμάτια από το κοινό θα γένει
Φάουστ (Γκαίτε)
«Με αυτή την προσδοκία επιχείρησε και επιχειρεί η κρατική εξουσία να διαχειριστεί το έγκλημα στα Τέμπη, με τελευταία πράξη του έργου τα όσα συνέβησαν την πρώτη μέρα της δίκης.
Έσπασαν από την αρχή σε κομμάτια το έγκλημα: τροχαία, εισαγγελέας, ξεμπάζωμα, μπάζωμα, σταθμάρχης, Καραμανλής, ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, πυρόσφαιρα, έλαια σιλικόνης, ηχητικά αποσπάσματα, βίντεο. Έσπειραν σύγχυση, κατασκεύασαν έναν λαβύρινθο με πολλαπλά αδιέξοδα και, ως συνήθως, με μία και μοναδική έξοδο για τους επίλεκτους, για να βγουν από το κάδρο οι πολιτικοί υπεύθυνοι με ποινικές ευθύνες και πίσω τους να κλείσουν την πόρτα.
Μέσα σε αυτόν τον λαβύρινθο ψάχνανε συγγενείς να ενώσουν τα κομμάτια που σερβίρονταν σε δόσεις, έχοντας δίπλα τους και μαζί τους ένα ολόκληρο κίνημα που γεννήθηκε αυθόρμητα χωρίς καμία υπόδειξη, καμιά καθοδήγηση. Η προσπάθεια δημιουργίας θεατών απέτυχε. Το απέδειξαν οι μεγαλειώδες πορείες οργής και αλληλεγγύης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκε και το δίκτυο Τ57, όχι για να εκπροσωπήσει το κίνημα, αλλά μέσα στο πνεύμα της κοινωνικής κίνησης, για να συμμετάσχει σε αυτήν.
Η παρουσία μας στη Λάρισα, την πρώτη μέρα της δίκης στις 23 Μαρτίου 2026, το επιβεβαιώνει. Όλο το δίκτυο ήμασταν εκεί, μαζί με πολλές άλλες συλλογικότητες, συλλόγους και οργανώσεις, δημιουργώντας ένα κλίμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στους συγγενείς αλλά και σε όσους επέζησαν από το έγκλημα εκείνης της νύχτας στα Τέμπη. Γίναμε μάρτυρες του μαρτυρίου τους, των συνθηκών μέσα στις οποίες επιχειρήθηκε να αρχίσει η δίκη. Συνθήκες απαράδεκτες και απαξιωτικές: μόνο με τρεις κατηγορούμενους παρόντες, με δικηγόρους όρθιους, που έμοιαζαν να περιμένουν όχι σε αίθουσα δικαστηρίου αλλά σε μια στάση, σε ώρα αιχμής. Με τους συγγενείς και τα άτομα που επέζησαν να ασφυκτιούν.
Η μόνη εξαίρεση σε αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα ήταν η άνεση της έδρας να μπαινοβγαίνει στην αίθουσα και να διακόπτει την διαδικασία κατά το δοκούν, δημιουργώντας ένα πρόσθετο ψυχικό εκκρεμές, ένα ακόμη βασανιστήριο. Από την αρχή είχε κατατεθεί αίτημα για αλλαγή αίθουσας, προκειμένου να διεξαχθεί σε αξιοπρεπείς συνθήκες η δίκη. Η πρόεδρος το αγνόησε επιδεικτικά και συνέχισε με τη διαδικασία νομιμοποίησης των κατηγορουμένων. Κλήθηκε επίσης η πυροσβεστική για να κάνει έλεγχο πυρασφάλειας του κτιρίου. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Σε περίπτωση αναγκαστικής εκκένωσης του κτιρίου, ο κόσμος θα ποδοπατούνταν. Οι συνθήκες ήταν τόσο ασφυκτικές που ένα άτομο λιποθύμησε.
Η ίδια πολιτική της διαίρεσης και του τεμαχισμού είχε σχεδιαστεί χωροταξικά και για την αίθουσα του δικαστηρίου. Το σχέδιό ήταν να δημιουργηθεί μία αποστειρωμένη δικαστική αίθουσα μόνο για συνήγορους και κατηγορούμενους στον πρώτο όροφο και στο ισόγειο να τοποθετηθούν, θεατές μπροστά σε οθόνες, οι συγγενείς και τα μέλη των οικογενειών τους μαζί με όσους επέζησαν και, αν περίσσευε καμιά καρέκλα, θα μπορούσε να διατεθεί σε συμπαραστάτες και αλληλέγγυους/ες. Αυτοί και αυτές που βασανίστηκαν και βασανίζονται από τον χαμό και από τα τραύματα, μπορούν να γίνουν θεατές του ίδιου τους του εαυτού μόνο με μία προϋπόθεση: να παραιτηθούν από την αξιοπρέπειά τους και από τα βιώματα τους.
Για άλλη μία φορά όμως αλλιώς λογάριαζε η κρατική εξουσία τα πράγματα και αλλιώς ήρθαν: η οργή ένωσε ξανά ό, τι προσπαθούσε να τεμαχίσει.
Η νέα δικάσιμος ορίστηκε την πρώτη Απριλίου σε μια ημερομηνία συμβολική για τις προθέσεις και τις μεθοδεύσεις της κρατικής εξουσίας.
Η μεγάλη συνέλευση του Τ57 στο τέλος της ημέρας παρουσία συγγενών, επισφράγισε για μία ακόμη φορά πως ο αγώνας αυτός θα είναι μέχρι τέλους, ανανεώνοντας το ραντεβού για τις επόμενες δίκες».
