Εγώ βρήκα δουλειά στη ΒΙΟΜΕ

Το εγχείρημα αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ κλείνει σχεδόν πέντε χρόνια και οι άνθρωποί του πλέον μπορούν να υπερηφανεύονται ότι όχι μόνο άντεξαν τις δυσκολίες που προέκυψαν και προκύπτουν σχετικά με τη νομιμοποίηση του χώρου λειτουργίας του αλλά και ότι στο εγχείρημα εντάσσονται νέοι εργαζόμενοι.

Γράφει η Σταυρούλα Πουλημένη για το stokokkino.gr

Τη Φωτεινή Μπολτζώη τη συναντήσαμε στα δικαστήρια, σε μια ακόμη δίκη που αφορούσε τη ΒΙΟΜΕ και συγκεκριμένα τη διατήρηση μηχανημάτων που είχαν περάσει στα χέρια των εργαζομένων και αποτελούν τα καθημερινά τους εργαλεία στο αμεσοδημοκρατικό πείραμα επανάκτησης και λειτουργίας του εργοστασίου. 


Ήταν έξω από τη δικαστική αίθουσα μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους και αλληλέγγυους στην ΒΙΟΜΕ που κάθε φορά σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα δίνουν το παρών αποδεικνύοντας την κοινωνική υποστήριξη που χαίρει η προσπάθεια.

«Ήμουν υπάλληλος σε ξενοδοχεία, απολύθηκα και έμεινα επί 4 χρόνια άνεργη, με μικρές διακοπές μερικής απασχόλησης. Παρακολουθούσα την προσπάθεια της ΒΙΟΜΕ ως αλληλέγγυα αρκετά χρόνια. Κάποια στιγμή ένας πλέον συνάδελφος από την ΒΙΟΜΕ μού πρότεινε να έρθω να εργαστώ στο εργοστάσιο. Πέταξα τη σκούφια μου! Χάρηκα πολύ που θα ερχόμουν πιο κοντά σε μια κίνηση που ήδη θαύμαζα και θα την στήριζα και ως εργαζόμενη» λέει η Φωτεινή Μπολτζώη για τον τρόπο που ξεκίνησε η ζωή της στη ΒΙΟΜΕ.

Η Φωτεινή που είχε ακολουθήσει το πρώτο καραβάνι αλληλεγγύης για τη ΒΙΟΜΕ το 2012 πλέον εργάζεται στο λογιστήριο και στο e-shop του εγχειρήματος. «Ασχολούμαι με τις παραγγελίες, τις μεταφορές προϊόντων και κάνω βασικά λογιστικά του ταμείου της ΚΟΙΝΣΕΠ, της νομικής μορφής που έχει πλέον η ΒΙΟΜΕ» συνεχίζει.

Το σημαντικό για την ίδια είναι ότι αυτά που «διαβάζαμε στη θεωρία για την επανάκτηση των εργοστασίων, την αυτοδιαχείριση και τον εργατικό έλεγχο δεν αποτελούν ιδεολογήματα ή ουτοπικά όνειρα αλλά κάτι που με πολύ αγώνα γίνονται εφικτά», ίσως η μόνο ρεαλιστική απάντηση σε καταστάσεις που εργαζόμενοι εγκαταλείπονται από τα αφεντικά τους.

«Ήταν ο μόνος δρόμος για τους ανθρώπους αυτούς η επιλογή της αυτοδιαχείρισης και πιστεύω ότι όταν κλείνει ένα εργοστάσιο ή μια επιχείρηση οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να τη χαρίζουν αλλά να τη συνεχίζουν οι ίδιοι. Εν μέσω κρίσης τα τελευταία χρόνια πολλά εργοστάσια έκλεισαν, αρκετοί εργαζόμενοι βρέθηκαν στην ανεργία και σε «δύσκολες» ηλικίες, τότε που μπορεί κανείς πλέον να μη σε θέλει να δουλέψεις» εξηγεί ακόμη η Φωτεινή τονίζοντας ότι η αυτοδιαχείριση και η αμεσοδημοκρατική λειτουργία είναι κάτι που «σε ξυπνάει ως άνθρωπο, κάνει τους εργαζόμενους να πάρουν επάνω τους πολλά πράγματα, να σκεφτούν και να καταφέρουν ανέφικτους μέχρι τώρα στόχους». Επιπλέον, όπως λέει χαρακτηριστικά, «η αυτοδιαχείριση σε κάνει να πιστέψεις ξανά στο ταξικό σου ένστικτο».

Το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ φαίνεται ότι πηγαίνει καλύτερα σε όλα τα επίπεδα: τόσο της παραγωγής και πώλησης των προϊόντων των φυσικών καθαριστικών, στην έναρξη της παλιάς και βασικής παραγωγής κόλλας για οικοδομική χρήση όσο και στην ολοένα και αυξανόμενη στήριξη του από αλληλέγγυους σε όλη την Ελλάδα. 

Οι παραγγελίες από το e-shop ήδη καταγράφουν αύξηση. «Έχουμε παραγγελίες φυσικών καθαριστικών απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο κ.α. Υπάρχει αύξηση και στις πωλήσεις στις αγορές χωρίς μεσάζοντες κατά 20-30% σε σχέση με πέρυσι» λέει συγκεκριμένα η Φωτεινή. Στο ερώτημα αν η εργασία στη ΒΙΟΜΕ μπορεί να εξασφαλίσει τον βιοπορισμό των συμμετεχόντων στο εγχείρημα απαντάει: «το βασικό για μένα είναι ότι παίρνουμε όλοι το ίδιο. Τα χρήματα που βγάζουμε είναι περίπου όσα λαμβάνει ένας άνεργος από το επίδομα. Δεν είμαστε όμως άνεργοι, οι νέοι εργαζόμενοι έχουμε ασφάλιση (οι παλιοί εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση) και στόχος μας είναι το μεροκάματο σταδιακά να αυξηθεί».

Η ΒΙΟΜΕ έχει εξαπλωθεί και στην Αθήνα με το πρατήριο που έχει δημιουργηθεί στα Εξάρχεια που δουλεύουν τρεις επιπλέον εργαζόμενοι πουλώντας τα προϊόντα της.

Το εγχείρημα έχει αναπτυχθεί, όμως, και πολιτικά. Το εργοστάσιο γεμίζει συχνά από ανθρώπους, ιστορίες άλλων αγώνων, εμπειρίες αυτοδιαχείρισης από όλο τον κόσμο, παζάρια, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης έρχονται νέα άτομα. Επιπλέον εντός του εργοστασίου λειτουργεί εδώ και καιρό το Εργατικό Ιατρείο Αλληλεγγύης, που συνδέει τον αγώνα για το καθολικό δικαίωμα στην υγεία με τον χώρο εργασίας. «Στην συναυλία που έγινε πριν λίγο καιρό για τη ΒΙΟΜΕ δύο νέες κοπέλες που δεν γνώριζαν κάτι για το εγχείρημα, έμαθαν και αποφάσισαν να συμμετέχουν στη συνέλευση» λέει χαρακτηριστικά η Φωτεινή.

«Μέσα από την εργασία στο εργοστάσιο μαζί με συναδέλφους που πάντα θαύμαζα και θαυμάζω για την απόφαση ζωής που πήραν,  βλέπω αλλαγή και στον εαυτό μου. Ίσως πρώτη φορά νοιώθω το αίσθημα της ελευθερίας σε εργασιακό χώρο και η συλλογικότητα μού έχει γίνει συνείδηση. Είναι γνωστό ότι στη ΒΙΟΜΕ όλα αποφασίζονται και συζητιούνται μέσα από την συνέλευση των εργαζομένων στην οποία συμμετέχουμε ισότιμα, έχουμε γνώση και γνώμη για όλα. Η διαδικασία αυτή δεν θέλει κόπο, θέλει άλλο τρόπο» λέει ακόμη η Φωτεινή για την καθημερινότητα στο εργοστάσιο όπου κάθε νέα μέρα ξεκινάει με μια μικρή συνέλευση. 

«Με την συμμετοχή μου στην ΒΙΟΜΕ νοιώθω ότι με το μικρό μου μερίδιο συμβάλλω σε ένα μεγάλο εγχείρημα που στόχο έχει να εντάξει και άλλους εργαζόμενους. Συνεχίζουμε τον αγώνα να λυθούν τα προβλήματα με το οικόπεδο, να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί, να έχουμε κανονικά ρεύμα και νερό, είμαστε εδώ για να λέμε και στους υπόλοιπους εργαζόμενους που εγκαταλείφθηκαν από τα αφεντικά τους να συνεχίσουν όπως εμείς, και ότι εμείς θα είμαστε εδώ» καταλήγει την στιγμή που τα χαμογέλα των υπολοίπων εργαζομένων αποκαλύπτουν ότι τελικά τα μηχανήματα κατοχυρώθηκαν στην πλευρά που τα χρησιμοποιεί και ότι και αυτή η μάχη κερδήθηκε τελικά.