θα μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας».

__________

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η πολιτική μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ενώ οι παγετώνες καταρρέουν στις κοιλάδες, τα δάση καίγονται στη βόρεια Αλγερία και ο καπνός γεμίζει τις καλύβες και τα νοσοκομεία στο νησί Καλιμαντάν.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από τη στιγμή που ο μεταλλαγμένος νους είναι ανίκανος να δώσει προσοχή για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα.

Οι μεγάλες τάσεις αυτού του αιώνα είναι ανεξέλεγκτες. Ο σύγχρονος φασισμός αποτελεί μια έκρηξη παράνοιας της λευκής πλειοψηφίας, η οποία είναι τρομοκρατημένη από την επέλαση της αποκάλυψης που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός.

Κι όμως, γνωρίζουμε ότι στο σύμπαν του αναπόφευκτου, το φτερούγισμα μιας πεταλούδας μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες διαδικασίες που στέλνουν το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

Επομένως, πρέπει να δώσουμε προσοχή (για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα) στο γεγονός ότι το 2027 θα υπάρξουν τέσσερις εκλογές στη βόρεια Μεσόγειο: στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ιταλία.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ επιστροφή στη δημοκρατία που κάποτε γνωρίσαμε, επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μια καταστροφή που δεν είναι πολιτική, αλλά ανθρωπολογική και γνωστική.

Αλλά από την παραφροσύνη μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης που είναι ανίκανη να διαχειριστεί την  καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναδύεται η προοπτική του πολέμου. Ο επανεξοπλισμός προετοιμάζει τον πόλεμο· είναι μέρος του.

Η δεξιά θα κερδίσει τις εκλογές στις τέσσερις χώρες της Βόρειας Μεσογείου; Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις.

Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι η υπάρχουσα αριστερά μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της ρατσιστικής υστερίας; Πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την εθνικιστικο-φιλελεύθερη επίθεση θα ανατρέψουν τον συσχετισμό δυνάμεων;

Μόνο ένα αντιπολεμικό μέτωπο μπορεί να το κάνει αυτό.

Μόνο ένα κίνημα λιποταξίας από την παραφροσύνη του επανεξοπλισμού και από τον πόλεμο μπορεί να είναι το φτερούγισμα της πεταλούδας – το απρόβλεπτο που στέλνει το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

__________

Effimera / Autistici Inventati – υπό τα πυρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αντιφασισμού.

Ένα καυτό απόγευμα, στις 26 Αυγούστου 2026, με καύσωνα, πλημμύρες, κλιμάκωση των συγκρούσεων στα διάφορα μέτωπα του πολέμου,  σε αυτό το ήδη αρκετά δυστοπικό πλαίσιο, στις 16:30 προστίθεται ένα μήνυμα στο X από τον επίσημο λογαριασμό του Μάρκο Ρούμπιο, του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ.  Με αυτό το μήνυμα ανακοινώνεται ότι η ιταλική ομάδα ψηφιακών ακτιβιστών «Autistici/inventati» έχει συμπεριληφθεί από το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και επομένως θα υποβληθεί σε οικονομικές κυρώσεις από τις 25 Σεπτεμβρίου.

Η Effimera** γνωρίζει προ πολλού την συλλογικότητα A/I. Η δική μας λίστα αλληλογραφίας φιλοξενείται στους διακομιστές τους εδώ και χρόνια και έχουμε μοιραστεί μαζί τους αμέτρητους προβληματισμούς και πολιτικούς αγώνες.

Η Mayday, San Precario, Serpica Naro δεν θα είχαν ποτέ σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο χωρίς την εμπειρία των χάκερ που εκείνα τα χρόνια συνέλαβαν και υλοποίησαν τη διάδοση δωρεάν, αυτόνομων εργαλείων για όλες-όλους και τα οποία η Autistici/inventati υποστήριξε και προώθησε από την αρχή της δημιουργίας  της…

https://effimera.org/il–collettivo–digitale–autistici–inventati–nella–lista–usa–dei–terroristi–globali–di–effimera/

__________

Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Matteo Pasquinelli και άλλα 1.891 άτομα, συμμετείχα στις δραστηριότητες μιας λίστας που ονομαζόταν Rekombinant.

Φιλοσοφία, μεταδομισμός, κοινωνικές συγκρούσεις, ακτιβισμός των μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακή τέχνη, λιμπιντική οικονομία και ψυχοπαθολογίες του δυτικού καπιταλισμού—αυτά ήταν μερικά από τα θέματα που πραγματεύτηκε η λίστα.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη στους Autistici Inventati καταφέραμε να δημιουργήσουμε την Rekombinant.

Σήμερα, μια συμμορία μαφιόζων, αδαών ρατσιστών, διώκει τη συλλογικότητα και την αυτοδιαχειριζόμενη πλατφόρμα, στο πλαίσιο ενός πολέμου κατά του αντιφασισμού—ενός πολέμου που δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε φασιστοειδή, καθώς αυτό θα αποτελούσε ταυτολογία.

__________

Ε, ναι, έχει δίκιο ο Marco Rubio, ο καημένος.

Είμαστε κομμάτι μιας αντιφασιστικής, αντιρατσιστικής και κομμουνιστικής Διεθνούς.

Αυτό το βιβλίο: Breaking the Frontiers. Debates in Marxist Theory Today, που συγκεντρώνει τα δοκίμια είκοσι σύγχρονων μαρξιστών, με την επιμέλεια των John Holloway και Sun Liang, είναι η απόδειξη.

https://darajapress.com/publication/breaking-the-frontiers/

*Το ρήμα sbellicarsi αντιστοιχεί στα ελληνικά με τη φράση: «μου λύνεται ο αφαλός από τα γέλια». Σημαίνει, επίσης, ξεκαρδίζομαι, γελάω μέχρι δακρύων, σκάω στα γέλια, γελάω με την ψυχή μου, κρατάω την κοιλιά μου, κ.λπ

Το «Sbellichiamoci!» στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο σε ένα εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα (από τη λέξη bellico = πολεμικός, με το στερητικό s-), όπου Sbellichiamoci! σημαίνει «Ας αποβάλουμε τον πόλεμο από το μυαλό μας!» (με τη σημασία του «χτίζουμε την ειρήνη»). Είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αγωγής του πολίτη αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για την οικοδόμηση της ειρήνης, της μη βίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοιχτό σε σχολεία όλων των βαθμίδων.

** http://effimera.org/

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Sbellichiamoci. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το ελληνικό κράτος, ακόμα πριν θεσπίσει το γενικό πλαίσιο θαλάσσιας χωροταξίας, έσπευσε με την υπ’ αριθμ. 31722/4.11.2011 απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον τομέα του χωροταξικού σχεδιασμού και της αειφόρου ανάπτυξης¹ να ορίσει ένα πλαίσιο χωροταξίας για τις υδατοκαλλιέργειες, δημιουργώντας ζητήματα πιθανής σύγκρουσης διατάξεων και ανακολουθιών με το γενικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό που επρόκειτο να θεσμοθετηθεί μελλοντικά και ήδη προβλέφθηκε, έστω και υπό πίεση με την υπ’ αριθμ. 6 ΠΥΣ της 17/4/2025², βάζοντας έτσι η ελληνική πολιτεία για άλλη μια φορά το κάρο μπροστά απ’ το άλογο.

Με την υπό συνθήκες πίεσης της τότε κυβέρνησης που επρόκειτο πολύ άμεσα να αντικατασταθεί, πρωτοβουλία να δημιουργηθεί το πλαίσιο οριοθέτησης και αδειοδότησης βιομηχανικού τύπου περιοχών παραγωγής προϊόντων κυρίως ιχθυοκαλλιέργειας ξεκινούσε καθυστερημένα και με φανερή ανεπάρκεια μια ακόμα προσπάθεια να ιδρυθεί και να αδειοδοτηθεί με προχειρότητα και χωρίς συνολικό θαλάσσιο χωροταξικό μία δραστηριότητα που θα γιγάντωνε τις έως τότε υπάρχουσες μορφές υδατοκαλλιεργειών. Και τούτο διότι  επιτρέποντας την αύξηση των περιοχών υδατοκαλλιεργειών κατά 24 φορές (από 9.000 στρέμματα σε 240.000 στρέμματα)³ , οι μικρές μονάδες θα μετατρέπονταν σε μεγάλες, συγκεντρωμένες επιφάνειες μαζικής εγκατάστασης και λειτουργίας ιχθυοκλωβών, εκτοξεύοντας όχι μόνο την παραγωγή αλλά και τις περιβαλλοντικές δυσμενείς επιπτώσεις απ’ αυτήν τη γιγαντωμένη παραγωγή, οδηγώντας σε υποβάθμιση του τοπικού θαλασσίου περιβάλλοντος, τόσο απ’τη συνεπαγόμενη μεγάλη κατάληψη θαλασσίου υδάτινου όγκου για εκμετάλλευση, όσο και απ’τα παραγόμενα απ’ τους χιλιάδες ανατρεφόμενους ιχθύες απόβλητα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς τον βενθικό αντίκτυπο τόσο μεγάλων εκτάσεων παραγωγής απ’ τα παραγόμενα απόβλητα των εκμεταλλεύσιμων μαζικά θαλασσίων ειδών, τη χρήση πλαστικών και μικροπλαστικών που καταλήγουν στο θαλάσσιο περιβάλλον απ΄ την υδατοκαλλιέργεια και τα οποία πρόκειται να φτάσουν 336.530 τόνους/ανά έτος υπό το καθεστώς των ΠΟΑΥ⁴, αλλά και το σημαντικό στοιχείο της αλίευσης μαζικά ιχθύων ανοιχτής θάλασσας προκειμένου να τραφούν οι ιχθύες των υδατοκαλλιεργειών σε τέτοιο βαθμό που τα 15 εκατομμύρια αλιευμάτων ετησίως από τα 90 να καταλήγουν τροφή σε ιχθύες που εκτρέφονται σε θαλάσσιες μονάδες παραγωγής, ενώ για ένα κιλό ψάρι ιχθυοτροφείου απαιτείται ως τροφή, 1,2 κιλά αλιεύματος⁵ .

Πέραν όμως των οξυμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων που μοιραία θα δημιουργήσουν οι γιγαντωμένες μονάδες παραγωγής – στο βαθμό που οι ΠΟΑΥ προβλέπουν τη γειτνίαση στην ίδια περιοχή παραγωγής διαφορετικών μονάδων/εταιρειών – το τρωτό τους σημείο βρίσκεται στην ίδια την ίδρυσή τους. Κι ενώ λοιπόν,  ο σχετικός χωροταξικός σχεδιασμός, ως κατ’επίφαση «συμμάζεμα» των άναρχα ιδρυθέντων ως τότε μονάδων υδατοκαλλιέργειας στη θαλάσσια επικράτεια (ΠΑΣΜ) προέβλεψε ως χρονικό όριο για την υποβολή αίτησης ίδρυσης των ΠΟΑΥ τα 3 έτη απ΄τη δημοσίευσή του⁶ συνεχίζει να είναι σε ισχύ έως και σήμερα⁷ , με αποτέλεσμα, μία μεταβατική κατάσταση να παγιοποιείται, τόσο σε βάρος του περιβάλλοντος, όσο και της νομοθετικής αξιοπιστίας και της εθνικής οικονομίας. Ή για να το πούμε αλλιώς, η κυβέρνηση σύρεται πίσω απ΄ τις εταιρείες, αδιαφορώντας έτσι το σκοπό της ίδρυσης των ΠΟΑΥ, δηλαδή την ανάγκη για άμεση και ασφαλή μετάβαση στη νέα μορφή λειτουργίας των οργανωμένων πια χωροταξικά υδατοκαλλιεργειών. Άλλωστε, μία προσωρινή ρύθμιση, με χρονικό απώτατο σημείο 3 ετών και χαρακτήρα μεταβατικό καθίσταται μονιμότερη και παγιώνεται ως κανόνας παραβιάζοντας κατάφορα τόσο τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή του κράτους δικαίου, όσο και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, όπως σχετικά απεφάνθη το ΣτΕ με την υπ’αριθμ. 1694/2025 απόφαση.

Tα παραπάνω είναι αποκαλυπτικά τόσο της ανικανότητας της διοίκησης να εφαρμόσει έγκαιρα μια πολιτική, όσο όμως και της ανετοιμότητας των ενδιαφερομένων εταιρειών να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που τους ζητάει η κεντρική διοίκηση, αφού απ’ τις 25 προβλεπόμενες για ίδρυση ΠΟΑΥ μόλις οι 7 έχουν θεσμοθετηθεί⁸ , ενώ οι υπόλοιπες φαίνεται να τελούν επί έτη στις καλένδες, κυρίως λόγω εσωτερικών παθογενειών, σχετιζομένων με τις Στρατηγικές Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), αλλά και το απαρχαιωμένο πια, ειδικό χωροταξικό για τις Ιχθυοκαλλιέργειες, το οποίο, εν καιρώ αστραπιαίων ταχυτήτων και νέων επιστημονικών δεδομένων κι ως προς την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της στην κλειστή, όλο και περισσότερο θερμαινόμενη θάλασσα της Μεσογείου, μετράει ήδη 15 χρόνια ζωής, φαίνεται γερασμένο και ανεπίκαιρο να καλύψει τις νέες περιβαλλοντικές και διατροφικές προκλήσεις.

Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε εδώ στις ΣΜΠΕ, οι οποίες, φαίνεται να παρακωλύουν σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξη των ΠΟΑΥ, όπως επισημάνθηκε παραπάνω. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τη ΣΜΠΕ για την ΠΟΑΥ Πόρου, η οποία άνοιξε το χορό των απορρίψεων απ΄το ΚΕΣΥΠΟΘΑ⁹ , το οποίο με τη σειρά του έκρινε αυτήν παρωχημένη κι ανεπίκαιρη, άρα ανίκανη να προστατέψει αυτό, για το οποίο προβλέφθηκε ως υποχρέωση, το φυσικό περιβάλλον¹⁰ . Μάλιστα, παραθέτει η γνωμοδότηση του ΚΕΥΣΠΟΘΑ ότι η επίμαχη ΣΜΠΕ είναι τουλάχιστον 15ετίας για μια αδειοδότηση που επιχειρείται να αποκτηθεί σήμερα, ενώ επισημαίνεται η ανικανότητα της ΣΜΠΕ για την ΠΟΑΥ Πόρου να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του οικοσυστήματος. Άλλωστε και στην ΠΟΑΥ Λάρυμνας – Αταλάντης αναδείχθηκαν οι πλημμέλειες της σχετικής ΣΜΠΕ, η οποία ως σήμερα δεν έχει επιτρέψει την ίδρυση της ΠΟΑΥ. Με σχετικό έγγραφό της η Διεύθυνση Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης (ΔΙΠΑ) του ΥΠΕΝ ζητάει απ΄το φορέα διαχείρισης της εν λόγω υπό ίδρυση ΠΟΑΥ να αναθεωρήσει/επανασυντάξει τη ΣΜΠΕ, στο βαθμό που δεν αρκεί ως έχει, για να ελεγχθεί και να εκτιμηθεί ως προς τις προβλεπόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ΠΟΑΥ, δείχνοντας έτσι την κακή σύνθεση της ΣΜΠΕ, η οποία σίγουρα χωλαίνει – σύμφωνα πάντα με τη ΔΙΠΑ – ως προς τη μη πραγματική απεικόνιση των συνεπειών στον Οπούντιο Κόλπο, ο οποίος ήδη έχει εμφανίσει φαινόμενα ευτροφισμού, αλλά και τη μη λήψη υπ΄όψιν της ήδη επιβεβαρυμένης κατάστασης στο βόρειο Ευβοϊκό απ’ την πολυετή λειτουργία μονάδων ιχθυοκαλλιεργειών. Ενδεικτικό της προβληματικής κατάστασης των ΣΜΠΕ και του σχεδιασμού των ΠΟΑΥ είναι και το γεγονός ότι ένα χρόνο αργότερα, την 10/4/2024, το ΥΠΕΝ επανέρχεται στη ΠΟΑΥ Λάρυμνας – Αταλάντης, απευθύνοντας εκ νέου έγγραφο στο φορέα διαχείρισης, ζητώντας επιτέλους να προσαρμόσει τη ΣΜΠΕ στα πραγματικά περιβαλλοντικά δεδομένα της περιοχής, λαμβάνοντας υπ’όψιν νέες ποιοτικές μετρήσεις που πρέπει να γίνουν στην περιοχή, αλλά και την κλιματική αλλαγή, σε συνδυασμό με την ανάλυση τρωτότητας, με τις παραμέτρους της μεταβολής της θερμοκρασίας, της αλλαγής της στάθμης της στάθμευσης, τα φαινόμενα πλημμυρών κλπ συμπεριλαμβανόμενες.

Φαίνεται λοιπόν ότι η αδυναμία της διοίκησης να εφαρμόσει όσα πρόχειρα και βιαστικά αποφάσισε για τη μετάβαση των υδατοκαλλιεργειών από τα μικρά μοντέλα παραγωγής σε βιομηχανικού τύπου καλλιεργητικές εκτάσεις, η απουσία των τοπικών κοινωνιών απ’τη διαβούλευση για την ίδρυση των ΠΟΑΥ, η επικράτεια των οποίων επηρεάζεται και πιθανότατα θίγεται σημαντικά απ΄τη λειτουργία τέτοιων γιγαντωμένων παραγωγικών μονάδων, έχουν προς το παρόν οδηγήσει τις εναπομείνασες για χωροθέτηση ΠΟΑΥ σε ανεπίσημη αναστολή. Τα φαινόμενα αυτά, σε συνδυασμό με τις οικονομικές δυσκολίες των εταιρειών ιχθυοκαλλιέργειας¹¹ και κυρίως την απουσία εν τοις πράγμασι ενός σύγχρονου, επίκαιρου, εξορθολογισμένου χωροταξικού για τις υδατοκαλλιέργειες γεννάν την ελπίδα στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες της πιθανής αλλαγής της σχετικής πολιτικής και της κατεύθυνσης αυτής απ’τις τεράστιες μονάδες παραγωγής με τη μέγιστη απόδοση, σε μικρές, ήπιες, φιλοπεριβαλλοντικές και ποιοτικές μονάδες παραγωγής.

*O Παναγιώτης Λογγινίδης είναι δικηγόρος, Δρ Νομικής Πανεπιστημίου Τουλούζης Ι

1. ΦΕΚ Β’2505/2011
2. ΦΕΚ Δ’227/2025
3. Βλ. ιστότοπο ΑΚΤΑΙΑ, https://aktaia.org/el/
4. ό.π.
5. ό.π
6. Ά.6 άρθρου ΠΡΩΤΟΥ της ΚΥΑ 31722/2011.
7. Με την παρ.7 του ά. 111 του ν. 5243/2025 παρατάθηκε ο χρόνος κατάθεσης αίτησης ίδρυσης ΠΟΑΥ έως το Νοέμβριο έτους 2026.
8. Ενημερωτικό σημείωμα του ΥΠΕΝ της 28/4/2023.
9. Κεντρικό Συμβούλιο Χωροταξικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων του ΥΠΕΝ.
10. Συνεδρίαση της 29/7/2025.
11. Οικονομική κατάρρευση της Avramar α.ε., https://wearesolomon.com/mag/format-el/erevnes/exoume-20-meres-zoi-pos-i-polyethniki-avramar-eftase-ksana-konta-stin-katarefsi/

Το άρθρο Οι Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) σε αμφισβήτηση εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Είχα βγει στη σύνταξη τον Σεπτέμβριο. Δεν με πείραζε να δουλεύω με τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Αντιθέτως, λυπόμουν που δεν μπορούσα να διδάξω με τον τρόπο που θεωρούσα σωστό. Όπως δουλεύαμε τα χρόνια που φαινόταν δυνατό να χτίσουμε έναν διαφορετικό κόσμο. Έτσι συνταξιοδοτήθηκα, εξαιτίας της θλίψης, έλεγα. «Τώρα θα μπορείς να ταξιδεύεις», με παρηγορούσαν οι φίλες μου. Ανέβηκα πρώτη φορά σε αεροπλάνο για να συναντήσω ένα από τα αδέλφια μου στην Κεντρική Αμερική. Τη δεύτερη φορά πήγα στη Σενεγάλη, χωρίς εφημερίδες ή τηλεόραση, για να γνωρίσω το περιβάλλον, να μοιραστώ τις ζωές των παιδιών που έφευγαν από τη θάλασσα για να γίνουν “vu’ cumprà” [ΣτΜ,Προέρχεται από την παραφθορά της ιταλικής ερώτησης: vuoi comprare? – θέλεις να αγοράσεις; Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους πλανόδιους μικροπωλητές, συνήθως μετανάστες, υποτιμητικά]. Για να «κάνουν δουλειές», όπως έλεγαν τα ίδια. Είχα γυρίσει πριν μια βδομάδα. Άκουγα να μιλάνε για επιθέσεις στην «κόκκινη ζώνη», μολυσμένο αίμα, κροτίδες … Δεν καταλάβαινα. Μετά την «έφοδο στον ουρανό», οι διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχα, για σχεδόν είκοσι χρόνια, ήταν ουσιαστικά ευχάριστοι περίπατοι με συντρόφισσες και συντρόφους. Η κόρη μου ήταν υπάλληλος στο Μιλάνο, ο γιος μου μού είχε πει στο δείπνο: «Αύριο είναι η  συναυλία του Manu Chao».

Έφτασε η 20ή Ιουλίου. Το απόγευμα, ήρθε σπίτι ο Τζουλιάνο και κάθισε στο σαλόνι να δει τηλεόραση. Εγώ ήμουν απασχολημένη στον κήπο, που τον είχα παραμελήσει για πολύ καιρό. Υπήρχε ένας συνεχής θόρυβος από ελικόπτερα. Πού και πού, σήκωνα τα μάτια για να κοιτάξω τον μαύρο καπνό που λέρωνε την πόλη κάτω, προς τη θάλασσα. «Μοιάζει σαν να είμαστε σε πόλεμο», απάντησα στον άλλο μου αδερφό, που μου τηλεφώνησε  ανήσυχος από τη Μόντσα. Αυτός τον πόλεμο τον θυμόταν καλά. Με τα χέρια μου γεμάτα χώμα, μπήκα στο σπίτι. Έριξα μια ματιά στην οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Πήγα να πλυθώ.

«Η άβυσσος», έγραψε ένας φίλος μου. Δεν θα μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Από εκείνο το βράδυ, όλα έπεσαν σε μια μαύρη τρύπα, σε εκείνη την άβυσσο. Η πολιτική, το σχολείο, ο γάμος … όλες οι αποτυχίες μου δεν είχαν πλέον σημασία. Καταλάβαινα μόνο ότι δεν μπορούσα να προστατεύσω την κόρη μου από το βασανιστήριο. Ότι πνιγόμουν. Αμέσως, ξεκίνησε το πανδαιμόνιο με την αστυνομία, τους δικηγόρους, τους δημοσιογράφους … Δεν ήταν εύκολες μέρες.

Δεν ήταν εύκολη η συζήτηση στο αστυνομικό τμήμα. Ένας άγνωστος δικαστής με εμπόδιζε να κρατήσω τον γιο μου στην αγκαλιά μου. Δεν ήταν εύκολο να δωροδοκήσω τον φύλακα του νεκροτομείου για να τον δω μέσα από μια χαραμάδα για λίγα δευτερόλεπτα. Πνιγόμουν. Μετά με πήγαν σε εκείνη την πλατεία. Υπήρχαν πολλοί νέοι. Ήταν οι φίλοι του. Όχι όλοι. Συγκεκριμένα, υπήρχαν εκείνοι που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν, εκείνοι που συνδέονταν με την πρόσφατη ζωή του. Υπήρχε πριονίδι που κάλυπτε το αίμα και λουλούδια που κάλυπταν το πριονίδι. Κάθισα σε ένα τοιχίο και έμεινα εκεί.

Λίγο καιρό αργότερα, η Έλενα έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της και έφυγε. Η Piazza Alimonda έγινε το σπίτι μου. Εκτός από τους φίλους του Κάρλο, περνούσαν πολλοί άνθρωποι από εκεί, συχνά άγνωστοι. Ο καθένας μου διηγούνταν και κάτι διαφορετικό για όσα είχαν ζήσει. Τη ζέστη, τον φόβο, τα δακρυγόνα που έπεφταν ακόμα και από τον ουρανό… Εγώ κοίταζα τον δρόμο. Tο αίμα είχε καλυφθεί με άσφαλτο, αλλά μπορούσες να καταλάβεις πού είχε πέσει ο Κάρλο. Σύγκρινα αυτό που έβλεπα μπροστά στα μάτια μου με τις δημοσιευμένες φωτογραφίες και τα σχόλια των δημοσιογράφων. Όχι, κάτι δεν μου κολλούσε.

Τη νύχτα έρχονταν οι μετανάστες. «Ο γιος σου καλός», μου έλεγαν δύο από αυτούς. Έρχονταν και κάποιοι τρελοί. Ένας από αυτούς εγκαταστάθηκε εκεί μαζί μου. Φρόντιζε τα λουλούδια, τις κάρτες και τα μικρά δώρα που κρέμονταν στην πύλη της εκκλησίας του Rimedio, και έφερνε καινούργια, που ποιος ξέρει από πού τα μάζευε. Είχε μια άσχημη πληγή, κακοραμμένη, που διέτρεχε το ένα του  χέρι. Μου επέτρεπε να την απολυμαίνω και να την επιδένω. Στο τέλος του καλοκαιριού θα ανακάλυπτα ότι η κατάστασή του ήταν μια μορφή παροδικής παραφροσύνης. Ανέκτησε τη διαύγειά του όταν, στη σελίδα μιας εφημερίδας, αναγνώρισε τον βασανιστή του, τον αστυνομικό που στο Bolzaneto του είχε ανοίξει τα δάχτυλα, σκίζοντας την παλάμη του.

Έπρεπε να βρω κι άλλες φωτογραφίες. Ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν, ειδικά επειδή εκείνη την εβδομάδα του Ιουλίου, είχε στηθεί το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης για να διαχειριστεί την πληθώρα των πληροφοριών και των φωτογραφιών που συλλέγονταν από ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης. Πολύ σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Indymedia και του Radio Gap. Αλλά πού να ψάξω; Έτσι έμαθα ότι στη Via San Luca, κάτω από τα γραφεία του Arci (Associazione Ricreativa Culturale Italiana) είχε συσταθεί το Νομικό Φόρουμ. Εν αναμονή της συνόδου κορυφής, δικηγόροι από όλη την Ιταλία, που συμμετείχαν στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας, είχαν σχηματίσει μια ομάδα για να παρακολουθούν και να ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Για να συνδράμουν τους διαδηλωτές, συχνά ξένους, είχε συσταθεί μια Νομική Γραμματεία η οποία προσέφερε καθοδήγηση και συμβουλές.

Δεν θυμάμαι πότε συνάντησα για πρώτη φορά τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, πότε έμαθα ότι ήταν ο τεχνικός σύμβουλος του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας, υπεύθυνος για την ανάλυση και την αρχειοθέτηση όλου του οπτικοακουστικού υλικού, που αφορούσε εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι ότι από τότε και μετά, και για δέκα ολόκληρα χρόνια, τον έβρισκα πάντα ανάμεσα σε εθελοντές και δικηγόρους, να συντονίζει τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα σε εκείνες τις αίθουσες.

Το απόγευμα της 20ής Ιουλίου στην Alimonda ήταν παρόντες οκτώ φωτογράφοι και κινηματογραφιστές. Οκτώ φακοί θα μπορούσαν να είχαν απαθανατίσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γιου μου. Χωρίς να υπολογίζω τις κάμερες -δεν υπήρχαν smartphones εκείνη την εποχή- των κατοίκων των οποίων τα παράθυρα έβλεπαν στην πλατεία. Έπρεπε να μιλήσω με αυτούς που είχαν τραβήξει τις φωτογραφίες, να βρω νέα στιγμιότυπα εκτός από αυτά που είχαν ήδη δημοσιευτεί. Με τις οδηγίες που είχα λάβει στη Via San Luca, άφησα την πλατεία και ξεκίνησα να τις αναζητήσω.

Στο μεταξύ, ο Bachschmidt και διάφοροι ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης άρχισαν να ταξινομούν τις μαρτυρίες, τις ηχογραφήσεις και τα άρθρα. Άρχισαν να βάζουν σε χρονολογική σειρά τον χείμαρρο των φωτογραφιών και των βίντεο που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο της αστυνομίας. Μερικοί φωτογράφοι και ένας σκηνοθέτης συνεργάστηκαν εξαρχής τόσο με τη Νομική Γραμματεία όσο και με εμάς, τα μέλη της οικογένειας…

Εντόπισα στη Ρώμη τους δύο που με ενδιέφεραν περισσότερο. Ο πρώτος είχε υποστεί κάταγμα στο χέρι και του είχαν σπάσει και τη μηχανή, ενώ προσπαθούσε να κινηματογραφήσει τον Κάρλο ξαπλωμένο στο έδαφος, περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς, αλλά δεν είχε υποβάλει καταγγελία και «δεν ένιωθε ότι ήταν σε θέση» -ή τουλάχιστον έτσι μου είπε- να καταθέσει. Ο δεύτερος, ο οποίος είχε βρεθεί σε ένα πλεονεκτικό σημείο στα σκαλιά της εκκλησίας στην πλατεία, απάντησε ξερά: «Δεν έχω τίποτα να πω και τίποτα να δώσω».

Στο μεταξύ, ξεκίνησαν αμέσως οι έρευνες για την ταυτοποίηση των «βίαιων διαδηλωτών». Ταυτοποιήθηκαν σαράντα, συμπεριλαμβανομένων 23 ατόμων που συνελήφθησαν στις 4 Δεκεμβρίου. Η προκαταρκτική εξέταση πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα και η υπεράσπιση ζήτησε, ανεπιτυχώς, την τροποποίηση της κατηγορίας: «καταστροφή και λεηλασία», ένα έγκλημα που εισήχθη υπό το φασιστικό καθεστώς με τον διαβόητο Κώδικα Ρόκο του 1930, ο οποίος (ΣτΜ, με αρκετές τροποποιήσεις και καταργήσεις διατάξεων που αφορούσαν το φασιστικό καθεστώς, όπως η θανατική ποινή, που επανήλθε προσωρινά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα στην Ιταλία.

Στο μεταξύ, στις 11 Σεπτεμβρίου, οι δύο επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των Δίδυμων Πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη προκάλεσαν σχεδόν τρεις χιλιάδες θύματα, πυροδότησαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» εκ μέρους των ΗΠΑ, και οδήγησαν στη φρικτή σφαγή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Τα «γεγονότα της G8» δεν έβρισκαν πλέον χώρο στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Στο μεταξύ, ένας εξάδελφος από το Λονδίνο άνοιξε την ιστοσελίδα «carlogiuliani.it». Το Radio Sherwood δημιούργησε, ανέπτυξε και συντήρησε για πολλά χρόνια την ιστοσελίδα «piazzacarlogiuliani.org». Η Έλενα, που διαχειρίζεται τον ιστότοπο, γράφει: «Μετά τη σύσταση της Επιτροπής, το Radio Sherwood μας χάρισε το domain και μας βοήθησε για μεγάλο χρονικό διάστημα να ενημερώνουμε τον ιστότοπο, ο οποίος συνέχισε να αναπτύσσεται, χάρη σε διάφορες γενναιόδωρες συνεισφορές, σε σημείο να διαθέτει τώρα εκδόσεις σε έξι ξένες γλώσσες. Με την πάροδο των χρόνων, οι πλατφόρμες και τα προγράμματα διαχείρισης άλλαξαν. Από μετακόμιση σε μετακόμιση, από τον ένα server στον άλλο, ο ιστότοπός μας έχασε τις εκδόσεις σε άλλες γλώσσες, άλλαξε τα γραφικά του, αλλά και το domain του… Σήμερα ευχαριστούμε τον Carlo Gubitosa για την υπομονή και τη γενναιοδωρία με τις οποίες μας υποστήριξε και μας συμβούλεψε, καθώς και για την αφοσίωση που επέδειξε για την υλοποίησή του. Ευχαριστούμε, επίσης,  και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Altrinformazione που μας φιλοξενεί στους server του».

Αυτός ο ιστότοπος αφηγείται, ακόμα και μετά από 25 χρόνια, την ιστορία της επιτροπής που δημιούργησαν οι φίλοι και οι φίλες του γιου μου, στην οποία προστέθηκαν μια δασκάλα του, ένας καθηγητής του στο Λύκειο και εμείς, οι συγγενείς του. Δεν θα είναι πλέον μέλος του ο Edo, αγαπημένος του συμμαθητής από τα πρώτα σχολικά του χρόνια, τον οποίο μας στέρησε ένα ανεύρυσμα στις 2 Ιανουαρίου 2002. Το έμαθα, με ραγισμένη καρδιά, ενώ βρισκόμουν στο δεύτερο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, ανάμεσα σε μια διάσκεψη και μια διαδήλωση.

Στο μεταξύ, δημιουργήθηκαν εκατό, περίπου, τοπικά κοινωνικά φόρουμ. Άρχισα να ταξιδεύω ασταμάτητα, από το βορρά στο νότο και έξω από τα σύνορα, για αρκετά χρόνια. Ταξίδευα για να αφηγηθώ τα «γεγονότα», ταξίδευα επίσης για να συγκεντρώσω οικονομική υποστήριξη. Στη Via San Luca, εργάζονταν εντατικά και υπήρχε ανάγκη για αλληλεγγύη. Ταξίδευα για να μάθω.

Για να μάθω, πήγα στη Felicia Impastato στο Cinisi, η οποία με πήρε από το χέρι και μου μίλησε για τον Peppino της. Στο Μιλάνο, βρήκα τη Lydia, τη μητέρα του Roberto Franceschi. Στο Μιλάνο συνάντησα τη Licia, τη σύζυγο του Pino Pinelli, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν πέρασα το αυστηρό της τεστ. Εκεί βρήκα τη Danila και τη Maria, τη μητέρα του Fausto Tinelli και την αδερφή του Lorenzo Iannucci. Εκεί συνάντησα τις Μητέρες του Leoncavallo (ιστορική φεμινιστική και αντιφασιστική ομάδα), και την Adele, τη μητέρα του Luca Rossi. Στην Πίζα, βρήκα τον Franco Serantini, τον «γιο του κανένα», και την Teresa Mattei, την παρτιτζιάνα Chicchi, τη Μητέρα του Συντάγματος,  το οποίο την μνημονεύει. Στην Μπρέσια, για να θυμηθούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που σκοτώθηκαν στην Piazza della Loggia. Δεν μπορεί να λείπει η 2 του Αυγούστου, στη Μπολόνια, επειδή για την φασιστική σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Εκεί, τον Μάρτιο, συνάντησα τους φίλους και τους συντρόφους του Francesco Lorusso, που πυροβολήθηκε πισώπλατα κοντά στο πανεπιστήμιό του. Το δικό μου Πανεπιστήμιό βρίσκεται στην Casa Cervi, και στη Reggio Emilia, με τους πέντε μάρτυρες του τραγουδιού που τραγουδούσα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Η Ρώμη μου χάρισε μια νέα, σπουδαία φίλη, από το βιβλιοπωλείο «Uscita». Όταν ήταν κορίτσι, ήταν φίλη της αδελφής μου Άννας. «Η μνήμη είναι αγώνας!» μου δίδαξε η Paola Staccioli μέσα από τα βιβλία της, ενώ πάλευε ενάντια στον καρκίνο. Γνώρισα την Carla Verbano, τη μητέρα του Valerio, την αδερφή του Piero Bruno, τους συντρόφους του Walter Rossi, ολόκληρη τη γειτονιά του Ciro Principessa …

Οι Μητέρες της Πλατείας ντε Μάγιο στην Αργεντινή με δίδαξαν αυτό: μπορούμε να κοινωνικοποιούμε τον πόνο. Η Hebe De Bonafini μου χάρισε το λευκό μαντήλι με τις λέξεις «Aparición con vida». Αγώνας ενάντια στην ατιμωρησία. Ποτέ ξανά. Το επαναλαμβάνουμε κι εμείς, στα συνέδρια, στις πλατείες, στις προκηρύξεις. Προσπάθησα, αφελώς, να φέρω κοντά όλα τα θύματα της κρατικής βίας, να δημιουργήσω ένα δίκτυο που να ενώνει επιτροπές και συλλόγους. Δεν τα κατάφερα.

Μετά από μια σειρά συναντήσεων – στο Μιλάνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και τη Μπολόνια – συμφωνήσαμε μόνο για έναν κοινό ιστότοπο. Έτσι, χάρη στη γενναιοδωρία και τη συνεχή αφοσίωση του Francesco «baro» Barilli (συγγραφέας και σεναριογράφος πολιτικών κόμικς), δημιουργήθηκε το Reti-Invisibili (Αόρατα-Δίκτυα), μια διαδικτυακή πύλη που στοχεύει να δώσει ορατότητα στις δραστηριότητές μας. Μια βάση δεδομένων μνήμης όπου θα καταχωρίζονται το προφίλ κάθε οργάνωσης, τα δικαστικά έγγραφα, οι φάκελοι και το χρονολόγιο των κυριότερων γεγονότων της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς και τεχνικές και δημοσιογραφικές αναφορές. Ο Barilli γράφει: «Τι συνδέει τα θύματα των ιταλικών μαζικών δολοφονιών με εκείνα που δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξεως, τις νεοφασιστικές ομάδες και τις μαφιόζικες οργανώσεις; Είναι περιστατικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα οποία όμως ενώνει μια ενιαία στρατηγική: η άρνηση της αλήθειας από τους κρατικούς μηχανισμούς, με συνέπεια τη συγκάλυψη, την απόκρυψη σημαντικών δικαστικών εγγράφων και την ουσιαστική αρχειοθέτηση όλων των εκκρεμών υποθέσεων. Χωρίς την εξακρίβωση της αλήθειας, οι συγγενείς των θυμάτων των μαζικών δολοφονιών και των δολοφονιών που διαπράχθηκαν ακόμη και από μεμονωμένους δράστες έχουν καταστεί αόρατοι, χρήσιμοι μόνο για τις επετείους και τις εορταστικές εκδηλώσεις με τις οποίες το κράτος απαλλάσσεται από τις ευθύνες του».

Στο μεταξύ, ένα άλλο δίκτυο καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα ορισμένων εφημερίδων: μετά από μια εκτεταμένη έρευνα, οι ειδικές μονάδες των ROS (Ειδική Επιχειρησιακή Ομάδα των Καραμπινιέρων) και των GOM (Κινητή Επιχειρησιακή Ομάδα, μια ειδική μονάδα της Σωφρονιστικής Αστυνομίας) συνέλαβαν δεκαοκτώ ακτιβιστές του Rete del Sud Ribelle (Δίκτυο του Επαναστατικού Νότου», ενώ επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό σε άλλους πέντε. Συνολικά, είναι σαράντα ένα τα άτομα που ερευνώνται στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης.

Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε το 2003: «Η έρευνα στην πόλη Κοζέντσα εναντίον της Rete del Sud Ribelle ήταν, μάλλον, το πιο ανησυχητικό σημάδι εκείνης της αυταρχικής οπισθοδρόμησης που χαρακτήρισε την Ιταλία μετά τη Γένοβα.

Τον Νοέμβριο του 2002, είκοσι αγωνιστές συνελήφθησαν (και μερικοί από αυτούς φυλακίστηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας κοντά σε μαφιόζους και τρομοκράτες) με βαρύτατες κατηγορίες, κυρίως σχετικές με άρθρα του ποινικού κώδικα φασιστικής προέλευσης, που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1930, όπως η «ανατροπή της οικονομικής τάξεως που καθιέρωσε το Κράτος» […]. Το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι οι συλληφθέντες δεν κατηγορούνταν για κανένα συγκεκριμένο γεγονός, εκτός από τη συμβολική κατάληψη ενός γραφείου προσωρινής απασχόλησης και την ενεργό συμμετοχή στις αντι-συνόδους κορυφής στη Νάπολη και τη Γένοβα το 2001. Μεταξύ των βασικών κατηγοριών υπήρχε, για ορισμένους,  και η κατηγορία της «ψυχικής συνενοχής» σε βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από άλλους. Με λίγα λόγια, ένα βουνό κατηγοριών από τις οποίες ήταν σχεδόν αδύνατο να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του. Αν η κατηγορία δεν αφορά συγκεκριμένα γεγονότα, πώς μπορείς να απαντήσεις; Τέλος, το 2008, εκδόθηκε για όλους τους 13 εναπομείναντες κατηγορούμενους μια αθωωτική απόφαση «επειδή το γεγονός δεν υφίστατο».

Ο ιστότοπος ProcessiG8 αναφέρει ότι η γραμματεία του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας συντόνιζε εκατό,  περίπου, δικηγόρους που ασχολούνταν με την υπεράσπιση των διαδηλωτών που φυλακίζονταν άδικα, όσων είχαν υποστεί αστυνομική βαρβαρότητα, όσων δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και ούτω καθεξής: «… Έτσι, συγκροτήθηκαν αρκετές ομάδες εργασίας για τα κύρια στάδια στα οποία διαρθρώθηκε η νομική συνδρομή: την προστασία των υπό έρευνα ατόμων, την έφοδο στο Σχολείο Diaz, τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν στο Bolzaneto, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, τις προσφυγές κατά των αδικαιολόγητων απελάσεων και της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ιταλία, τα γεγονότα της οδού Tolemaide και της πλατείας Alimonda που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι».

Όπως αφηγείται ο Bachschmidt σε αυτό το βιβλίο, η Piazza Alimonda απομονώθηκε από την υπόθεση της οδού Tolemaide και αρχειοθετήθηκε αμέσως. Επέστρεψε, όμως, στη δίκη είκοσι πέντε διαδηλωτών, των αποδιοπομπαίων τράγων της καταστροφής της G8. Το 2004, αφού μας έκαναν σωματική έρευνα, μας φωτογράφισαν και μας φακέλωσαν, μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την ακροαματική διαδικασία.

Είδαμε να παρελαύνουν οι βασικοί μάρτυρες κατηγορίας: οι αστυνομικοί και οι καραμπινιέροι που διοικούσαν τα διάφορα αποσπάσματα τα οποία είχαν αναπτυχθεί στους δρόμους της πόλης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν υπεύθυνοι για τις απρόκλητες επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς. Μαζί με τους συνηγόρους υπεράσπισης, είδα τον Bachschmidt και άλλους συμβούλους από τη Νομική Γραμματεία. Στην αρχή, ήμασταν ένα πολυπληθές κοινό.

Το μόνο άτομο που δεν απουσίαζε ποτέ ήταν ο Arnaldo Cestaro, ο οποίος είχε κλείσει τα εξήντα δύο όταν, στο γυμναστήριο του Σχολείου Diaz, ξυλοκοπήθηκε τόσο άγρια ​​που υπέστη μόνιμους τραυματισμούς. Το 2011, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία όχι μόνο είχε παραβιάσει τα θεμελιώδη δικαιώματά του κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο σχολείο, αλλά δεν είχε λάβει ούτε επαρκή μέτρα για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους —και θα κερδίσει τη μάχη του. Στην πραγματικότητα, ήταν μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι μόνο για τα θύματα των κακοποιήσεων στη Γένοβα, αλλά και για το ιταλικό νομικό σύστημα, δεδομένου του αντίκτυπου που είχε στην εισαγωγή του εγκλήματος των βασανιστηρίων στον ποινικό κώδικα. «Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος», θα έγραφε είκοσι χρόνια αργότερα ο Lorenzo Guadagnucci, ο σύντροφός του στην ατυχία: «Ήταν πολιτικός ακτιβιστής, περήφανα κομμουνιστής, γεμάτος ανθρωπιά και καλοσύνη.

Είχε φτάσει στη Γένοβα για τη Σύνοδο των G8 από την πόλη Βιτσέντσα, με λεωφορείο που είχε διαθέσει το κόμμα Rifondazione Comunista (Κομουνιστική Επανίδρυση), το κόμμα του, αλλά δεν είχε επιστρέψει με την υπόλοιπη ομάδα. Είχε σταματήσει στη Γένοβα με σκοπό να πάει ένα μπουκέτο λουλούδια στο νεκροταφείο Staglieno, στον τάφο της κόρης μιας συγχωριανής του, μιας κοπέλας που είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έτσι ήταν ο Arnaldo. Ένας ευγενικός άνθρωπος, πιστός στους φίλους του, φροντιστικός  με τους ανθρώπους γύρω του. Εκείνο το Σάββατο, 21 Ιουλίου, έψαχνε ένα μέρος για να διανυκτερεύσει, και μια κυρία από τη Γένοβα του σύστησε το σχολείο Diaz στην οδό Battisti. Ο Arnaldo είχε εγκατασταθεί με τις τσάντες του ακριβώς κοντά στην είσοδο του σχολείου. Ήταν ένας από τους πρώτους που χτυπήθηκαν. «Νόμιζα ότι ήταν το Μαύρο Μπλοκ», θα έλεγε αργότερα, «αλλά αντ’ αυτού ήταν η αστυνομία μας». Τους επόμενους μήνες, μαζί με άλλους ανθρώπους, ήμασταν μεταξύ των ιδρυτών της Επιτροπής Αλήθειας και Δικαιοσύνης για τη Γένοβα. Ο Arnaldo ήταν το σύμβολο αυτής της επιτροπής.

Η πρόεδρος ήταν η μητέρα ενός κοριτσιού από το Λέκκο που είχε τραυματιστεί στο Σχολείο Diaz, όπου είχε επιστρέψει το βράδυ του Σαββάτου μετά τη διαδήλωση για να πάρει το σακίδιό της. «Από εκείνη τη στιγμή και μετά την χάσαμε μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ, όταν την αγκαλιάσαμε ξανά, μόλις βγήκε από τη φυλακή του Vercelli», θυμάται η Enrica Bartesaghi. «Εν τω μεταξύ, σε εκείνες τις ατελείωτες ώρες, ανακαλύψαμε, μετά από αμέτρητα τηλεφωνήματα στην αστυνομική διεύθυνση της Γένοβας, ότι η Σάρα είχε συλληφθεί χωρίς να γνωρίζει το λόγο, ότι είχε τραυματιστεί και είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση χωρίς να γνωρίζει ούτε πού ούτε από ποιον, ότι είχε μεταφερθεί στη φυλακή χωρίς να γνωρίζει σε ποια…

Ξαφνικά ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή. Δεν ήμουν πια στην Ιταλία τον Ιούλιο του 2001, αλλά στη Χιλή, την εποχή του Πινοσέτ ή στην Αργεντινή των συνταγματαρχών. Εδώ, σκέφτηκα, δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας να εξαφανίζονται στο πουθενά, να τραυματίζονται και να απάγονται από την αστυνομία.» Η Enrica συνέχισε για πολλά χρόνια να καταθέτει μαρτυρίες και να αναζητά με αποφασιστικότητα την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη για την κόρη της και για τους άλλους που είχαν κακοποιηθεί και ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου εκείνο το βράδυ, όπως ο Άγγλος δημοσιογράφος Marc Covell.

Όταν ξεκίνησαν οι ακροάσεις για τη δίκη του «Diaz», ακούσαμε μαρτυρίες μεγάλης αξίας. Θυμάμαι ιδιαίτερα την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα με την οποία η Lena Zühlke απαντούσε στις ερωτήσεις – ενίοτε προκλητικές και χυδαίες – των δικηγόρων της αστυνομίας. Όσοι βρήκαν τη δύναμη να καταθέσουν, παρά τον πόνο και, θα έλεγα, την αποστροφή που τους προκαλούσε η ανάμνηση, επέδειξαν μια αξιοπρέπεια και ένα αίσθημα πολιτικής ευθύνης που θα έπρεπε να είχε γεμίσει ντροπή τους βασανιστές και τους υπεύθυνους εκείνης της ολέθριας εισβολής. Αν ήταν ικανοί γι’ αυτό.

Στο πλαίσιο του Reti-Invisibili, και με την πολύτιμη υποστήριξη του Osservatorio Repressione (Παρατηρητήριο Καταστολής) που οργάνωσε και συντόνισε ο Italo Di Sabato, δημιουργήθηκε μια σχέση συνεργασίας και αμοιβαίας υποστήριξης, κυρίως μεταξύ των συλλόγων της Γένοβας, της Μπολόνια, του Μιλάνου, της Πίζας και της Ρώμης. Με την πάροδο των ετών, δυστυχώς, αναγκαστήκαμε να προσθέσουμε και άλλα ονόματα, άλλους συλλόγους, άλλο πόνο, άλλες αδικίες.

2003, Μιλάνο: Ο Davide Cesare, ο Dax μας, ήταν στον δρόμο με έναν φίλο του και μαχαιρώθηκε από δύο φασίστες. Η αστυνομία, η οποία επενέβη αμέσως, εμπόδισε την άφιξη των ασθενοφόρων, στη συνέχεια κυνήγησε, ξυλοκόπησε και συνέλαβε τους συντρόφους των δύο νεαρών ανδρών ακόμα και μέσα στο τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών  του νοσοκομείου San Paolo.

2003, Λιβόρνο: Ο Marcello Lonzi, βρέθηκε νεκρός στις φυλακές Sughere.

2005, Φεράρα: Ο Federico Aldrovandi, δεκαοκτώ ετών, ο οποίος, επιστρέφοντας σπίτι ένα βράδυ, συνάντησε τέσσερις αστυνομικούς…

2006, Κάλιαρι: Ο Giuseppe Casu, ένας εξηντάχρονος συνταξιούχος από το Quartu Sant’Elena, πουλούσε περιστασιακά φρούτα και λαχανικά χωρίς νόμιμη άδεια.

2006, Ρώμη: Ο Renato Biagetti, πτυχιούχος μηχανικός, μαχαιρώθηκε από φασίστες έξω από ένα πάρτι reggae στην παραλία του Focene. Οι δολοφόνοι ήταν έτοιμοι να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ένας από αυτούς έχει πατέρα καραμπινιέρο.

2006, Τεργέστη: Riccardo Rasman, Ένας τριαντατετράχρονος άνδρας με νοητική υστέρηση συνελήφθη στο σπίτι του από τρεις αστυνομικούς επειδή ενοχλούσε τους γείτονές του.

2007, Αρέτσο: Ο Gabriele Sandri σκοτώθηκε ακαριαία από σφαίρα αστυνομικού σε ένα ΣΕΑ.

2007, Περούτζια: Ο Aldo Bianzino, ξυλουργός, βρέθηκε νεκρός στη φυλακή 48 ώρες μετά τη σύλληψή του για καλλιέργεια φυτών κάνναβης.

2008, Βαρέζε: Ο Giuseppe Uva, 43χρονος εργάτης, συνελήφθη σε κατάσταση μέθης, έχασε τη ζωή του μυστηριωδώς, λίγες ώρες αφότου προσήχθη και πέρασε τη νύχτα σε αστυνομικό τμήμα.

2009, Βάλο ντελα Λουκάνια: Ο Francesco Mastrogiovanni, «ο ψηλότερος δάσκαλος στον κόσμο». Ενώ βρισκόταν σε κάμπινγκ, συνελήφθη από τις αρχές με την κατηγορία ότι οδηγούσε επικίνδυνα. Εκδόθηκε εις βάρος του διάταγμα για υποχρεωτική ιατρική/ψυχιατρική νοσηλεία/ ακούσια νοσηλεία / (TSO – Trattamento Sanitario Obbligatorio). Πέθανε, κατά τη διάρκεια μηχανικής συγκράτησης (δεμένος για 87 ώρες χωρίς φαγητό ή νερό).

2009, Ρώμη: Ο Stefano Cucchi, συνελήφθη από τους καραμπινιέρους, κακοποιήθηκε βάναυσα και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα, ενώ ήταν προφυλακισμένος.

2010, Μιλάνο: Ο Michele Ferrulli, πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια βίαιης ακινητοποίησής του στο έδαφος από αστυνομικούς. Οι αρχές είχαν κληθεί για «παρενόχληση» λόγω της έντασης της μουσικής…

2014, Φλωρεντία: Ο Riccardo Magherini, 39 χρονών, τον συνέλαβαν, τον  ακινητοποίησαν μπρούμυτα στην άσφαλτο για πάνω από είκοσι λεπτά, του φόρεσαν χειροπέδες. Στο μεταξύ, κάποιος από τους καραμπινιέρους τον πίεζε στην πλάτη,  μέχρι που εξέπνευσε.

Σκοπός της ομάδας μας ήταν να καταστήσει ορατή, μαζί με τα θύματα, την καταστολή που τους στέρησε τη ζωή. Τις κακοποιήσεις, τις παραπλανητικές τακτικές, τις συγκαλύψεις. Τις προαγωγές των υπευθύνων για τις ολέθριες επεμβάσεις. Τον θεσμικό εκφυλισμό των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες, αντί να εγγυώνται το δικαίωμα στη διαδήλωση, να υπερασπίζονται τις πιο αδύναμες και μειονοτικές ομάδες και να καταπολεμούν κάθε είδους κατάχρηση, επιτίθενται σε κάθε μορφή διαφορετικότητας ως εχθρό. Σε όσους διαφωνούν, σε όσους καταλαμβάνουν σπίτια, στους μετανάστες, στους Ρομά…

Η συμμετοχή της Patrizia Moretti, μητέρας του Aldrovandi, και ακόμη περισσότερο της Ilaria Cucchi, αδερφής του Stefano, άλλαξε την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν τα «σάπια μήλα» από ένα υγιές καλάθι, να καταδικαστούν, δηλαδή, οι άμεσοι δράστες. [Ο Baro μου γράφει σχετικά με αυτό: κάτι παρόμοιο είδαμε και στην υπόθεση του δολοφόνου αστυνομικού του Rogoredo (μια υπόθεση που, αν διερευνηθεί σοβαρά, αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου συστήματος) ή ακόμα και στην υπόθεση (λιγότερο γνωστή αλλά ακόμη πιο σοβαρή) του αστυνομικού τμήματος των καραμπινιέρων που έκλεισε στην Πιατσέντσα. Αναφέρομαι σε ένα γεγονός που συνέβη πριν από 5 ή 6 χρόνια: ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα στο κέντρο της Πιατσέντσα τέθηκε υπό κατάσχεση και αρκετοί ένστολοι συνελήφθησαν. Τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν ήταν ανατριχιαστικά. Τα αναφέρω από μνήμης: διακίνηση και πώληση ναρκωτικών, κλεπταποδοχή, εκβιασμοί, παράνομες συλλήψεις, βασανιστήρια, πρόκληση σωματικών βλαβών, κατάχρηση δημοσίου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας… Όλα αυτά για να πω ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «σάπια μήλα»,  έχουμε πρόβλημα με τον οπωρώνα.]

Φυσικά, η νέα γραμμή δράσης έγινε αμέσως αποδεκτή από τα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ικανοποίησε και την κοινή γνώμη. Είναι πιο καθησυχαστικό να ρίξεις το φταίξιμο σε μεμονωμένα άτομα, παρά να αμφισβητήσεις ένα ολόκληρο σύστημα. Ίσως αυτό να είναι το τέλος του «Reti-Invisibili».

Ταξίδεψα από το ένα τρένο στο άλλο, από μια συζήτηση οργανωμένη από  ένα Κοινωνικό φόρουμ σε μια συνάντηση της λέσχης Arci, από μια γιορτή για την Ημέρα της Απελευθέρωσης σε μια γιορτή της Legambiente (η μεγαλύτερη και πιο γνωστή περιβαλλοντική μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Ιταλία), περνώντας από σχολεία και Κοινωνικά κέντρα. Έλαβα μια θερμή και αλληλέγγυα υποδοχή από εκείνους που δεν περιορίζονταν στις πρώτες εντυπώσεις, την πρώτη εικόνα, αλλά προσπαθούσαν να καταλάβουν. Γνώρισα πολύ όμορφους ανθρώπους, «όμορφους μέσα τους», όπως έλεγε ο γιος μου. Μεταξύ αυτών που συναντούσα συχνά σε διάφορες εκδηλώσεις, ο Vittorio Agnoletto, ο οποίος δεν κουραζόταν ποτέ να καταγγέλλει τις αδικίες και τις καταχρήσεις, αναλαμβάνοντας με θάρρος την ευθύνη ακόμη και με το κόστος να υποστεί τις συνέπειες. Ακούραστος, μέχρι και σήμερα.

Στη Γένοβα, ο Bachschmidt και η Νομική Γραμματεία συνέχιζαν να εργάζονται εντατικά για να υποστηρίξουν τους δικηγόρους στις διάφορες δίκες: εκείνη κατά των 25 διαδηλωτών, εκείνες που αφορούσαν τα γεγονότα στο σχολείο Diaz, στο Bolzaneto, καθώς και τα διάφορα περιστατικά στους δρόμους. Πιστεύω ότι αξίζει να τονιστεί το σπουδαίο έργο που επιτελέστηκε στην οδό San Luca, καθώς δεν είναι πολλοί εκείνοι που το γνωρίζουν.

Για πρώτη φορά, φωτογραφίες και βίντεο, που προσκομίστηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχτηκαν καθοριστικά σε μια ποινική δίκη: κατέδειξαν τη βιαιότητα της επιδρομής στο σχολείο, αποδόμησαν την αστυνομική εκδοχή σχετικά με τις δύο μολότοφ και επέτρεψαν την ταυτοποίηση ορισμένων από τους αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες.

Η νομολογία έχει έκτοτε εδραιώσει τη χρήση βιντεοσκοπήσεων ως νόμιμων αποδεικτικών στοιχείων, υπό την προϋπόθεση ότι η αυθεντικότητα και η ακεραιότητά τους είναι εγγυημένες. Παραμένω πεπεισμένη ότι, με τις φωτογραφίες που συλλέχθηκαν στην Piazza Alimonda, ο νέος δικηγόρος, σύντροφος και στενός φίλος μου, Gilberto Pagani, θα μπορούσε να είχε αντικρούσει, σε μια δημόσια δίκη, τα συμπεράσματα που οδήγησαν στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης της δολοφονίας του Κάρλο…

Τώρα, ωστόσο, πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να γυρίσω στο 2005, όταν οι επιτροπές «Αλήθεια και Δικαιοσύνη για τη Γένοβα» και «Piazza Carlo Giuliani» συγκέντρωσαν υπογραφές προς υποστήριξη ενός λαϊκού αιτήματος, σύμφωνα με το Άρθρο 50 του Συντάγματος. Αυτές οι υπογραφές αργότερα παραδόθηκαν, ματαίως, στον Υπουργό Εσωτερικών Giuseppe Pisanu. Στο κείμενο του αιτήματος ζητούσαμε «νομοθετικές πρωτοβουλίες για την εφαρμογή βασικών αρχών και κατευθύνσεων με στόχο τη σύγχρονη, μη βίαιη εκπαίδευση και τη διαρκή επαγγελματική επιμόρφωση του Αστυνομικού Σώματος», και «νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου να εφαρμοστούν κανόνες για την ταυτοποίηση, μέσω αλφαριθμητικού κώδικα, του προσωπικού της πολιτικής ή στρατιωτικής αστυνομίας που εκτελεί καθήκοντα δημόσιας τάξης».

Μπορείτε να διαβάσετε στο διαδίκτυο ότι η εισαγωγή ενός αναγνωριστικού κωδικού για το προσωπικό των αστυνομικών δυνάμεων πολιτικού χαρακτήρα (Polizia di Stato, Polizia penitenziaria) και στρατιωτικού (Carabinieri, Guardia di Finanza) αποτελούν ένα θέμα έντονης συζήτησης στην Ιταλία εδώ και χρόνια. Παρά τις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και τις εκκλήσεις οργανισμών όπως η Διεθνής Αμνηστία, επί του παρόντος δεν υπάρχει νομική υποχρέωση για την τοποθέτηση τέτοιων κωδικών σε στολές ή κράνη, ενισχύοντας την ατιμωρησία των αστυνομικών και καθιστώντας την Ιταλία εξαίρεση σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Και οι κάτοικοι της Val di Susa, την οποία επισκέφτηκα για πρώτη φορά εκείνο το έτος, θα ωφελούνταν από αυτό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, άνδρες και γυναίκες που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τη γη τους από την καταστροφή και τα δηλητήρια που παράγονται από τις εκσκαφές για τη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας ελέγχονται, συλλαμβάνονται, τραυματίζονται και βομβαρδίζονται με αέριο CS (που χρησιμοποιήθηκε και στη Γένοβα αλλά απαγορεύεται ακόμα και σε πολεμικές επιχειρήσεις από τη Σύμβαση της Γενεύης). Κατηγορούνται για σοβαρά αδικήματα από τους εισαγγελείς του Τορίνο, όπως διακεκριμένη αντίσταση κατά της αρχής καταστροφές και λεηλασίες. Λαμβάνουν εντολές απομάκρυνσης και σκληρά – και παράλογα – προληπτικά μέτρα. Δεν τα υφίστανται μόνο οι νέοι.  Η Nicoletta Dosio, συνταξιούχος καθηγήτρια φιλολογίας και αγαπημένη μου φίλη, τα έχει υποστεί όλα: της έσπασαν τη μύτη, φυλακίστηκε, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό εξαιτίας του COVID και δεν μπόρεσε να λάβει θεραπεία ή να δεχτεί φίλους, ενώ ο σύζυγός της ήταν σοβαρά άρρωστος. Μην μου πείτε ότι αυτό είναι δικαιοσύνη. Είναι ηλίθια εκδικητικότητα, είναι σκληρότητα.

Ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου σε εκείνη την κοιλάδα, με υποδέχτηκαν με γενναιοδωρία και υπήρξε αμοιβαία κατανόηση εξαρχής. Έκτοτε επέστρεψα πολλές φορές, βρήκα νέες αδερφές όταν, μερικά χρόνια αργότερα, σχηματίστηκε η φανταστική ομάδα «Mamme in Piazza per la libertà di dissenso». Είναι ένας σύλλογος μητέρων κοριτσιών και αγοριών,  από το Τορίνο που υπέστησαν αυστηρούς περιορισμούς και δικαστικές διώξεις επειδή συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πρωτοβουλίες καθώς και στους αγώνες και για την προστασία του περιβάλλοντος και του εδάφους της περιοχής τους. Σχημάτισαν την ομάδα για να υποστηρίξουν όλες τις νέες ακτιβίστριες και τους νέους ακτιβιστές και για να καταγγείλουν την αδικία και την καταστολή που αρνείται το δικαίωμα στη διαφωνία και τη διαμαρτυρία.

Στη Γένοβα, η δική μας Επιτροπή αρχικά αποτελούνταν από δεκαέξι άτομα που εναλλάσσονταν σε διάφορους ρόλους. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο αγαπητός Giuseppe Coscione, καθηγητής του Carlo στο Λύκειο, ο οποίος συνεχίζει να μας στηρίζει. Μεταξύ των άλλων, θα ήθελα να θυμηθώ τον Pietro Ugo Bertolino, έναν από τους πιο σταθερούς μας φίλους, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε παρά τη θέλησή του λόγω μιας επώδυνης ασθένειας. Κυρίως, χάρη σε αυτόν, μετά από πολλά αιτήματα και άλλες τόσες αρνήσεις, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε και να υποβάλουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την τοποθέτηση μιας αναμνηστικής στήλης στο κέντρο του παρτεριού που έπεσε ο Carlo. Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε: «Ο αυθαίρετη αναμνηστική στήλη ήταν βολική για όλους μέχρι στιγμής. Μας επέτρεψε να θυμόμαστε τον Carlo και, μέσω αυτού, όλα τα θύματα εκείνων των ανυπόφορα ζεστών ημερών του Ιουλίου, χωρίς να αλλάξουμε την τοπωνυμία της πόλης και χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν. Το Δημοτικό Συμβούλιο αρκέστηκε στο να παρατηρεί. Δεν υπήρχε ανάγκη για μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τη μνήμη της πόλης. Η στήλη ήταν εκεί, αλλά ήταν ανεπίσημη, εκτελούσε τη λειτουργία της και επέτρεπε σε όλους να νιώθουν καλυμμένοι. Τώρα είχε έρθει  η ώρα να πάρουν θέση. Η Επιτροπή Piazza Carlo Giuliani ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για την τοποθέτηση μιας μαρμάρινης στήλης στο παρτέρι, στο κέντρο της πλατείας. Μόνο το όνομα, το επώνυμο και η ημερομηνία θα είναι χαραγμένα στο μνημείο, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει καμία εορταστική πρόθεση, πόσο μάλλον διάθεση για εκδίκηση. Το θέμα είναι να δοθεί υλική υπόσταση σε ένα κομμάτι μνήμης που η πόλη της Γένοβας δεν έχει αφομοιώσει ακόμη. Αυτό το μνημείο θα μπορούσε να ήταν εκεί πολύ καιρό πριν. Σε άλλες εποχές, με πιο θαρραλέους ανθρώπους, δεν θα χρειαζόταν μια συλλογή υπογραφών, με πρωτοβουλία της οικογένειας και των φίλων του θύματος, για να χαραχθεί με μια πλάκα στη συλλογική μνήμη της πόλης ένα τόσο σοβαρό και σημαντικό επεισόδιο για τη δημοκρατική και πολιτική ζωή της Γένοβας και ολόκληρης της χώρας. Αλλά σήμερα, στις θέσεις εξουσίας, το θάρρος είναι ένα αγαθό σπάνιο».

Το αίτημα, συνοδευόμενο από το σχέδιο, υποβλήθηκε επίσημα στον τότε δήμαρχο της Γένοβας, και στη συνέχεια συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το υποστήριξε η κεντροαριστερά, με ορισμένες εξαιρέσεις. Και ο Tursi το ενέκρινε. Γιατί μια αναμνηστική στήλη;

Μια πινακίδα που είχε τοποθετηθεί πριν,  με χαραγμένο πάνω ένα απόφθεγμα του Γκάντι, είχε κριθεί «επικίνδυνη». Στη συνέχεια βανδαλίστηκε με μαύρη μπογιά και τελικά έσπασε. Μια πέτρα είναι εκ φύσεως «ανθεκτική». Αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου καθώς και σε άλλες, άλλης προέλευσης. Επιπλέον, ένας συνεταιρισμός λατομείων από τη Massa Carrara είχε ενημερώσει τον Pierugo ότι ήθελε να δωρίσει ένα κομμάτι μάρμαρο στον Carlo, την πιο όμορφη «πέτρα», την οποία ακόμη και ένα αγόρι σαν αυτόν, που φυσικά δεν είχε ιδιαίτερη εκτίμηση στα μνημεία, θα εκτιμούσε.

Το 2006, η Stefania Zuccari, μητέρα του Renato Biagetti, άρχισε να συγκεντρώνει γύρω της μια αντιφασιστική ομάδα, αποκλειστικά γυναικεία: Μητέρες για τη Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη. Εντάχθηκε αμέσως η Rosa Piro, μητέρα του Dax, και εγώ, που στο μεταξύ γινόμουν σιγά σιγά Ρωμαία. Μάλιστα, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα να παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς το έργο της κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την G8 – που είχε συστήσει η κυβέρνηση Prodi –  είχα αποδεχτεί να είμαι υποψήφια με το κόμμα Rifondazione Comunista.

Μπήκα στη Γερουσία τον Οκτώβριο, εγκαίρως για να δω την πρόταση της επιτροπής να απορρίπτεται. Ένιωθα ακατάλληλη για τον ρόλο, φυλακισμένη σε εκείνο το χρυσό κλουβί που γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν ένα εργοστάσιο ψήφων. Μου έλειπαν η εμπειρία και η σύνδεση με την τοπική κοινότητα. Χρησιμοποιούσα, λοιπόν, την μαγική μου κάρτα στον ελεύθερο χρόνο μου, από το απόγευμα της Παρασκευής έως το πρωί της Τρίτης, για να συνεχίσω να μαθαίνω.

Ταξίδεψα από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών σε μια φυλακή, από ένα κατάστημα προσωρινής κράτησης σε μια φυλακή  ισοβιτών 41-bis (fine pena mai / ποινή χωρίς τέλος), από ένα στρατόπεδο Σίντι ή Ρομά σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, με τη συνεργασία συντρόφων από διάφορες περιοχές. Μετά από ενάμιση χρόνο έπρεπε να διακόψω αυτά τα τρομερά μαθήματα, επειδή η κυβέρνηση έπεσε εξαιτίας μιας αποστασίας, τόσο ισχνή ήταν η πλειοψηφία μας. Δεν ήμουν πραγματικά χρήσιμη σε κανέναν. Δημιούργησα μόνο μερικούς ισχυρούς δεσμούς φιλίας που κρατούν ακόμα και σήμερα.

Μεταξύ του 2008 και του 2012 ο Bach – όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ, δεδομένης της δυσκολίας μου να χρησιμοποιώ το όνομα του γιου μου – εξακολουθούσε να εργάζεται ως πραγματογνώμονας σε δίκες που είχαν φτάσει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εκτός από τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχε κατά τη διάρκεια των δικών, επιμελήθηκε την παραγωγή ανεξάρτητων βίντεο, μεταξύ των οποίων το «Blocco nero», που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στο Φεστιβάλ Internazionale, στη Φερράρα, το «I giorni di Genova», μια πολιτική αφήγηση των γεγονότων της G8, και με κάλεσε να συμμετάσχω. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί εκτός των γραφείων της via San Luca.

Στις 5 Ιουλίου 2012, εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία για την επιδρομή στο Σχολείο Diaz. Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία, μεγάλοι βιομήχανοι, μαφίες, ακόμη και διοικητικοί υπάλληλοι, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν ανενόχλητοι ολόκληρες περιοχές, δηλητηριάζοντας και αρρωσταίνοντας τον πληθυσμό. Εν τω μεταξύ, επικυρώθηκαν ελαφρές ποινές για τους αρχηγούς της αστυνομίας και τους βασανιστές του Diaz και του Bolzaneto. Ενώ ορισμένοι κορυφαίοι αστυνομικοί από το «μεξικανικό σφαγείο» ανταμείφθηκαν και προήχθησαν. Ενώ οι δολοφόνοι του Aldrovandi χειροκροτήθηκαν από τους συναδέλφους τους… στις 13 Ιουλίου 2012, εκδικάστηκε η τελική φάση της υπόθεσης στο Ακυρωτικό Δικαστήριο, στην οποία δέκα διαδηλωτές που ούτε είχαν σκοτώσει ούτε είχαν προκαλέσει ζημιές σε κανέναν, το πολύ σε μερικές βιτρίνες καταστημάτων, κρίθηκαν υπεύθυνοι για την καταστροφή της G8. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους για το έγκλημα της καταστροφής και της λεηλασίας και τους καταδίκασε σε ποινές που κυμαίνονταν από τουλάχιστον 6 χρόνια και 6 μήνες έως 15 χρόνια.

Ο Bach άδειασε τα γραφεία της Νομικής Γραμματείας, παρέδωσε τα πάντα στο Κέντρο Τεκμηρίωσης Lorusso-Giuliani στο Vag61 – Spazio libero autogestito στην Μπολόνια και ανέβηκε στη Val di Susa για να διηγηθεί την ιστορία των βουνών, των δασών και του αγώνα «του λαού» No Tav σε ένα ντοκιμαντέρ.

Την επόμενη χρονιά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τη χώρα μας, χαρακτηρίζοντας «βασανιστήρια» όσα συνέβησαν στο σχολείο Diaz και υπογραμμίζοντας την ανεπάρκεια του νομικού πλαισίου.

Μετά χάσαμε τη φωνή μας. Δεν μπορούσαμε πλέον να μιλάμε για τα παιδιά μας που ανακρίθηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν. Στα σύνορα, τα οποία πάντα θέλαμε να κρατήσουμε ανοιχτά, πέθαιναν εκατοντάδες –ή μάλλον, χιλιάδες- γιοι και κόρες από άλλες χώρες. Πέθαιναν από το κρύο στα βουνά, συνθλίβονταν γαντζωμένα κάτω από φορτηγά, πνίγονταν στη θάλασσά μας. Σκοτώνονταν από τον εγωισμό μιας αρπακτικής κοινωνίας που γίνεται δολοφονική για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Τον δικό της καταραμένο «τρόπο ζωής». Και μετά, οι πόλεμοι και η εξόντωση της Παλαιστίνης… Κι όμως. Κι όμως, αυτό μας διδάσκουν η Paola και ο Claudio Regeni με τον επίμονο αγώνα τους: αν καταφέρνουμε να κάνουμε λίγο πιο δίκαιο τον δικό μας κήπο, αυτό θα ωφελήσει την παγκόσμια δικαιοσύνη.

Η Giorgia Mazzucato γράφει στο βιβλίο της «Stomaco»: «Γιατί η G8 στη Γένοβα, γιατί εγώ; Γιατί μιλάει και για μένα, που δεν ήμουν εκεί. Για όλα όσα έχασα εκείνες τις μέρες χωρίς να το ξέρω. Για αυτόν τον κόμπο που μας φέρνει πίσω στο σήμερα, στη μέση του κόσμου. Στη μέση αυτού του κόσμου των τυράννων, των σιωπών και των χρυσών αγαλμάτων».

Γι αυτό, για το έργο σου, σε ευχαριστώ Bach!

https://comune–info.net/cera–un–ragazzo–sullasfalto/

Το άρθρο Ήταν ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Της Haidi Giuliani εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Μετάφραση από το naiz.eus: Δημήτρης Γκιβίσης

-Πως είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι;

-Αυτή τη στιγμή, ο πατέρας μου δεν είναι καλά σωματικά. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια βρίσκεται σε απομόνωση. Η κατάσταση στη φυλακή είναι μια κόλαση και έχει γίνει στόχος της ισραηλινής σωφρονιστικής υπηρεσίας και της ισραηλινής κυβέρνησης. Έχει βασανιστεί, έχει υποστεί πολλά κατάγματα πλευρών και έχει υποστεί άλλους τραυματισμούς λόγω πολλαπλών επιθέσεων. Οι πιο πρόσφατες σημειώθηκαν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, επειδή πρόκειται για έναν συνεχή κύκλο βασανιστηρίων. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να αναρωτηθούμε γιατί. Και αυτό συμβαίνει επειδή αποτελεί πηγή ελπίδας. Είναι κάποιος που αντιπροσωπεύει ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον για τον παλαιστινιακό λαό και η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση θέλει να καταστρέψει αυτή την ελπίδα. Για αυτό ο παλαιστινιακός λαός τον βλέπει ως τον ηγέτη που πρέπει να ακολουθήσει.

-Παρά τις συνεχείς επιθέσεις, είναι σε καλή ψυχική υγεία;

-Όταν ο δικηγόρος είδε τον πατέρα μου, μου είπε ότι είδε ένα πολύ δυνατό άτομο. Είδε κάποιον ψυχικά υγιή. Είναι κάποιος που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων για πάνω από 50 χρόνια. Έχει περάσει περισσότερα από 30 χρόνια της ζωής του στη φυλακή, οπότε δεν νομίζω ότι μπορούν να τον σπάσουν, αλλά φυσικά, ανησυχούμε για την υγεία του. Είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Είναι πάντα σε καλή διάθεση. Δεν έχω ακούσει ποτέ τον πατέρα μου να παραπονιέται. Είναι πάντα χαμογελαστός, πάντα θετικός και ποτέ δεν καθοδηγείται από μίσος. Ο πατέρας μου καθοδηγείται από έναν πολύ σαφή σκοπό: τα παιδιά των Παλαιστινίων να ζουν με ειρήνη και ασφάλεια. Έχει αγωνιστεί για αυτό όλη του τη ζωή και ξέρω ότι αυτή τη στιγμή σκέφτεται μόνο πως να προωθήσει περισσότερες πρωτοβουλίες για να σταματήσει τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού, ειδικά στη Γάζα, όπου λαμβάνει χώρα γενοκτονία, αλλά και στη Δυτική Όχθη, μεταξύ των Παλαιστινίων στο εσωτερικό του Ισραήλ που ζουν υπό καθεστώς διακρίσεων και μεταξύ των Παλαιστινίων της διασποράς που δεν έχουν καταφέρει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για δεκαετίες.

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που τον επισκεφτήκατε εσείς, κάποιο μέλος της οικογένειάς σας ή ο δικηγόρος σας;

-Δεν μπόρεσα να επισκεφτώ τον πατέρα μου εδώ και τέσσερα χρόνια. Η μητέρα μου ήταν το τελευταίο μέλος της οικογένειας που τον είδε, πριν από τρεισήμισι χρόνια. Ο δικηγόρος του τον είδε τελευταία φορά πριν από δυόμισι εβδομάδες. Μερικές φορές τον επισκέπτεται κάθε δύο μήνες, μερικές φορές κάθε τρεις, εξαρτάται, αλλά, δυστυχώς, κάθε φορά που πηγαίνει μαθαίνει για τα συνεχιζόμενα βασανιστήρια που υφίσταται, και είναι ντροπή που κανένας παγκόσμιος ηγέτης δεν μιλάει ανοιχτά για την απάνθρωπη μεταχείριση που δέχεται ή για την απάνθρωπη μεταχείριση των Παλαιστινίων πολιτικών ηγετών.

-Σε κάθε ανταλλαγή κρατουμένων, το Ισραήλ αρνείται πάντα να τον συμπεριλάβει. Γιατί;

-Δεν είναι επειδή αποτελεί απειλή για την ασφάλεια, ποτέ δεν ήταν. Είναι επειδή αποτελεί πολιτική απειλή για τους στόχους της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης. Στόχος τους είναι να συντρίψουν την ελπίδα για ένα παλαιστινιακό κράτος, και αυτός αντιπροσωπεύει αυτήν την ελπίδα. Αντιπροσωπεύει την ελπίδα της ένωσης όλου του παλαιστινιακού λαού και της δημιουργίας ενός καλύτερου πολιτικού μέλλοντος. Αυτή είναι μια κυβέρνηση που δεν θέλει ειρήνη, και το έχουν δηλώσει πολύ ξεκάθαρα, για αυτό και επιμένουν να τον κρατούν στη φυλακή παρόλο που έχουν απελευθερώσει πολλούς κρατούμενους που εκτίουν ποινές ισόβιας κάθειρξης. Επιμένουν επειδή γνωρίζουν την επιρροή του.

-Βρίσκεται στη φυλακή τα τελευταία 24 χρόνια, αλλά παραμένει δημοφιλής στον λαό. Στις τελευταίες κομματικές εκλογές της Φατάχ έλαβε 1.823 ψήφους από τους 2.500 συνέδρους, τις περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο.

-Ήταν αυτός που συγκέντρωσε τις περισσότερες  ψήφους, και πήρε επίσης τις περισσότερες ψήφους και το 2016. Ναι, νομίζω ότι αυτή είναι απόδειξη αυτού που αναζητά ο παλαιστινιακός λαός. Ψάχνουμε για ηγέτες πρόθυμους να θυσιαστούν για τον σκοπό, και πιστεύω ότι ο πατέρας μου το ενσαρκώνει αυτό. Όπως είπα, λαχταράμε την ενότητα ως Παλαιστίνιοι, και αυτός το αντιπροσωπεύει επίσης. Ο παλαιστινιακός λαός αναζητά ηγέτες που νοιάζονται πραγματικά για εμάς. Για αυτό εκτιμούμε όσους είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν.

-Πως εξελίσσεται η διεθνής εκστρατεία για την απελευθέρωσή του;

-Πηγαίνει πολύ καλά. Η εκστρατεία ονομάζεται «Ελευθερώστε τον Μαρουάν, Ελευθερώστε την Παλαιστίνη», επειδή θέλουμε να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι δεν πρόκειται μόνο για τον Μαρουάν Μπαργούτι, πρόκειται για την Παλαιστίνη. Πρόκειται για όλους τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους. Και όταν λέμε «Ελευθερώστε τον Μαρουάν», εννοούμε την οικοδόμηση ενός παλαιστινιακού πολιτικού μέλλοντος που εκπροσωπείται από μια ενωμένη ηγεσία, σεβαστή από τον παλαιστινιακό λαό. Και αυτό ακριβώς αντιπροσωπεύει ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου έχει διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες και έχει εργαστεί στην πολιτική όλη του τη ζωή. Ενσαρκώνει την παλαιστινιακή ιστορία από νεαρή ηλικία. Πήγε φυλακή για πρώτη φορά στα 15, μετά ξανά στα 18, και τη δεκαετία του 1980 έγινε ένας νεαρός ηγέτης και επικεφαλής του φοιτητικού συμβουλίου στο πανεπιστήμιό του, το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Παλαιστίνη. Εξορίστηκε το 1987 και επέστρεψε με τις Συμφωνίες του Όσλο το 1994. Εξελέγη ως το νεότερο μέλος του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου το 1996. Υποστήριξε την ειρήνη, διαπραγματεύτηκε με τους Ισραηλινούς και τους είπε ότι ήθελε να διατηρήσει την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι Παλαιστίνιοι ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι είχαν εξαπατηθεί από τις Συμφωνίες του Όσλο και ότι οι Ισραηλινοί δεν είχαν δεσμευτεί. Αντί να μειωθούν ο αριθμός των σημείων ελέγχου και η ποσότητα γης που έκλεψαν από τη Δυτική Όχθη αυξήθηκαν. Υποτίθεται ότι θα είχαμε ημερομηνία ανεξαρτησίας μέχρι το 1999, αλλά μέχρι τότε όλα κατέρρεαν. Τότε ξεκίνησε η Δεύτερη Ιντιφάντα και ο πατέρας μου το θεώρησε καθήκον του να  ηγηθεί σε αυτόν τον αγώνα. Εκεί κέρδισε δημοτικότητα. Προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν τρεις φορές και όταν απέτυχαν, τον απήγαγαν στη Ραμάλα και τον κράτησαν στη φυλακή επειδή ήθελαν να φιμώσουν τη φωνή της παλαιστινιακής ηγεσίας, αλλά δεν γνώριζαν ότι η φυλάκιση του θα του έδινε μια ακόμη πιο ισχυρή πλατφόρμα για την πολιτική του δραστηριότητα.

-Στην πραγματικότητα, ο Μαρουάν Μπαργούτι έχει δείξει έντονη πολιτική και εκπαιδευτική δραστηριότητα που το Ισραήλ έχει καταστήσει αδύνατη στην τρέχουσα κατάσταση. Από πότε δεν μπορεί να το κάνει;

-Από τις 7 Οκτωβρίου του 2023. Από τότε είναι αδύνατο να κάνει οποιεσδήποτε πολιτικές κινήσεις ή δηλώσεις. Όταν ο πατέρας μου πήγε στη φυλακή, πέρασε από το 2002 έως το 2006 σε απομόνωση. Στη συνέχεια, μετέτρεψε το κελί της φυλακής του σε πανεπιστήμιο και αποφοίτησε με πτυχίο πανεπιστημίου μαζί με άλλους 450 Παλαιστίνιους και με μεταπτυχιακά, επειδή είναι εκπαιδευτικός. Πιστεύει ακράδαντα στην εκπαίδευση, είναι μέρος της φύσης του. Επίσης, πρωτοστάτησε στο έγγραφο για τους κρατούμενους το 2006, ένα ορόσημο που ένωσε όλες τις παλαιστινιακές παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, της Ισλαμικής Τζιχάντ και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Όλοι υπέγραψαν το έγγραφο, το οποίο έθεσε τα θεμέλια για το πολιτικό όραμα στο οποίο συμφωνούν όλοι οι Παλαιστίνιοι. Έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της επακόλουθης κυβέρνησης ενότητας στην Παλαιστίνη, πριν, δυστυχώς, τη διάσπαση το 2007. Πάντα υποστήριζε την ενότητα. Έχει αγωνιστεί ενάντια στη διαφθορά στην Παλαιστινιακή Αρχή και σε όλη την Παλαιστίνη. Είναι μεγάλος υποστηρικτής της εκπαίδευσης και των δικαιωμάτων των γυναικών. Πάντα θίγει ανοιχτά τα κύρια παλαιστινιακά ζητήματα. Αλλά μετά την 7η Οκτωβρίου, όπως είπα, τον έθεσαν σε απομόνωση. Ήθελαν να τον φιμώσουν. Για αυτό είναι τόσο σημαντική αυτή η εκστρατεία: να του δώσουμε φωνή, ώστε οι άνθρωποι να μάθουν ποιος είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι. Και για αυτό εργαζόμαστε πάνω σε ένα βιβλίο που θα μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες την επόμενη άνοιξη, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τον καταλάβουν, να τον ακούσουν να μιλάει, να μάθουν ποιος είναι, ποια ήταν η ιστορία της παιδικής του ηλικίας, από που ήρθε, ποια είναι η εμπειρία του στη φυλακή και ποιο είναι το πολιτικό του όραμα.

-Ενώ η εκστρατεία για την απελευθέρωσή του βρίσκεται σε εξέλιξη, μια άλλη εκστρατεία διεξάγεται εναντίον του από την Hasbara, μια σιωνιστική προπαγάνδα που στοχεύει στη φήμη του.

-Ναι, ο πατέρας μου δέχεται μια «δολοφονία φήμης». Είναι μια εκστρατεία δυσφήμισης και συκοφαντίας. Για πάνω από 20 χρόνια πρέπει να το καταπολεμήσουμε αυτό επειδή η ισραηλινή κυβέρνηση θέλει να τον παρουσιάσει στον κόσμο ως τρομοκράτη. Αλλά η λέξη «τρομοκράτης» είναι μια αποικιακή λέξη. Είναι μια λέξη που επιβλήθηκε στον Νέλσον Μαντέλα, στον Μπόμπι Σαντς, σε όλους τους θρύλους της Ιρλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Αλγερίας, σε όλους τους καταπιεσμένους και αποικιοκρατούμενους λαούς. Οπότε, ειλικρινά, δεν σημαίνει τίποτα. Ο πατέρας μου είναι απλώς κάποιος που πιστεύει στα δικαιώματα του λαού του και εργάστηκε πολύ σκληρά για αυτόν. Και είναι πολύ σαφής στη στάση του κατά των επιθέσεων σε αμάχους. Είναι ενάντια σε πράξεις που θα μπορούσαν να βλάψουν αθώους ανθρώπους. Αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση ήθελε να τον χαρακτηρίσει ως κάποιον που υποστήριζε την τρομοκρατία, κάτι ακριβώς που έγινε και με τον Μαντέλα.

-Η κατάστασή του αποτελεί παράδειγμα της κακοποίησης και των βασανιστηρίων που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι γενικότερα.

-Οι New York Times δημοσίευσαν ένα εκτενές ρεπορτάζ για τη σεξουαλική βία στις φυλακές. Περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στις φυλακές. Μιλάμε για ανθρώπους που πεθαίνουν από την πείνα, από τους ξυλοδαρμούς… Νομίζω ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο τρομερή είναι η κατάσταση στις ισραηλινές φυλακές. Επειδή ο υπεύθυνος των φυλακών είναι ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ένας καταδικασμένος τρομοκράτης. Για αυτό είμαι βαθιά απογοητευμένος, επειδή η διεθνής κοινότητα πάντα κατηγορεί τον παλαιστινιακό λαό για την αντίστασή μας, αλλά ποτέ δεν εξηγεί γιατί αντιστεκόμαστε. Αντιστεκόμαστε επειδή υποφέρουμε καθημερινά από την καταπίεση. Αντιμετωπίζουμε φασίστες υπουργούς και κυβερνήσεις, όπως ο Μπεν Γκβιρ, ο Σμότριτς και ο Νετανιάχου. Είναι εγκληματίες πολέμου που διέπραξαν γενοκτονία.

-Ο Μπεν Γκβιρ απείλησε προσωπικά τον Μαρουάν Μπαργούτι.

-Ναι, πήγε στο κελί του και τον απείλησε μπροστά σε όλο τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, ο Μπεν Γκβιρ είναι μια αληθινή αντανάκλαση της ισραηλινής κυβέρνησης και ο πατέρας μου είναι μια αληθινή αντανάκλαση του παλαιστινιακού αγώνα. Αυτό ακριβώς περιέγραφαν αυτές οι εικόνες. Κάποιος που είναι νταής, κάποιος που νομίζει ότι μπορεί να διαπράττει αδικίες ατιμώρητα, και μετά υπάρχει κάποιος που, αν και αδύναμος, στέκεται σθεναρά με την υπερηφάνεια του λαού του, επειδή ήταν πάντα κάποιος που κουβαλούσε τον πόνο και τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού.

-Ο Μπεν Γκβιρ και ο Σμότριτς (σημ: ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ) αναφέρονται συχνά ως η ριζοσπαστική πτέρυγα της κυβέρνησης, αλλά στην πραγματικότητα το ισραηλινό κράτος ενεργεί έτσι, όχι μόνο ένας υπουργός.

-Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Νομίζω ότι είναι πρόβλημα να λέμε συνεχώς ότι το πρόβλημα είναι ο Μπεν Γκβιρ, ο Νετανιάχου ή ο Σμότριτς. Το πρόβλημα είναι το Ισραήλ ως κράτος. Αποανθρωποποιούν τον παλαιστινιακό λαό συνεχώς και είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Αν ζείτε στη Δυτική Όχθη, όπου ζω εγώ, δεν μπορείτε να πάτε από πόλη σε πόλη χωρίς σημεία ελέγχου, χωρίς τρομοκρατία εποίκων, χωρίς βία… Και αυτό δεν αναφέρεται καν, φυσικά, στον λαό μας στη Γάζα, που υφίσταται γενοκτονία.

-Πως ζει κάποιος καθημερινά στη Δυτική Όχθη;

-Καθημερινά γίνονται επιθέσεις σε χωριά της Δυτικής Όχθης. Πολλοί Παλαιστίνιοι έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία δυόμισι χρόνια στα χέρια εποίκων. Και ακόμη και πριν από τις 7 Οκτωβρίου, μόνο το 2023, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων 80 παιδιών, πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και όταν η Χαμάς δεν ήταν στη Δυτική Όχθη. Δεν έχουν λοιπόν καμία δικαιολογία, αλλά συνεχίζουν να σκοτώνουν επειδή υπάρχουν παράνομοι έποικοι στη γη μας, την κλέβουν, σκοτώνουν τον λαό μας, κλέβουν τα πρόβατά μας και όλα όσα κατέχουν οι αγρότες, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού. Αυτή δεν είναι ζωή που αξίζει να ζήσει κανείς. Και κάθε φορά που ο παλαιστινιακός λαός εκφράζει την απογοήτευσή του, την απόρριψή του για όσα συμβαίνουν, όταν αμυνόμαστε, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι δυτικοί ηγέτες, μας χαρακτηρίζουν τρομοκράτες. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Αυτή τη στιγμή η ισραηλινή κυβέρνηση προσπαθεί να καταρρεύσει την Παλαιστινιακή Αρχή, και αυτό θα ήταν μια ακόμη καταστροφή επειδή οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται. Δεν υπάρχουν χρήματα. Έχουν κλέψει το 70% των φόρων μας τα τελευταία δύο χρόνια.

-Είναι μια κατάσταση που έχει πάρει λιγότερη δημοσιότητα από αυτή της Γάζας.

-Ως Παλαιστίνιος, δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις όταν πρόκειται για τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού. Ξεκινάς με τη γενοκτονία στη Γάζα, την τρομοκρατία των εποίκων στη Δυτική Όχθη ή τις διακρίσεις και τον ρατσισμό εναντίον των Παλαιστινίων στο Ισραήλ; Υπάρχουν τόσα πολλά να καλύψεις: απαρτχάιντ, εθνοκάθαρση, γενοκτονία, κατοχή και ούτω καθεξής. Κάθε πιθανό έγκλημα διαπράττεται εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

-Ποια είναι η κατάσταση των κατοίκων στα στρατόπεδα προσφύγων, από τα οποία εκδιώχθηκαν 40.000 άνθρωποι; Που ζουν;

-Πηγαίνουν στις πόλεις για να προσπαθήσουν να βρουν καταφύγιο και δεν λαμβάνουν καμία βοήθεια επειδή δεν θέλουν καν οργανώσεις να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Θέλουν να δυσφημίσουν την UNRWA επειδή εκπροσωπεί τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες.

-Ποιος είναι ο ρόλος της Παλαιστινιακής Αρχής σε αυτή την κατάσταση;

-Δυστυχώς, είναι πολύ αδύναμη. Δεν έχει χρήματα, δεν έχει πολιτική δύναμη. Για αυτό ζητάμε εκλογές για την Παλαιστινιακή Αρχή, ώστε να υπάρξει ανανέωση του πολιτικού συστήματος, ανανέωση των ανθρώπων που την αποτελούν. Δεν έχουμε κάνει εκλογές εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, κάτι που είναι ντροπή. Χρειάζονται εκλογές το συντομότερο δυνατό, ώστε να έχουμε καλύτερη πολιτική εκπροσώπηση (σημ: χτες ανακοινώθηκε ότι μετά από 20 χρόνια θα γίνουν εκλογές στις 28 Νοεμβρίου).

-Έχουμε ήδη συζητήσει τη σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με την κατάσταση του πατέρα σας. Πως βλέπεις τη στάση των κυβερνήσεων του κόσμου, της διεθνούς κοινότητας και συγκεκριμένα των Ευρωπαίων;

-Όταν λέμε Ευρωπαίοι, πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ διαφορετικών χωρών. Δεν μπορείτε να συγκρίνετε την Ισπανία με τη Γερμανία όσον αφορά την Παλαιστίνη. Δεν μπορείτε να συγκρίνετε τη Σλοβενία ​​με την Ουγγαρία, αν και η Ουγγαρία βελτιώνεται, αλλά πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συνένοχη σε ό,τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Και όλοι το γνωρίζουμε, δεν είναι μυστικό. Η Αυστραλία είναι συνένοχη, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συνένοχο, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συνένοχες. Αλλά αντί να παραπονιόμαστε, ως Παλαιστίνιοι, πρέπει να οικοδομήσουμε σχέσεις. Πρέπει να σφυρηλατήσουμε συμμαχίες με τη διεθνή κοινότητα, ώστε να καταλάβουν ότι η Παλαιστίνη έχει έναν πραγματικό σύμμαχο για την ειρήνη και ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Παλαιστίνιοι. Το πρόβλημα είναι οι Ισραηλινοί όσον αφορά μια μακροπρόθεσμη λύση. Και ο μόνος τρόπος να πιέσουμε την ισραηλινή κυβέρνηση είναι μέσω της απομόνωσης και των κυρώσεων. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε. Είδαμε τι συνέβη με την κυβέρνηση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε ένα τόσο καταπιεστικό καθεστώς που κάνει όλα αυτά τα εγκλήματα.

Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε δήλωσε πρόσφατα ότι η δυτική κοινωνία «ισραηλινοποιείται», όσον αφορά την καταστολή των διαμαρτυριών και την αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη ή τη μεταχείριση των κρατουμένων. Σε αυτό μας οδηγεί η επιρροή του Ισραήλ;

-Νομίζω ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στο αντίθετο: στην εξάλειψη όλων όσων σχετίζονται με το κράτος του Ισραήλ. Πιστεύω ότι σε είκοσι ή τριάντα χρόνια το Ισραήλ θα αποτελεί παράδειγμα καταπίεσης, παράδειγμα αδικίας. Και, όπως ακριβώς μάθαμε από τις γενοκτονίες που συνέβησαν ιστορικά στη Ρουάντα, το Ολοκαύτωμα και τόσα άλλα μέρη, η νέα γενιά θα παρουσιάζει το Ισραήλ ως παράδειγμα καταπίεσης. Πρέπει να μάθουμε να μην μιμούμαστε το Ισραήλ. Έχω μεγάλη ελπίδα στη νέα γενιά της Ευρώπης επειδή μαθαίνει από μόνη της, δεν ακολουθεί τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και ελπίζω ότι θα έρθουν στην εξουσία σε δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια και θα αλλάξουν τη συνενοχή του δυτικού κόσμου στην καταπίεση των Παλαιστινίων, αλλά και του Σουδάν, του Κονγκό, του Λιβάνου και όλων των καταπιεσμένων λαών του κόσμου.

-Πως έχεις βιώσει όλη αυτήν την κατάσταση με τον πατέρα σου;

-Δεν είναι εύκολο, και πραγματικά εύχομαι να ήμουν μόνος σε αυτό, αλλά υπάρχουν 10.000 παλαιστινιακές οικογένειες που περνούν τα ίδια βάσανα, οπότε έχουμε μια κοινότητα. Μοιραζόμαστε τα βάσανα μας. Δεν ήταν εύκολο, φυσικά. Ήμουν 11 ετών όταν ο πατέρας μου πήγε στη φυλακή. Αλλά ήμουν ευλογημένος που είχα μια υπέροχη μητέρα που ήταν ένα σπουδαίο πρότυπο. Και ξεκίνησε αυτήν την καμπάνια. Έκανε όλα αυτά. Ήταν η φωνή του, και είναι ο λόγος που ο πατέρας μου συνεχίζει να είναι γνωστός και αναγνωρισμένος σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και η αλήθεια είναι ότι είναι εύκολο να παραπονιέμαι, αλλά το δύσκολο είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι έχω το προνόμιο να έχω τόσο υπέροχους γονείς. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή της ζωής μου και μια μεγάλη ευθύνη να εκπροσωπώ τον πατέρα μου και τον ευγενή σκοπό του. Ο πατέρας μου θυσίασε τη ζωή του για τον παλαιστινιακό σκοπό και πάντα μας ενσταλάζει τις αρχές της ελευθερίας, της ειρήνης, της αγάπης, τη σημασία της εκπαίδευσης και τη φιλοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Πιστεύω λοιπόν ότι ναι, η ζωή του ήταν γεμάτη βάσανα, πόνο και δύσκολες στιγμές, στιγμές που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα των βασανιστηρίων του πατέρα μου στη φυλακή. Αλλά ταυτόχρονα, θυμάμαι πάντα πόσο ευγνώμων είμαι που έχω έναν τόσο απίστευτο και δυνατό πατέρα.

πηγή: www.naiz.eus/

Το άρθρο Ο Μαρουάν Μπαργούτι αντιπροσωπεύει την ελπίδα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου «Χοσέ Μαρτί» θα παρουσιάσουν τη σημερινή κατάσταση στην Κούβα, εστιάζοντας στις συνέπειες του πολυετούς εμπάργκο, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι του νησιού και στις μορφές αντίστασης και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται.

Στον χώρο θα λειτουργεί κουβανικό μενού με φαγητό και κοκτέιλ οικονομικής ενίσχυσης. Τα έσοδα της βραδιάς θα διατεθούν για την υποστήριξη της «53ης Ευρωπαϊκής Μπριγάδας Αλληλεγγύης Χοσέ Μαρτί», η οποία θα ταξιδέψει στην Κούβα από τις 2 έως τις 16 Αυγούστου, με τη συμμετοχή και μελών της Ετεροτοπίας.

Παράλληλα, οι διοργανωτές καλούν όσους επιθυμούν να συνεισφέρουν έμπρακτα, προσφέροντας φαρμακευτικό υλικό, το οποίο θα συγκεντρωθεί και θα αποσταλεί στην Κούβα ως πράξη αλληλεγγύης.

Όπως σημειώνει η πρόσκληση της εκδήλωσης, “από τη Γάζα και τον Λίβανο, μέχρι την Κούβα και τη Βενεζουέλα, οι λαοί που αντιστέκονται βρίσκονται απέναντι στην ίδια πολιτική: την πολιτική του αποκλεισμού, των πολέμων, του τραμπισμού και του ιμπεριαλισμού. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, απαντάμε με αλληλεγγύη, συλλογικότητα και διεθνισμό. Στηρίζουμε την Κούβα! Από τη Μεσόγειο και τη Γάζα, ως την Αβάνα, η αλληλεγγύη δεν μπλοκάρεται!”.

Το άρθρο Κουβανική βραδιά αλληλεγγύης στην ταράτσα της Ετεροτοπίας, την Πέμπτη 2 Ιουλίου εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το 1935, ο W.E.B. Du Bois δημοσίευσε το «Black Reconstruction in America», μια ιστορική ανασύνθεση της δεκαετίας που ακολούθησε τον Εμφύλιο Πόλεμο, στη διάρκεια της οποίας οι μαύροι του Νότου συμμετείχαν στις κυβερνήσεις των πολιτειών που ανασυγκροτούνταν. Το βιβλίο περιείχε μια ανάλυση που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τους συγχρόνους του και μόνο δεκαετίες αργότερα θα έβρισκε τη θέση της στην πολιτική θεωρία.

Ο Du Bois υποστήριζε ότι οι φτωχοί λευκοί εργάτες του Νότου λάμβαναν, σε αντάλλαγμα για την αφοσίωσή τους στο φυλετικό σύστημα, έναν «δημόσιο και ψυχολογικό μισθό», δηλαδή την προνομιακή πρόσβαση στους δημόσιους χώρους και την ορατή ικανοποίηση του να μην βρίσκονται στην κατώτατη βαθμίδα της ιεραρχίας. Αυτός ο μισθός δεν είχε χρηματική αξία.

Αντιστάθμιζε, και ο Du Bois πίστευε ότι αντιστάθμιζε με εκπληκτική αποτελεσματικότητα, την έλλειψη του πραγματικού μισθού. Δεν σχηματίστηκε ο διαφυλετικός συνασπισμός μεταξύ μαύρων και λευκών εργατών που θα μπορούσε να είχε αλλάξει τις σχέσεις παραγωγής στο Νότο, επειδή οι φτωχοί λευκοί είχαν ήδη λάβει την αμοιβή τους. Σε σύμβολα. Κάθε κίνημα που θέλει να οργανώσει τους φτωχούς πρέπει να υπολογίζει σε αυτό το νόμισμα. Είναι το πιο δύσκολο να υποτιμηθεί επειδή δεν εμφανίζεται σε κανένα προϋπολογισμό.

Cfr. W.E.B. Du Bois, Black Reconstruction in America (Harcourt, Brace, 1935)

Ο ΣΑΔΟΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ

Το 1941 ο Έριχ Φρομ εξέδωσε στη Νέα Υόρκη το βιβλίο «Escape from Freedom». Το έγραψε ενώ βρισκόταν σε εξορία από τη Γερμανία μετά το 1934. Το βιβλίο επιχειρούσε να εξηγήσει γιατί εκατομμύρια άνθρωποι είχαν επιλέξει ελεύθερα να παραχωρήσουν την ελευθερία τους σε ένα αυταρχικό σύστημα. Η απάντηση του Φρομ επικεντρωνόταν σε μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη: τη γερμανική μικροαστική τάξη, τους εμπόρους και τους χαμηλόβαθμους υπαλλήλους. Αυτή η τάξη βρισκόταν σε μια θέση που ήταν αφεαυτής μη βιώσιμη. Είχε πλήρη επίγνωση της διαφοράς της από το προλεταριάτο για να μπορεί να ταυτιστεί με αυτό, αλλά ήταν και πολύ αδύναμη για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες συγκεντρώσεις κεφαλαίου που διαβρώνανε την οικονομική της βάση. Η λύση ήταν ο σαδομαζοχιστικός χαρακτήρας που ασκούσε σαδισμό προς όσους βρισκόταν χαμηλότερα στην ιεραρχία και μαζοχισμό προς όσους βρισκόταν ψηλότερα. Ο ναζισμός προσέφερε και τις δύο ικανοποιήσεις σε ένα ενιαίο πακέτο. Η μικροαστική τάξη μπορούσε να ταπεινώνει Εβραίους και κομμουνιστές και ταυτόχρονα να υποτάσσεται με ανακούφιση στον Φύρερ. Ο Φρομ υποστήριζε ότι αυτή η ψυχολογική δομή αντιπροσώπευε την προσαρμοστική απόκριση σε μια αντικειμενικά μη βιώσιμη κατάσταση. Ο φασισμός την βρήκε ήδη διαμορφωμένη και την έκανε το εκλογικό του καύσιμο.

Cfr. Erich Fromm, Fuga dalla libertà (Einaudi, 1941)

Ο ΟΡΑΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Το 1973 η κοινωνιολόγος Έντνα Μπονατσί δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο οποίο εισήγαγε την έννοια της «middleman minority». Οι εθνοτικές ομάδες που καταλαμβάνουν ενδιάμεσες οικονομικές θέσεις, όπως οι έμποροι και οι μικροδανειστές, απορροφούν την οργή των φτωχών τάξεων που εξαρτώνται από αυτούς. Η οργή εντοπίζει τον ορατό έμπορο ως στόχο· ο ιδιοκτήτης του συστήματος, που καθορίζει τις τιμές, παραμένει έξω από το όριο της αντίληψης. Ο μηχανισμός αυτός εκδηλώθηκε ξεκάθαρα στην Ουγκάντα του Ίντι Αμίν. Το 1972, ο Αμίν σε ενενήντα ημέρες απέλασε 80.000, περίπου, Ασιάτες της Ουγκάντας, στην πλειονότητά τους ινδικής καταγωγής, οι οποίοι διαχειρίζονταν το λιανικό εμπόριο και τις μικρές βιοτεχνίες της χώρας. Τα περιουσιακά τους στοιχεία κατασχέθηκαν και διανεμήθηκαν σε Ουγκαντέζους, πιστούς στο καθεστώς. Ο όχλος πανηγύρισε. Μέσα σε δύο χρόνια, η πλειοψηφία των επιχειρήσεων, που μεταβιβάστηκαν, χρεοκόπησε, επειδή έλειπαν τα εμπορικά δίκτυα και το σχεσιακό κεφάλαιο που είχε συσσωρευτεί επί δεκαετίες. Το εμπόριο της Ουγκάντας κατέρρευσε. Οι φτωχοί που είχαν χειροκροτήσει την απέλαση ήταν φτωχότεροι από πριν. Ο Αμίν παρέμεινε στην εξουσία για άλλα επτά χρόνια.

Cfr. Edna Bonacich, «A Theory of Middleman Minorities» (American Sociological Review, 1973)

Ο ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΕΓΜΑ

Το 1939, μια ομάδα ψυχολόγων του Ινστιτούτου Ανθρώπινων Σχέσεων του Γέιλ, με επικεφαλής τον Τζον Ντόλαρντ, δημοσίευσε τη μελέτη «Frustration and Aggression» (Ματαίωση και Επιθετικότητα). Η κεντρική θέση της μελέτης ήταν ότι η επιθετικότητα αποτελεί πάντα συνέπεια της ματαίωσης και ότι η ματαίωση οδηγεί πάντα σε κάποια μορφή επιθετικότητας.

Το πιο σημαντικό στοιχείο αφορούσε τον στόχο: όταν η πηγή της ματαίωσης είναι ισχυρή ή απρόσιτη, η επιθετικότητα μετατοπίζεται σε έναν προσεγγίσιμο και πιο αδύναμο στόχο. Τα πειράματα σε ποντικούς που ένιωθαν ματαίωση εξαιτίας ενός φραγμού έδειξαν ότι τα ζώα επιτίθεντο στους συντρόφους τους στο κλουβί παρά στον ίδιο τον φραγμό. Οι συγγραφείς εφάρμοσαν αυτή τη λογική στον αντισημιτισμό στη Γερμανία της Βαϊμάρης. Οι εργάτες που ήταν απογοητευμένοι από την καπιταλιστική εκβιομηχάνιση εκτόνωσαν την επιθετικότητά τους στον Εβραίο της γειτονιάς, ο οποίος ήταν προσιτός και ευάλωτος, ενώ το σύστημα παραγωγής που τους καταπίεζε παρέμεινε άθικτο. Ο μηχανισμός ήταν τόσο αποτελεσματικός που το σύστημα επωφελήθηκε άμεσα από τα πογκρόμ. Η δυσαρέσκεια εκτονώθηκε πλευρικά, προς μια ασφαλή κατεύθυνση, αφήνοντας άθικτες τις δομές που την είχαν προκαλέσει.

Cfr. John Dollard, Leonard Doob, Neal Miller, O.H. Mowrer, Robert Sears, Frustration and Aggression (Yale University Press, 1939)

ΟΙ YEOMEN ΤΟΥ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ

Στις 16 Αυγούστου 1819, περίπου εξήντα χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο St. Peter’s Field του Μάντσεστερ για να ακούσουν την ομιλία του Χένρι Χαντ σχετικά με τη μεταρρύθμιση του δικαιώματος ψήφου και τις συνθήκες των εργατών στην κλωστοϋφαντουργία. Οι αρχές διέταξαν τη σύλληψη των ομιλητών. Το ιππικό που επιφορτίστηκε με την πραγματοποίηση των συλλήψεων ήταν οι Manchester and Salford Yeomanry, μια τοπική εθελοντική παραστρατιωτική μονάδα ιππικού, που αποτελούνταν από εμπόρους και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων της πόλης. Η έφοδος στο πυκνό πλήθος προκάλεσε δεκαοκτώ θανάτους και περίπου επτακόσιους τραυματισμούς. Αυτό που η ιστοριογραφία τείνει να παραβλέπει είναι η κοινωνική σύνθεση των εκτελεστών. Οι Yeomen ήταν συνομήλικοι και γείτονες πολλών από τους διαδηλωτές, κατείχαν ελαφρώς υψηλότερη οικονομική θέση και ενήργησαν με έναν ενθουσιασμό που οι μάρτυρες της εποχής χαρακτήρισαν ως υπερβάλλοντα. Ο Γουίλιαμ Κόμπετ, ένας ριζοσπάστης δημοσιογράφος που ήταν παρών, έγραψε ότι οι Yeomen φαινόταν να «απελευθερώνονται από κάτι» στη διάρκεια της εφόδου. Η μικρή διαφορά του στάτους προκάλεσε την πιο έντονη επιθετικότητα. Υπερασπίστηκαν μια τάξη που τους περιελάμβανε με μια ελάχιστη διαφορά, και αυτή τη διαφορά την υπερασπίστηκαν με το σπαθί.

Cfr. Robert Reid, The Peterloo Massacre (Heinemann, 1989); E.P. Thompson, The Making of the English Working Class (Gollancz, 1963)

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΑΧΘΕΝΤΟΣ

Το 1949, ο Samuel Stouffer δημοσίευσε το βιβλίο «The American Soldier», μια κοινωνιολογική ανάλυση της συμπεριφοράς των αμερικανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πιο παράδοξο αποτέλεσμα αφορούσε το ηθικό. Πράγματι, οι μονάδες με τα υψηλότερα ποσοστά προαγωγών έδειξαν τα υψηλότερα επίπεδα δυσαρέσκειας, ενώ οι μονάδες στις οποίες οι προαγωγές ήταν σπάνιες έδειξαν υψηλότερο ηθικό. Ο Stouffer ονόμασε τον μηχανισμό «σχετική αποστέρηση». Η υποκειμενική ευημερία μετρά την απόσταση κάποιου από τους ομοίους του, αφήνοντας την απόλυτη θέση σε δεύτερο πλάνο. Σε μια μονάδα όπου πολλοί προάγονται, αυτός που δεν προάγεται υποφέρει βαθιά. Σε μια μονάδα όπου κανείς δεν προάγεται, η στασιμότητα είναι ο κανόνας και δεν γεννά δυσαρέσκεια. Η αρχή εφαρμόζεται στην πολιτική με σχεδόν μηχανική ακρίβεια. Η πιο επικίνδυνη ομάδα είναι αυτή που μόλις ξεπέρασε το όριο της φτώχειας και παρακολουθεί με τρόμο όσους θα μπορούσαν να την φτάσουν. Η αντιδραστική ψήφος προέρχεται από το σκαλοπάτι ακριβώς πάνω από το κατώτατο επίπεδο. Εκεί, η απόσταση που πρέπει να προστατευτεί είναι ελάχιστη και επομένως πρέπει να την υπερασπιστούν με κάθε μέσο.

Cfr. Samuel Stouffer et al., The American Soldier, vol. I (Princeton University Press, 1949)

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ

Το 1985, ο Jonathan Rieder δημοσίευσε το βιβλίο «Canarsie: The Jews and Italians of Brooklyn Against Liberalism». Είναι η εθνογραφική μελέτη μιας εργατικής γειτονιάς του Μπρούκλιν, όπου οι εβραϊκές και ιταλικές οικογένειες πρώτης και δεύτερης γενιάς αντιτάχθηκαν σθεναρά στην σχολική ενσωμάτωση που ξεκίνησε η δημοτική αρχή της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1970. Οι κάτοικοι της Canarsie οργάνωσαν μποϊκοτάζ και σποραδικές βιαιοπραγίες εναντίον των μαύρων μαθητών που μεταφέρονταν σε σχολεία της περιοχής. Το χαρακτηριστικό που ανέδειξε ο Rieder ήταν η υποκειμενική λογική των πρωταγωνιστών. Ένιωθαν απειλούμενοι από όσους έφταναν από την γειτονική, φτωχότερη γειτονιά του Μπράουνσβιλ, ενώ το οικονομικό σύστημα που είχε δημιουργήσει τόσο τη δική τους κατάσταση όσο και των νεοφερμένων παρέμενε αόρατο στην οργή τους. Οι εταιρείες που πλήρωναν ανεπαρκείς μισθούς και οι τράπεζες που αρνούνταν τα στεγαστικά δάνεια ήταν απρόσιτες. Το μαύρο παιδί που μεταφέρθηκε στο σχολείο της Canarsie ήταν σε απόσταση αναπνοής.

Cfr. Jonathan Rieder, Canarsie: The Jews and Italians of Brooklyn Against Liberalism (Harvard University Press, 1985)

ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

Τον Αύγουστο του 1992, εκατοντάδες νέοι άνεργοι από το Ρόστοκ περικύκλωσαν για τέσσερις ημέρες το «Sonnenblumenhaus», ένα συγκρότημα κατοικιών στο οποίο ζούσαν Βιετναμέζοι εργάτες – που είχαν προσληφθεί από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας- και Ρουμάνοι αιτούντες άσυλο. Το πλήθος έβαλε φωτιά στο κτίριο. Οι πυροσβέστες άργησαν να παρέμβουν. Οι τοπικές αρχές γνώριζαν εδώ και εβδομάδες ότι η κατάσταση εκτραχυνόταν. Είχαν συγκεντρώσει τους μετανάστες σε αυτό το κτίριο χωρίς τις κατάλληλες παροχές σκοπίμως, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής. Η λεπτομέρεια που έχει απωθήσει η συλλογική μνήμη είναι ότι ανάμεσα στο πλήθος που χειροκροτούσε υπήρχαν και οικογένειες από τη γειτονιά, όχι μόνο νεαροί νεοναζί. Η οργή για την ανεργία και τη βάναυση μετάβαση από το πενταετές σχέδιο σε μια οικονομία της αγοράς είχε βρει έναν στόχο τον οποίο οι αρχές είχαν προετοιμάσει καταλλήλως. Οι περιφερειακοί πολιτικοί που είχαν δημιουργήσει αυτές τις συνθήκες δεν κλήθηκαν ποτέ να λογοδοτήσουν. Όσοι καταδικάστηκαν στο τέλος της δίκης ήταν νέοι από το Ρόστοκ. Οι τοπικές αρχές έλαβαν μια υπουργική επίπληξη.

Cfr. Cas Mudde, The Far Right Today (Polity, 2019); Landgericht Rostock, sentenze processo Rostock-Lichtenhagen (1993-1995)

Η ΛΑΘΟΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Στις 9 Απριλίου 1948, δολοφονήθηκε στην Μπογκοτά ο Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο φιλελεύθερος λαϊκιστής ηγέτης που προσπαθούσε να χτίσει ένα λαϊκό κίνημα ενάντια στην δικομματική ολιγαρχία της Κολομβίας. Η δολοφονία πυροδότησε μια από τις μεγαλύτερες αυθόρμητες εξεγέρσεις στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής: το «Bogotazo». Για σαράντα οκτώ ώρες, οι φτωχοί της πρωτεύουσας κατέστρεφαν και λεηλατούσαν τις μικρές επιχειρήσεις και τους θεσμούς της πολιτικής ζωής. Οι συντηρητικοί γαιοκτήμονες που είχαν ενορχηστρώσει τη δολοφονία βρίσκονταν στα εξοχικά τους. Οι βιομήχανοι βρίσκονταν στις αριστοκρατικές συνοικίες,  μακριά ​​από τα αυτοσχέδια οδοφράγματα. Τα κεντρικά γραφεία των κομμάτων πυρπολήθηκαν. Οι πλούσιες γειτονιές παρέμειναν άθικτες. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, είκοσι ενός ετών τότε και παρών στην πόλη, έγραψε δεκαετίες αργότερα ότι ο όχλος κατέστρεφε ό,τι μπορούσε να φτάσει. Η πραγματική εξουσία ήταν ήδη εκτός εμβέλειας όταν η οργή έψαξε ένα σώμα στο οποίο να επιτεθεί. Ικανοποιήθηκε με τους τοίχους που είχε γύρω του.

Cfr. Herbert Braun, The Assassination of Gaitán (University of Wisconsin Press, 1985); Gabriel García Márquez, Vivir para contarla (Mondadori, 2002)

Ο ΓΚΑΜΠΕΛΟΤΟ (μεσάζοντας-ενοικιαστής γης)

Στις δεκαετίες που προηγήθηκαν των Fasci Siciliani* του 1893, η Σικελία είχε αναπτύξει ένα ιδιαίτερο σύστημα αγροτικής διαμεσολάβησης: τον γκαμπελότο. Αυτός ο μεσάζοντας-ενοικιαστής μίσθωνε τις γαίες μεγάλων γαιοκτημόνων που ήταν απόντες -συχνά ευγενών από το Παλέρμο που δεν πατούσαν ποτέ το πόδι τους στα κτήματά τους- και υπενοικίαζε μικρότερα αγροτεμάχια σε εργάτες γης. Ο γκαμπελότο ήταν ταυτόχρονα υποτελής στον γαιοκτήμονα και αφέντης για τους αγροτοεργάτες. Όταν οι Fasci Siciliani οργάνωσαν τους αγρότες σε ενώσεις αντίστασης το 1893, οι γκαμπελότι, σχεδόν σύσσωμοι, τάχθηκαν με το μέρος των γαιοκτημόνων εναντίον των εργατών. Το απαιτούσε η οικονομική τους θέση. Μια βελτίωση των συνθηκών των εργατών θα συμπίεζε τα περιθώρια της υπενοικίασης, τα οποία ήταν η πηγή της επιβίωσής τους.

Όταν ο Κρίσπι** διέλυσε στρατιωτικά τους Fasci το 1894, ο γκαμπελότο ήταν το τοπικό όργανο καταστολής. Γνώριζε τα ονόματα των οργανωτών και έλεγχε την πρόσβαση στη γη. Το σύστημα είχε βρει τον πιο αξιόπιστο εκτελεστή του σε ένα δικό του ενδιάμεσο κοινωνικό σκαλοπάτι. Αυτός ο άνθρωπος καταλάμβανε το σκαλοπάτι ακριβώς πάνω από το κατώτατο επίπεδο. Αυτό αρκούσε για να τον κάνει φύλακα αυτού του επιπέδου.

Cfr. Denis Mack Smith, Storia della Sicilia medievale e moderna (Laterza, 1968); Salvatore Lupo, Il giardino degli aranci (Marsilio, 1990)

* Fasci Siciliani (Σικελικές Εργατικές Ενώσεις) ήταν ένα σημαντικό λαϊκό, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό κίνημα που αναπτύχθηκε στη Σικελία μεταξύ 1889 και 1894. Αποτέλεσε το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα του 19ου αιώνα στην Ευρώπη μετά την Παρισινή Κομμούνα.

** Ο Φραντσέσκο Κρίσπι (Francesco Crispi, 1818-1901) υπήρξε Ιταλός πολιτικός. Ως πρωθυπουργός (1887-1891, 1893-1896), σφράγισε την Ιταλία με αυταρχική πολιτική, επεκτατισμό (Αιθιοπία) και φιλο-γερμανικές συμμαχίες, ενώ άφησε αμφιλεγόμενη κληρονομιά ως θαυμαστής του Μπίσμαρκ.

πηγή: laviniamarchetti.substack.com

Το άρθρο Ο πόλεμος μεταξύ των φτωχών. Της Lavinia Marchetti εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιβίση

-Τι είναι αυτό που καθορίζεται στις εκλογές της 31^ης Μαΐου;

-Σε αυτές τις εκλογές δεν καθορίζεται μόνο το μέλλον της Κολομβίας, αλλά και της Λατινικής Αμερικής. Η Κολομβία ιστορικά έχει χρησιμεύσει ως βασικό προπύργιο για τις αυτοκρατορικές δυνάμεις. Η ένοπλη σύγκρουση και το εμπόριο ναρκωτικών δεν ήταν ενδημικά κακά της κολομβιανής κοινωνίας, αλλά μάλλον η αρχιτεκτονική ενός αποικιακού θύλακα που ελέγχεται από τις τοπικές ελίτ. Αποκαλώ αυτό το μοντέλο ναρκο-ολιγαρχική δημοκρατία. Επιπλέον, έχω επανειλημμένα επιμείνει στην ιδέα ότι για αρκετές δεκαετίες εκεί σφυρηλατήθηκε ένα φασιστικό εργαστήριο, ένα εργαστήριο που τώρα βλέπουμε να αναπαράγεται σε χώρες όπως ο Ισημερινός, η Βολιβία και η Αργεντινή. Κατά τη διάρκεια της τετραετούς θητείας του, ο Γκουστάβο Πέτρο αμφισβήτησε αυτό το μοντέλο και κατάφερε να δημιουργήσει μια  δημοκρατική-λαϊκή δομή δημοκρατίας επικεντρωμένη, κατά την άποψή μου, σε τρεις πυλώνες: ειρήνη, έδαφος και δικαιώματα. Με τη σειρά του, συνέδεσε αυτούς τους πυλώνες με έναν μόνο στόχο: τη μετάβαση από μια οικονομία ορυκτών, εξαρτώμενη από το πετρέλαιο, το έγκλημα και την αποστέρηση, σε μια οικονομία για τη ζωή, επικεντρωμένη στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Η νίκη του Ιβάν Σεπέδα, και της αντιπροέδρου του Άιντα Κουιλκούε, θα εξασφάλιζε επομένως τη συνέχεια όλων αυτών των μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν από την κυβέρνηση του Γκουστάβο Πέτρο. Σήμερα, η Κολομβία αποτελεί μια από τις δημοκρατικές αντιστάσεις κατά του φασισμού σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Πέρα από αυτό, αντιπροσωπεύει επίσης τη δυνατότητα διάλυσης του Δόγματος Μονρόε και ανοίγματος του δρόμου προς μια νέα αμερικανική συμφωνία.

-Τι θα σημαίνει μια ενδεχόμενη ήττα, που φυσικά απευχόμαστε, του κολομβιανού προοδευτισμού;  

-Μια νίκη της Παλόμα Βαλένσια ή του Αμπελάρντο Ντε λα Εσπριέγια από την άλλη πλευρά, όχι μόνο θα μας επέστρεφε σε μια οικονομία θανάτου για τους αγροτικούς και εργατικούς τομείς, αλλά θα εξαπέλυε επίσης μια εξαιρετικά επιθετική πολιτική δίωξη εναντίον όλων των προοδευτικών που τόλμησαν να οικοδομήσουν αλλαγή στην Κολομβία. Στο εσωτερικό, η βία θα ενταθεί, φέρνοντας μόνιμες δικαστικές διώξεις, δολοφονίες και στιγματισμό εναντίον όποιου σκέφτεται διαφορετικά. Σε διεθνές επίπεδο, θα υπάρξει άμεση ευθυγράμμιση με τις αυτοκρατορικές πολιτικές των ΗΠΑ και του κράτους του Ισραήλ. Μια φασιστική νίκη στην Κολομβία θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη για την περιοχή. Αυτή η χώρα διαθέτει μία από τις πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή και είναι μία από τις κορυφαίες οικονομίες της. Η στροφή της προς τα δόγματα που προωθεί ο Τραμπ θα αποδυναμώσει περαιτέρω τον λατινοαμερικανικό προοδευτισμό. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Πέτρο ήταν ο πρώτος παγκόσμιος ηγέτης που χαρακτήρισε τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού ως γενοκτονία. Γιατί μπόρεσε να το καταλάβει αυτό; Επειδή στην Κολομβία, όπως και σε άλλες χώρες της περιοχής, έχουμε επίσης νιώσει τη βία που δομεί αυτή τη λογική του αυτοκρατορικού εποικισμού. Η Κολομβία έχει έναν από τους υψηλότερους αριθμούς αναγκαστικών εκτοπίσεων στον πλανήτη, και γνωρίζει ότι η Γάζα είναι ένα εξαιρετικά εξελιγμένο μοντέλο αυτοκρατορικής κυριαρχίας που εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να συνδέσουμε τις τελείες για να αποκαλύψουμε τις ραφές της αυτοκρατορικής εξουσίας.

-Ποια στρατηγική ακολουθούν η Παλόμα Βαλένσια και ο Αμπελάρντο Ντε λα Εσπριέγια απέναντι στον Σεπέδα;

-Στην Κολομβία υπάρχουν τρεις πολιτικές θέσεις: η προοδευτική Αριστερά, το Κέντρο και η Ακροδεξιά. Η πρώτη είναι εξαιρετικά οργανωμένη μέσα στο Pacto Histórico και ευθυγραμμισμένη με τον Ιβάν Σεπέδα. Σήμερα, αποτελεί το μόνο ηγεμονικό εγχείρημα με όραμα για το μέλλον. Το Κέντρο και η Ακροδεξιά είναι δύο πολιτικές δυνάμεις φάσματα που προσπαθούν να διαφοροποιηθούν μεταξύ τους, ωστόσο και οι δύο βρίσκονται σε άμεση επαφή με τις ελίτ της χώρας. Υπάρχει, αν μου επιτρέπεις, μια μυστική συνενοχή μεταξύ τους, ακόμη και αν φαίνονται ανταγωνιστικές στη δημόσια σκηνή. Ιδιωτικά, ανταποκρίνονται στα ίδια τοπικά και παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα. Η κύρια διαφορά τους έγκειται στον βαθμό βίας που η καθεμία επιτρέπει: το Κέντρο τη μειώνει χωρίς να την εξαφανίζει, ενώ η Ακροδεξιά την εντείνει. Επί του παρόντος, το Κέντρο βρίσκεται χωρίς κατεύθυνση, αβέβαιο για το πως να τοποθετηθεί τώρα που έχει προταθεί μια πραγματική εναλλακτική λύση από τον προοδευτισμό. Για δεκαετίες, ένιωθαν άνετα στον ρόλο των «ψευδοπροοδευτικών» προσπαθώντας να προβληθούν ως μια λογική και φιλελεύθερη δύναμη, αλλά τελικά ευθυγραμμίστηκαν με την Ακροδεξιά. Σήμερα, ο Χουάν Ντανιέλ Οβιέδο, ως υποψήφιος αντιπρόεδρος της Παλόμα Βαλένσια, αντιπροσωπεύει τη μόνη κεντρώα δύναμη που έχει την ευκαιρία να διεκδικήσει οποιαδήποτε εξουσία στο πλαίσιο της λογικής της ριζοσπαστικής Δεξιάς. Η Ακροδεξιά εξακολουθεί να έχει λαϊκές ρίζες στον κολομβιανό πληθυσμό, αλλά εισέρχεται στην κούρσα κατακερματισμένη και χωρίς σαφές σχέδιο. Υπάρχει μια ηγεμονική κρίση εντός των μαφιών που ελέγχουν αυτήν την πολιτική δύναμη. Ο Ντε λα Εσπριέλα αντιπροσωπεύει ένα μονοπάτι και η Βαλένσια ένα άλλο. Δεδομένου ότι δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν ένα νέο σχέδιο, καταφεύγουν στη βία, τις ψεύτικες ειδήσεις και τον εκβιασμό. Οργανώνουν  αυτοπροκαλούμενες επιθέσεις, δολοφονούν τους δικούς τους υποψηφίους και προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν τον Σεπέδα παρουσιάζοντάς τον ως «ναρκο-αντάρτη», μια ετικέτα εντυπωσιακά παρόμοια με τη ρητορική που χρησιμοποιεί ο Τραμπ για να επιτεθεί στη Βενεζουέλα, την Κούβα ή τη Βολιβία.

-Πως επηρεάζουν τις εκλογές στην Κολομβία οι γενικότερες συνθήκες στη Λατινική Αμερική και τα σχέδια που έχουν οι ΗΠΑ για την περιοχή;

-Οι εκλογές διεξάγονται εν μέσω ενός εντελώς στρεβλωμένου παγκόσμιου σκηνικού. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει την αυτοκρατορική τους δύναμη και ο πολυπολικός κόσμος προσπαθεί να οργανώσει νέες μακροπρόθεσμες συμμαχίες. Η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική δεν είναι ξένες σε αυτό. Οι ΗΠΑ θέλουν τον απόλυτο έλεγχο ολόκληρης της ηπείρου. Χρησιμοποιούν χώρες όπως η Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ ή η Αργεντινή για να δοκιμάσουν αυτή τη στρατηγική. Η σύλληψη του Μαδούρο και οι απειλές κατά της Κούβας είναι επιδείξεις αυτοκρατορικής δύναμης. Ωστόσο, οι κύριες οικονομίες της περιοχής, το Μεξικό και η Βραζιλία, προτείνουν μια άλλη δυνατότητα: τη δημιουργία περιφερειακών μπλοκ ικανών να έχουν κυριαρχία και να ενταχθούν σε αυτό το νέο πολυπολικό σενάριο. Η Κολομβία βρίσκεται στο πλευρό αυτών των χωρών και είναι μια βασική οικονομία για αυτό. Όπως ακριβώς ήταν η Αργεντινή την εποχή που ο Περονισμός ήταν στην εξουσία. Στη Λατινική Αμερική, επομένως, το μέλλον της κυριαρχίας μας για τον 21^ο αιώνα αμφισβητείται. Θα είμαστε η πίσω αυλή των ΗΠΑ ή θα επιτύχουμε σχετική αυτονομία για να αναπτυχθούμε; Οι εκλογές στην Κολομβία, επομένως, γίνονται εν μέσω αυτού του σεναρίου. Το Pacto Histórico επιδιώκει να ενωθεί με το Μεξικό και τη Βραζιλία. Το Κέντρο και η Ακροδεξιά, από την άλλη πλευρά, αισθάνονται πιο άνετα, για τις επιχειρήσεις και τη δομή εξουσίας τους, με το αυτοκρατορικό μοντέλο των ΗΠΑ.

-Κατά πόσο μπορούν να το πουν αυτό προεκλογικά;

-Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να το πουν αυτό στον λαό. Δεν μπορούν να εξηγήσουν το κυβερνητικό τους σχέδιο. Αντίθετα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν τον Ιβάν Σεπέδα για να ενσταλάξουν φόβο στον πληθυσμό. Πώς το κάνουν; Μέσω της οικονομικής εξουσίας και της δύναμης των μέσων ενημέρωσης, και με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. δημιουργούν ψεύτικες ειδήσεις, οργανώνουν αφηγήσεις μίσους και φόβου στις οποίες εμφανίζονται ως θύματα, καταστρέφουν την πραγματική συζήτηση, και διαβρώνουν το δημόσιο λόγο. Υπάρχει ένα σχέδιο που ανακαλύφθηκε από το Diario Red, το Jupiter Project, το οποίο εξηγεί πολύ καλά όλη αυτή την τριγωνοποίηση μεταξύ της οικονομικής εξουσίας, των μαφιών, των μέσων ενημέρωσης όπως η La Silla Vacía, και των πολιτικών κομμάτων, για τη δημιουργία αυτών των στρατηγικών πολιτικής αποσταθεροποίησης. Ευτυχώς, λέω, ευτυχώς για τη δημοκρατία, αυτές οι στρατηγικές δεν λειτουργούν και για αυτό καταφεύγουν σε αυτοπροκαλούμενες επιθέσεις ή σε επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές της χώρας.

-Από που αντλεί τη δυναμική του ο Σεπέδα;

-Ο Ιβάν Σεπέδα έχει μεγάλες πιθανότητες να κερδίσει στον πρώτο γύρο. Αλλά ακόμα και αν αυτό δεν συμβεί, όλα δείχνουν ότι θα κερδίσει στο δεύτερο γύρο. Ο μόνος φόβος είναι ότι η Ακροδεξιά μπορεί να διαπράξει νοθεία. Έχουν εντοπιστεί ορισμένα σχέδια παρανομιών μεταξύ της εταιρείας που διαχειρίζεται το εκλογικό λογισμικό και των ακροδεξιών κομμάτων. Ωστόσο, αν δεν υπάρξει νοθεία, όλα δείχνουν μια ακόμη νίκη για το Pacto Histórico. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι υλικές συνθήκες διαβίωσης των κολομβιανών πολιτών έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Η βία σε πολλές περιοχές έχει μειωθεί, οι επενδύσεις αυξάνονται, η διακίνηση ναρκωτικών καταπολεμάται, οι μαφίες εκκαθαρίζονται από τους δημόσιους θεσμούς, οι ευκαιρίες εργασίας αυξάνονται, και η πρόσβαση στα δικαιώματα στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τις συντάξεις αυξάνεται σταθερά.

Σημ: Η Λουτσιάνα Καντάχια έχει διδάξει στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, στο Πανεπιστήμιο FLACSO (Εκουαδόρ), στο Πανεπιστήμιο Pontificia Javeriana (Μπογκοτά), στο Πανεπιστήμιο Cornell (ΗΠΑ), στο Πανεπιστήμιο Friedrich Schiller (Ιένα), στο Πανεπιστήμιο Paris I (Σορβόννη), στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον, και στο Πανεπιστήμιο των Άνδεων (Μπογκοτά). 

Το άρθρο Εκλογές στην Κολομβία: ο Ιβάν Σεπέδα έχει μεγάλες πιθανότητες να κερδίσει στον πρώτο γύρο   εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Μετά την παράνομη, πειρατική επιχείρηση αρπαγής εκατοντάδων μελών του Global Sumud Flotila από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ μέσα σε χώρο ελληνικής έρευνας και διάσωσης δυτικά της Κρήτης και νότια της Πελοποννήσου, η ελληνική κυβέρνηση συνεργάστηκε με το κράτος γενοκτόνο για να αποβιβάσει τους απαχθέντες σε λιμάνι της Κρήτης.

Το Ισραήλ παραδέχεται επίσημα ότι 2 από τους συλληφθέντες, ο Τιάγκο Άβιλα και ο Σαίφ Αμπουκεσέκ, μεταφέρονται παράνομα και παρά την θέληση τους στο Ισραήλ. Η ελληνική κυβέρνηση κάνει πλάτες σε διεθνή επιχείρηση απαγωγής πολιτών τρίτων χωρών και συναινεί σε κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και του δικαίου της θάλασσας» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το March to Gaza.

Επισημαίνει ακόμη ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι αδίστακτη και κατοχυρώνει την χώρα ως τον πιο προνομιακό σύμμαχο του κράτους γενοκτόνου. Σε μια περίοδο πλήρους απονομιμοποίησης του Ισραήλ, η Ελλάδα μπαίνει στο κάδρο της ντροπής και μετατρέπεται σε χώρα παρία της διεθνούς κοινότητας.

«Θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την Γάζα, την Παλαιστίνη, την ελευθερία και την δικαιοσύνη. Να τερματιστεί τώρα η παράνομη πολιορκία της Γάζας, λευτεριά στους συντρόφους μας

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Τιάγκο και ο Σαίφ δεν θα παραδοθούν στις ελληνικές αρχές όπως οι υπόλοιποι απαχθέντες.

Το March to Gaza Greece απαιτείαπό την ελληνική κυβέρνηση να μην νομιμοποιήσει την παράνομη απαγωγή τους στο Ισραήλ και να πιέσει για την απελευθέρωση όλων των απαχθέντων!

Το άρθρο Στο Ισραήλ μεταφέρονται δύο από τους απαχθέντες του στόλου Global Sumud Flotilla. Την απελευθέρωσή τους ζητά το March to Gaza Greece εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Τα σκάφη μας προσεγγίστηκαν από στρατιωτικά ταχύπλοα, που αυτοπροσδιορίζονταν ως «Ισραηλινά», στρέφοντας λέιζερ και ημιαυτόματα όπλα εφόδου, διατάζοντας τους συμμετέχοντες να καθίσουν μπροστά στα σκάφη και να γονατίσουν» ανέφεραν μέλη του στόλου.

«Η επικοινωνία με 11 πλοία έχει χαθεί και τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι 7 σκάφη έχουν αναχαιτιστεί. Οι κυβερνήσεις πρέπει να δράσουν τώρα για να προστατεύσουν τον στόλο, να θεωρήσουν το Ισραήλ υπόλογο για αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Ισραήλ κατά του παλαιστινιακού λαού» σημείωνε το March to Gaza Greece σε ανάρτησή του το βράδυ της Τετάρτης.

«Απόψε, ο κόσμος γίνεται μάρτυρας της εξαγωγής του δόγματος της σχεδιασμένης εγκατάλειψης από τον ισραηλινό στρατό. Σε μια βίαιη επιδρομή σε διεθνή ύδατα, οι ισραηλινές ναυτικές δυνάμεις αναχαίτισαν, επιβιβάστηκαν και συστηματικά ακινητοποίησαν διάφορα σκάφη του Παγκόσμιου Στόλου Sumud.

Αφού έσπασαν μηχανές και κατέστρεψαν συστήματα πλοήγησης, ο στρατός υποχώρησε—αφήνοντας σκόπιμα εκατοντάδες πολίτες εγκλωβισμένους σε αδύναμα, σπασμένα σκάφη ακριβώς στην πορεία μιας τεράστιας καταιγίδας που πλησίαζε. Επιπλέον, οι επικοινωνίες με πολλά σκάφη έχουν μπλοκαριστεί, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η συντονισμός ή η αποστολή σημάτων για βοήθεια.

Ενώ οι συμμετέχοντες στον στόλο είναι αντιμέτωποι με μια παγίδα θανάτου στη θάλασσα, ο λαός της Γάζας παραμένει ο κύριος στόχος μιας αδιάκοπης, πολυετούς εκστρατείας λιμού και σφαγής. Η λογική που αναπτύσσεται απόψε είναι η ίδια: το ισραηλινό κράτος δημιουργεί τις συνθήκες για θάνατο, σαμποτάρει τα μέσα επιβίωσης και στη συνέχεια περιμένει τη “φύση” ή τις “περιστάσεις” να ολοκληρώσουν τη δουλειά»

Tonight, the world is witnessing the export of the Israeli military’s doctrine of engineered abandonment. In a violent raid in international waters, Israeli naval forces have intercepted, boarded, and systematically disabled various boats of the Global Sumud Flotilla.

After… pic.twitter.com/lXFp6c0tzV

— Global Sumud Flotilla (@gbsumudflotilla) April 30, 2026

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη March To Gaza Greece (@marchtogaza_greece)

Το March to Gaza καλεί σε έκτακτη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στις 6 το απόγευμα της Πέμπτης, έξω από το υπουργείο Εξωτερικών.

«Σας καλούμε σε κάθε πόλη, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας να βγούμε στους δρόμους για να υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στην ελληνική συνενοχή αλλά και για να εγγυηθούμε ότι ο στόλος θα συνεχίσει την πορεία του προς τη Γάζα!», αναφέρει η οργάνωση.

Το άρθρο Πλοία του στόλου Global Sumud Flotilla αναχαιτίστηκαν παράνομα σε διεθνή ύδατα με το ελληνικό λιμενικό να «κοιτάει από μακριά» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Όπως απέδειξε όλη η μέχρι σήμερα διεξαγωγή του πολέμου, οι αμερικανικές και νατοϊκές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα μας, και ιδιαίτερα η βάση της Σούδας, αποτελούν παράγοντα αποσταθεροποίησης και κινδύνου τόσο για την ειρήνη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής όσο και για την ίδια την Ελλάδα».

Στο κείμενο συλλογής υπογραφών εκφράζεται η αντίθεση στον πόλεμο και η αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης ενώ παράλληλα επισημαίνεται ότι «χώρα μας έχει την υποχρέωση να μείνει μακριά από κάθε εμπλοκή σε αυτόν τον άδικο πόλεμο».

Στόχος της δράσης αυτής είναι η δημιουργία μιας πρωτοβουλίας που θα αγωνιστεί για το κλείσιμο της βάσης της Σούδας ενώ το επόμενο διάστημα θα διοργανωθούν δράσεις στα Χανιά και στη Σούδα, με κορύφωση μια πανελλαδική πορεία προς τη βάση.

Ολόκληρο το κάλεσμα-Μπορείτε να υπογράψετε εδώ

Να κλείσει η βάση της Σούδας!

Έκλεισε ήδη ο πρώτος μήνας του πολέμου που κήρυξαν, ενώ συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις και κατά παράβαση κάθε αρχής του διεθνούς δικαίου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν. Οι καθημερινοί βομβαρδισμοί από την πολεμική μηχανή ΗΠΑ–Ισραήλ σε κατοικημένες περιοχές, σχολεία και δημόσιες υποδομές του Ιράν έχουν προκαλέσει ανυπολόγιστες καταστροφές και τον θάνατο χιλιάδων αμάχων, ανάμεσά τους και πολλών παιδιών – ξεκινώντας από το χτύπημα της πρώτης μέρας, στο Δημοτικό Σχολείο Θηλέων στην πόλη Μινάμπ με τα 168 νεκρά παιδάκια του.

Ο λαός μας νιώθει τον πόνο του ιρανικού λαού, των λαών του Λιβάνου και της Παλαιστίνης που βρίσκονται κι αυτοί στο στόχαστρο των σιωνιστών γενοκτόνων, και στέκεται αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό τους. Η χώρα μας έχει την υποχρέωση να μείνει μακριά από κάθε εμπλοκή σε αυτόν τον άδικο πόλεμο.

Όπως απέδειξε όλη η μέχρι σήμερα διεξαγωγή του πολέμου, οι αμερικανικές και νατοϊκές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα μας, και ιδιαίτερα η βάση της Σούδας, αποτελούν παράγοντα αποσταθεροποίησης και κινδύνου τόσο για την ειρήνη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής όσο και για την ίδια την Ελλάδα.

Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο αισθανόμαστε την ανάγκη να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας πρωτοβουλίας που θα αγωνιστεί για το κλείσιμο της Βάσης της Σούδας.

Ενώνουμε τις φωνές μας με όλους και όλες που αναγνωρίζουν αυτή την ανάγκη και ξεκινούμε με την υπογραφή πανελλαδικά και όσο γίνεται πιο πλατιά αυτού του κειμένου, που διατυπώνει το συγκεκριμένο αίτημα και στηρίζει την προοπτική διοργάνωσης δράσεων στα Χανιά και στη Σούδα, με κορύφωση μια πανελλαδική πορεία προς τη βάση, με αίτημα το κλείσιμό της.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfYk90UKyxRs3ntuhphBZ_PqwRBPZmpCxdy6QbddZjl6cIT1w/viewform?fbclid=IwY2xjawRSyGhleHRuA2FlbQIxMABicmlkETA0YTFmQjFLbFo5N1VYWFV6c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHjPg1zGnybDaD4uuvmXvVz79v2LikxnoMwT3J7_vzfC2a61EPY-_AK0urBS1_aem_hsOB7jfOKt7WFl2KI3_PMQ

Το άρθρο Να κλείσει η βάση της Σούδας! Συλλογή υπογραφών και έναρξη δράσεων εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.