Ακούστε:

και

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Μια παράξενη νίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η προφητεία προανήγγειλε μια εποχή στην οποία θα κυριαρχούσαν οι τεράστιες ανισότητες και οι μηχανές, οι οποίες θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να αντικαταστήσουν τις πιο σημαντικές ανθρώπινες δραστηριότητες. Η μελέτη εξισορροπεί αυτή τη δυστοπική πρόβλεψη, επισημαίνοντας ότι, από το 2022 έως σήμερα, δεν έχει παρατηρηθεί απότομη αύξηση της ανεργίας στους τομείς που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στην αυτοματοποίηση. Το ποσοστό της πραγματικής χρήσης της τεχνολογίας παραμένει κάτω από τις θεωρητικές της δυνατότητες.

Ακόμα και ο Sam Altman της OpenAI έφτασε να υποβαθμίσει την ιδέα της «εργασιακής αποκάλυψης» και έχει αναγνωρίσει την ευθραυστότητα των προφητειών για το τέλος της απασχόλησης. Ο μύθος της πλήρους αντικατάστασης συγκρούστηκε με την πραγματικότητα των συντελεστών παραγωγής. Ως εκ τούτου, η αύξηση της παραγωγικότητας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης προχωρά με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με την έκρηξη της πληροφορικής τη δεκαετία του 1990. Αντιθέτως, τα κόστη των υποδομών και η κατανάλωση ενέργειας στα Data Center συνεχίζουν να αυξάνονται, ενώ τα κέρδη πασχίζουν να σταθεροποιηθούν.

Η σημερινή συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη αναπαράγει, σε παγκόσμια κλίμακα, την ανάλυση που είχαν ήδη επιχειρήσει το 2013 οι ερευνητές της Οξφόρδης Frey και Osborne, συγγραφείς μιας διάσημης μελέτης που προέβλεπε την κατάργηση του 47% των θέσεων εργασίας έως το 2030. Σε αντίθεση με τότε, σήμερα γίνεται λόγος για μια «αποκάλυψη» που θα πλήξει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Πριν από δεκατρία χρόνια, η δραματική επίκληση διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Παρόλα αυτά, το αφήγημα της «αποκάλυψης» έχει εξαπλωθεί, απομακρύνοντας τη συζήτηση από την κριτική ανάλυση των αιτιών της πανδημίας και παρερμηνεύοντας τις αιτίες  των οικολογικών κρίσεων.

Σήμερα, το μηδενιστικό φορτίο αυτού του αφηγήματος ενισχύεται από τη στρατιωτικοποίηση της τεχνολογίας και από την ψυχωτική αφήγηση της εξουσίας που επαναλαμβάνεται στη γεωπολιτική. Ο διάλογος για την τεχνητή νοημοσύνη έχει πλέον μετατραπεί σε διάλογο πολέμου. Η ύψιστη μορφή της καπιταλιστικής αποκάλυψης, για να παραφράσουμε τον Ernesto De Martino*.

Παρόλο που το εγχείρημα είναι δύσκολο – όπως καταλάβαμε από τον «αποκαλυπτισμό» των τελευταίων ετών – συνιστάται να θέσουμε σε πλαίσιο την επιθυμία για καταστροφή που διαπερνά την τεχνητή νοημοσύνη, αποφεύγοντας να ακολουθήσουμε τόσο τις θεολογικές υποδείξεις των φασιστών της τεχνολογίας, όσο και τις υποδείξεις των δημοκρατών για μέτρα προστασίας, οι οποίοι επικαλούνται την «αποκάλυψη» για να την αποτρέψουν.

Ας παραμείνουμε μαρξιστές. Η νοημοσύνη των μηχανών είναι η αλλοτριωμένη και κατακερματισμένη μορφή της συλλογικής δραστηριότητας δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η κατανόηση αυτής της διαλεκτικής σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπήκοοι και να ανακτήσουμε την κοινωνική συνεργασία που γεννά την επιθυμία για ουτοπία, μια επιθυμία που την κρατούν όμηρο οι προφήτες της «αποκάλυψης».

Στην ιστορία του καπιταλισμού, η εισαγωγή των μηχανών δεν αντικατέστησε ποτέ πλήρως την ανθρώπινη δραστηριότητα. Αν μη τι άλλο, είναι η συν-αιτία μιας αναδιάρθρωσης που ενέτεινε τον πολιτικό έλεγχο και την άντληση υπεραξίας. Οι άρχουσες τάξεις έχουν νομιμοποιήσει τη συγκέντρωση εξουσίας εναλλάσσοντας τον σουμπετεριανό μύθο** της «δημιουργικής καταστροφής» με τον μύθο της απελευθερωτικής αυτοματοποίησης. Κάθε τεχνολογική εξέλιξη πλαισιώθηκε και από μια «αποκαλυπτική» ρητορική που υπόσχεται μελλοντική αφθονία για να δικαιολογήσει την πειθαρχία, μετατρέποντας τις πολιτικές επιλογές σε υποτιθέμενους αδιαμφισβήτητους οικονομικούς νόμους.

Η παγκόσμια αλγοριθμική αρχιτεκτονική δεν έχει τίποτα το φυσικό, ούτε ταξιδεύει στον υπερουράνιο κόσμο. Αντίθετα, στηρίζεται στην υπόγεια και επισφαλή εργασία ενός αόρατου πλήθους σχολιαστών, συντονιστών και αξιολογητών της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Η εκπαίδευση και η επεξεργασία των μοντέλων ανατίθενται συστηματικά από τον Παγκόσμιο Βορρά στις περιφέρειες του Παγκόσμιου Νότου: μέσα από πλατφόρμες microtasking, όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι και χρήστες κατηγοριοποιούν εικόνες, φιλτράρουν και διορθώνουν κείμενα έναντι πενιχρών αμοιβών ή, σε κάθε περίπτωση, δωρεάν. Το παράδοξο είναι προκλητικό: η προπαγάνδα επικαλείται την εξαφάνιση του ανθρώπου, ενώ στην υλική πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι ακριβώς το οργανικό γρανάζι χωρίς το οποίο η μηχανή θα παρέμενε ένα κενό κέλυφος.

Το τρομοκρατικό αφήγημα για το τέλος της ανθρωπότητας που θα προκαλέσει η ψηφιακή αυτοματοποίηση είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να καλλιεργηθεί μια προληπτική καθήλωση. Η συνεχής καταστροφολογία δεν χρησιμεύει ούτε για να αποκαλύψει το μέλλον ούτε για να υποσχεθεί τη βασιλεία στους λίγους δίκαιους (οι δισεκατομμυριούχοι των Big Tech το έχουν ήδη εξασφαλίσει αυτό), αλλά μάλλον για να υποβαθμίζει τη ζωή σε μια κατάσταση παθητικότητας, έτοιμη να δεχτεί οποιαδήποτε απειλή προκειμένου να ξεφύγει από την κατάρρευση των πάντων.

Για ποιο τέλος του κόσμου μιλάμε; Το τέλος των υποτελών, των σκλάβων του κλικ, των παθητικών χρηστών πλατφορμών που εκτίθενται στις μαύρες τρύπες του νου και στις απροκάλυπτες διαδικασίες εκφασισμού. Η «εργασιακή αποκάλυψη» πιθανότατα δεν θα έρθει σύντομα. Από την άλλη πλευρά, βιώνουμε μια άλλη «αποκάλυψη» που πηγάζει από την εσωτερίκευση της πολιτικής υποτέλειας, η οποία μας εμποδίζει να φανταστούμε μια εναλλακτική λύση, μια «αποκάλυψη» που συρρικνώνει τη ζωή σε μια απλή διαχείριση της καθημερινής φρίκης. Η καταστροφή δεν βρίσκεται μπροστά μας, έχει ήδη επέλθει. Έχουμε στομάχια ικανά να την χωνέψουν και να την αποβάλουν ξανά  για άλλη μια φορά.

* Ο Ερνέστο ντε Μαρτίνο ήταν Ιταλός ανθρωπολόγος, φιλόσοφος και ιστορικός θρησκειών. Η εθνογραφική του έρευνα εστίασε στη μελέτη της μαγείας, της λαϊκής θρησκευτικότητας και των παραδόσεων στη νότια Ιταλία. Ασχολήθηκε με την έννοια της «κρίσης της παρουσίας» (la crisi della presenza), εξηγώντας πώς οι πολιτειακοί και θρησκευτικοί μύθοι βοηθούν τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει υπαρξιακές και πολιτισμικές κρίσεις, καθώς και την απειλή του «τέλους του κόσμου». Έγραψε σημαντικά έργα όπως τα Sud e magia (Νότος και μαγεία) και La terra del rimorso (Η γη της τύψης / για τον ταραντισμό).

** Η «δημιουργική καταστροφή» είναι μια οικονομική έννοια που περιγράφει πώς οι νέες καινοτομίες και τεχνολογίες καταστρέφουν τις παλιές αγορές, τα παλιά επαγγέλματα και τις παλιές επιχειρήσεις, δημιουργώντας ταυτόχρονα καινούργιες. Τον όρο εισήγαγε ο Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950).

πηγή: https://ilmanifesto.it/

Το άρθρο Η καπιταλιστική αποκάλυψη. Του Roberto Ciccarelli εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σε αρκετές περιπτώσεις, φαίνεται πως οι υφιστάμενες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας του Αμβρακικού δεν συμμορφώνονται με το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο. Την ίδια στιγμή προβλέπεται η εντατικοποίησή και αύξηση της παραγωγής τους. Πώς είναι δυνατόν έτσι να διασφαλιστεί η προστασία του περιβάλλοντος και της πολύτιμης βιοποικιλότητας του ;

Μετά την έκδοση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για την Περιοχή Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στον Αμβρακικό Κόλπο που προβλέπει την επέκταση και την αύξηση της παραγωγής των ιχθυοκαλλιεργειών, η περιβαλλοντική οργάνωση iSea, διερεύνησε κατά πόσο συμμορφώνονται οι ήδη υπάρχουσες μονάδες με τις απαιτούμενες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις.

Ο Αμβρακικός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια άγριας ζωής στην Ελλάδα, φιλοξενώντας από προστατευόμενα θαλάσσια είδη, όπως σαλάχια και θαλάσσιες χελώνες έως πολυάριθμα είδη σπάνια πτηνών. Η οικολογική του σημασία αναδεικνύεται και από τη θεσμική προστασία του (Εθνικό Πάρκο¹, Υγρότοπος Διεθνούς σημασίας της Σύμβασης Ραμσάρ², Ειδική Ζώνη Διατήρησης -Τόπος Κοινοτικής Σημασίας , Ζώνη Ειδικής Προστασίας στο πλαίσιο του Δικτύου Natura 2000). Ωστόσο, στον Κόλπο υφίστανται έντονες ανθρωπογενείς πιέσεις, μία εκ των οποίων επηρεάζει αρνητικά το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα: οι ιχθυοκαλλιέργειες.

Μέσα από την ανάλυση των σχετικών δημόσια αναρτημένων στον διαδικτυακό τόπο ΔΙΑΥΓΕΙΑ διοικητικών πράξεων για την περίοδο 2010 – 2025 ανακύπτουν αρκετά περιστατικά μη συμμόρφωσης των υφιστάμενων ιχθυοκαλλιεργειών με την περιβαλλοντική νομοθεσία, από ανακλήσεις αδειών και διοικητικά πρόστιμα για την παράνομη κατάληψη θαλάσσιας έκτασης μέχρι αποκλίσεις του πραγματικού αριθμού κλωβών από τον αδειοδοτημένο. Ανάμεσα στα στοιχεία που καταγράφηκαν ήταν και μία παλαιότερη περίπτωση που  το τότε Διοικητικό Συμβούλιο της Μονάδας Διαχείρισης Αμβρακικού Κόλπου διατύπωσε αρνητική γνωμοδότηση για την επανίδρυση μονάδας λόγω αυξημένου κινδύνου βάσει προηγούμενων περιστατικών μαζικής θνησιμότητας ψαριών στην ίδια τοποθεσία.

Ένα ιδιαίτερα επίκαιρο περιστατικό, το οποίο έλαβε χώρα μόλις λίγες ημέρες πριν, αναδεικνύει την μη συμμόρφωση των ιχθυοκαλλιεργειών με τις περιβαλλοντικές επιταγές. Ειδικότερα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ξαναζωντανεύοντας τον Αμβρακικό» η iSea διοργάνωσε δράσεις αποκατάστασης απομακρύνοντας Εγκαταλειμμένο Αλιευτικό Εξοπλισμό. Στη μελέτη σκοπιμότητας που προηγήθηκε για τον εντοπισμό περιοχών και σημείων συσσώρευσης εγκαταλελειμμένου εξοπλισμού, και περιλάμβανε μεταξύ άλλων έρευνες πεδίου, είχε εντοπισθεί εγκαταλελειμμένος εξοπλισμός από ιχθυοκαλλιέργειες, όπως κλωβοί, ρεμέτζα και αλυσίδες, τον οποίο η iSea σχεδίαζε να απομακρύνει. Μόλις το πρόγραμμα των δράσεων αποκατάστασης μέσα από υποβρύχιους και παράκτιους καθαρισμούς γνωστοποιήθηκε στο ευρύ κοινό, όλως αιφνιδίως ο εξοπλισμός αυτός που από καιρό είχε εγκαταλειφθεί και παρέμενε στον βυθό ή είχε ξεβραστεί στις ακτές του Αμβρακικού, εξαφανίστηκε. Προφανώς και η ανάγκη σεβασμού του θαλάσσιου περιβάλλοντος με την μη σκόπιμη εγκατάλειψη εξοπλισμού δεν πρέπει να τίθεται σε αναστολή, και να διενεργείται μόνο όταν αναλαμβάνουν δράση οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος αντανακλά την ανάγκη σεβασμού ενός δικαίωματος αλληλεγγύης, καθώς μέσω αυτού προστατεύεται ένα αγαθό και για τις επόμενες γενιές.

Την ίδια στιγμή παρά τις αναγνωρισμένες αρνητικές κι επιζήμιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ιχθυοκαλλιέργειας³ και παρά τη μη συμμόρφωση σε αρκετές περιπτώσεις των υφιστάμενων μονάδων με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, παρατηρείται μία τάση εντατικοποίησης και επέκτασης των μονάδων, όπως αυτή αποτυπώνεται στην επικαιροποιημένη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για τον καθορισμό και την οριοθέτηση της Περιοχής Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στην περιοχή του Αμβρακικού Κόλπου. Πιο συγκεκριμένα, η νέα μελέτη της ΠΟΑΥ προβλέπει αύξηση της παραγωγής κατά 105%, από 4.108 τόνους σε 8.430 τόνους, και αύξηση της έκτασης κατά 113%, από 393,8 στρέμματα σε 840 στρέμματα.⁴

Επομένως ένα επιβαρυμένο και ημίκλειστο οικοσύστημα, όπως αυτό του Αμβρακικού, με εκτεταμένες ανοξίες λόγω αυξημένου οργανικού υλικού που τα τελευταία 30 χρόνια αυξάνονται και επεκτείνονται, καταλήγει να κινδυνεύει ακόμη περισσότερο ενόψει των σχεδίων αναδιοργάνωσης κι επέκτασης των μονάδων εντατικής ιχθυοκαλλιέργειας με την επακόλουθη αύξηση της παραγωγής τους. Η τάση αυτή φαίνεται να παραβλέπει αφενός την αναγνωρισμένη οικολογική σημασία του Αμβρακικού κόλπου και αφετέρου την ήδη αυξημένη περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής.

Για ακόμη μια φορά, λοιπόν, τίθεται στο προσκήνιο η σύγκρουση μεταξύ της προστασίας του ευαίσθητου περιβάλλοντος (εν προκειμένω του Αμβρακικού) με την ανάπτυξη ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, όπως είναι η ιχθυοκαλλιέργεια.

Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε στάθμιση αυτών των δύο, δεν θα πρέπει να είναι δεδομένο ότι η προστασία τους περιβάλλοντος θα υποχωρεί. Αντιθέτως, θα πρέπει να υπενθυμίζεται η οικολογική αξία των προστατευόμενων περιοχών και η ανάγκη συμμόρφωσης των ιχθυοκαλλιεργειών με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές επιταγές και δεσμεύσεις.

Άλλωστε, Δήμοι, Τοπικοί Σύλλογοι και Περιβαλλοντικές Οργανώσεις έχουν υποστηρίξει τη σταδιακή απομάκρυνση των ιχθυοκαλλιεργειών από τον επιβαρυμένο Αμβρακικό Κόλπο. Ενώ, η ραγδαία ανάπτυξη και εντατικοποίηση της ιχθυοκαλλιέργειας ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά και τις υφιστάμενες παραγωγικές δραστηριότητες στον Αμβρακικό, όπως η παράκτια αλιεία και τα διβάρια, τα οποία μάλιστα προσιδιάζουν σε ένα περισσότερο βιώσιμο και αειφόρο μοντέλο ανάπτυξης ανθρωπογενών δραστηριοτήτων.

Μήπως τελικά στην τάση εντατικοποίησης και ανάπτυξης τoυ συστήματος των υδατοκαλλιεργειών, θα μπορούσε να αντιταχθεί η διασφάλιση της βιωσιμότητας του οικοσυστήματος;

Βρείτε τα αποτελέσματα της ανάλυσης τεκμηρίων για τις παράνομες δραστηριότητες που σχετίζονται με εγκαταστάσεις υδατοκαλλιέργειας στον Αμβρακικό Κόλπο

1.  ΚΥΑ 11989, ΦΕΚ 123/Δ/21.03.2008
2. Ramsar Sites Information Service. Amvrakikos Gulf. https://rsis.ramsar.org/ris/61
3. Tičina V, Katavić I and Grubišić L (2020) Marine Aquaculture Impacts on Marine Biota in Oligotrophic Environments of the Mediterranean Sea – A Review. Front. Mar. Sci. 7:217. doi: 10.3389/fmars.2020.00217. Naylor, R. L., Goldburg, R. J., Primavera, J. H., Kautsky, N., Beveridge, M. C. M., Clay, J., Folke, C., Lubchenco, J., Mooney, H., & Troell, M. (2000). Effects of aquaculture on world fish supplies. Nature, 405, 1017–1024. https://doi.org/10.1038/35016500.

4. Με βάση τα στοιχεία αυτά, σημειώνεται ότι 2.840 τόνοι αφορούν οστρακοειδή, ενώ 110 στρέμματα αντιστοιχούν σε περιοχές αγρανάπαυσης οστρακοειδών.

Το άρθρο Ξαναζωντανεύουμε τον Αμβρακικό περιορίζοντας τις αρνητικές επιπτώσεις των ιχθυοκαλλιεργειών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η Πόλη Ανάποδα απαιτεί από τη διοίκηση του Δήμου «να σταματήσει τώρα αυτή τη ντροπιαστική συνεργασία, για την οποία δεν υπήρξε καν απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου» και επιφυλάσσεται να θέσει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο της ερχόμενης Δευτέρας καλώντας «όσους και όσες αγωνίζονται εδώ και δυο δεκαετίες ενάντια στην Ελντοράντο να διαμαρτυρηθούν με κάθε δόκιμο τρόπο, μέσα κι έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο».

Τέλος, και αν φυσικά η διοίκηση επιμείνει, η δημοτική παράταξη κάνει δημόσια έκκληση στους δημότες και τις δημότισσες της πόλης μας, να «μην γίνουν συνεργοί σε αυτή την επιχείρηση πράσινου ξεπλύματος: το δενδρύλλιο, αξίας λίγων ευρώ, που θα πάρουν “δωρεάν” από την Ελντοράντο, αντιστοιχεί σε χιλιάδες δέντρα που έχουν κοπεί, σε χιλιάδες τόνους ρύπων που έχουν επιβαρύνει την περιοχή μας, σε μια πηγή που στέρεψε, σε έναν παραγωγό που έχασε τη γη και τη δουλειά του».

Aναλυτικά η ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης:

Σύμφωνα με ανακοίνωσή του, ο Δήμος Θεσσαλονίκης καλεί τους δημότες να πάρουν δωρεάν από τον ίδιο και να φυτέψουν δενδρύλλια σε ιδιωτικούς χώρους. Σε μια πόλη που πάσχει από τραγική έλλειψη πράσινου και δημόσιων χώρων, θα ήταν μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, αν από πίσω δεν κρυβόταν ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά -και οικονομικά- εγκλήματα στη Βόρεια Ελλάδα.

Ο χορηγός των δενδρυλλίων είναι η περίφημη Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές στις Σκουριές και όλη τη ΒΑ Χαλκιδική: πέντε χιλιάδες στρέμματα αποψιλωμένου δάσους, κατεστραμμένοι υδάτινοι πόροι, διαρροές επικίνδυνων αποβλήτων. Και δίπλα στην περιβαλλοντική, η οικονομική καταστροφή: η παραγωγική βάση της περιοχής διαλύεται, οι μελισσοκόμοι και οι γεωργοί αποχωρούν και τη θέση τους παίρνουν μεταφερμένοι, κακοπληρωμένοι εργάτες. Και όλα αυτά μέσω μιας αποικιοκρατικής σύμβασης, όπου -ως συνήθως- το ελληνικό δημόσιο χρεώνεται, ώστε να κερδοσκοπούν οι ιδιώτες.

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα, αφού η πόλη θυμάται: εδώ και δυο δεκαετίες, η επένδυση της Eldorado προκάλεσε το μεγαλύτερο ίσως περιβαλλοντικό κίνημα στη χώρα. Δεκάδες χιλιάδες Θεσσαλονικείς έχουν συμμετάσχει στις μεγάλες διαδηλώσεις και συναυλίες, έχουν πάει στις Σκουριές, έχουν έρθει αντιμέτωποι με κρατική και ιδιωτική καταστολή. Γι’ αυτό ακριβώς, η Ελληνικός Χρυσός επιχειρεί συνέχεια να χτίσει ένα -πλαστό- πράσινο προφίλ: από τη μία σέρνει στα δικαστήρια όποιον δημοσιογράφο τολμήσει να αποκαλύψει τα εγκλήματά της, και από την άλλη ταΐζει συστηματικά ΜΜΕ και σκορπά χρήματα σε «πράσινες χορηγίες».

Για μια ακόμα φορά, η διοίκηση Αγγελούδη διαλέγει την ίδια πλευρά της ιστορίας: με τα συμφέροντα, απέναντι στην κοινωνία. Για λίγες χιλιάδες ευρώ που θα στοιχίσουν τα δενδρύλλια, συμβάλει ενεργά στο πράσινο ξέπλυμα της εταιρείας. Είναι γνωστό ότι η πολιτική χορηγιών της διοίκησης Αγγελούδη δεν έχει κανένα όριο, κανένα ηθικό πλαίσιο. Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι όλοι οι σοβαροί οργανισμοί στον κόσμο που δέχονται χορηγίες, αναγνωρίζουν ότι αυτές προκαλούν εξαρτήσεις και έχουν τουλάχιστον μια σχετική πολιτική και ηθική, η οποία οριοθετεί το ποιος μπορεί να χορηγεί τι: δεν μπορείς για παράδειγμα να πάρεις χορηγία από μια πετρελαιοβιομηχανία για πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Ε, εδώ γίνεται κάτι πολύ χειρότερο.

Απαιτούμε από τη διοίκηση του Δήμου να σταματήσει τώρα αυτή τη ντροπιαστική συνεργασία, για την οποία δεν υπήρξε καν απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου. Επιφυλασσόμαστε να θέσουμε εμείς το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο της ερχόμενης Δευτέρας και καλούμε όσους και όσες αγωνίζονται εδώ και δυο δεκαετίες ενάντια στην Ελντοράντο να διαμαρτυρηθούν με κάθε δόκιμο τρόπο, μέσα κι έξω από το ΔΣ.

Και αν φυσικά η διοίκηση επιμείνει, κάνουμε δημόσια έκκληση στους δημότες και τις δημότισσες της πόλης μας, να μην γίνουν συνεργοί σε αυτή την επιχείρηση πράσινου ξεπλύματος: το δενδρύλλιο, αξίας λίγων ευρώ, που θα πάρουν «δωρεάν» από την Ελντοράντο, αντιστοιχεί σε χιλιάδες δέντρα που έχουν κοπεί, σε χιλιάδες τόνους ρύπων που έχουν επιβαρύνει την περιοχή μας, σε μια πηγή που στέρεψε, σε έναν παραγωγό που έχασε τη γη και τη δουλειά του.

Το άρθρο Για ξέπλυμα της «Ελληνικός Χρυσός» κατηγορεί η Πόλη Ανάποδα τον Δήμο Θεσσαλονίκης με αφορμή τη χορηγία δενδρυλλίων εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αρχή γίνεται με τη βιβλιοπαρουσίαση του συλλογικού τόμου “Οριακές Αντιστάσεις” (εκδόσεις Αντίποδες) που επιμελήθηκαν η Νέλλη Καμπούρη και η Όλγα Λαφαζάνη κι έλαβε χώρα στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστρ(ρι)ών στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα μετά την παρουσίαση, βρεθήκαμε με τις επιμελήτριες του τόμου στο γραφείο του Alterthess και πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την άφησαν οι παρουσιάσεις της προηγούμενης βραδιάς. Κομμάτια αυτής της συζήτησης που συχνά ξεφεύγουν από τις θεματικές του βιβλίου καθαυτές – αλλά βεβαίως εφορμούν από αυτές – μαζί με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις της εκδήλωσης συνθέτουν αυτό το επεισόδιο του bookbubble.

Ακούστε:

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Οριακές Αντιστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Εάν θα θέλαμε να βρούμε μια σκηνοθετική επιρροή στο αταξινόμητο, γήινα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν που εικονοποιεί μπροστά στα μάτια των αιφνιδιασμένων θεατών ο Λάξε, ίσως αυτός να ήταν ο σπουδαίος Καναδός Ντενί Βιλνέβ, τόσο στο ύστερο έργο του με τις απόκοσμες, blockbuster παραγωγές (Blade Runner 2049, Dune), όσο και στις πιο εσωτερικές, σπαρακτικές καταθέσεις που τον καθιέρωσαν ως μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου (Incendies, Prisoners).

Αρχής γενομένης από τον τίτλο, η αραβική λέξη «Sirat» παραπέμπει στην ισλαμική εσχατολογική θεολογία (ή, ακριβέστερα, κοσμολογία) και ορίζει τη στενή γέφυρα που ενώνει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Η εν λόγω γέφυρα περιγράφεται πολύ παραστατικά ως πιο λεπτή από τρίχα μαλλιών, αλλά πιο κοφτερή από ξίφος. Σε μεταφορικό context, συμβολίζει το σωστό μονοπάτι που καλείται να διασχίσει ο ηθικά ενάρετος άνθρωπος για τη σωτηρία της ψυχής του.

Το Sirat διαδραματίζεται στις εσχατιές της ερήμου, στα σύνορα του Μαρόκου και της Μαυριτανίας, και, μολονότι, (συγ)κινείται και (εκ)τυλίγεται σε «εξωτικό» (με τα μέτρα και τα σταθμά του δυτικοκεντρικού βλέμματος) περιβάλλον, πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο την παρακμή της Δύσης όχι μόνο ως γεωγραφικής περιοχής αλλά και ως κοσμοθεωρητικής οντότητας, άρα, τρόπον τινά, το απογυμνωμένο τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε ή όπως νομίζαμε και θέλαμε μέχρι τούδε να τον ξέρουμε.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η ταινία συνομιλεί, αρχικά με ακατάσχετο θόρυβο, έπειτα με συνωμοτικό ψίθυρο και, στο φινάλε, με μια έρημη σιωπή, με την ίδια την κρίση της αφήγησης, η οποία έχει συντελεσθεί μετά το ανεπίστρεπτο τέλος της -θρησκευτικής και εκκοσμικευμένης- μεταφυσικής. Η κρίση της αφήγησης ως απώλεια ενός προκατασκευασμένου, τακτοποιημένου νοήματος για τον εαυτό μας μες στον κόσμο διαπερνά κάθε ενσταντανέ δράσης ή/και αδράνειας των (αντι)ηρώων. Ταυτόχρονα, οι (αντι)ήρωες αποζητούν έναν συνδετικό κρίκο, ένα σημείο αναφοράς, καθώς ναι μεν τα δόγματα, οι ιδεολογίες κ.λπ. εξέπεσαν προ πολλού από το αυτοαναφορικό βάθρο τους, αλλά οι αποδεσμευμένοι εαυτοί γυρνάνε πια στα χαμένα, σε μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη τροχιά -παρά την υπόσχεση ξέφρενης επιτάχυνσης- ατάκτως ερριμένων ηλεκτρονίων. Η απουσία μεγάλων αφηγήσεων για το παρόν και η έλλειψη φαντασίας για το μέλλον μας εξοικειώνουν, εξάλλου, με τις μηδαμινές προσδοκίες στις διαπροσωπικές και κοινωνικοπολιτικές μας σχέσεις (από δω και στο εξής, διασυνδέσεις).

Από αυτήν ακριβώς τη λούπα των θρυμματισμένων αφηγήσεων και των ματαιωμένων προσδοκιών προσπαθούν να ξεφύγουν οι «ήρωες» του Sirat, οι ερασιτέχνες ρεϊβάδες και ο επαγγελματίας Σέρχι Λόπεθ, ο οποίος υποδύεται με φυσικότητα ανθρώπου της διπλανής πόρτας τον πατέρα που αναζητά από πάρτι σε πάρτι τη χαμένη κόρη του. Και θέλουν να ξεφύγουν εδώ και τώρα με τα δικά τους -γνώριμα και ανοίκεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά- μέσα, δηλαδή την περιπλάνηση, το ταξίδι, την αέναη δίνη μες στους σιδερένιους τροχούς της Ιστορίας.

Απέναντί τους έχουν τα πιο μυθικά και πρακτικά αδάμαστα εμπόδια. Την –τόσο κακοποιημένη από τον άνθρωπο- φύση και τον –τόσο υποτιμημένο από τους «προφήτες» της τεχνοολιγαρχίας- φυσικό νόμο του Νεύτωνα για τη βαρύτητα, την παγκόσμια έλξη των σωμάτων. Σε αυτό, λοιπόν, το άγονο υπέδαφος λαμβάνει χώρα μια hardrock, ολοένα και πιο mutαρισμένη τραγωδία, όπου το σοκ αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο «χορηγούμενο» σε ισχυρές δοσολογίες που είναι εξαιρετικά πιθανόν να επιφέρουν δυσανεξία στο «μέσο» θεατή. Από τη μια πλευρά, ο Λάξε «ξεσκεπάζει» το δικαίωμα μη ενόχλησης του «μέσου» ανθρώπου, αλλά και την ίδια την ασάφεια, απροσδιοριστία και κενότητα της –τόσο βολικής για τις ελίτ- ιδέας της «μεσότητας». Από την άλλη, και στο σημείο αυτό είναι που εντοπίζω το ελάττωμα της -αιφνίδιας και overdose χορηγούμενης- σοκαριστικής οδύνης, μας κόβει την ανάσα και δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο να ανιχνεύσουμε πίσω από τις γραμμές τη σαφώς πιο σύνθετη μίξη μεταξύ του τυχαίου και του εμπρόθετου παράγοντα Χ στην ανθρώπινη συνθήκη ακόμα και μες στους πιο απάνθρωπους καιρούς.

Στον βαθύτερο πυρήνα του, το Sirat αναζητά ενδεχομενικές διαύλους του «μαζί» σε μια διαρρηγμένη κοινότητα αποξενωμένων εαυτών και διασυνδεδεμένων μόνων. Έτσι, (δια)πραγματεύεται με ένα ολοκαινούριο βλέμμα δυο (από αρχαιοτάτων χρόνων) -ιδρυτικές της κοινωνίας- έννοιες, ιδέες, θεσμούς, αυταξίες: την οικογένεια και το πλήθος.

Η μεν οικογένεια δεν εκλαμβάνεται ως μια αφηρημένη, πατριαρχικά δομημένη και πατροπαράδοτη αξία, η οποία είναι φτιαγμένη από τη «μάνα» της και καταδικασμένη να απηχεί εις το διηνεκές την καρδιά της συντηρητικής προσδοκίας «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» αποζητώντας για την πάρτη της «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» δεν πα να καίγεται ο κόσμος γύρω της. Στην εναγώνια προσπάθεια του πατέρα να βρει τη χαμένη κόρη του, με τον γιο σε θέση συνοδηγού, η οικογένεια αναπαρίσταται ως ένα χειροπιαστό βίωμα, μια περιδίνηση σκέψεων, συναισθημάτων, προσεκτικά επιλεγμένων λέξεων και –αμελώς ή επιμελώς- ανέγγιχτων σιωπών. Το κουκούλι του «οίκου» σπάει και πυροδοτεί ένα αγχώδες roadtrip στο «σαλόνι» ενός τζιπ τεθωρακισμένου από το νοιάξιμο, μεταχειρισμένου απ’ τη φθορά του χρόνου, ενός ανθρωπόμορφου θηρίου της ασφάλτου, της πέτρας και του χώματος που μπορεί να σκαρφαλώνει απόκρημνους λόφους, να διασχίζει λασπώδεις βάλτους, να πλοηγεί και να πλοηγείται καταμεσής του χάους, να διαλύεται με λυμένο το χειρόφρενο εις τα εξ ων συνετέθη.

Το δε πλήθος δεν μπορεί παρά να είναι άμορφο, ασύντακτο, διάσπαρτο, αλλά, την ίδια στιγμή, είναι και το μόνο που έχει τη δυναμική να φτιάξει κοινότητα, δήμο, λαό, κόσμο. Εν προκειμένω, παίρνει σάρκα και οστά από «μη κανονικά» πρόσωπα, outsiders που παλεύουν όπως-όπως να τα βγάλουν πέρα και να σκαλίσουν τις ρωγμές στις παρυφές μιας κοινωνίας κλεισμένης στο καβούκι της. Αποκτούν «με το καλημέρα», ήδη από την εναρκτήρια σεκάνς, όνομα, ταυτότητα, υπόσταση, συγκροτώντας ατάκτως μια rave κοινότητα, αφιερώνοντας αυτοσχέδιες χορευτικές σπονδές στον εκπίπτοντα Θεό-φτωχοδιάβολο της απόλαυσης. Παρά τη φρίκη ή εξαιτίας της φρίκης, τα «φρικιά» έχουν κυοφορήσει ένα «μαζί», το έσχατο μετερίζι πριν την οριστική και αμετάκλητη απώλεια ανθρωπιάς που συντελείται σε ένα σύμπαν ανεπούλωτα τραυματισμένο από -αυτόκλητους και ετερόνομους- Μεσσίες.

Αυτό το «μαζί», εξάλλου, είναι που αφήνει μια ανεπαίσθητη μεν, υποδόρια αναζωογονητική δε επίγευση στον ουρανίσκο. Εκεί, λοιπόν, που ο σκηνοθέτης μας έχει σύρει στα απόλυτα επίπεδα απόγνωσης με τα μάλλον αχρείαστα απανωτά σοκ στα οποία μας έχει εκθέσει, η τελευταία πράξη-βουβή δήλωση μας προ(σ)καλεί να επιβιβαστούμε και να κυλίσουμε με τη ροή του ανθρώπινου καραβανιού. Η ταπεινή, κατορθωτή με συνεργατικό τρόπο, εξιλέωση είχε, ασφαλώς, ένα πολύ ακριβό τίμημα, την πτώση με τα μούτρα στην αχανή επικράτεια της οδύνης, στο επισφαλές, εύθραυστο σημείο καμπής και τομής ανάμεσα στις ιστορίες μας και την Ιστορία. Υπό αυτό το πρίσμα, το μονοπάτι από την Κόλαση στον Παράδεισο δεν είναι ούτε μονόδρομο ούτε αμφίδρομο, χαράζει απλώς και μόνο πάνω στον κατασκισμένο χάρτη τις εξόδους διαφυγής που μας επιτρέπουν να ρίχνουμε τα ψιχουλάκια μας για να μη χαθούμε μες στα στενοσόκακα αδιέξοδα του απομαγευμένου κόσμου.

Εν κατακλείδι, το Sirat υφαίνει αριστοτεχνικά τα αξεδιάλυτα νήματα ανάμεσα στην προσωπική/οικογενειακή τραγωδία, τη συλλογική/κοινωνική αντίσταση-τριπαρισμένη διαφυγή και το (γεω)πολιτικό εμφύλιο τραύμα, το οποίο καθίσταται εξαγώγιμο «προϊόν» σε οικουμενική κλίμακα. Βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν το αφήνεις πίσω σου, καταχωνιασμένο στους τίτλους τέλους, αλλά το κουβαλάς ως φορτίο μέσα σου, σαν να μεταφέρεις ως «μέσος» Σίσυφος στους κυρτούς σου ώμους ένα τεράστιο ηχείο με ενισχυτή καταμεσής της ερήμου. Νιώθεις μέχρι το μεδούλι στο πετσί σου ότι οι οάσεις που σου υποσχέθηκαν ήταν τελικά οφθαλμαπάτες, αλλά έχεις τουλάχιστον πιστέψει ότι κάπου εκεί έξω μπορεί και να υπάρχουν ακόμα οάσεις ή μπορεί να τις εφεύρεις και να ξεδιψάσεις κάποιο καυτό μεσημέρι με τους παλιούς και καινούριους σου συνοδοιπόρους.

Ο Θωμάς Ψήμμας είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας του Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Το άρθρο Sirat: Καταμεσής της ερήμου. Του Θωμά Ψήμμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, στο περιοδικό «Ο Ρώσος Αγγελιοφόρος», ο Τουργκένιεφ δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα στο οποίο ο τύπος του μηδενιστή (η λέξη κάνει την εμφάνισή της εδώ), που ενσαρκώνεται από τον πρωταγωνιστή Μπαζάροφ, ορίζεται ως εξής: «Ένας μηδενιστής είναι ένας άνθρωπος που δεν υποκλίνεται σε καμία εξουσία, που δεν πιστεύει σε κανένα δόγμα, όσο σεβασμό κι αν απολαμβάνει αυτό το δόγμα».

Στους «Δαιμονισμένους», που εκδόθηκε το 1873, ο Ντοστογιέφσκι αποφασίζει να αντιμετωπίσει το μείζον πρόβλημα της εποχής, τον μηδενισμό, ιδιαίτερα μέσα από τη μορφή του Κιρίλωφ. Από τη μηδενιστική άρνηση της ύπαρξης του Θεού, ο Κιρίλωφ οδηγείται σε ένα ριζοσπαστικό συμπέρασμα, το οποίο, μέσα στην απολυτότητά του συνταράσσει το είναι του.

«Αν δεν υπάρχει Θεός», δηλώνει, «τότε εγώ είμαι ο Θεός. […] Αν ο Θεός υπάρχει, όλη η βούληση είναι δική του και εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω από τη βούλησή του. Αν δεν υπάρχει, όλη η βούληση είναι δική μου και είμαι αναγκασμένος να διεκδικήσω την ελεύθερη βούλησή μου… Είμαι υποχρεωμένος να αυτοπυροβοληθώ επειδή η πληρέστερη έκφραση της ελεύθερης βούλησής μου είναι να αυτοχειριαστώ … Για μένα, δεν υπάρχει υψηλότερη ιδέα από το ότι ο Θεός δεν υπάρχει… ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να επινοήσει τον Θεό για να ζήσει χωρίς να αυτοκτονήσει και αυτό είναι το νόημα όλης της ιστορίας του κόσμου μέχρι σήμερα. Μόνο εγώ, για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία,  δεν θέλησα να επινοήσω (έναν) Θεό».

Καθώς στοχάζεται πάνω σε αυτές τις σελίδες, ο Νίτσε αντιλαμβάνεται τον θάνατο του Θεού ως το θεμελιώδες γεγονός της νεωτερικότητας: «Το μεγαλύτερο πρόσφατο γεγονός – ότι “ο Θεός πέθανε”, ότι η πίστη στον χριστιανικό Θεό έχει γίνει απαράδεκτη – αρχίζει ήδη να ρίχνει τις πρώτες σκιές του πάνω στην Ευρώπη. […] Αλλά στην ουσία, μπορεί να πει κανείς ότι το ίδιο το γεγονός είναι πολύ μεγάλο, πολύ μακρινό, πολύ ξένο για την αντιληπτική ικανότητα της πλειονότητας των ανθρώπων, ακόμα και για μια απλή ανακοίνωση αυτής της είδησης, ότι ο θεός πέθανε».

Τόσο για τον Νίτσε όσο και για τον Ντοστογιέφσκι, ο θάνατος του Θεού και η έλευση του μηδενισμού σήμαιναν κάτι τόσο τρομερό που οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν ποτέ να το δεχτούν χωρίς να αμφισβητήσουν εκ βάθρων την ίδια τους την ύπαρξη. Για μια φορά, ο Νίτσε και ο Ντοστογιέφσκι δεν αποδείχτηκαν καλοί προφήτες.

Ο μηδενισμός έχει γίνει η φυσιολογική κατάσταση της ανθρωπότητας, αλλά, σε αντίθεση με τον Κιρίλωφ, ο μέσος άνθρωπος φαίνεται σήμερα να συνυπάρχει με τον θάνατο του Θεού και τον μηδενισμό χωρίς να υποφέρει ούτε να προβληματίζεται, κυριολεκτικά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Με αυτόν τον επίπεδο και αδιάφορο μηδενισμό έχουμε να κάνουμε, αυτό το φυσιολογικό και καθημερινό τίποτα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε.

Και αν, όπως πρότεινε ο ίδιος ο Νίτσε, ο πλήρης μηδενισμός, όταν γίνεται κατανοητός ως τέτοιος, είναι η μεγάλη ευκαιρία της ανθρωπότητας να ξεφύγει από το θανατηφόρο πεπρωμένο της — αν, όπως πίστευε ο Μπένγιαμιν, ο μηδενισμός μπορεί να γίνει η μέθοδος μιας νέας πολιτικής — τότε το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι:

«Γιατί δεν αδράξαμε αυτή η ευκαιρία; Τι μας εμπόδισε να βασίσουμε πραγματικά την υπόθεσή μας στο τίποτα και, αντί να την μετατρέψουμε σε φυσιολογική μας συνθήκη, να βρούμε σε αυτήν μια διέξοδο από τη μοίρα της Δύσης;»

πηγή:

Dacci oggi il nostro nulla quotidiano

Το άρθρο Το τίποτα ἡμῶν τό ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Του Giorgio Agamben εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

θα μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας».

__________

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η πολιτική μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ενώ οι παγετώνες καταρρέουν στις κοιλάδες, τα δάση καίγονται στη βόρεια Αλγερία και ο καπνός γεμίζει τις καλύβες και τα νοσοκομεία στο νησί Καλιμαντάν.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από τη στιγμή που ο μεταλλαγμένος νους είναι ανίκανος να δώσει προσοχή για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα.

Οι μεγάλες τάσεις αυτού του αιώνα είναι ανεξέλεγκτες. Ο σύγχρονος φασισμός αποτελεί μια έκρηξη παράνοιας της λευκής πλειοψηφίας, η οποία είναι τρομοκρατημένη από την επέλαση της αποκάλυψης που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός.

Κι όμως, γνωρίζουμε ότι στο σύμπαν του αναπόφευκτου, το φτερούγισμα μιας πεταλούδας μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες διαδικασίες που στέλνουν το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

Επομένως, πρέπει να δώσουμε προσοχή (για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα) στο γεγονός ότι το 2027 θα υπάρξουν τέσσερις εκλογές στη βόρεια Μεσόγειο: στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ιταλία.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ επιστροφή στη δημοκρατία που κάποτε γνωρίσαμε, επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μια καταστροφή που δεν είναι πολιτική, αλλά ανθρωπολογική και γνωστική.

Αλλά από την παραφροσύνη μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης που είναι ανίκανη να διαχειριστεί την  καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναδύεται η προοπτική του πολέμου. Ο επανεξοπλισμός προετοιμάζει τον πόλεμο· είναι μέρος του.

Η δεξιά θα κερδίσει τις εκλογές στις τέσσερις χώρες της Βόρειας Μεσογείου; Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις.

Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι η υπάρχουσα αριστερά μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της ρατσιστικής υστερίας; Πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την εθνικιστικο-φιλελεύθερη επίθεση θα ανατρέψουν τον συσχετισμό δυνάμεων;

Μόνο ένα αντιπολεμικό μέτωπο μπορεί να το κάνει αυτό.

Μόνο ένα κίνημα λιποταξίας από την παραφροσύνη του επανεξοπλισμού και από τον πόλεμο μπορεί να είναι το φτερούγισμα της πεταλούδας – το απρόβλεπτο που στέλνει το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

__________

Effimera / Autistici Inventati – υπό τα πυρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αντιφασισμού.

Ένα καυτό απόγευμα, στις 26 Αυγούστου 2026, με καύσωνα, πλημμύρες, κλιμάκωση των συγκρούσεων στα διάφορα μέτωπα του πολέμου,  σε αυτό το ήδη αρκετά δυστοπικό πλαίσιο, στις 16:30 προστίθεται ένα μήνυμα στο X από τον επίσημο λογαριασμό του Μάρκο Ρούμπιο, του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ.  Με αυτό το μήνυμα ανακοινώνεται ότι η ιταλική ομάδα ψηφιακών ακτιβιστών «Autistici/inventati» έχει συμπεριληφθεί από το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και επομένως θα υποβληθεί σε οικονομικές κυρώσεις από τις 25 Σεπτεμβρίου.

Η Effimera** γνωρίζει προ πολλού την συλλογικότητα A/I. Η δική μας λίστα αλληλογραφίας φιλοξενείται στους διακομιστές τους εδώ και χρόνια και έχουμε μοιραστεί μαζί τους αμέτρητους προβληματισμούς και πολιτικούς αγώνες.

Η Mayday, San Precario, Serpica Naro δεν θα είχαν ποτέ σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο χωρίς την εμπειρία των χάκερ που εκείνα τα χρόνια συνέλαβαν και υλοποίησαν τη διάδοση δωρεάν, αυτόνομων εργαλείων για όλες-όλους και τα οποία η Autistici/inventati υποστήριξε και προώθησε από την αρχή της δημιουργίας  της…

https://effimera.org/il–collettivo–digitale–autistici–inventati–nella–lista–usa–dei–terroristi–globali–di–effimera/

__________

Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Matteo Pasquinelli και άλλα 1.891 άτομα, συμμετείχα στις δραστηριότητες μιας λίστας που ονομαζόταν Rekombinant.

Φιλοσοφία, μεταδομισμός, κοινωνικές συγκρούσεις, ακτιβισμός των μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακή τέχνη, λιμπιντική οικονομία και ψυχοπαθολογίες του δυτικού καπιταλισμού—αυτά ήταν μερικά από τα θέματα που πραγματεύτηκε η λίστα.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη στους Autistici Inventati καταφέραμε να δημιουργήσουμε την Rekombinant.

Σήμερα, μια συμμορία μαφιόζων, αδαών ρατσιστών, διώκει τη συλλογικότητα και την αυτοδιαχειριζόμενη πλατφόρμα, στο πλαίσιο ενός πολέμου κατά του αντιφασισμού—ενός πολέμου που δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε φασιστοειδή, καθώς αυτό θα αποτελούσε ταυτολογία.

__________

Ε, ναι, έχει δίκιο ο Marco Rubio, ο καημένος.

Είμαστε κομμάτι μιας αντιφασιστικής, αντιρατσιστικής και κομμουνιστικής Διεθνούς.

Αυτό το βιβλίο: Breaking the Frontiers. Debates in Marxist Theory Today, που συγκεντρώνει τα δοκίμια είκοσι σύγχρονων μαρξιστών, με την επιμέλεια των John Holloway και Sun Liang, είναι η απόδειξη.

https://darajapress.com/publication/breaking-the-frontiers/

*Το ρήμα sbellicarsi αντιστοιχεί στα ελληνικά με τη φράση: «μου λύνεται ο αφαλός από τα γέλια». Σημαίνει, επίσης, ξεκαρδίζομαι, γελάω μέχρι δακρύων, σκάω στα γέλια, γελάω με την ψυχή μου, κρατάω την κοιλιά μου, κ.λπ

Το «Sbellichiamoci!» στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο σε ένα εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα (από τη λέξη bellico = πολεμικός, με το στερητικό s-), όπου Sbellichiamoci! σημαίνει «Ας αποβάλουμε τον πόλεμο από το μυαλό μας!» (με τη σημασία του «χτίζουμε την ειρήνη»). Είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αγωγής του πολίτη αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για την οικοδόμηση της ειρήνης, της μη βίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοιχτό σε σχολεία όλων των βαθμίδων.

** http://effimera.org/

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Sbellichiamoci. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το ελληνικό κράτος, ακόμα πριν θεσπίσει το γενικό πλαίσιο θαλάσσιας χωροταξίας, έσπευσε με την υπ’ αριθμ. 31722/4.11.2011 απόφαση της Επιτροπής Συντονισμού της Κυβερνητικής Πολιτικής στον τομέα του χωροταξικού σχεδιασμού και της αειφόρου ανάπτυξης¹ να ορίσει ένα πλαίσιο χωροταξίας για τις υδατοκαλλιέργειες, δημιουργώντας ζητήματα πιθανής σύγκρουσης διατάξεων και ανακολουθιών με το γενικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό που επρόκειτο να θεσμοθετηθεί μελλοντικά και ήδη προβλέφθηκε, έστω και υπό πίεση με την υπ’ αριθμ. 6 ΠΥΣ της 17/4/2025², βάζοντας έτσι η ελληνική πολιτεία για άλλη μια φορά το κάρο μπροστά απ’ το άλογο.

Με την υπό συνθήκες πίεσης της τότε κυβέρνησης που επρόκειτο πολύ άμεσα να αντικατασταθεί, πρωτοβουλία να δημιουργηθεί το πλαίσιο οριοθέτησης και αδειοδότησης βιομηχανικού τύπου περιοχών παραγωγής προϊόντων κυρίως ιχθυοκαλλιέργειας ξεκινούσε καθυστερημένα και με φανερή ανεπάρκεια μια ακόμα προσπάθεια να ιδρυθεί και να αδειοδοτηθεί με προχειρότητα και χωρίς συνολικό θαλάσσιο χωροταξικό μία δραστηριότητα που θα γιγάντωνε τις έως τότε υπάρχουσες μορφές υδατοκαλλιεργειών. Και τούτο διότι  επιτρέποντας την αύξηση των περιοχών υδατοκαλλιεργειών κατά 24 φορές (από 9.000 στρέμματα σε 240.000 στρέμματα)³ , οι μικρές μονάδες θα μετατρέπονταν σε μεγάλες, συγκεντρωμένες επιφάνειες μαζικής εγκατάστασης και λειτουργίας ιχθυοκλωβών, εκτοξεύοντας όχι μόνο την παραγωγή αλλά και τις περιβαλλοντικές δυσμενείς επιπτώσεις απ’ αυτήν τη γιγαντωμένη παραγωγή, οδηγώντας σε υποβάθμιση του τοπικού θαλασσίου περιβάλλοντος, τόσο απ’τη συνεπαγόμενη μεγάλη κατάληψη θαλασσίου υδάτινου όγκου για εκμετάλλευση, όσο και απ’τα παραγόμενα απ’ τους χιλιάδες ανατρεφόμενους ιχθύες απόβλητα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς τον βενθικό αντίκτυπο τόσο μεγάλων εκτάσεων παραγωγής απ’ τα παραγόμενα απόβλητα των εκμεταλλεύσιμων μαζικά θαλασσίων ειδών, τη χρήση πλαστικών και μικροπλαστικών που καταλήγουν στο θαλάσσιο περιβάλλον απ΄ την υδατοκαλλιέργεια και τα οποία πρόκειται να φτάσουν 336.530 τόνους/ανά έτος υπό το καθεστώς των ΠΟΑΥ⁴, αλλά και το σημαντικό στοιχείο της αλίευσης μαζικά ιχθύων ανοιχτής θάλασσας προκειμένου να τραφούν οι ιχθύες των υδατοκαλλιεργειών σε τέτοιο βαθμό που τα 15 εκατομμύρια αλιευμάτων ετησίως από τα 90 να καταλήγουν τροφή σε ιχθύες που εκτρέφονται σε θαλάσσιες μονάδες παραγωγής, ενώ για ένα κιλό ψάρι ιχθυοτροφείου απαιτείται ως τροφή, 1,2 κιλά αλιεύματος⁵ .

Πέραν όμως των οξυμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων που μοιραία θα δημιουργήσουν οι γιγαντωμένες μονάδες παραγωγής – στο βαθμό που οι ΠΟΑΥ προβλέπουν τη γειτνίαση στην ίδια περιοχή παραγωγής διαφορετικών μονάδων/εταιρειών – το τρωτό τους σημείο βρίσκεται στην ίδια την ίδρυσή τους. Κι ενώ λοιπόν,  ο σχετικός χωροταξικός σχεδιασμός, ως κατ’επίφαση «συμμάζεμα» των άναρχα ιδρυθέντων ως τότε μονάδων υδατοκαλλιέργειας στη θαλάσσια επικράτεια (ΠΑΣΜ) προέβλεψε ως χρονικό όριο για την υποβολή αίτησης ίδρυσης των ΠΟΑΥ τα 3 έτη απ΄τη δημοσίευσή του⁶ συνεχίζει να είναι σε ισχύ έως και σήμερα⁷ , με αποτέλεσμα, μία μεταβατική κατάσταση να παγιοποιείται, τόσο σε βάρος του περιβάλλοντος, όσο και της νομοθετικής αξιοπιστίας και της εθνικής οικονομίας. Ή για να το πούμε αλλιώς, η κυβέρνηση σύρεται πίσω απ΄ τις εταιρείες, αδιαφορώντας έτσι το σκοπό της ίδρυσης των ΠΟΑΥ, δηλαδή την ανάγκη για άμεση και ασφαλή μετάβαση στη νέα μορφή λειτουργίας των οργανωμένων πια χωροταξικά υδατοκαλλιεργειών. Άλλωστε, μία προσωρινή ρύθμιση, με χρονικό απώτατο σημείο 3 ετών και χαρακτήρα μεταβατικό καθίσταται μονιμότερη και παγιώνεται ως κανόνας παραβιάζοντας κατάφορα τόσο τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή του κράτους δικαίου, όσο και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, όπως σχετικά απεφάνθη το ΣτΕ με την υπ’αριθμ. 1694/2025 απόφαση.

Tα παραπάνω είναι αποκαλυπτικά τόσο της ανικανότητας της διοίκησης να εφαρμόσει έγκαιρα μια πολιτική, όσο όμως και της ανετοιμότητας των ενδιαφερομένων εταιρειών να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που τους ζητάει η κεντρική διοίκηση, αφού απ’ τις 25 προβλεπόμενες για ίδρυση ΠΟΑΥ μόλις οι 7 έχουν θεσμοθετηθεί⁸ , ενώ οι υπόλοιπες φαίνεται να τελούν επί έτη στις καλένδες, κυρίως λόγω εσωτερικών παθογενειών, σχετιζομένων με τις Στρατηγικές Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), αλλά και το απαρχαιωμένο πια, ειδικό χωροταξικό για τις Ιχθυοκαλλιέργειες, το οποίο, εν καιρώ αστραπιαίων ταχυτήτων και νέων επιστημονικών δεδομένων κι ως προς την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της στην κλειστή, όλο και περισσότερο θερμαινόμενη θάλασσα της Μεσογείου, μετράει ήδη 15 χρόνια ζωής, φαίνεται γερασμένο και ανεπίκαιρο να καλύψει τις νέες περιβαλλοντικές και διατροφικές προκλήσεις.

Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε εδώ στις ΣΜΠΕ, οι οποίες, φαίνεται να παρακωλύουν σε κάποιες περιπτώσεις την εξέλιξη των ΠΟΑΥ, όπως επισημάνθηκε παραπάνω. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τη ΣΜΠΕ για την ΠΟΑΥ Πόρου, η οποία άνοιξε το χορό των απορρίψεων απ΄το ΚΕΣΥΠΟΘΑ⁹ , το οποίο με τη σειρά του έκρινε αυτήν παρωχημένη κι ανεπίκαιρη, άρα ανίκανη να προστατέψει αυτό, για το οποίο προβλέφθηκε ως υποχρέωση, το φυσικό περιβάλλον¹⁰ . Μάλιστα, παραθέτει η γνωμοδότηση του ΚΕΥΣΠΟΘΑ ότι η επίμαχη ΣΜΠΕ είναι τουλάχιστον 15ετίας για μια αδειοδότηση που επιχειρείται να αποκτηθεί σήμερα, ενώ επισημαίνεται η ανικανότητα της ΣΜΠΕ για την ΠΟΑΥ Πόρου να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του οικοσυστήματος. Άλλωστε και στην ΠΟΑΥ Λάρυμνας – Αταλάντης αναδείχθηκαν οι πλημμέλειες της σχετικής ΣΜΠΕ, η οποία ως σήμερα δεν έχει επιτρέψει την ίδρυση της ΠΟΑΥ. Με σχετικό έγγραφό της η Διεύθυνση Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης (ΔΙΠΑ) του ΥΠΕΝ ζητάει απ΄το φορέα διαχείρισης της εν λόγω υπό ίδρυση ΠΟΑΥ να αναθεωρήσει/επανασυντάξει τη ΣΜΠΕ, στο βαθμό που δεν αρκεί ως έχει, για να ελεγχθεί και να εκτιμηθεί ως προς τις προβλεπόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ΠΟΑΥ, δείχνοντας έτσι την κακή σύνθεση της ΣΜΠΕ, η οποία σίγουρα χωλαίνει – σύμφωνα πάντα με τη ΔΙΠΑ – ως προς τη μη πραγματική απεικόνιση των συνεπειών στον Οπούντιο Κόλπο, ο οποίος ήδη έχει εμφανίσει φαινόμενα ευτροφισμού, αλλά και τη μη λήψη υπ΄όψιν της ήδη επιβεβαρυμένης κατάστασης στο βόρειο Ευβοϊκό απ’ την πολυετή λειτουργία μονάδων ιχθυοκαλλιεργειών. Ενδεικτικό της προβληματικής κατάστασης των ΣΜΠΕ και του σχεδιασμού των ΠΟΑΥ είναι και το γεγονός ότι ένα χρόνο αργότερα, την 10/4/2024, το ΥΠΕΝ επανέρχεται στη ΠΟΑΥ Λάρυμνας – Αταλάντης, απευθύνοντας εκ νέου έγγραφο στο φορέα διαχείρισης, ζητώντας επιτέλους να προσαρμόσει τη ΣΜΠΕ στα πραγματικά περιβαλλοντικά δεδομένα της περιοχής, λαμβάνοντας υπ’όψιν νέες ποιοτικές μετρήσεις που πρέπει να γίνουν στην περιοχή, αλλά και την κλιματική αλλαγή, σε συνδυασμό με την ανάλυση τρωτότητας, με τις παραμέτρους της μεταβολής της θερμοκρασίας, της αλλαγής της στάθμης της στάθμευσης, τα φαινόμενα πλημμυρών κλπ συμπεριλαμβανόμενες.

Φαίνεται λοιπόν ότι η αδυναμία της διοίκησης να εφαρμόσει όσα πρόχειρα και βιαστικά αποφάσισε για τη μετάβαση των υδατοκαλλιεργειών από τα μικρά μοντέλα παραγωγής σε βιομηχανικού τύπου καλλιεργητικές εκτάσεις, η απουσία των τοπικών κοινωνιών απ’τη διαβούλευση για την ίδρυση των ΠΟΑΥ, η επικράτεια των οποίων επηρεάζεται και πιθανότατα θίγεται σημαντικά απ΄τη λειτουργία τέτοιων γιγαντωμένων παραγωγικών μονάδων, έχουν προς το παρόν οδηγήσει τις εναπομείνασες για χωροθέτηση ΠΟΑΥ σε ανεπίσημη αναστολή. Τα φαινόμενα αυτά, σε συνδυασμό με τις οικονομικές δυσκολίες των εταιρειών ιχθυοκαλλιέργειας¹¹ και κυρίως την απουσία εν τοις πράγμασι ενός σύγχρονου, επίκαιρου, εξορθολογισμένου χωροταξικού για τις υδατοκαλλιέργειες γεννάν την ελπίδα στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες της πιθανής αλλαγής της σχετικής πολιτικής και της κατεύθυνσης αυτής απ’τις τεράστιες μονάδες παραγωγής με τη μέγιστη απόδοση, σε μικρές, ήπιες, φιλοπεριβαλλοντικές και ποιοτικές μονάδες παραγωγής.

*O Παναγιώτης Λογγινίδης είναι δικηγόρος, Δρ Νομικής Πανεπιστημίου Τουλούζης Ι

1. ΦΕΚ Β’2505/2011
2. ΦΕΚ Δ’227/2025
3. Βλ. ιστότοπο ΑΚΤΑΙΑ, https://aktaia.org/el/
4. ό.π.
5. ό.π
6. Ά.6 άρθρου ΠΡΩΤΟΥ της ΚΥΑ 31722/2011.
7. Με την παρ.7 του ά. 111 του ν. 5243/2025 παρατάθηκε ο χρόνος κατάθεσης αίτησης ίδρυσης ΠΟΑΥ έως το Νοέμβριο έτους 2026.
8. Ενημερωτικό σημείωμα του ΥΠΕΝ της 28/4/2023.
9. Κεντρικό Συμβούλιο Χωροταξικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων του ΥΠΕΝ.
10. Συνεδρίαση της 29/7/2025.
11. Οικονομική κατάρρευση της Avramar α.ε., https://wearesolomon.com/mag/format-el/erevnes/exoume-20-meres-zoi-pos-i-polyethniki-avramar-eftase-ksana-konta-stin-katarefsi/

Το άρθρο Οι Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) σε αμφισβήτηση εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Είχα βγει στη σύνταξη τον Σεπτέμβριο. Δεν με πείραζε να δουλεύω με τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Αντιθέτως, λυπόμουν που δεν μπορούσα να διδάξω με τον τρόπο που θεωρούσα σωστό. Όπως δουλεύαμε τα χρόνια που φαινόταν δυνατό να χτίσουμε έναν διαφορετικό κόσμο. Έτσι συνταξιοδοτήθηκα, εξαιτίας της θλίψης, έλεγα. «Τώρα θα μπορείς να ταξιδεύεις», με παρηγορούσαν οι φίλες μου. Ανέβηκα πρώτη φορά σε αεροπλάνο για να συναντήσω ένα από τα αδέλφια μου στην Κεντρική Αμερική. Τη δεύτερη φορά πήγα στη Σενεγάλη, χωρίς εφημερίδες ή τηλεόραση, για να γνωρίσω το περιβάλλον, να μοιραστώ τις ζωές των παιδιών που έφευγαν από τη θάλασσα για να γίνουν “vu’ cumprà” [ΣτΜ,Προέρχεται από την παραφθορά της ιταλικής ερώτησης: vuoi comprare? – θέλεις να αγοράσεις; Χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους πλανόδιους μικροπωλητές, συνήθως μετανάστες, υποτιμητικά]. Για να «κάνουν δουλειές», όπως έλεγαν τα ίδια. Είχα γυρίσει πριν μια βδομάδα. Άκουγα να μιλάνε για επιθέσεις στην «κόκκινη ζώνη», μολυσμένο αίμα, κροτίδες … Δεν καταλάβαινα. Μετά την «έφοδο στον ουρανό», οι διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχα, για σχεδόν είκοσι χρόνια, ήταν ουσιαστικά ευχάριστοι περίπατοι με συντρόφισσες και συντρόφους. Η κόρη μου ήταν υπάλληλος στο Μιλάνο, ο γιος μου μού είχε πει στο δείπνο: «Αύριο είναι η  συναυλία του Manu Chao».

Έφτασε η 20ή Ιουλίου. Το απόγευμα, ήρθε σπίτι ο Τζουλιάνο και κάθισε στο σαλόνι να δει τηλεόραση. Εγώ ήμουν απασχολημένη στον κήπο, που τον είχα παραμελήσει για πολύ καιρό. Υπήρχε ένας συνεχής θόρυβος από ελικόπτερα. Πού και πού, σήκωνα τα μάτια για να κοιτάξω τον μαύρο καπνό που λέρωνε την πόλη κάτω, προς τη θάλασσα. «Μοιάζει σαν να είμαστε σε πόλεμο», απάντησα στον άλλο μου αδερφό, που μου τηλεφώνησε  ανήσυχος από τη Μόντσα. Αυτός τον πόλεμο τον θυμόταν καλά. Με τα χέρια μου γεμάτα χώμα, μπήκα στο σπίτι. Έριξα μια ματιά στην οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Πήγα να πλυθώ.

«Η άβυσσος», έγραψε ένας φίλος μου. Δεν θα μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Από εκείνο το βράδυ, όλα έπεσαν σε μια μαύρη τρύπα, σε εκείνη την άβυσσο. Η πολιτική, το σχολείο, ο γάμος … όλες οι αποτυχίες μου δεν είχαν πλέον σημασία. Καταλάβαινα μόνο ότι δεν μπορούσα να προστατεύσω την κόρη μου από το βασανιστήριο. Ότι πνιγόμουν. Αμέσως, ξεκίνησε το πανδαιμόνιο με την αστυνομία, τους δικηγόρους, τους δημοσιογράφους … Δεν ήταν εύκολες μέρες.

Δεν ήταν εύκολη η συζήτηση στο αστυνομικό τμήμα. Ένας άγνωστος δικαστής με εμπόδιζε να κρατήσω τον γιο μου στην αγκαλιά μου. Δεν ήταν εύκολο να δωροδοκήσω τον φύλακα του νεκροτομείου για να τον δω μέσα από μια χαραμάδα για λίγα δευτερόλεπτα. Πνιγόμουν. Μετά με πήγαν σε εκείνη την πλατεία. Υπήρχαν πολλοί νέοι. Ήταν οι φίλοι του. Όχι όλοι. Συγκεκριμένα, υπήρχαν εκείνοι που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν, εκείνοι που συνδέονταν με την πρόσφατη ζωή του. Υπήρχε πριονίδι που κάλυπτε το αίμα και λουλούδια που κάλυπταν το πριονίδι. Κάθισα σε ένα τοιχίο και έμεινα εκεί.

Λίγο καιρό αργότερα, η Έλενα έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της και έφυγε. Η Piazza Alimonda έγινε το σπίτι μου. Εκτός από τους φίλους του Κάρλο, περνούσαν πολλοί άνθρωποι από εκεί, συχνά άγνωστοι. Ο καθένας μου διηγούνταν και κάτι διαφορετικό για όσα είχαν ζήσει. Τη ζέστη, τον φόβο, τα δακρυγόνα που έπεφταν ακόμα και από τον ουρανό… Εγώ κοίταζα τον δρόμο. Tο αίμα είχε καλυφθεί με άσφαλτο, αλλά μπορούσες να καταλάβεις πού είχε πέσει ο Κάρλο. Σύγκρινα αυτό που έβλεπα μπροστά στα μάτια μου με τις δημοσιευμένες φωτογραφίες και τα σχόλια των δημοσιογράφων. Όχι, κάτι δεν μου κολλούσε.

Τη νύχτα έρχονταν οι μετανάστες. «Ο γιος σου καλός», μου έλεγαν δύο από αυτούς. Έρχονταν και κάποιοι τρελοί. Ένας από αυτούς εγκαταστάθηκε εκεί μαζί μου. Φρόντιζε τα λουλούδια, τις κάρτες και τα μικρά δώρα που κρέμονταν στην πύλη της εκκλησίας του Rimedio, και έφερνε καινούργια, που ποιος ξέρει από πού τα μάζευε. Είχε μια άσχημη πληγή, κακοραμμένη, που διέτρεχε το ένα του  χέρι. Μου επέτρεπε να την απολυμαίνω και να την επιδένω. Στο τέλος του καλοκαιριού θα ανακάλυπτα ότι η κατάστασή του ήταν μια μορφή παροδικής παραφροσύνης. Ανέκτησε τη διαύγειά του όταν, στη σελίδα μιας εφημερίδας, αναγνώρισε τον βασανιστή του, τον αστυνομικό που στο Bolzaneto του είχε ανοίξει τα δάχτυλα, σκίζοντας την παλάμη του.

Έπρεπε να βρω κι άλλες φωτογραφίες. Ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν, ειδικά επειδή εκείνη την εβδομάδα του Ιουλίου, είχε στηθεί το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης για να διαχειριστεί την πληθώρα των πληροφοριών και των φωτογραφιών που συλλέγονταν από ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης. Πολύ σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Indymedia και του Radio Gap. Αλλά πού να ψάξω; Έτσι έμαθα ότι στη Via San Luca, κάτω από τα γραφεία του Arci (Associazione Ricreativa Culturale Italiana) είχε συσταθεί το Νομικό Φόρουμ. Εν αναμονή της συνόδου κορυφής, δικηγόροι από όλη την Ιταλία, που συμμετείχαν στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας, είχαν σχηματίσει μια ομάδα για να παρακολουθούν και να ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Για να συνδράμουν τους διαδηλωτές, συχνά ξένους, είχε συσταθεί μια Νομική Γραμματεία η οποία προσέφερε καθοδήγηση και συμβουλές.

Δεν θυμάμαι πότε συνάντησα για πρώτη φορά τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, πότε έμαθα ότι ήταν ο τεχνικός σύμβουλος του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας, υπεύθυνος για την ανάλυση και την αρχειοθέτηση όλου του οπτικοακουστικού υλικού, που αφορούσε εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι ότι από τότε και μετά, και για δέκα ολόκληρα χρόνια, τον έβρισκα πάντα ανάμεσα σε εθελοντές και δικηγόρους, να συντονίζει τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα σε εκείνες τις αίθουσες.

Το απόγευμα της 20ής Ιουλίου στην Alimonda ήταν παρόντες οκτώ φωτογράφοι και κινηματογραφιστές. Οκτώ φακοί θα μπορούσαν να είχαν απαθανατίσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γιου μου. Χωρίς να υπολογίζω τις κάμερες -δεν υπήρχαν smartphones εκείνη την εποχή- των κατοίκων των οποίων τα παράθυρα έβλεπαν στην πλατεία. Έπρεπε να μιλήσω με αυτούς που είχαν τραβήξει τις φωτογραφίες, να βρω νέα στιγμιότυπα εκτός από αυτά που είχαν ήδη δημοσιευτεί. Με τις οδηγίες που είχα λάβει στη Via San Luca, άφησα την πλατεία και ξεκίνησα να τις αναζητήσω.

Στο μεταξύ, ο Bachschmidt και διάφοροι ακτιβιστές των μέσων ενημέρωσης άρχισαν να ταξινομούν τις μαρτυρίες, τις ηχογραφήσεις και τα άρθρα. Άρχισαν να βάζουν σε χρονολογική σειρά τον χείμαρρο των φωτογραφιών και των βίντεο που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχο της αστυνομίας. Μερικοί φωτογράφοι και ένας σκηνοθέτης συνεργάστηκαν εξαρχής τόσο με τη Νομική Γραμματεία όσο και με εμάς, τα μέλη της οικογένειας…

Εντόπισα στη Ρώμη τους δύο που με ενδιέφεραν περισσότερο. Ο πρώτος είχε υποστεί κάταγμα στο χέρι και του είχαν σπάσει και τη μηχανή, ενώ προσπαθούσε να κινηματογραφήσει τον Κάρλο ξαπλωμένο στο έδαφος, περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς, αλλά δεν είχε υποβάλει καταγγελία και «δεν ένιωθε ότι ήταν σε θέση» -ή τουλάχιστον έτσι μου είπε- να καταθέσει. Ο δεύτερος, ο οποίος είχε βρεθεί σε ένα πλεονεκτικό σημείο στα σκαλιά της εκκλησίας στην πλατεία, απάντησε ξερά: «Δεν έχω τίποτα να πω και τίποτα να δώσω».

Στο μεταξύ, ξεκίνησαν αμέσως οι έρευνες για την ταυτοποίηση των «βίαιων διαδηλωτών». Ταυτοποιήθηκαν σαράντα, συμπεριλαμβανομένων 23 ατόμων που συνελήφθησαν στις 4 Δεκεμβρίου. Η προκαταρκτική εξέταση πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα και η υπεράσπιση ζήτησε, ανεπιτυχώς, την τροποποίηση της κατηγορίας: «καταστροφή και λεηλασία», ένα έγκλημα που εισήχθη υπό το φασιστικό καθεστώς με τον διαβόητο Κώδικα Ρόκο του 1930, ο οποίος (ΣτΜ, με αρκετές τροποποιήσεις και καταργήσεις διατάξεων που αφορούσαν το φασιστικό καθεστώς, όπως η θανατική ποινή, που επανήλθε προσωρινά κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα στην Ιταλία.

Στο μεταξύ, στις 11 Σεπτεμβρίου, οι δύο επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των Δίδυμων Πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη προκάλεσαν σχεδόν τρεις χιλιάδες θύματα, πυροδότησαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» εκ μέρους των ΗΠΑ, και οδήγησαν στη φρικτή σφαγή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Τα «γεγονότα της G8» δεν έβρισκαν πλέον χώρο στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Στο μεταξύ, ένας εξάδελφος από το Λονδίνο άνοιξε την ιστοσελίδα «carlogiuliani.it». Το Radio Sherwood δημιούργησε, ανέπτυξε και συντήρησε για πολλά χρόνια την ιστοσελίδα «piazzacarlogiuliani.org». Η Έλενα, που διαχειρίζεται τον ιστότοπο, γράφει: «Μετά τη σύσταση της Επιτροπής, το Radio Sherwood μας χάρισε το domain και μας βοήθησε για μεγάλο χρονικό διάστημα να ενημερώνουμε τον ιστότοπο, ο οποίος συνέχισε να αναπτύσσεται, χάρη σε διάφορες γενναιόδωρες συνεισφορές, σε σημείο να διαθέτει τώρα εκδόσεις σε έξι ξένες γλώσσες. Με την πάροδο των χρόνων, οι πλατφόρμες και τα προγράμματα διαχείρισης άλλαξαν. Από μετακόμιση σε μετακόμιση, από τον ένα server στον άλλο, ο ιστότοπός μας έχασε τις εκδόσεις σε άλλες γλώσσες, άλλαξε τα γραφικά του, αλλά και το domain του… Σήμερα ευχαριστούμε τον Carlo Gubitosa για την υπομονή και τη γενναιοδωρία με τις οποίες μας υποστήριξε και μας συμβούλεψε, καθώς και για την αφοσίωση που επέδειξε για την υλοποίησή του. Ευχαριστούμε, επίσης,  και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Altrinformazione που μας φιλοξενεί στους server του».

Αυτός ο ιστότοπος αφηγείται, ακόμα και μετά από 25 χρόνια, την ιστορία της επιτροπής που δημιούργησαν οι φίλοι και οι φίλες του γιου μου, στην οποία προστέθηκαν μια δασκάλα του, ένας καθηγητής του στο Λύκειο και εμείς, οι συγγενείς του. Δεν θα είναι πλέον μέλος του ο Edo, αγαπημένος του συμμαθητής από τα πρώτα σχολικά του χρόνια, τον οποίο μας στέρησε ένα ανεύρυσμα στις 2 Ιανουαρίου 2002. Το έμαθα, με ραγισμένη καρδιά, ενώ βρισκόμουν στο δεύτερο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, ανάμεσα σε μια διάσκεψη και μια διαδήλωση.

Στο μεταξύ, δημιουργήθηκαν εκατό, περίπου, τοπικά κοινωνικά φόρουμ. Άρχισα να ταξιδεύω ασταμάτητα, από το βορρά στο νότο και έξω από τα σύνορα, για αρκετά χρόνια. Ταξίδευα για να αφηγηθώ τα «γεγονότα», ταξίδευα επίσης για να συγκεντρώσω οικονομική υποστήριξη. Στη Via San Luca, εργάζονταν εντατικά και υπήρχε ανάγκη για αλληλεγγύη. Ταξίδευα για να μάθω.

Για να μάθω, πήγα στη Felicia Impastato στο Cinisi, η οποία με πήρε από το χέρι και μου μίλησε για τον Peppino της. Στο Μιλάνο, βρήκα τη Lydia, τη μητέρα του Roberto Franceschi. Στο Μιλάνο συνάντησα τη Licia, τη σύζυγο του Pino Pinelli, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν πέρασα το αυστηρό της τεστ. Εκεί βρήκα τη Danila και τη Maria, τη μητέρα του Fausto Tinelli και την αδερφή του Lorenzo Iannucci. Εκεί συνάντησα τις Μητέρες του Leoncavallo (ιστορική φεμινιστική και αντιφασιστική ομάδα), και την Adele, τη μητέρα του Luca Rossi. Στην Πίζα, βρήκα τον Franco Serantini, τον «γιο του κανένα», και την Teresa Mattei, την παρτιτζιάνα Chicchi, τη Μητέρα του Συντάγματος,  το οποίο την μνημονεύει. Στην Μπρέσια, για να θυμηθούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που σκοτώθηκαν στην Piazza della Loggia. Δεν μπορεί να λείπει η 2 του Αυγούστου, στη Μπολόνια, επειδή για την φασιστική σφαγή στον σιδηροδρομικό σταθμό δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Εκεί, τον Μάρτιο, συνάντησα τους φίλους και τους συντρόφους του Francesco Lorusso, που πυροβολήθηκε πισώπλατα κοντά στο πανεπιστήμιό του. Το δικό μου Πανεπιστήμιό βρίσκεται στην Casa Cervi, και στη Reggio Emilia, με τους πέντε μάρτυρες του τραγουδιού που τραγουδούσα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Η Ρώμη μου χάρισε μια νέα, σπουδαία φίλη, από το βιβλιοπωλείο «Uscita». Όταν ήταν κορίτσι, ήταν φίλη της αδελφής μου Άννας. «Η μνήμη είναι αγώνας!» μου δίδαξε η Paola Staccioli μέσα από τα βιβλία της, ενώ πάλευε ενάντια στον καρκίνο. Γνώρισα την Carla Verbano, τη μητέρα του Valerio, την αδερφή του Piero Bruno, τους συντρόφους του Walter Rossi, ολόκληρη τη γειτονιά του Ciro Principessa …

Οι Μητέρες της Πλατείας ντε Μάγιο στην Αργεντινή με δίδαξαν αυτό: μπορούμε να κοινωνικοποιούμε τον πόνο. Η Hebe De Bonafini μου χάρισε το λευκό μαντήλι με τις λέξεις «Aparición con vida». Αγώνας ενάντια στην ατιμωρησία. Ποτέ ξανά. Το επαναλαμβάνουμε κι εμείς, στα συνέδρια, στις πλατείες, στις προκηρύξεις. Προσπάθησα, αφελώς, να φέρω κοντά όλα τα θύματα της κρατικής βίας, να δημιουργήσω ένα δίκτυο που να ενώνει επιτροπές και συλλόγους. Δεν τα κατάφερα.

Μετά από μια σειρά συναντήσεων – στο Μιλάνο, τη Γένοβα, τη Ρώμη και τη Μπολόνια – συμφωνήσαμε μόνο για έναν κοινό ιστότοπο. Έτσι, χάρη στη γενναιοδωρία και τη συνεχή αφοσίωση του Francesco «baro» Barilli (συγγραφέας και σεναριογράφος πολιτικών κόμικς), δημιουργήθηκε το Reti-Invisibili (Αόρατα-Δίκτυα), μια διαδικτυακή πύλη που στοχεύει να δώσει ορατότητα στις δραστηριότητές μας. Μια βάση δεδομένων μνήμης όπου θα καταχωρίζονται το προφίλ κάθε οργάνωσης, τα δικαστικά έγγραφα, οι φάκελοι και το χρονολόγιο των κυριότερων γεγονότων της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς και τεχνικές και δημοσιογραφικές αναφορές. Ο Barilli γράφει: «Τι συνδέει τα θύματα των ιταλικών μαζικών δολοφονιών με εκείνα που δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξεως, τις νεοφασιστικές ομάδες και τις μαφιόζικες οργανώσεις; Είναι περιστατικά διαφορετικά μεταξύ τους, τα οποία όμως ενώνει μια ενιαία στρατηγική: η άρνηση της αλήθειας από τους κρατικούς μηχανισμούς, με συνέπεια τη συγκάλυψη, την απόκρυψη σημαντικών δικαστικών εγγράφων και την ουσιαστική αρχειοθέτηση όλων των εκκρεμών υποθέσεων. Χωρίς την εξακρίβωση της αλήθειας, οι συγγενείς των θυμάτων των μαζικών δολοφονιών και των δολοφονιών που διαπράχθηκαν ακόμη και από μεμονωμένους δράστες έχουν καταστεί αόρατοι, χρήσιμοι μόνο για τις επετείους και τις εορταστικές εκδηλώσεις με τις οποίες το κράτος απαλλάσσεται από τις ευθύνες του».

Στο μεταξύ, ένα άλλο δίκτυο καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα ορισμένων εφημερίδων: μετά από μια εκτεταμένη έρευνα, οι ειδικές μονάδες των ROS (Ειδική Επιχειρησιακή Ομάδα των Καραμπινιέρων) και των GOM (Κινητή Επιχειρησιακή Ομάδα, μια ειδική μονάδα της Σωφρονιστικής Αστυνομίας) συνέλαβαν δεκαοκτώ ακτιβιστές του Rete del Sud Ribelle (Δίκτυο του Επαναστατικού Νότου», ενώ επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό σε άλλους πέντε. Συνολικά, είναι σαράντα ένα τα άτομα που ερευνώνται στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης.

Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε το 2003: «Η έρευνα στην πόλη Κοζέντσα εναντίον της Rete del Sud Ribelle ήταν, μάλλον, το πιο ανησυχητικό σημάδι εκείνης της αυταρχικής οπισθοδρόμησης που χαρακτήρισε την Ιταλία μετά τη Γένοβα.

Τον Νοέμβριο του 2002, είκοσι αγωνιστές συνελήφθησαν (και μερικοί από αυτούς φυλακίστηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας κοντά σε μαφιόζους και τρομοκράτες) με βαρύτατες κατηγορίες, κυρίως σχετικές με άρθρα του ποινικού κώδικα φασιστικής προέλευσης, που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1930, όπως η «ανατροπή της οικονομικής τάξεως που καθιέρωσε το Κράτος» […]. Το πιο σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι οι συλληφθέντες δεν κατηγορούνταν για κανένα συγκεκριμένο γεγονός, εκτός από τη συμβολική κατάληψη ενός γραφείου προσωρινής απασχόλησης και την ενεργό συμμετοχή στις αντι-συνόδους κορυφής στη Νάπολη και τη Γένοβα το 2001. Μεταξύ των βασικών κατηγοριών υπήρχε, για ορισμένους,  και η κατηγορία της «ψυχικής συνενοχής» σε βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από άλλους. Με λίγα λόγια, ένα βουνό κατηγοριών από τις οποίες ήταν σχεδόν αδύνατο να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του. Αν η κατηγορία δεν αφορά συγκεκριμένα γεγονότα, πώς μπορείς να απαντήσεις; Τέλος, το 2008, εκδόθηκε για όλους τους 13 εναπομείναντες κατηγορούμενους μια αθωωτική απόφαση «επειδή το γεγονός δεν υφίστατο».

Ο ιστότοπος ProcessiG8 αναφέρει ότι η γραμματεία του Νομικού Φόρουμ της Γένοβας συντόνιζε εκατό,  περίπου, δικηγόρους που ασχολούνταν με την υπεράσπιση των διαδηλωτών που φυλακίζονταν άδικα, όσων είχαν υποστεί αστυνομική βαρβαρότητα, όσων δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και ούτω καθεξής: «… Έτσι, συγκροτήθηκαν αρκετές ομάδες εργασίας για τα κύρια στάδια στα οποία διαρθρώθηκε η νομική συνδρομή: την προστασία των υπό έρευνα ατόμων, την έφοδο στο Σχολείο Diaz, τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν στο Bolzaneto, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, τις προσφυγές κατά των αδικαιολόγητων απελάσεων και της απαγόρευσης επανεισόδου στην Ιταλία, τα γεγονότα της οδού Tolemaide και της πλατείας Alimonda που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι».

Όπως αφηγείται ο Bachschmidt σε αυτό το βιβλίο, η Piazza Alimonda απομονώθηκε από την υπόθεση της οδού Tolemaide και αρχειοθετήθηκε αμέσως. Επέστρεψε, όμως, στη δίκη είκοσι πέντε διαδηλωτών, των αποδιοπομπαίων τράγων της καταστροφής της G8. Το 2004, αφού μας έκαναν σωματική έρευνα, μας φωτογράφισαν και μας φακέλωσαν, μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την ακροαματική διαδικασία.

Είδαμε να παρελαύνουν οι βασικοί μάρτυρες κατηγορίας: οι αστυνομικοί και οι καραμπινιέροι που διοικούσαν τα διάφορα αποσπάσματα τα οποία είχαν αναπτυχθεί στους δρόμους της πόλης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν υπεύθυνοι για τις απρόκλητες επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς. Μαζί με τους συνηγόρους υπεράσπισης, είδα τον Bachschmidt και άλλους συμβούλους από τη Νομική Γραμματεία. Στην αρχή, ήμασταν ένα πολυπληθές κοινό.

Το μόνο άτομο που δεν απουσίαζε ποτέ ήταν ο Arnaldo Cestaro, ο οποίος είχε κλείσει τα εξήντα δύο όταν, στο γυμναστήριο του Σχολείου Diaz, ξυλοκοπήθηκε τόσο άγρια ​​που υπέστη μόνιμους τραυματισμούς. Το 2011, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία όχι μόνο είχε παραβιάσει τα θεμελιώδη δικαιώματά του κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο σχολείο, αλλά δεν είχε λάβει ούτε επαρκή μέτρα για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους —και θα κερδίσει τη μάχη του. Στην πραγματικότητα, ήταν μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι μόνο για τα θύματα των κακοποιήσεων στη Γένοβα, αλλά και για το ιταλικό νομικό σύστημα, δεδομένου του αντίκτυπου που είχε στην εισαγωγή του εγκλήματος των βασανιστηρίων στον ποινικό κώδικα. «Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος», θα έγραφε είκοσι χρόνια αργότερα ο Lorenzo Guadagnucci, ο σύντροφός του στην ατυχία: «Ήταν πολιτικός ακτιβιστής, περήφανα κομμουνιστής, γεμάτος ανθρωπιά και καλοσύνη.

Είχε φτάσει στη Γένοβα για τη Σύνοδο των G8 από την πόλη Βιτσέντσα, με λεωφορείο που είχε διαθέσει το κόμμα Rifondazione Comunista (Κομουνιστική Επανίδρυση), το κόμμα του, αλλά δεν είχε επιστρέψει με την υπόλοιπη ομάδα. Είχε σταματήσει στη Γένοβα με σκοπό να πάει ένα μπουκέτο λουλούδια στο νεκροταφείο Staglieno, στον τάφο της κόρης μιας συγχωριανής του, μιας κοπέλας που είχε πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Έτσι ήταν ο Arnaldo. Ένας ευγενικός άνθρωπος, πιστός στους φίλους του, φροντιστικός  με τους ανθρώπους γύρω του. Εκείνο το Σάββατο, 21 Ιουλίου, έψαχνε ένα μέρος για να διανυκτερεύσει, και μια κυρία από τη Γένοβα του σύστησε το σχολείο Diaz στην οδό Battisti. Ο Arnaldo είχε εγκατασταθεί με τις τσάντες του ακριβώς κοντά στην είσοδο του σχολείου. Ήταν ένας από τους πρώτους που χτυπήθηκαν. «Νόμιζα ότι ήταν το Μαύρο Μπλοκ», θα έλεγε αργότερα, «αλλά αντ’ αυτού ήταν η αστυνομία μας». Τους επόμενους μήνες, μαζί με άλλους ανθρώπους, ήμασταν μεταξύ των ιδρυτών της Επιτροπής Αλήθειας και Δικαιοσύνης για τη Γένοβα. Ο Arnaldo ήταν το σύμβολο αυτής της επιτροπής.

Η πρόεδρος ήταν η μητέρα ενός κοριτσιού από το Λέκκο που είχε τραυματιστεί στο Σχολείο Diaz, όπου είχε επιστρέψει το βράδυ του Σαββάτου μετά τη διαδήλωση για να πάρει το σακίδιό της. «Από εκείνη τη στιγμή και μετά την χάσαμε μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ, όταν την αγκαλιάσαμε ξανά, μόλις βγήκε από τη φυλακή του Vercelli», θυμάται η Enrica Bartesaghi. «Εν τω μεταξύ, σε εκείνες τις ατελείωτες ώρες, ανακαλύψαμε, μετά από αμέτρητα τηλεφωνήματα στην αστυνομική διεύθυνση της Γένοβας, ότι η Σάρα είχε συλληφθεί χωρίς να γνωρίζει το λόγο, ότι είχε τραυματιστεί και είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση χωρίς να γνωρίζει ούτε πού ούτε από ποιον, ότι είχε μεταφερθεί στη φυλακή χωρίς να γνωρίζει σε ποια…

Ξαφνικά ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη εποχή. Δεν ήμουν πια στην Ιταλία τον Ιούλιο του 2001, αλλά στη Χιλή, την εποχή του Πινοσέτ ή στην Αργεντινή των συνταγματαρχών. Εδώ, σκέφτηκα, δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας να εξαφανίζονται στο πουθενά, να τραυματίζονται και να απάγονται από την αστυνομία.» Η Enrica συνέχισε για πολλά χρόνια να καταθέτει μαρτυρίες και να αναζητά με αποφασιστικότητα την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη για την κόρη της και για τους άλλους που είχαν κακοποιηθεί και ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου εκείνο το βράδυ, όπως ο Άγγλος δημοσιογράφος Marc Covell.

Όταν ξεκίνησαν οι ακροάσεις για τη δίκη του «Diaz», ακούσαμε μαρτυρίες μεγάλης αξίας. Θυμάμαι ιδιαίτερα την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητα με την οποία η Lena Zühlke απαντούσε στις ερωτήσεις – ενίοτε προκλητικές και χυδαίες – των δικηγόρων της αστυνομίας. Όσοι βρήκαν τη δύναμη να καταθέσουν, παρά τον πόνο και, θα έλεγα, την αποστροφή που τους προκαλούσε η ανάμνηση, επέδειξαν μια αξιοπρέπεια και ένα αίσθημα πολιτικής ευθύνης που θα έπρεπε να είχε γεμίσει ντροπή τους βασανιστές και τους υπεύθυνους εκείνης της ολέθριας εισβολής. Αν ήταν ικανοί γι’ αυτό.

Στο πλαίσιο του Reti-Invisibili, και με την πολύτιμη υποστήριξη του Osservatorio Repressione (Παρατηρητήριο Καταστολής) που οργάνωσε και συντόνισε ο Italo Di Sabato, δημιουργήθηκε μια σχέση συνεργασίας και αμοιβαίας υποστήριξης, κυρίως μεταξύ των συλλόγων της Γένοβας, της Μπολόνια, του Μιλάνου, της Πίζας και της Ρώμης. Με την πάροδο των ετών, δυστυχώς, αναγκαστήκαμε να προσθέσουμε και άλλα ονόματα, άλλους συλλόγους, άλλο πόνο, άλλες αδικίες.

2003, Μιλάνο: Ο Davide Cesare, ο Dax μας, ήταν στον δρόμο με έναν φίλο του και μαχαιρώθηκε από δύο φασίστες. Η αστυνομία, η οποία επενέβη αμέσως, εμπόδισε την άφιξη των ασθενοφόρων, στη συνέχεια κυνήγησε, ξυλοκόπησε και συνέλαβε τους συντρόφους των δύο νεαρών ανδρών ακόμα και μέσα στο τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών  του νοσοκομείου San Paolo.

2003, Λιβόρνο: Ο Marcello Lonzi, βρέθηκε νεκρός στις φυλακές Sughere.

2005, Φεράρα: Ο Federico Aldrovandi, δεκαοκτώ ετών, ο οποίος, επιστρέφοντας σπίτι ένα βράδυ, συνάντησε τέσσερις αστυνομικούς…

2006, Κάλιαρι: Ο Giuseppe Casu, ένας εξηντάχρονος συνταξιούχος από το Quartu Sant’Elena, πουλούσε περιστασιακά φρούτα και λαχανικά χωρίς νόμιμη άδεια.

2006, Ρώμη: Ο Renato Biagetti, πτυχιούχος μηχανικός, μαχαιρώθηκε από φασίστες έξω από ένα πάρτι reggae στην παραλία του Focene. Οι δολοφόνοι ήταν έτοιμοι να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ένας από αυτούς έχει πατέρα καραμπινιέρο.

2006, Τεργέστη: Riccardo Rasman, Ένας τριαντατετράχρονος άνδρας με νοητική υστέρηση συνελήφθη στο σπίτι του από τρεις αστυνομικούς επειδή ενοχλούσε τους γείτονές του.

2007, Αρέτσο: Ο Gabriele Sandri σκοτώθηκε ακαριαία από σφαίρα αστυνομικού σε ένα ΣΕΑ.

2007, Περούτζια: Ο Aldo Bianzino, ξυλουργός, βρέθηκε νεκρός στη φυλακή 48 ώρες μετά τη σύλληψή του για καλλιέργεια φυτών κάνναβης.

2008, Βαρέζε: Ο Giuseppe Uva, 43χρονος εργάτης, συνελήφθη σε κατάσταση μέθης, έχασε τη ζωή του μυστηριωδώς, λίγες ώρες αφότου προσήχθη και πέρασε τη νύχτα σε αστυνομικό τμήμα.

2009, Βάλο ντελα Λουκάνια: Ο Francesco Mastrogiovanni, «ο ψηλότερος δάσκαλος στον κόσμο». Ενώ βρισκόταν σε κάμπινγκ, συνελήφθη από τις αρχές με την κατηγορία ότι οδηγούσε επικίνδυνα. Εκδόθηκε εις βάρος του διάταγμα για υποχρεωτική ιατρική/ψυχιατρική νοσηλεία/ ακούσια νοσηλεία / (TSO – Trattamento Sanitario Obbligatorio). Πέθανε, κατά τη διάρκεια μηχανικής συγκράτησης (δεμένος για 87 ώρες χωρίς φαγητό ή νερό).

2009, Ρώμη: Ο Stefano Cucchi, συνελήφθη από τους καραμπινιέρους, κακοποιήθηκε βάναυσα και πέθανε μια εβδομάδα αργότερα, ενώ ήταν προφυλακισμένος.

2010, Μιλάνο: Ο Michele Ferrulli, πέθανε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια βίαιης ακινητοποίησής του στο έδαφος από αστυνομικούς. Οι αρχές είχαν κληθεί για «παρενόχληση» λόγω της έντασης της μουσικής…

2014, Φλωρεντία: Ο Riccardo Magherini, 39 χρονών, τον συνέλαβαν, τον  ακινητοποίησαν μπρούμυτα στην άσφαλτο για πάνω από είκοσι λεπτά, του φόρεσαν χειροπέδες. Στο μεταξύ, κάποιος από τους καραμπινιέρους τον πίεζε στην πλάτη,  μέχρι που εξέπνευσε.

Σκοπός της ομάδας μας ήταν να καταστήσει ορατή, μαζί με τα θύματα, την καταστολή που τους στέρησε τη ζωή. Τις κακοποιήσεις, τις παραπλανητικές τακτικές, τις συγκαλύψεις. Τις προαγωγές των υπευθύνων για τις ολέθριες επεμβάσεις. Τον θεσμικό εκφυλισμό των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες, αντί να εγγυώνται το δικαίωμα στη διαδήλωση, να υπερασπίζονται τις πιο αδύναμες και μειονοτικές ομάδες και να καταπολεμούν κάθε είδους κατάχρηση, επιτίθενται σε κάθε μορφή διαφορετικότητας ως εχθρό. Σε όσους διαφωνούν, σε όσους καταλαμβάνουν σπίτια, στους μετανάστες, στους Ρομά…

Η συμμετοχή της Patrizia Moretti, μητέρας του Aldrovandi, και ακόμη περισσότερο της Ilaria Cucchi, αδερφής του Stefano, άλλαξε την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν τα «σάπια μήλα» από ένα υγιές καλάθι, να καταδικαστούν, δηλαδή, οι άμεσοι δράστες. [Ο Baro μου γράφει σχετικά με αυτό: κάτι παρόμοιο είδαμε και στην υπόθεση του δολοφόνου αστυνομικού του Rogoredo (μια υπόθεση που, αν διερευνηθεί σοβαρά, αποτελεί πραγματικά την κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου συστήματος) ή ακόμα και στην υπόθεση (λιγότερο γνωστή αλλά ακόμη πιο σοβαρή) του αστυνομικού τμήματος των καραμπινιέρων που έκλεισε στην Πιατσέντσα. Αναφέρομαι σε ένα γεγονός που συνέβη πριν από 5 ή 6 χρόνια: ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα στο κέντρο της Πιατσέντσα τέθηκε υπό κατάσχεση και αρκετοί ένστολοι συνελήφθησαν. Τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν ήταν ανατριχιαστικά. Τα αναφέρω από μνήμης: διακίνηση και πώληση ναρκωτικών, κλεπταποδοχή, εκβιασμοί, παράνομες συλλήψεις, βασανιστήρια, πρόκληση σωματικών βλαβών, κατάχρηση δημοσίου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας… Όλα αυτά για να πω ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με «σάπια μήλα»,  έχουμε πρόβλημα με τον οπωρώνα.]

Φυσικά, η νέα γραμμή δράσης έγινε αμέσως αποδεκτή από τα ανώτερα κλιμάκια, αλλά ικανοποίησε και την κοινή γνώμη. Είναι πιο καθησυχαστικό να ρίξεις το φταίξιμο σε μεμονωμένα άτομα, παρά να αμφισβητήσεις ένα ολόκληρο σύστημα. Ίσως αυτό να είναι το τέλος του «Reti-Invisibili».

Ταξίδεψα από το ένα τρένο στο άλλο, από μια συζήτηση οργανωμένη από  ένα Κοινωνικό φόρουμ σε μια συνάντηση της λέσχης Arci, από μια γιορτή για την Ημέρα της Απελευθέρωσης σε μια γιορτή της Legambiente (η μεγαλύτερη και πιο γνωστή περιβαλλοντική μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Ιταλία), περνώντας από σχολεία και Κοινωνικά κέντρα. Έλαβα μια θερμή και αλληλέγγυα υποδοχή από εκείνους που δεν περιορίζονταν στις πρώτες εντυπώσεις, την πρώτη εικόνα, αλλά προσπαθούσαν να καταλάβουν. Γνώρισα πολύ όμορφους ανθρώπους, «όμορφους μέσα τους», όπως έλεγε ο γιος μου. Μεταξύ αυτών που συναντούσα συχνά σε διάφορες εκδηλώσεις, ο Vittorio Agnoletto, ο οποίος δεν κουραζόταν ποτέ να καταγγέλλει τις αδικίες και τις καταχρήσεις, αναλαμβάνοντας με θάρρος την ευθύνη ακόμη και με το κόστος να υποστεί τις συνέπειες. Ακούραστος, μέχρι και σήμερα.

Στη Γένοβα, ο Bachschmidt και η Νομική Γραμματεία συνέχιζαν να εργάζονται εντατικά για να υποστηρίξουν τους δικηγόρους στις διάφορες δίκες: εκείνη κατά των 25 διαδηλωτών, εκείνες που αφορούσαν τα γεγονότα στο σχολείο Diaz, στο Bolzaneto, καθώς και τα διάφορα περιστατικά στους δρόμους. Πιστεύω ότι αξίζει να τονιστεί το σπουδαίο έργο που επιτελέστηκε στην οδό San Luca, καθώς δεν είναι πολλοί εκείνοι που το γνωρίζουν.

Για πρώτη φορά, φωτογραφίες και βίντεο, που προσκομίστηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχτηκαν καθοριστικά σε μια ποινική δίκη: κατέδειξαν τη βιαιότητα της επιδρομής στο σχολείο, αποδόμησαν την αστυνομική εκδοχή σχετικά με τις δύο μολότοφ και επέτρεψαν την ταυτοποίηση ορισμένων από τους αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες.

Η νομολογία έχει έκτοτε εδραιώσει τη χρήση βιντεοσκοπήσεων ως νόμιμων αποδεικτικών στοιχείων, υπό την προϋπόθεση ότι η αυθεντικότητα και η ακεραιότητά τους είναι εγγυημένες. Παραμένω πεπεισμένη ότι, με τις φωτογραφίες που συλλέχθηκαν στην Piazza Alimonda, ο νέος δικηγόρος, σύντροφος και στενός φίλος μου, Gilberto Pagani, θα μπορούσε να είχε αντικρούσει, σε μια δημόσια δίκη, τα συμπεράσματα που οδήγησαν στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης της δολοφονίας του Κάρλο…

Τώρα, ωστόσο, πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να γυρίσω στο 2005, όταν οι επιτροπές «Αλήθεια και Δικαιοσύνη για τη Γένοβα» και «Piazza Carlo Giuliani» συγκέντρωσαν υπογραφές προς υποστήριξη ενός λαϊκού αιτήματος, σύμφωνα με το Άρθρο 50 του Συντάγματος. Αυτές οι υπογραφές αργότερα παραδόθηκαν, ματαίως, στον Υπουργό Εσωτερικών Giuseppe Pisanu. Στο κείμενο του αιτήματος ζητούσαμε «νομοθετικές πρωτοβουλίες για την εφαρμογή βασικών αρχών και κατευθύνσεων με στόχο τη σύγχρονη, μη βίαιη εκπαίδευση και τη διαρκή επαγγελματική επιμόρφωση του Αστυνομικού Σώματος», και «νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου να εφαρμοστούν κανόνες για την ταυτοποίηση, μέσω αλφαριθμητικού κώδικα, του προσωπικού της πολιτικής ή στρατιωτικής αστυνομίας που εκτελεί καθήκοντα δημόσιας τάξης».

Μπορείτε να διαβάσετε στο διαδίκτυο ότι η εισαγωγή ενός αναγνωριστικού κωδικού για το προσωπικό των αστυνομικών δυνάμεων πολιτικού χαρακτήρα (Polizia di Stato, Polizia penitenziaria) και στρατιωτικού (Carabinieri, Guardia di Finanza) αποτελούν ένα θέμα έντονης συζήτησης στην Ιταλία εδώ και χρόνια. Παρά τις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και τις εκκλήσεις οργανισμών όπως η Διεθνής Αμνηστία, επί του παρόντος δεν υπάρχει νομική υποχρέωση για την τοποθέτηση τέτοιων κωδικών σε στολές ή κράνη, ενισχύοντας την ατιμωρησία των αστυνομικών και καθιστώντας την Ιταλία εξαίρεση σε σύγκριση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Και οι κάτοικοι της Val di Susa, την οποία επισκέφτηκα για πρώτη φορά εκείνο το έτος, θα ωφελούνταν από αυτό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, άνδρες και γυναίκες που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τη γη τους από την καταστροφή και τα δηλητήρια που παράγονται από τις εκσκαφές για τη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας ελέγχονται, συλλαμβάνονται, τραυματίζονται και βομβαρδίζονται με αέριο CS (που χρησιμοποιήθηκε και στη Γένοβα αλλά απαγορεύεται ακόμα και σε πολεμικές επιχειρήσεις από τη Σύμβαση της Γενεύης). Κατηγορούνται για σοβαρά αδικήματα από τους εισαγγελείς του Τορίνο, όπως διακεκριμένη αντίσταση κατά της αρχής καταστροφές και λεηλασίες. Λαμβάνουν εντολές απομάκρυνσης και σκληρά – και παράλογα – προληπτικά μέτρα. Δεν τα υφίστανται μόνο οι νέοι.  Η Nicoletta Dosio, συνταξιούχος καθηγήτρια φιλολογίας και αγαπημένη μου φίλη, τα έχει υποστεί όλα: της έσπασαν τη μύτη, φυλακίστηκε, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό εξαιτίας του COVID και δεν μπόρεσε να λάβει θεραπεία ή να δεχτεί φίλους, ενώ ο σύζυγός της ήταν σοβαρά άρρωστος. Μην μου πείτε ότι αυτό είναι δικαιοσύνη. Είναι ηλίθια εκδικητικότητα, είναι σκληρότητα.

Ένιωσα αμέσως σαν στο σπίτι μου σε εκείνη την κοιλάδα, με υποδέχτηκαν με γενναιοδωρία και υπήρξε αμοιβαία κατανόηση εξαρχής. Έκτοτε επέστρεψα πολλές φορές, βρήκα νέες αδερφές όταν, μερικά χρόνια αργότερα, σχηματίστηκε η φανταστική ομάδα «Mamme in Piazza per la libertà di dissenso». Είναι ένας σύλλογος μητέρων κοριτσιών και αγοριών,  από το Τορίνο που υπέστησαν αυστηρούς περιορισμούς και δικαστικές διώξεις επειδή συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πρωτοβουλίες καθώς και στους αγώνες και για την προστασία του περιβάλλοντος και του εδάφους της περιοχής τους. Σχημάτισαν την ομάδα για να υποστηρίξουν όλες τις νέες ακτιβίστριες και τους νέους ακτιβιστές και για να καταγγείλουν την αδικία και την καταστολή που αρνείται το δικαίωμα στη διαφωνία και τη διαμαρτυρία.

Στη Γένοβα, η δική μας Επιτροπή αρχικά αποτελούνταν από δεκαέξι άτομα που εναλλάσσονταν σε διάφορους ρόλους. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο αγαπητός Giuseppe Coscione, καθηγητής του Carlo στο Λύκειο, ο οποίος συνεχίζει να μας στηρίζει. Μεταξύ των άλλων, θα ήθελα να θυμηθώ τον Pietro Ugo Bertolino, έναν από τους πιο σταθερούς μας φίλους, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε παρά τη θέλησή του λόγω μιας επώδυνης ασθένειας. Κυρίως, χάρη σε αυτόν, μετά από πολλά αιτήματα και άλλες τόσες αρνήσεις, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε και να υποβάλουμε τις απαραίτητες υπογραφές για την τοποθέτηση μιας αναμνηστικής στήλης στο κέντρο του παρτεριού που έπεσε ο Carlo. Ο Lorenzo Guadagnucci έγραψε: «Ο αυθαίρετη αναμνηστική στήλη ήταν βολική για όλους μέχρι στιγμής. Μας επέτρεψε να θυμόμαστε τον Carlo και, μέσω αυτού, όλα τα θύματα εκείνων των ανυπόφορα ζεστών ημερών του Ιουλίου, χωρίς να αλλάξουμε την τοπωνυμία της πόλης και χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν. Το Δημοτικό Συμβούλιο αρκέστηκε στο να παρατηρεί. Δεν υπήρχε ανάγκη για μια δημόσια συζήτηση σχετικά με τη μνήμη της πόλης. Η στήλη ήταν εκεί, αλλά ήταν ανεπίσημη, εκτελούσε τη λειτουργία της και επέτρεπε σε όλους να νιώθουν καλυμμένοι. Τώρα είχε έρθει  η ώρα να πάρουν θέση. Η Επιτροπή Piazza Carlo Giuliani ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών για την τοποθέτηση μιας μαρμάρινης στήλης στο παρτέρι, στο κέντρο της πλατείας. Μόνο το όνομα, το επώνυμο και η ημερομηνία θα είναι χαραγμένα στο μνημείο, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει καμία εορταστική πρόθεση, πόσο μάλλον διάθεση για εκδίκηση. Το θέμα είναι να δοθεί υλική υπόσταση σε ένα κομμάτι μνήμης που η πόλη της Γένοβας δεν έχει αφομοιώσει ακόμη. Αυτό το μνημείο θα μπορούσε να ήταν εκεί πολύ καιρό πριν. Σε άλλες εποχές, με πιο θαρραλέους ανθρώπους, δεν θα χρειαζόταν μια συλλογή υπογραφών, με πρωτοβουλία της οικογένειας και των φίλων του θύματος, για να χαραχθεί με μια πλάκα στη συλλογική μνήμη της πόλης ένα τόσο σοβαρό και σημαντικό επεισόδιο για τη δημοκρατική και πολιτική ζωή της Γένοβας και ολόκληρης της χώρας. Αλλά σήμερα, στις θέσεις εξουσίας, το θάρρος είναι ένα αγαθό σπάνιο».

Το αίτημα, συνοδευόμενο από το σχέδιο, υποβλήθηκε επίσημα στον τότε δήμαρχο της Γένοβας, και στη συνέχεια συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το υποστήριξε η κεντροαριστερά, με ορισμένες εξαιρέσεις. Και ο Tursi το ενέκρινε. Γιατί μια αναμνηστική στήλη;

Μια πινακίδα που είχε τοποθετηθεί πριν,  με χαραγμένο πάνω ένα απόφθεγμα του Γκάντι, είχε κριθεί «επικίνδυνη». Στη συνέχεια βανδαλίστηκε με μαύρη μπογιά και τελικά έσπασε. Μια πέτρα είναι εκ φύσεως «ανθεκτική». Αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου καθώς και σε άλλες, άλλης προέλευσης. Επιπλέον, ένας συνεταιρισμός λατομείων από τη Massa Carrara είχε ενημερώσει τον Pierugo ότι ήθελε να δωρίσει ένα κομμάτι μάρμαρο στον Carlo, την πιο όμορφη «πέτρα», την οποία ακόμη και ένα αγόρι σαν αυτόν, που φυσικά δεν είχε ιδιαίτερη εκτίμηση στα μνημεία, θα εκτιμούσε.

Το 2006, η Stefania Zuccari, μητέρα του Renato Biagetti, άρχισε να συγκεντρώνει γύρω της μια αντιφασιστική ομάδα, αποκλειστικά γυναικεία: Μητέρες για τη Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη. Εντάχθηκε αμέσως η Rosa Piro, μητέρα του Dax, και εγώ, που στο μεταξύ γινόμουν σιγά σιγά Ρωμαία. Μάλιστα, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσα να παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς το έργο της κοινοβουλευτικής εξεταστικής επιτροπής για την G8 – που είχε συστήσει η κυβέρνηση Prodi –  είχα αποδεχτεί να είμαι υποψήφια με το κόμμα Rifondazione Comunista.

Μπήκα στη Γερουσία τον Οκτώβριο, εγκαίρως για να δω την πρόταση της επιτροπής να απορρίπτεται. Ένιωθα ακατάλληλη για τον ρόλο, φυλακισμένη σε εκείνο το χρυσό κλουβί που γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν ένα εργοστάσιο ψήφων. Μου έλειπαν η εμπειρία και η σύνδεση με την τοπική κοινότητα. Χρησιμοποιούσα, λοιπόν, την μαγική μου κάρτα στον ελεύθερο χρόνο μου, από το απόγευμα της Παρασκευής έως το πρωί της Τρίτης, για να συνεχίσω να μαθαίνω.

Ταξίδεψα από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών σε μια φυλακή, από ένα κατάστημα προσωρινής κράτησης σε μια φυλακή  ισοβιτών 41-bis (fine pena mai / ποινή χωρίς τέλος), από ένα στρατόπεδο Σίντι ή Ρομά σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, με τη συνεργασία συντρόφων από διάφορες περιοχές. Μετά από ενάμιση χρόνο έπρεπε να διακόψω αυτά τα τρομερά μαθήματα, επειδή η κυβέρνηση έπεσε εξαιτίας μιας αποστασίας, τόσο ισχνή ήταν η πλειοψηφία μας. Δεν ήμουν πραγματικά χρήσιμη σε κανέναν. Δημιούργησα μόνο μερικούς ισχυρούς δεσμούς φιλίας που κρατούν ακόμα και σήμερα.

Μεταξύ του 2008 και του 2012 ο Bach – όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ, δεδομένης της δυσκολίας μου να χρησιμοποιώ το όνομα του γιου μου – εξακολουθούσε να εργάζεται ως πραγματογνώμονας σε δίκες που είχαν φτάσει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εκτός από τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχε κατά τη διάρκεια των δικών, επιμελήθηκε την παραγωγή ανεξάρτητων βίντεο, μεταξύ των οποίων το «Blocco nero», που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στο Φεστιβάλ Internazionale, στη Φερράρα, το «I giorni di Genova», μια πολιτική αφήγηση των γεγονότων της G8, και με κάλεσε να συμμετάσχω. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί εκτός των γραφείων της via San Luca.

Στις 5 Ιουλίου 2012, εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία για την επιδρομή στο Σχολείο Diaz. Εν τω μεταξύ, στην Ιταλία, μεγάλοι βιομήχανοι, μαφίες, ακόμη και διοικητικοί υπάλληλοι, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν ανενόχλητοι ολόκληρες περιοχές, δηλητηριάζοντας και αρρωσταίνοντας τον πληθυσμό. Εν τω μεταξύ, επικυρώθηκαν ελαφρές ποινές για τους αρχηγούς της αστυνομίας και τους βασανιστές του Diaz και του Bolzaneto. Ενώ ορισμένοι κορυφαίοι αστυνομικοί από το «μεξικανικό σφαγείο» ανταμείφθηκαν και προήχθησαν. Ενώ οι δολοφόνοι του Aldrovandi χειροκροτήθηκαν από τους συναδέλφους τους… στις 13 Ιουλίου 2012, εκδικάστηκε η τελική φάση της υπόθεσης στο Ακυρωτικό Δικαστήριο, στην οποία δέκα διαδηλωτές που ούτε είχαν σκοτώσει ούτε είχαν προκαλέσει ζημιές σε κανέναν, το πολύ σε μερικές βιτρίνες καταστημάτων, κρίθηκαν υπεύθυνοι για την καταστροφή της G8. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους για το έγκλημα της καταστροφής και της λεηλασίας και τους καταδίκασε σε ποινές που κυμαίνονταν από τουλάχιστον 6 χρόνια και 6 μήνες έως 15 χρόνια.

Ο Bach άδειασε τα γραφεία της Νομικής Γραμματείας, παρέδωσε τα πάντα στο Κέντρο Τεκμηρίωσης Lorusso-Giuliani στο Vag61 – Spazio libero autogestito στην Μπολόνια και ανέβηκε στη Val di Susa για να διηγηθεί την ιστορία των βουνών, των δασών και του αγώνα «του λαού» No Tav σε ένα ντοκιμαντέρ.

Την επόμενη χρονιά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τη χώρα μας, χαρακτηρίζοντας «βασανιστήρια» όσα συνέβησαν στο σχολείο Diaz και υπογραμμίζοντας την ανεπάρκεια του νομικού πλαισίου.

Μετά χάσαμε τη φωνή μας. Δεν μπορούσαμε πλέον να μιλάμε για τα παιδιά μας που ανακρίθηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν. Στα σύνορα, τα οποία πάντα θέλαμε να κρατήσουμε ανοιχτά, πέθαιναν εκατοντάδες –ή μάλλον, χιλιάδες- γιοι και κόρες από άλλες χώρες. Πέθαιναν από το κρύο στα βουνά, συνθλίβονταν γαντζωμένα κάτω από φορτηγά, πνίγονταν στη θάλασσά μας. Σκοτώνονταν από τον εγωισμό μιας αρπακτικής κοινωνίας που γίνεται δολοφονική για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Τον δικό της καταραμένο «τρόπο ζωής». Και μετά, οι πόλεμοι και η εξόντωση της Παλαιστίνης… Κι όμως. Κι όμως, αυτό μας διδάσκουν η Paola και ο Claudio Regeni με τον επίμονο αγώνα τους: αν καταφέρνουμε να κάνουμε λίγο πιο δίκαιο τον δικό μας κήπο, αυτό θα ωφελήσει την παγκόσμια δικαιοσύνη.

Η Giorgia Mazzucato γράφει στο βιβλίο της «Stomaco»: «Γιατί η G8 στη Γένοβα, γιατί εγώ; Γιατί μιλάει και για μένα, που δεν ήμουν εκεί. Για όλα όσα έχασα εκείνες τις μέρες χωρίς να το ξέρω. Για αυτόν τον κόμπο που μας φέρνει πίσω στο σήμερα, στη μέση του κόσμου. Στη μέση αυτού του κόσμου των τυράννων, των σιωπών και των χρυσών αγαλμάτων».

Γι αυτό, για το έργο σου, σε ευχαριστώ Bach!

https://comune–info.net/cera–un–ragazzo–sullasfalto/

Το άρθρο Ήταν ένα αγόρι πεσμένο στην άσφαλτο. Της Haidi Giuliani εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.