Γράφεις σε πολλά κείμενά σου ότι έχουμε μια κυβέρνηση δολοφόνων. Το λες αυτό σαν σχήμα λόγου για να δώσεις το περίγραμμα μιας κατάστασης, ή το εννοείς στην κυριολεξία; Kαι γιατί;

Το λέω ως απόλυτη κυριολεξία εδώ και πέντε χρόνια -και όσο πιο καθαρά γίνεται: Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής. Στο σχέδιο αυτό δολοφονίας και εξόντωσης των μεταναστών συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησης, εκατοντάδες κρατικοί λειτουργοί, όλος ο κρατικός μηχανισμός και όλα τα παρακρατικά λαδικά της κυβέρνησης σε επίπεδο «δημοσιογραφίας» και «δημοσιολογίας».  Με άλλα λόγια έχουμε μια κυβέρνηση που οργανώνει δολοφονίες, διορίζει νεοναζί υπουργούς που εξαγγέλλουν δολοφονίες, και υποστηρίζει συμμορίες δολοφόνων. Αυτό που σας περιγράφω είναι ο νομικός ορισμός της δολοφονικής συμμορίας. Και από την πρώτη ώρα που τα έγραψα όλα αυτά, διευκρίνισα πως ξέρω πολύ καλά τι λέω -και είμαι έτοιμος να δεχτώ μηνύσεις και να το υπερασπιστώ σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Εξάλλου πλέον, μετά το μαζικό έγκλημα του Adriana στην Πύλο, δεν το λέω μόνον εγώ: το λέει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Εισαγγελέας του Ναυτοδικείου, το ΒΒC (ας δει κανείς το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Μεσόγειο»), οι New York Times, δεκάδες ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται επί του πεδίου. Σύντομα θα το πουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια -ή και οι Έλληνες δικαστές που θα αντισταθούν στην κυβερνητική στραγγάλη.

Πώς τροφοδοτείται η κρατική θανατοπολιτική στη χώρα που ζούμε; Και επίσης, θεωρείς ότι όλη αυτή η φρίκη ενισχύεται μόνο από τις κραυγές των μισάνθρωπων, ή και από την σιωπή μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι προφανές πως όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι σαν κι εμάς και όχι σαν κοπριά της ευτυχίας μας, είμαστε μια τραγική μειοψηφία. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης (και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία των πολιτών της Ελλάδας), συμφωνούν με την θανατοπολιτική εναντίων των μεταναστών. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης φασιστικοποιείται με βήμα ταχύ. Κάθε έννοια ηθικής ξεχαρβαλώνεται, κάθε έννοια δικαίου γίνεται όλο και πιο ωμά το δίκαιο του ισχυροτέρου, κάθε έννοια ανθρωπιάς αντικαθίσταται με μια εφιαλτική ρητορική του μίσους. Η Ιστορία του κόσμου μπαίνει στην μεγάλη σκοτεινιά του μετα-ανθρώπου: Οι άνθρωποι της Δύσης ετοιμάζουμε τα καινούρια Άουσβιτς σε βάρος των πεινασμένων του κόσμου.

Ο εκφασισμός της Ευρώπης -της Δύσης ολόκληρης- καλπάζει. Το τυφλό μίσος, η απανθρωπιά του αλυχτισμένου ρατσισμού, οι ιερουργίες του φόβου και οι τελετουργίες του φόνου είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος των καιρών μας. Οι άνθρωποι παραδινόμαστε στις αλυσίδες της εξουσίας. Η ανθρώπινη ηθική ηττάται -διότι, παρά την μεγάλη προσδοκία του Καντ, η κακία αποδεικνύεται ελκυστικότερη από την αγάπη.

Οι φτωχοί και οι πεινασμένοι λογαριάζονται πλέον ως ένοχοι. Είναι ένοχοι επειδή γεννήθηκαν, επειδή σπάρθηκαν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, επειδή οι «ανεύθυνοι γονιοί» τους τους γέννησαν. Για το λόγο αυτό πρέπει να πεθάνουν -και πριν πεθάνουν, μάς χρωστάνε και μια μεγάλη συγνώμη που μας ενόχλησαν με την ακανόνιστη αναπνοή τους.

Είναι προφανές πως οι ελίτ της Δύσης ετοιμάζουν τον αφανισμό των πεινασμένων. Θα είναι το επερχόμενο Ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα -και μπροστά του το Ολοκαύτωμα που κάνανε οι ναζί θα είναι μια προαναγγελία. Αυτό το Ολοκαύτωμα θα σταδιοποιηθεί μέσα από μια σειρά από κανονικοποιήσεις του αποτρόπαιου. Αυτό το Ολοκαύτωμα έχει ξεκινήσει. Η ακαθόριστα ανορίωτη ισχύς της Τεχνητής Νοημοσύνης θα επιταχύνει τον όλεθρο -και θα περιορίσει κάθε πιθανότητα παρέκκλισης.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, που θεωρεί ότι οι ζωές των προσφύγων και των μεταναστών δεν έχουν την ίδια αξία με τις ζωές των γηγενών, ποια πιστεύεις ότι είναι σήμερα η πρόκληση για όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι;  Πώς μπορούν να δράσουν; Τι μπορούν να διεκδικήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν;      

Συχνά μου λένε: «Ωραία η κριτική -αλλά πες μας τι προτείνεις;» Προτείνω, λοιπόν, να θυμηθούμε το πώς σχηματίζουν το οδόφραγμα οι επαναστατημένοι φοιτητές στους «Αθλίους» του Ουγκώ: Ρίχνουν στον δρόμο ό,τι βρίσκουν γύρω τους από τα αντικείμενα του παλιού κόσμου: καρέκλες, τραπέζια, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, μπαούλα, κουρέλια. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε σε επίπεδο πνευματικό: πρέπει να μαζέψουμε τα ηθικά συντρίμμια μας και να τα πετάξουμε στο δρόμο -κι ανάμεσά τους να ξαναστήσουμε τις μεγάλες παλιές αφηγήσεις και να τις ανταμώσουμε με όποιες καινούριες μπορούμε να σχηματίσουμε. Και να παλέψουμε να φτιάξουμε το ηθικό οδόφραγμα για το οποίο μιλώ. Ένα οδόφραγμα για να αντισταθούμε στην ελαύνουσα απανθρωπιά της Δύσης, στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα που οι χορτάτοι ετοιμάζουν για τους πεινασμένους, στην εφιαλτική βεβαιότητα των προνομιούχων που θεωρούν πως οι φτωχοί είναι η κοπριά της ευτυχίας τους. Αν δεν σχηματίσουμε αυτό το πνευματικό οδόφραγμα, θα είμαστε ηθικά νεκροί.

Στα χρόνια που έρχονται όσοι επιμένουμε να μιλάμε για το δικαίωμα των ανθρώπων να ζούνε και να μην δολοφονούνται, όσοι επιμένουμε πως οι φτωχοί και οι πεινασμένοι έχουν την ίδια αξία με τους πλούσιους και τους χορτάτους, όσοι επιχειρούμε να αντισταθούμε στο επερχόμενο Ολοκαύτωμα των απελπισμένων του πλανήτη, θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση. Θα απομονωθούμε, θα αποκλειστούμε, θα απειληθούμε, θα κινδυνεύσουμε, στο τέλος, έμμεσα ή άμεσα, θα δολοφονηθούμε.

       Αλλά στο μεταξύ θα έχουμε ζήσει στην πλευρά εκείνων που αρνήθηκαν την σφαγή. Ίσως να αξίζει κάτι και αυτό.

Έχεις γράψει σε ένα ποίημά σου ότι είναι προτιμότερο «να σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα», όπως σε απειλούν οι φασίστες, παρά «να σε βρουν με σπίτι αγορασμένο με κυβερνητικά λεφτά που τα πήρες για να λες πως οι πνιγμένοι μετανάστες πνίγηκαν από μόνοι τους». Σε ποιους αναφέρεσαι;

Τον τελευταίο χρόνο, λόγω των έργων μου, των κειμένων μου και των δημόσιων τοποθετήσεών μου, οι νεοναζί του Διαδικτύου και μαζί τους τα κυβερνητικά παρακρατικά λαδικά έχουν κυριολεκτικά αφιονιστεί εναντίον μου. Οι παρακρατικές παρκετέζες της κυβέρνησης θαρρείς συντονισμένες με τον καταδικασμένο δολοφόνο Μιχαλολιάκο (με την τριακοστή ανάρτηση που με αναφέρει ονομαστικά τα τελευταία 20 χρόνια) και τα κάθε λογής ναζιστάκια του Internet. Πλέον τα μηνύματα έρχονται κατά εκατοντάδες: κάθε λογής απειλές, όλες οι δυνατές ύβρεις, αμέτρητες κατάρες. Μια χυδαιότητα που πολλές φορές με εκπλήσσει, παρόλο που ζω μαζί της εδώ και πολλά χρόνια. Το «Θα σε βρουν με ένα στιλέτο στην κωλοτρυπίδα» είναι σχετικώς ήπιο ως προς την φρίκη του. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα.

Σε όλα αυτά η απάντησή μου είναι σταθερή: Όσο πιο πολύ με απειλούν, τόσο περισσότερο θα γράφω για τα κυβερνητικά εγκλήματα. Είναι η μέθοδός μου για να μην τους φοβάμαι. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα από το θέατρο: Ξεκίνησα για να γράψω ένα έργο για τις κυβερνητικές δολοφονίες των μεταναστών -μα επειδή με απείλησαν το ένα έργο έγινε δύο. Και επειδή οι απειλές συνεχίστηκαν, τα δύο έργα έγιναν, μέχρι στιγμής, εννιά, Και επειδή συνεχίζουν να με απειλούν, θα συνεχίσω να γράφω όλο και περισσότερα έργα και βιβλία και κείμενα υπέρ των μεταναστών και ενάντια στις κυβερνητικές δολοφονίες.

Ο Μπρεχτ έγραψε πως «στους καιρούς της φρίκης θα τραγουδάμε τα τραγούδια της φρίκης». Αξίζει να υπάρχουμε -για όσο υπάρχουμε- για να υπερασπιστούμε όλα όσα αφιονίζουν τους νεοναζί και τους φασίστες. Και κάθε φορά που μας απειλούν, αξίζει να πολλαπλασιάζουμε τις φωνές για να υπερασπιστούμε την ηθική, την ανθρωπιά και την αγάπη. Αν μουγγαθούμε, θα είναι σαν να έχουμε πεθάνει. Κι όσο φωνάζουμε, θα κρατούμε την πιθανότητα του νοήματος ανοιχτή. Απέναντι σε τούτη την κτηνωδία οι γενιές που έρχονται έχουν να δώσουν τον πιο μεγάλο ηθικό αγώνα της ανθρώπινης Ιστορίας.

Το άρθρο Η Κυβέρνηση οργανώνει και συντονίζει τις δολοφονίες των μεταναστών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«ΝΑΖΑ», ακρωνύμιο που χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός στρατός για τις «παράπλευρες απώλειες», «Nezek Agavi» στα εβραϊκά.  Δηλώνει τον εκτιμώμενο αριθμό αμάχων, οι οποίοι υπολογίζεται πως θα σκοτωθούν σε μια Ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας. Επισήμως, ο στόχος μιας επίθεσης είναι κάποιο μέλος (ή υποτιθέμενο μέλος) της Χαμάς, το οποίο συχνά επιλέγεται να χτυπηθεί όταν γυρίζει στο σπίτι του και βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του. Στην Ισραηλινή στρατιωτική ιδιόλεκτο ο αριθμός των αμάχων που πλήττονται κάθε φορά μετρώνται σε ΝΑΖΑ, λ.χ. 50 ή 100 ΝΑΖΑ. Μία γυναίκα, ένα παιδί ή ένα βρέφος που δολοφονούνται από τον Ισραηλινό στρατό είναι απλά «1 ΝΑΖΑ».

«ΝΑΖΑ», o τίτλος του ντοκιμαντέρ  (τρέιλερ) που σκηνοθέτησαν οι δύο Ισραηλινο- Εβραίοι ερευνητές δημοσιογράφοι και κινηματογραφιστές Yuval Abraham και Rachel Szor. Το  ντοκιμαντέρ βασίζεται σε συνεντεύξεις  εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών, εφέδρων αξιωματικών και στρατιωτών, γυναικών και αντρών, οι οποίοι υπηρέτησαν στις μονάδες ελίτ του Ισραηλινού στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών.

Αποστολή τους η πραγματοποίηση επιχειρήσεων βομβαρδισμού ενάντια σε πολιτικούς στόχους  στη Γάζα.  Στρατιωτικές επιχειρήσεις που κατά ένα σημαντικό μέρος  είναι αυτοματοποιημένες.  Οι στρατιωτικοί αυτού του τύπου είναι ικανότατοι προγραμματιστές, αναλυτές δεδομένων και υψηλής εκπαίδευσης χειριστές λογισμικών για τη λεπτομερή χαρτογράφηση του αστικού χώρου και τη συνεχή παρακολούθηση του πληθυσμού της Γάζας. Αποφασίζουν την επιλογή του «στόχου» και τον κοινοποιούν στις μονάδες του  Ισραηλινού στρατού που είναι σε ετοιμότητα για να βομβαρδίσουν.

«Δεν υπάρχουν ΝΑΖΑ στη Γάζα»

Οι κάτοικοι της Γάζας, μηδενός εξαιρουμένου, παρακολουθούνται αδιάκοπα με τις κάμερες των ντρόουν και μέσω των κινητών τους τηλεφώνων, μέσα κι έξω από το σπίτι τους. Όταν ακόμη υπήρχαν στη Γάζα πολυκατοικίες που στέκονταν όρθιες -και όχι οι 61 εκατομμύρια τόνοι ερειπίων, μετά από τρία χρόνια καταστροφής-  όσοι υπηρετούσαν στις θέσεις των στρατιωτικών που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ,  είχαν πολλούς τρόπους να γνωρίζουν τα ονόματα και τις ασχολίες των ενοίκων των κατοικιών που ήταν πιθανοί στόχοι, μπορούσαν να ακούν ό,τι συμβαίνει σε κάθε διαμέρισμα, να υποκλέπτουν σε πραγματικό χρόνο τις συνομιλίες των μελών μιας οικογένειας, τα μηνύματα που ανταλλάσσονταν στα κινητά τους, και ό,τι δεδομένα ήταν αποθηκευμένα σε αυτά.

Άκουγαν τις συνομιλίες των οικογενειών μέχρι ένα δευτερόλεπτο  προτού δώσουν την έγκριση για βομβαρδισμό με ένα κλικ. Και κατόπιν, μετά την επίθεση, μπορούσαν να ακούσουν τους τραυματισμένους να ουρλιάζουν, να ζητούν βοήθεια, να φωνάζουν τα ονόματα των συγγενών τους κάτω από τα ερείπια.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών έχει στήσει μια τεράστια μηχανή θανάτου μέσω ενός συστήματος αυτοματοποιημένης ταξινόμησης των πιθανών στόχων.  Πραγματοποιείται ταυτόχρονη επεξεργασία και ανάλυση δεδομένων για εκατοντάδες περιπτώσεις στόχων,  σε πραγματικό χρόνο, χάρη  στη χρήση προηγμένων τεχνολογιών και αλγορίθμων,  καθώς και της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως το σύστημα «Lavender» που ανέπτυξε ειδικά ο Ισραηλινός στρατός.

Οι «παράπλευρες απώλειες» τύπου ΝΑΖΑ προκαλούνται συχνά από επιθέσεις στον σωρό,  χωρίς πολλή σκέψη, με στόχο την ισοπέδωση ολόκληρων οικοδομικών συμπλεγμάτων. Οι επιλογές των στόχων που παρέχονται από τα αυτοματοποιημένα συστήματα λογισμικού,  και οι αποφάσεις που παίρνονται μέσα σε ελάχιστο  χρόνο, έχουν ως συνέπεια την εξόντωση αδιευκρίνιστου στην πραγματικότητα αριθμού αμάχων. Αριθμός που είναι έτσι κι αλλιώς εντελώς αδιάφορος για όλη την ιεραρχία.

Μπορεί την τελική ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας  στη Γάζα να την έχει η ανώτερη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, όμως, όσοι υπηρετούν στην Υπηρεσία Πληροφοριών είναι χωρίς αμφιβολία συνένοχοι  στην υλοποίηση μιας εξ αποστάσεως γενοκτονίας χάι-τεκ.  Οι στρατιωτικοί που καταθέτουν στο ντοκιμαντέρ μπορούν βέβαια να εφεύρουν για τον εαυτό τους δικαιολογίες του τύπου  «ήμουν μόνον ένας τεχνικός», «επέλεγα τον στόχο, δεν βομβάρδιζα», «έκανα τη δουλειά που μου ανατέθηκε», αλλά με απίστευτες επινοήσεις και προσχήματα δεν καταφέρνουν να κρυφτούν ούτε πίσω από το δάκτυλό τους.

Όσοι και όσες υπηρετούν σε αυτές τις επίλεκτες μονάδες προέρχονται από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα του Ισραηλινο-Εβραϊκού πληθυσμού. Δεν τρέφουν απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερα αναπτυγμένο ρατσιστικό μίσος για τους Παλαιστίνιους, στα πολιτικά πλαίσια του Ισραήλ, δε,  μπορεί να δηλώνουν μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι.  Διαθέτουν υψηλά τεχνικά προσόντα και συναγωνίζονται  σκληρά με άλλους υποψήφιους για μια θέση στις συγκεκριμένες μονάδες. Η προϋπηρεσία στην περιβόητη μονάδα 8200, των Υπηρεσιών Πληροφοριών,  είναι περιζήτητο εφαλτήριο για μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία.

«Στα χρόνια που θα έρθουν», γράφουν οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ  σε άρθρο τους στο ανεξάρτητο ισραηλινό-παλαιστινιακό ηλεκτρονικό περιοδικό «+972  Magazine»,  «ίσως σε μια μετά-Νετανιάχου εποχή, αν ποτέ έρθει μια τέτοια εποχή, τμήματα του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου ενδέχεται να προσπαθήσουν να αποστασιοποιηθούν από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη Γάζα, αποδίδοντάς τα στην ακροδεξιά κυβέρνηση. […]    Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος αυτών των δολοφονιών πραγματοποιήθηκαν από στρατιώτες που προέρχονται από την καρδιά του ισραηλινού φιλελεύθερου στρατοπέδου:  αξιωματικοί που υπηρετούσαν στις πιο περίβλεπτες μονάδες του στρατού, στην Υπηρεσία Πληροφοριών και την Πολεμική Αεροπορία.»

Και στη συνέχεια του άρθρου: «Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας ίσως ισχυριστούν ότι απλώς ακολουθούσαν διαταγές, πως λάμβαναν συντεταγμένες στόχων, βομβάρδιζαν  και επέστρεφαν στη βάση τους χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είχαν πλήξει. Οι στρατιώτες του Πεζικού θα υπερασπιστούν τους εαυτούς τους λέγοντας ότι δεν ήξεραν πάντα ποιους χτυπούσαν, εν μέρει εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατεί στη μάχη. Όσο αμφισβητήσιμοι κι αν είναι τούτοι οι τρόποι αυτουπεράσπισης, ουδεμία αμφιβολία μπορεί να υπάρξει για το τι γνώριζε το προσωπικό των μονάδων της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Με τα ίδια τους τα μάτια  και τα αυτιά, οι υπηρετούντες στην Υπηρεσία Πληροφοριών αντιλαμβάνονταν ότι οι κατοικίες που «ενοχοποιούσαν» ήταν γεμάτες με οικογένειες. Γνώριζαν ότι τεράστιος αριθμός «εγκρίσεων ΝΑΖΑ» δεν σχετίζονταν με στόχους που είχαν οιαδήποτε στρατιωτική αξία. Ωστόσο, αποδέχτηκαν τον ρόλο τους στη μηχανή του θανάτου, ουσιαστικά δίχως πράξη άρνησης ή αντίστασης.»

Πίσω από οθόνες, με την ασφάλεια ενός βιντεοπαιχνιδιού, έδιναν την έγκριση να καταστραφούν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα,  να εξοντωθούν  ή να μείνουν ακρωτηριασμένοι δεκάδες, συχνά εκατοντάδες, ανυπεράσπιστοι άμαχοι μετά από κάθε χτύπημα.

Ήταν σε γνώση τους το σλόγκαν της Υπηρεσίας τους «δεν υπάρχουν NAZA στη Γάζα», κάθε φορά που συμμετείχαν στις συστηματικές επιχειρήσεις κονιορτοποίησης της Λωρίδας και αφανισμού του πληθυσμού της.  Στην ερώτηση, που θέτει ο Abraham σε κάποιους από αυτούς, αν μπορούν να υπολογίσουν τον αριθμό των απωλειών αμάχων για τις οποίες ευθύνονται προσωπικά, αποφεύγουν να απαντήσουν συγκεκριμένα. Από τα μισόλογα  φαίνεται πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρόκειται για εκατοντάδες ή και χιλιάδες αθώα θύματα.

Φεστιβάλ Βενετίας και προβολές του ντοκιμαντέρ στις αίθουσες

Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στις αρχές του Σεπτέμβρη. Οι επευφημίες του κοινού μετά την προβολή της ταινίας διήρκεσαν εικοσιπέντε λεπτά. Το φιλμ, όμως, τιμήθηκε μόνον με το (ελάσσον) ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής.

Το ντοκιμαντέρ είναι μια συμπαραγωγή με το τμήμα ντοκιμαντέρ της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian»,  με  διευθυντή παραγωγής τον Jonathan Glazer, σκηνοθέτη της ταινίας «Ζώνη Ενδιαφέροντος». Από τις 24 Σεπτέμβρη, η ταινία προβάλλεται σε πενήντα χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.   Μετά την ολοκλήρωση των πρώτων αυτών προβολών, ο Guardian θα προβάλει το ντοκιμαντέρ δωρεάν, στα τέλη Νοέμβρη, στο theguardian.com.

Οι δύο δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, πριν ακόμη πέσει η αυλαία στο φεστιβάλ της Βενετίας, δέχτηκαν καταιγισμό απειλών από όλο το πολιτικό φάσμα του Ισραηλινού καθεστώτος και από τα μμε.  Ο Ισραηλινός υπουργός Πολιτισμού τους απείλησε με αφαίρεση της υπηκοότητάς τους.  Θυμίζουμε ότι οι Abraham και Szor  μαζί με τους Παλαιστίνιους Basel Adra  και Hamdan Ballal αποτέλεσαν τη σκηνοθετική τετράδα του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ «No Other Land» (2024), που κατήγγειλε την καθημερινή και συστηματική εποικιστική βία, στα πλαίσια του Ισραηλινού εποικιστικού σχεδιασμού, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης.

Γιατί δέχτηκαν να μιλήσουν;

Ποια είναι τα κίνητρα των εικοσιτεσσάρων στρατιωτικών της Υπηρεσίας Πληροφοριών που δέχτηκαν να μιλήσουν; Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ εξηγούν:

«Κάποιοι από αυτούς είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν λάβει μέρος σε σοβαρά εγκλήματα και ήλπιζαν ότι μιλώντας ανοιχτά θα βοηθούσαν να διαπεραστούν τα τείχη της άρνησης και των δικαιολογιών και να υποχρεωθεί η ισραηλινή κοινή γνώμη να έρθει αντιμέτωπη με αυτό ακριβώς για το οποίο ο στρατός είχε σταλεί να κάνει στο όνομά της. Άλλοι συμφώνησαν να μιλήσουν μόνο μετά από μήνες προβληματισμού: από ενοχές, από ντροπή ή ακόμα και από υπερηφάνεια για όσα θεωρούσαν ως δικές τους επαγγελματικές επιτυχίες».

Η ταυτότητα όσων καταθέτουν τις μαρτυρίες τους αποκρύφτηκε με ψηφιακή αλλοίωση των φυσικών χαρακτηριστικών και της φωνής τους. Αυτός ήταν ο όρος που οι ίδιοι έθεσαν ώστε να προστατευτούν από τα αντίποινα διώξεων από τις αρχές του Ισραήλ.  Μα δεν είναι στις προθέσεις των Abraham και Szor  να αναλυθούν τα κίνητρα των συγκεκριμένων στρατιωτικών. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται  για άτομα που αποδέχτηκαν, εν γνώσει τους, να πάρουν μέρος σε εγκλήματα πολέμου ξανά και ξανά.

«Από συνειδητή επιλογή η ταινία μας», γράφουν οι δύο δημιουργοί στο ίδιο άρθρο στο +972 Magazine,  «δεν εστιάζει στα κίνητρα των στρατιωτών.  Μας απασχολεί,  κυρίως,  η ίδια η σφαγή και τι κατέστησε δυνατή τη σφαγή. Αν αναλώναμε υπερβολικό χρόνο  στις πηγές των ηθικών και πολιτικών διαθέσεων των στρατιωτών,  θα υπήρχε ο κίνδυνος να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους μακριά από τα θύματα, πράγμα που δεν θέλαμε να το κάνουμε.»

Οι αποκαλύψεις του «ΝΑΖΑ»

Η συλλογή των μαρτυριών  ξεκίνησε το 2023 και συνεχίστηκε μέχρι το 2025. Κάποιες από τις πληροφορίες που αποκτήθηκαν στο μεταξύ κρίθηκαν εξαιρετικά επείγουσες και σημαντικές που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Πρόκειται για τις δημοσιεύσεις, τον Νοέμβρη του 2023, σχετικά με τον συστηματικό μαζικό βομβαρδισμό πολιτικών στόχων,  και για το σύστημα ΤΝ «Lavender», τον Απρίλη του 2024.

Στο ντοκιμαντέρ, εντούτοις, δεν θα βρεθεί κάποια νέα ηχηρή αποκάλυψη για την ολική καταστροφή που έχει προκαλέσει το Ισραήλ στη  Γάζα: τους ασταμάτητους βομβαρδισμούς, τους σκοτωμένους, τους ακρωτηριασμένους, τους θαμμένους κάτω από τα ερείπια και την εξόντωση ολόκληρων οικογενειών. Την ολική ή μερική καταστροφή του 82% των κτιρίων της Γάζας (συνολικά 200 χιλιάδες κτίρια, εκ των οποίων 130 χιλιάδες πλήρως κατεστραμμένα), τον ασφυκτικό αποκλεισμό της Λωρίδας, την πείνα,  την έλλειψη πρόσβασης σε πόσιμο νερό, τη διαβίωση σε πλαστικές αυτοσχέδιες σκηνές, την ανυπαρξία αποχετευτικού δικτύου. Τη διάλυση και την εκκένωση των νοσοκομείων, τις εκατοντάδες συλλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού, την ισοπέδωση σχολείων, πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων. Και πάνω από όλα, τη συστηματική επιχείρηση του  Ισραήλ με σκοπό τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης και της κοινής πολιτισμικής κληρονομιάς στη Λωρίδα.

Την πληροφόρησή μας για όλα αυτά την  οφείλουμε κύρια, όπως οι Abraham και Szor δηλώνουν κάθε φορά που καλούνται να μιλήσουν για την ταινία τους,  στην αυτοθυσία των Παλαιστίνιων δημοσιογράφων και ρεπόρτερ, επαγγελματιών και ερασιτεχνών, απλών ανδρών και γυναικών,  που το πληρώνουν με τη ζωή τους. Από την 7η Οκτώβρη 2023 μέχρι σήμερα,  263 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί από τον Ισραηλινό στρατό στη Γάζα.

Οι πληροφορίες, όμως, από το εσωτερικό των μονάδων Πληροφοριών του Ισραηλινού στρατού αναδεικνύουν τη λειτουργία ενός προσεκτικά σχεδιασμένου συστήματος για τη σκόπιμη ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας.

Οι λήψεις είναι νυχτερινές, πάνω σε ταράτσες κτιρίων του Τελ Αβίβ. Οι μαρτυρίες των στρατιωτικών για τον ρόλο τους στην αυτοματοποιημένη μηχανή δολοφονίας δεκάδων και εκατοντάδων ανθρώπων σε κάθε χτύπημα ακούγονται συχνά στο φόντο εικόνων από τη βραδινή ζωή και την αθώα ρουτίνα των κατοίκων του Τελ Αβίβ. Τα πλάνα των συνεντεύξεων εναλλάσσονται με εικόνες δρόμων με συνεχή νυχτερινή κίνηση  αυτοκινήτων, και με λήψεις στις προσόψεις πολυκατοικιών, όπου φαίνονται οι φωτισμένοι εσωτερικοί χώροι των διαμερισμάτων. Διακρίνονται  φιγούρες που κινούνται στα δωμάτια  αμέριμνα, ήσυχα και νωχελικά.  Άνθρωποι που ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού,  κάνουν γιόγκα,  χαζεύουν στην τηλεόραση. Σχεδόν κάθε φωτισμένο σπίτι έχει μια τηλεόραση να παίζει.

Είναι γνωστό ότι τα ισραηλινά τηλεοπτικά κανάλια δεν ασχολούνται με τη Γάζα. Οι Ισραηλινοί δεν θα δουν στην τηλεόραση τίποτα από την καταστροφή που ο στρατός τους έχει προκαλέσει στη Γάζα.  Όμως οι Ισραηλινοί είναι από τους πιο ενεργούς πληθυσμούς στο διαδίκτυο και στα σόσιαλ. Ο Ισραηλινός στρατός απαρτίζεται από κληρωτούς και έφεδρους, γυναίκες και άντρες, οι οποίοι στέλνονται να υπηρετήσουν, για μεγάλα ή μικρότερα χρονικά διαστήματα, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης, στα εκατοντάδες στρατιωτικά σημεία ελέγχου,  στις μονάδες της Υπηρεσίας Πληροφοριών και παρακολούθησης, στις στρατιωτικές φυλακές, στη Γάζα. Κάθε ισραηλινή οικογένεια έχει πολλούς τρόπους να μάθει.  Και ασφαλώς γνωρίζει.

Στα πλάνα του ντοκιμαντέρ, στο Τελ Αβίβ, οι Ισραηλινοί κάνουν μια κανονική ζωή. Εξήντα χιλιόμετρα νοτιότερα, πάνω στην ίδια ακτή, η ενεργή συνενοχή τους ή και η παντελής, κυνική αδιαφορία τους έχουν καταστήσει τη Γάζα μη κατοικήσιμη.

Το άρθρο «NAZA»: Ένα συλλογικό έγκλημα με σύστημα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ακούστε:

και

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Μια παράξενη νίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η προφητεία προανήγγειλε μια εποχή στην οποία θα κυριαρχούσαν οι τεράστιες ανισότητες και οι μηχανές, οι οποίες θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να αντικαταστήσουν τις πιο σημαντικές ανθρώπινες δραστηριότητες. Η μελέτη εξισορροπεί αυτή τη δυστοπική πρόβλεψη, επισημαίνοντας ότι, από το 2022 έως σήμερα, δεν έχει παρατηρηθεί απότομη αύξηση της ανεργίας στους τομείς που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στην αυτοματοποίηση. Το ποσοστό της πραγματικής χρήσης της τεχνολογίας παραμένει κάτω από τις θεωρητικές της δυνατότητες.

Ακόμα και ο Sam Altman της OpenAI έφτασε να υποβαθμίσει την ιδέα της «εργασιακής αποκάλυψης» και έχει αναγνωρίσει την ευθραυστότητα των προφητειών για το τέλος της απασχόλησης. Ο μύθος της πλήρους αντικατάστασης συγκρούστηκε με την πραγματικότητα των συντελεστών παραγωγής. Ως εκ τούτου, η αύξηση της παραγωγικότητας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης προχωρά με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με την έκρηξη της πληροφορικής τη δεκαετία του 1990. Αντιθέτως, τα κόστη των υποδομών και η κατανάλωση ενέργειας στα Data Center συνεχίζουν να αυξάνονται, ενώ τα κέρδη πασχίζουν να σταθεροποιηθούν.

Η σημερινή συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη αναπαράγει, σε παγκόσμια κλίμακα, την ανάλυση που είχαν ήδη επιχειρήσει το 2013 οι ερευνητές της Οξφόρδης Frey και Osborne, συγγραφείς μιας διάσημης μελέτης που προέβλεπε την κατάργηση του 47% των θέσεων εργασίας έως το 2030. Σε αντίθεση με τότε, σήμερα γίνεται λόγος για μια «αποκάλυψη» που θα πλήξει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Πριν από δεκατρία χρόνια, η δραματική επίκληση διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Παρόλα αυτά, το αφήγημα της «αποκάλυψης» έχει εξαπλωθεί, απομακρύνοντας τη συζήτηση από την κριτική ανάλυση των αιτιών της πανδημίας και παρερμηνεύοντας τις αιτίες  των οικολογικών κρίσεων.

Σήμερα, το μηδενιστικό φορτίο αυτού του αφηγήματος ενισχύεται από τη στρατιωτικοποίηση της τεχνολογίας και από την ψυχωτική αφήγηση της εξουσίας που επαναλαμβάνεται στη γεωπολιτική. Ο διάλογος για την τεχνητή νοημοσύνη έχει πλέον μετατραπεί σε διάλογο πολέμου. Η ύψιστη μορφή της καπιταλιστικής αποκάλυψης, για να παραφράσουμε τον Ernesto De Martino*.

Παρόλο που το εγχείρημα είναι δύσκολο – όπως καταλάβαμε από τον «αποκαλυπτισμό» των τελευταίων ετών – συνιστάται να θέσουμε σε πλαίσιο την επιθυμία για καταστροφή που διαπερνά την τεχνητή νοημοσύνη, αποφεύγοντας να ακολουθήσουμε τόσο τις θεολογικές υποδείξεις των φασιστών της τεχνολογίας, όσο και τις υποδείξεις των δημοκρατών για μέτρα προστασίας, οι οποίοι επικαλούνται την «αποκάλυψη» για να την αποτρέψουν.

Ας παραμείνουμε μαρξιστές. Η νοημοσύνη των μηχανών είναι η αλλοτριωμένη και κατακερματισμένη μορφή της συλλογικής δραστηριότητας δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η κατανόηση αυτής της διαλεκτικής σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπήκοοι και να ανακτήσουμε την κοινωνική συνεργασία που γεννά την επιθυμία για ουτοπία, μια επιθυμία που την κρατούν όμηρο οι προφήτες της «αποκάλυψης».

Στην ιστορία του καπιταλισμού, η εισαγωγή των μηχανών δεν αντικατέστησε ποτέ πλήρως την ανθρώπινη δραστηριότητα. Αν μη τι άλλο, είναι η συν-αιτία μιας αναδιάρθρωσης που ενέτεινε τον πολιτικό έλεγχο και την άντληση υπεραξίας. Οι άρχουσες τάξεις έχουν νομιμοποιήσει τη συγκέντρωση εξουσίας εναλλάσσοντας τον σουμπετεριανό μύθο** της «δημιουργικής καταστροφής» με τον μύθο της απελευθερωτικής αυτοματοποίησης. Κάθε τεχνολογική εξέλιξη πλαισιώθηκε και από μια «αποκαλυπτική» ρητορική που υπόσχεται μελλοντική αφθονία για να δικαιολογήσει την πειθαρχία, μετατρέποντας τις πολιτικές επιλογές σε υποτιθέμενους αδιαμφισβήτητους οικονομικούς νόμους.

Η παγκόσμια αλγοριθμική αρχιτεκτονική δεν έχει τίποτα το φυσικό, ούτε ταξιδεύει στον υπερουράνιο κόσμο. Αντίθετα, στηρίζεται στην υπόγεια και επισφαλή εργασία ενός αόρατου πλήθους σχολιαστών, συντονιστών και αξιολογητών της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Η εκπαίδευση και η επεξεργασία των μοντέλων ανατίθενται συστηματικά από τον Παγκόσμιο Βορρά στις περιφέρειες του Παγκόσμιου Νότου: μέσα από πλατφόρμες microtasking, όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι και χρήστες κατηγοριοποιούν εικόνες, φιλτράρουν και διορθώνουν κείμενα έναντι πενιχρών αμοιβών ή, σε κάθε περίπτωση, δωρεάν. Το παράδοξο είναι προκλητικό: η προπαγάνδα επικαλείται την εξαφάνιση του ανθρώπου, ενώ στην υλική πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι ακριβώς το οργανικό γρανάζι χωρίς το οποίο η μηχανή θα παρέμενε ένα κενό κέλυφος.

Το τρομοκρατικό αφήγημα για το τέλος της ανθρωπότητας που θα προκαλέσει η ψηφιακή αυτοματοποίηση είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να καλλιεργηθεί μια προληπτική καθήλωση. Η συνεχής καταστροφολογία δεν χρησιμεύει ούτε για να αποκαλύψει το μέλλον ούτε για να υποσχεθεί τη βασιλεία στους λίγους δίκαιους (οι δισεκατομμυριούχοι των Big Tech το έχουν ήδη εξασφαλίσει αυτό), αλλά μάλλον για να υποβαθμίζει τη ζωή σε μια κατάσταση παθητικότητας, έτοιμη να δεχτεί οποιαδήποτε απειλή προκειμένου να ξεφύγει από την κατάρρευση των πάντων.

Για ποιο τέλος του κόσμου μιλάμε; Το τέλος των υποτελών, των σκλάβων του κλικ, των παθητικών χρηστών πλατφορμών που εκτίθενται στις μαύρες τρύπες του νου και στις απροκάλυπτες διαδικασίες εκφασισμού. Η «εργασιακή αποκάλυψη» πιθανότατα δεν θα έρθει σύντομα. Από την άλλη πλευρά, βιώνουμε μια άλλη «αποκάλυψη» που πηγάζει από την εσωτερίκευση της πολιτικής υποτέλειας, η οποία μας εμποδίζει να φανταστούμε μια εναλλακτική λύση, μια «αποκάλυψη» που συρρικνώνει τη ζωή σε μια απλή διαχείριση της καθημερινής φρίκης. Η καταστροφή δεν βρίσκεται μπροστά μας, έχει ήδη επέλθει. Έχουμε στομάχια ικανά να την χωνέψουν και να την αποβάλουν ξανά  για άλλη μια φορά.

* Ο Ερνέστο ντε Μαρτίνο ήταν Ιταλός ανθρωπολόγος, φιλόσοφος και ιστορικός θρησκειών. Η εθνογραφική του έρευνα εστίασε στη μελέτη της μαγείας, της λαϊκής θρησκευτικότητας και των παραδόσεων στη νότια Ιταλία. Ασχολήθηκε με την έννοια της «κρίσης της παρουσίας» (la crisi della presenza), εξηγώντας πώς οι πολιτειακοί και θρησκευτικοί μύθοι βοηθούν τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει υπαρξιακές και πολιτισμικές κρίσεις, καθώς και την απειλή του «τέλους του κόσμου». Έγραψε σημαντικά έργα όπως τα Sud e magia (Νότος και μαγεία) και La terra del rimorso (Η γη της τύψης / για τον ταραντισμό).

** Η «δημιουργική καταστροφή» είναι μια οικονομική έννοια που περιγράφει πώς οι νέες καινοτομίες και τεχνολογίες καταστρέφουν τις παλιές αγορές, τα παλιά επαγγέλματα και τις παλιές επιχειρήσεις, δημιουργώντας ταυτόχρονα καινούργιες. Τον όρο εισήγαγε ο Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950).

πηγή: https://ilmanifesto.it/

Το άρθρο Η καπιταλιστική αποκάλυψη. Του Roberto Ciccarelli εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Σε αρκετές περιπτώσεις, φαίνεται πως οι υφιστάμενες μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας του Αμβρακικού δεν συμμορφώνονται με το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο. Την ίδια στιγμή προβλέπεται η εντατικοποίησή και αύξηση της παραγωγής τους. Πώς είναι δυνατόν έτσι να διασφαλιστεί η προστασία του περιβάλλοντος και της πολύτιμης βιοποικιλότητας του ;

Μετά την έκδοση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για την Περιοχή Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στον Αμβρακικό Κόλπο που προβλέπει την επέκταση και την αύξηση της παραγωγής των ιχθυοκαλλιεργειών, η περιβαλλοντική οργάνωση iSea, διερεύνησε κατά πόσο συμμορφώνονται οι ήδη υπάρχουσες μονάδες με τις απαιτούμενες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις.

Ο Αμβρακικός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια άγριας ζωής στην Ελλάδα, φιλοξενώντας από προστατευόμενα θαλάσσια είδη, όπως σαλάχια και θαλάσσιες χελώνες έως πολυάριθμα είδη σπάνια πτηνών. Η οικολογική του σημασία αναδεικνύεται και από τη θεσμική προστασία του (Εθνικό Πάρκο¹, Υγρότοπος Διεθνούς σημασίας της Σύμβασης Ραμσάρ², Ειδική Ζώνη Διατήρησης -Τόπος Κοινοτικής Σημασίας , Ζώνη Ειδικής Προστασίας στο πλαίσιο του Δικτύου Natura 2000). Ωστόσο, στον Κόλπο υφίστανται έντονες ανθρωπογενείς πιέσεις, μία εκ των οποίων επηρεάζει αρνητικά το ευαίσθητο αυτό οικοσύστημα: οι ιχθυοκαλλιέργειες.

Μέσα από την ανάλυση των σχετικών δημόσια αναρτημένων στον διαδικτυακό τόπο ΔΙΑΥΓΕΙΑ διοικητικών πράξεων για την περίοδο 2010 – 2025 ανακύπτουν αρκετά περιστατικά μη συμμόρφωσης των υφιστάμενων ιχθυοκαλλιεργειών με την περιβαλλοντική νομοθεσία, από ανακλήσεις αδειών και διοικητικά πρόστιμα για την παράνομη κατάληψη θαλάσσιας έκτασης μέχρι αποκλίσεις του πραγματικού αριθμού κλωβών από τον αδειοδοτημένο. Ανάμεσα στα στοιχεία που καταγράφηκαν ήταν και μία παλαιότερη περίπτωση που  το τότε Διοικητικό Συμβούλιο της Μονάδας Διαχείρισης Αμβρακικού Κόλπου διατύπωσε αρνητική γνωμοδότηση για την επανίδρυση μονάδας λόγω αυξημένου κινδύνου βάσει προηγούμενων περιστατικών μαζικής θνησιμότητας ψαριών στην ίδια τοποθεσία.

Ένα ιδιαίτερα επίκαιρο περιστατικό, το οποίο έλαβε χώρα μόλις λίγες ημέρες πριν, αναδεικνύει την μη συμμόρφωση των ιχθυοκαλλιεργειών με τις περιβαλλοντικές επιταγές. Ειδικότερα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ξαναζωντανεύοντας τον Αμβρακικό» η iSea διοργάνωσε δράσεις αποκατάστασης απομακρύνοντας Εγκαταλειμμένο Αλιευτικό Εξοπλισμό. Στη μελέτη σκοπιμότητας που προηγήθηκε για τον εντοπισμό περιοχών και σημείων συσσώρευσης εγκαταλελειμμένου εξοπλισμού, και περιλάμβανε μεταξύ άλλων έρευνες πεδίου, είχε εντοπισθεί εγκαταλελειμμένος εξοπλισμός από ιχθυοκαλλιέργειες, όπως κλωβοί, ρεμέτζα και αλυσίδες, τον οποίο η iSea σχεδίαζε να απομακρύνει. Μόλις το πρόγραμμα των δράσεων αποκατάστασης μέσα από υποβρύχιους και παράκτιους καθαρισμούς γνωστοποιήθηκε στο ευρύ κοινό, όλως αιφνιδίως ο εξοπλισμός αυτός που από καιρό είχε εγκαταλειφθεί και παρέμενε στον βυθό ή είχε ξεβραστεί στις ακτές του Αμβρακικού, εξαφανίστηκε. Προφανώς και η ανάγκη σεβασμού του θαλάσσιου περιβάλλοντος με την μη σκόπιμη εγκατάλειψη εξοπλισμού δεν πρέπει να τίθεται σε αναστολή, και να διενεργείται μόνο όταν αναλαμβάνουν δράση οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος αντανακλά την ανάγκη σεβασμού ενός δικαίωματος αλληλεγγύης, καθώς μέσω αυτού προστατεύεται ένα αγαθό και για τις επόμενες γενιές.

Την ίδια στιγμή παρά τις αναγνωρισμένες αρνητικές κι επιζήμιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ιχθυοκαλλιέργειας³ και παρά τη μη συμμόρφωση σε αρκετές περιπτώσεις των υφιστάμενων μονάδων με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, παρατηρείται μία τάση εντατικοποίησης και επέκτασης των μονάδων, όπως αυτή αποτυπώνεται στην επικαιροποιημένη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για τον καθορισμό και την οριοθέτηση της Περιοχής Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ) στην περιοχή του Αμβρακικού Κόλπου. Πιο συγκεκριμένα, η νέα μελέτη της ΠΟΑΥ προβλέπει αύξηση της παραγωγής κατά 105%, από 4.108 τόνους σε 8.430 τόνους, και αύξηση της έκτασης κατά 113%, από 393,8 στρέμματα σε 840 στρέμματα.⁴

Επομένως ένα επιβαρυμένο και ημίκλειστο οικοσύστημα, όπως αυτό του Αμβρακικού, με εκτεταμένες ανοξίες λόγω αυξημένου οργανικού υλικού που τα τελευταία 30 χρόνια αυξάνονται και επεκτείνονται, καταλήγει να κινδυνεύει ακόμη περισσότερο ενόψει των σχεδίων αναδιοργάνωσης κι επέκτασης των μονάδων εντατικής ιχθυοκαλλιέργειας με την επακόλουθη αύξηση της παραγωγής τους. Η τάση αυτή φαίνεται να παραβλέπει αφενός την αναγνωρισμένη οικολογική σημασία του Αμβρακικού κόλπου και αφετέρου την ήδη αυξημένη περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής.

Για ακόμη μια φορά, λοιπόν, τίθεται στο προσκήνιο η σύγκρουση μεταξύ της προστασίας του ευαίσθητου περιβάλλοντος (εν προκειμένω του Αμβρακικού) με την ανάπτυξη ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, όπως είναι η ιχθυοκαλλιέργεια.

Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε στάθμιση αυτών των δύο, δεν θα πρέπει να είναι δεδομένο ότι η προστασία τους περιβάλλοντος θα υποχωρεί. Αντιθέτως, θα πρέπει να υπενθυμίζεται η οικολογική αξία των προστατευόμενων περιοχών και η ανάγκη συμμόρφωσης των ιχθυοκαλλιεργειών με τις ισχύουσες περιβαλλοντικές επιταγές και δεσμεύσεις.

Άλλωστε, Δήμοι, Τοπικοί Σύλλογοι και Περιβαλλοντικές Οργανώσεις έχουν υποστηρίξει τη σταδιακή απομάκρυνση των ιχθυοκαλλιεργειών από τον επιβαρυμένο Αμβρακικό Κόλπο. Ενώ, η ραγδαία ανάπτυξη και εντατικοποίηση της ιχθυοκαλλιέργειας ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά και τις υφιστάμενες παραγωγικές δραστηριότητες στον Αμβρακικό, όπως η παράκτια αλιεία και τα διβάρια, τα οποία μάλιστα προσιδιάζουν σε ένα περισσότερο βιώσιμο και αειφόρο μοντέλο ανάπτυξης ανθρωπογενών δραστηριοτήτων.

Μήπως τελικά στην τάση εντατικοποίησης και ανάπτυξης τoυ συστήματος των υδατοκαλλιεργειών, θα μπορούσε να αντιταχθεί η διασφάλιση της βιωσιμότητας του οικοσυστήματος;

Βρείτε τα αποτελέσματα της ανάλυσης τεκμηρίων για τις παράνομες δραστηριότητες που σχετίζονται με εγκαταστάσεις υδατοκαλλιέργειας στον Αμβρακικό Κόλπο

1.  ΚΥΑ 11989, ΦΕΚ 123/Δ/21.03.2008
2. Ramsar Sites Information Service. Amvrakikos Gulf. https://rsis.ramsar.org/ris/61
3. Tičina V, Katavić I and Grubišić L (2020) Marine Aquaculture Impacts on Marine Biota in Oligotrophic Environments of the Mediterranean Sea – A Review. Front. Mar. Sci. 7:217. doi: 10.3389/fmars.2020.00217. Naylor, R. L., Goldburg, R. J., Primavera, J. H., Kautsky, N., Beveridge, M. C. M., Clay, J., Folke, C., Lubchenco, J., Mooney, H., & Troell, M. (2000). Effects of aquaculture on world fish supplies. Nature, 405, 1017–1024. https://doi.org/10.1038/35016500.

4. Με βάση τα στοιχεία αυτά, σημειώνεται ότι 2.840 τόνοι αφορούν οστρακοειδή, ενώ 110 στρέμματα αντιστοιχούν σε περιοχές αγρανάπαυσης οστρακοειδών.

Το άρθρο Ξαναζωντανεύουμε τον Αμβρακικό περιορίζοντας τις αρνητικές επιπτώσεις των ιχθυοκαλλιεργειών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η Πόλη Ανάποδα απαιτεί από τη διοίκηση του Δήμου «να σταματήσει τώρα αυτή τη ντροπιαστική συνεργασία, για την οποία δεν υπήρξε καν απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου» και επιφυλάσσεται να θέσει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο της ερχόμενης Δευτέρας καλώντας «όσους και όσες αγωνίζονται εδώ και δυο δεκαετίες ενάντια στην Ελντοράντο να διαμαρτυρηθούν με κάθε δόκιμο τρόπο, μέσα κι έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο».

Τέλος, και αν φυσικά η διοίκηση επιμείνει, η δημοτική παράταξη κάνει δημόσια έκκληση στους δημότες και τις δημότισσες της πόλης μας, να «μην γίνουν συνεργοί σε αυτή την επιχείρηση πράσινου ξεπλύματος: το δενδρύλλιο, αξίας λίγων ευρώ, που θα πάρουν “δωρεάν” από την Ελντοράντο, αντιστοιχεί σε χιλιάδες δέντρα που έχουν κοπεί, σε χιλιάδες τόνους ρύπων που έχουν επιβαρύνει την περιοχή μας, σε μια πηγή που στέρεψε, σε έναν παραγωγό που έχασε τη γη και τη δουλειά του».

Aναλυτικά η ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης:

Σύμφωνα με ανακοίνωσή του, ο Δήμος Θεσσαλονίκης καλεί τους δημότες να πάρουν δωρεάν από τον ίδιο και να φυτέψουν δενδρύλλια σε ιδιωτικούς χώρους. Σε μια πόλη που πάσχει από τραγική έλλειψη πράσινου και δημόσιων χώρων, θα ήταν μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, αν από πίσω δεν κρυβόταν ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά -και οικονομικά- εγκλήματα στη Βόρεια Ελλάδα.

Ο χορηγός των δενδρυλλίων είναι η περίφημη Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές στις Σκουριές και όλη τη ΒΑ Χαλκιδική: πέντε χιλιάδες στρέμματα αποψιλωμένου δάσους, κατεστραμμένοι υδάτινοι πόροι, διαρροές επικίνδυνων αποβλήτων. Και δίπλα στην περιβαλλοντική, η οικονομική καταστροφή: η παραγωγική βάση της περιοχής διαλύεται, οι μελισσοκόμοι και οι γεωργοί αποχωρούν και τη θέση τους παίρνουν μεταφερμένοι, κακοπληρωμένοι εργάτες. Και όλα αυτά μέσω μιας αποικιοκρατικής σύμβασης, όπου -ως συνήθως- το ελληνικό δημόσιο χρεώνεται, ώστε να κερδοσκοπούν οι ιδιώτες.

Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα, αφού η πόλη θυμάται: εδώ και δυο δεκαετίες, η επένδυση της Eldorado προκάλεσε το μεγαλύτερο ίσως περιβαλλοντικό κίνημα στη χώρα. Δεκάδες χιλιάδες Θεσσαλονικείς έχουν συμμετάσχει στις μεγάλες διαδηλώσεις και συναυλίες, έχουν πάει στις Σκουριές, έχουν έρθει αντιμέτωποι με κρατική και ιδιωτική καταστολή. Γι’ αυτό ακριβώς, η Ελληνικός Χρυσός επιχειρεί συνέχεια να χτίσει ένα -πλαστό- πράσινο προφίλ: από τη μία σέρνει στα δικαστήρια όποιον δημοσιογράφο τολμήσει να αποκαλύψει τα εγκλήματά της, και από την άλλη ταΐζει συστηματικά ΜΜΕ και σκορπά χρήματα σε «πράσινες χορηγίες».

Για μια ακόμα φορά, η διοίκηση Αγγελούδη διαλέγει την ίδια πλευρά της ιστορίας: με τα συμφέροντα, απέναντι στην κοινωνία. Για λίγες χιλιάδες ευρώ που θα στοιχίσουν τα δενδρύλλια, συμβάλει ενεργά στο πράσινο ξέπλυμα της εταιρείας. Είναι γνωστό ότι η πολιτική χορηγιών της διοίκησης Αγγελούδη δεν έχει κανένα όριο, κανένα ηθικό πλαίσιο. Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι όλοι οι σοβαροί οργανισμοί στον κόσμο που δέχονται χορηγίες, αναγνωρίζουν ότι αυτές προκαλούν εξαρτήσεις και έχουν τουλάχιστον μια σχετική πολιτική και ηθική, η οποία οριοθετεί το ποιος μπορεί να χορηγεί τι: δεν μπορείς για παράδειγμα να πάρεις χορηγία από μια πετρελαιοβιομηχανία για πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Ε, εδώ γίνεται κάτι πολύ χειρότερο.

Απαιτούμε από τη διοίκηση του Δήμου να σταματήσει τώρα αυτή τη ντροπιαστική συνεργασία, για την οποία δεν υπήρξε καν απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου. Επιφυλασσόμαστε να θέσουμε εμείς το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο της ερχόμενης Δευτέρας και καλούμε όσους και όσες αγωνίζονται εδώ και δυο δεκαετίες ενάντια στην Ελντοράντο να διαμαρτυρηθούν με κάθε δόκιμο τρόπο, μέσα κι έξω από το ΔΣ.

Και αν φυσικά η διοίκηση επιμείνει, κάνουμε δημόσια έκκληση στους δημότες και τις δημότισσες της πόλης μας, να μην γίνουν συνεργοί σε αυτή την επιχείρηση πράσινου ξεπλύματος: το δενδρύλλιο, αξίας λίγων ευρώ, που θα πάρουν «δωρεάν» από την Ελντοράντο, αντιστοιχεί σε χιλιάδες δέντρα που έχουν κοπεί, σε χιλιάδες τόνους ρύπων που έχουν επιβαρύνει την περιοχή μας, σε μια πηγή που στέρεψε, σε έναν παραγωγό που έχασε τη γη και τη δουλειά του.

Το άρθρο Για ξέπλυμα της «Ελληνικός Χρυσός» κατηγορεί η Πόλη Ανάποδα τον Δήμο Θεσσαλονίκης με αφορμή τη χορηγία δενδρυλλίων εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η αρχή γίνεται με τη βιβλιοπαρουσίαση του συλλογικού τόμου “Οριακές Αντιστάσεις” (εκδόσεις Αντίποδες) που επιμελήθηκαν η Νέλλη Καμπούρη και η Όλγα Λαφαζάνη κι έλαβε χώρα στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστρ(ρι)ών στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα μετά την παρουσίαση, βρεθήκαμε με τις επιμελήτριες του τόμου στο γραφείο του Alterthess και πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την άφησαν οι παρουσιάσεις της προηγούμενης βραδιάς. Κομμάτια αυτής της συζήτησης που συχνά ξεφεύγουν από τις θεματικές του βιβλίου καθαυτές – αλλά βεβαίως εφορμούν από αυτές – μαζί με χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις εισηγήσεις της εκδήλωσης συνθέτουν αυτό το επεισόδιο του bookbubble.

Ακούστε:

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Οριακές Αντιστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Εάν θα θέλαμε να βρούμε μια σκηνοθετική επιρροή στο αταξινόμητο, γήινα μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν που εικονοποιεί μπροστά στα μάτια των αιφνιδιασμένων θεατών ο Λάξε, ίσως αυτός να ήταν ο σπουδαίος Καναδός Ντενί Βιλνέβ, τόσο στο ύστερο έργο του με τις απόκοσμες, blockbuster παραγωγές (Blade Runner 2049, Dune), όσο και στις πιο εσωτερικές, σπαρακτικές καταθέσεις που τον καθιέρωσαν ως μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου (Incendies, Prisoners).

Αρχής γενομένης από τον τίτλο, η αραβική λέξη «Sirat» παραπέμπει στην ισλαμική εσχατολογική θεολογία (ή, ακριβέστερα, κοσμολογία) και ορίζει τη στενή γέφυρα που ενώνει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Η εν λόγω γέφυρα περιγράφεται πολύ παραστατικά ως πιο λεπτή από τρίχα μαλλιών, αλλά πιο κοφτερή από ξίφος. Σε μεταφορικό context, συμβολίζει το σωστό μονοπάτι που καλείται να διασχίσει ο ηθικά ενάρετος άνθρωπος για τη σωτηρία της ψυχής του.

Το Sirat διαδραματίζεται στις εσχατιές της ερήμου, στα σύνορα του Μαρόκου και της Μαυριτανίας, και, μολονότι, (συγ)κινείται και (εκ)τυλίγεται σε «εξωτικό» (με τα μέτρα και τα σταθμά του δυτικοκεντρικού βλέμματος) περιβάλλον, πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο την παρακμή της Δύσης όχι μόνο ως γεωγραφικής περιοχής αλλά και ως κοσμοθεωρητικής οντότητας, άρα, τρόπον τινά, το απογυμνωμένο τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε ή όπως νομίζαμε και θέλαμε μέχρι τούδε να τον ξέρουμε.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η ταινία συνομιλεί, αρχικά με ακατάσχετο θόρυβο, έπειτα με συνωμοτικό ψίθυρο και, στο φινάλε, με μια έρημη σιωπή, με την ίδια την κρίση της αφήγησης, η οποία έχει συντελεσθεί μετά το ανεπίστρεπτο τέλος της -θρησκευτικής και εκκοσμικευμένης- μεταφυσικής. Η κρίση της αφήγησης ως απώλεια ενός προκατασκευασμένου, τακτοποιημένου νοήματος για τον εαυτό μας μες στον κόσμο διαπερνά κάθε ενσταντανέ δράσης ή/και αδράνειας των (αντι)ηρώων. Ταυτόχρονα, οι (αντι)ήρωες αποζητούν έναν συνδετικό κρίκο, ένα σημείο αναφοράς, καθώς ναι μεν τα δόγματα, οι ιδεολογίες κ.λπ. εξέπεσαν προ πολλού από το αυτοαναφορικό βάθρο τους, αλλά οι αποδεσμευμένοι εαυτοί γυρνάνε πια στα χαμένα, σε μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη τροχιά -παρά την υπόσχεση ξέφρενης επιτάχυνσης- ατάκτως ερριμένων ηλεκτρονίων. Η απουσία μεγάλων αφηγήσεων για το παρόν και η έλλειψη φαντασίας για το μέλλον μας εξοικειώνουν, εξάλλου, με τις μηδαμινές προσδοκίες στις διαπροσωπικές και κοινωνικοπολιτικές μας σχέσεις (από δω και στο εξής, διασυνδέσεις).

Από αυτήν ακριβώς τη λούπα των θρυμματισμένων αφηγήσεων και των ματαιωμένων προσδοκιών προσπαθούν να ξεφύγουν οι «ήρωες» του Sirat, οι ερασιτέχνες ρεϊβάδες και ο επαγγελματίας Σέρχι Λόπεθ, ο οποίος υποδύεται με φυσικότητα ανθρώπου της διπλανής πόρτας τον πατέρα που αναζητά από πάρτι σε πάρτι τη χαμένη κόρη του. Και θέλουν να ξεφύγουν εδώ και τώρα με τα δικά τους -γνώριμα και ανοίκεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά- μέσα, δηλαδή την περιπλάνηση, το ταξίδι, την αέναη δίνη μες στους σιδερένιους τροχούς της Ιστορίας.

Απέναντί τους έχουν τα πιο μυθικά και πρακτικά αδάμαστα εμπόδια. Την –τόσο κακοποιημένη από τον άνθρωπο- φύση και τον –τόσο υποτιμημένο από τους «προφήτες» της τεχνοολιγαρχίας- φυσικό νόμο του Νεύτωνα για τη βαρύτητα, την παγκόσμια έλξη των σωμάτων. Σε αυτό, λοιπόν, το άγονο υπέδαφος λαμβάνει χώρα μια hardrock, ολοένα και πιο mutαρισμένη τραγωδία, όπου το σοκ αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο «χορηγούμενο» σε ισχυρές δοσολογίες που είναι εξαιρετικά πιθανόν να επιφέρουν δυσανεξία στο «μέσο» θεατή. Από τη μια πλευρά, ο Λάξε «ξεσκεπάζει» το δικαίωμα μη ενόχλησης του «μέσου» ανθρώπου, αλλά και την ίδια την ασάφεια, απροσδιοριστία και κενότητα της –τόσο βολικής για τις ελίτ- ιδέας της «μεσότητας». Από την άλλη, και στο σημείο αυτό είναι που εντοπίζω το ελάττωμα της -αιφνίδιας και overdose χορηγούμενης- σοκαριστικής οδύνης, μας κόβει την ανάσα και δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο να ανιχνεύσουμε πίσω από τις γραμμές τη σαφώς πιο σύνθετη μίξη μεταξύ του τυχαίου και του εμπρόθετου παράγοντα Χ στην ανθρώπινη συνθήκη ακόμα και μες στους πιο απάνθρωπους καιρούς.

Στον βαθύτερο πυρήνα του, το Sirat αναζητά ενδεχομενικές διαύλους του «μαζί» σε μια διαρρηγμένη κοινότητα αποξενωμένων εαυτών και διασυνδεδεμένων μόνων. Έτσι, (δια)πραγματεύεται με ένα ολοκαινούριο βλέμμα δυο (από αρχαιοτάτων χρόνων) -ιδρυτικές της κοινωνίας- έννοιες, ιδέες, θεσμούς, αυταξίες: την οικογένεια και το πλήθος.

Η μεν οικογένεια δεν εκλαμβάνεται ως μια αφηρημένη, πατριαρχικά δομημένη και πατροπαράδοτη αξία, η οποία είναι φτιαγμένη από τη «μάνα» της και καταδικασμένη να απηχεί εις το διηνεκές την καρδιά της συντηρητικής προσδοκίας «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» αποζητώντας για την πάρτη της «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» δεν πα να καίγεται ο κόσμος γύρω της. Στην εναγώνια προσπάθεια του πατέρα να βρει τη χαμένη κόρη του, με τον γιο σε θέση συνοδηγού, η οικογένεια αναπαρίσταται ως ένα χειροπιαστό βίωμα, μια περιδίνηση σκέψεων, συναισθημάτων, προσεκτικά επιλεγμένων λέξεων και –αμελώς ή επιμελώς- ανέγγιχτων σιωπών. Το κουκούλι του «οίκου» σπάει και πυροδοτεί ένα αγχώδες roadtrip στο «σαλόνι» ενός τζιπ τεθωρακισμένου από το νοιάξιμο, μεταχειρισμένου απ’ τη φθορά του χρόνου, ενός ανθρωπόμορφου θηρίου της ασφάλτου, της πέτρας και του χώματος που μπορεί να σκαρφαλώνει απόκρημνους λόφους, να διασχίζει λασπώδεις βάλτους, να πλοηγεί και να πλοηγείται καταμεσής του χάους, να διαλύεται με λυμένο το χειρόφρενο εις τα εξ ων συνετέθη.

Το δε πλήθος δεν μπορεί παρά να είναι άμορφο, ασύντακτο, διάσπαρτο, αλλά, την ίδια στιγμή, είναι και το μόνο που έχει τη δυναμική να φτιάξει κοινότητα, δήμο, λαό, κόσμο. Εν προκειμένω, παίρνει σάρκα και οστά από «μη κανονικά» πρόσωπα, outsiders που παλεύουν όπως-όπως να τα βγάλουν πέρα και να σκαλίσουν τις ρωγμές στις παρυφές μιας κοινωνίας κλεισμένης στο καβούκι της. Αποκτούν «με το καλημέρα», ήδη από την εναρκτήρια σεκάνς, όνομα, ταυτότητα, υπόσταση, συγκροτώντας ατάκτως μια rave κοινότητα, αφιερώνοντας αυτοσχέδιες χορευτικές σπονδές στον εκπίπτοντα Θεό-φτωχοδιάβολο της απόλαυσης. Παρά τη φρίκη ή εξαιτίας της φρίκης, τα «φρικιά» έχουν κυοφορήσει ένα «μαζί», το έσχατο μετερίζι πριν την οριστική και αμετάκλητη απώλεια ανθρωπιάς που συντελείται σε ένα σύμπαν ανεπούλωτα τραυματισμένο από -αυτόκλητους και ετερόνομους- Μεσσίες.

Αυτό το «μαζί», εξάλλου, είναι που αφήνει μια ανεπαίσθητη μεν, υποδόρια αναζωογονητική δε επίγευση στον ουρανίσκο. Εκεί, λοιπόν, που ο σκηνοθέτης μας έχει σύρει στα απόλυτα επίπεδα απόγνωσης με τα μάλλον αχρείαστα απανωτά σοκ στα οποία μας έχει εκθέσει, η τελευταία πράξη-βουβή δήλωση μας προ(σ)καλεί να επιβιβαστούμε και να κυλίσουμε με τη ροή του ανθρώπινου καραβανιού. Η ταπεινή, κατορθωτή με συνεργατικό τρόπο, εξιλέωση είχε, ασφαλώς, ένα πολύ ακριβό τίμημα, την πτώση με τα μούτρα στην αχανή επικράτεια της οδύνης, στο επισφαλές, εύθραυστο σημείο καμπής και τομής ανάμεσα στις ιστορίες μας και την Ιστορία. Υπό αυτό το πρίσμα, το μονοπάτι από την Κόλαση στον Παράδεισο δεν είναι ούτε μονόδρομο ούτε αμφίδρομο, χαράζει απλώς και μόνο πάνω στον κατασκισμένο χάρτη τις εξόδους διαφυγής που μας επιτρέπουν να ρίχνουμε τα ψιχουλάκια μας για να μη χαθούμε μες στα στενοσόκακα αδιέξοδα του απομαγευμένου κόσμου.

Εν κατακλείδι, το Sirat υφαίνει αριστοτεχνικά τα αξεδιάλυτα νήματα ανάμεσα στην προσωπική/οικογενειακή τραγωδία, τη συλλογική/κοινωνική αντίσταση-τριπαρισμένη διαφυγή και το (γεω)πολιτικό εμφύλιο τραύμα, το οποίο καθίσταται εξαγώγιμο «προϊόν» σε οικουμενική κλίμακα. Βγαίνοντας από την αίθουσα, δεν το αφήνεις πίσω σου, καταχωνιασμένο στους τίτλους τέλους, αλλά το κουβαλάς ως φορτίο μέσα σου, σαν να μεταφέρεις ως «μέσος» Σίσυφος στους κυρτούς σου ώμους ένα τεράστιο ηχείο με ενισχυτή καταμεσής της ερήμου. Νιώθεις μέχρι το μεδούλι στο πετσί σου ότι οι οάσεις που σου υποσχέθηκαν ήταν τελικά οφθαλμαπάτες, αλλά έχεις τουλάχιστον πιστέψει ότι κάπου εκεί έξω μπορεί και να υπάρχουν ακόμα οάσεις ή μπορεί να τις εφεύρεις και να ξεδιψάσεις κάποιο καυτό μεσημέρι με τους παλιούς και καινούριους σου συνοδοιπόρους.

Ο Θωμάς Ψήμμας είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας του Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Το άρθρο Sirat: Καταμεσής της ερήμου. Του Θωμά Ψήμμα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, στο περιοδικό «Ο Ρώσος Αγγελιοφόρος», ο Τουργκένιεφ δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα στο οποίο ο τύπος του μηδενιστή (η λέξη κάνει την εμφάνισή της εδώ), που ενσαρκώνεται από τον πρωταγωνιστή Μπαζάροφ, ορίζεται ως εξής: «Ένας μηδενιστής είναι ένας άνθρωπος που δεν υποκλίνεται σε καμία εξουσία, που δεν πιστεύει σε κανένα δόγμα, όσο σεβασμό κι αν απολαμβάνει αυτό το δόγμα».

Στους «Δαιμονισμένους», που εκδόθηκε το 1873, ο Ντοστογιέφσκι αποφασίζει να αντιμετωπίσει το μείζον πρόβλημα της εποχής, τον μηδενισμό, ιδιαίτερα μέσα από τη μορφή του Κιρίλωφ. Από τη μηδενιστική άρνηση της ύπαρξης του Θεού, ο Κιρίλωφ οδηγείται σε ένα ριζοσπαστικό συμπέρασμα, το οποίο, μέσα στην απολυτότητά του συνταράσσει το είναι του.

«Αν δεν υπάρχει Θεός», δηλώνει, «τότε εγώ είμαι ο Θεός. […] Αν ο Θεός υπάρχει, όλη η βούληση είναι δική του και εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω από τη βούλησή του. Αν δεν υπάρχει, όλη η βούληση είναι δική μου και είμαι αναγκασμένος να διεκδικήσω την ελεύθερη βούλησή μου… Είμαι υποχρεωμένος να αυτοπυροβοληθώ επειδή η πληρέστερη έκφραση της ελεύθερης βούλησής μου είναι να αυτοχειριαστώ … Για μένα, δεν υπάρχει υψηλότερη ιδέα από το ότι ο Θεός δεν υπάρχει… ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να επινοήσει τον Θεό για να ζήσει χωρίς να αυτοκτονήσει και αυτό είναι το νόημα όλης της ιστορίας του κόσμου μέχρι σήμερα. Μόνο εγώ, για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία,  δεν θέλησα να επινοήσω (έναν) Θεό».

Καθώς στοχάζεται πάνω σε αυτές τις σελίδες, ο Νίτσε αντιλαμβάνεται τον θάνατο του Θεού ως το θεμελιώδες γεγονός της νεωτερικότητας: «Το μεγαλύτερο πρόσφατο γεγονός – ότι “ο Θεός πέθανε”, ότι η πίστη στον χριστιανικό Θεό έχει γίνει απαράδεκτη – αρχίζει ήδη να ρίχνει τις πρώτες σκιές του πάνω στην Ευρώπη. […] Αλλά στην ουσία, μπορεί να πει κανείς ότι το ίδιο το γεγονός είναι πολύ μεγάλο, πολύ μακρινό, πολύ ξένο για την αντιληπτική ικανότητα της πλειονότητας των ανθρώπων, ακόμα και για μια απλή ανακοίνωση αυτής της είδησης, ότι ο θεός πέθανε».

Τόσο για τον Νίτσε όσο και για τον Ντοστογιέφσκι, ο θάνατος του Θεού και η έλευση του μηδενισμού σήμαιναν κάτι τόσο τρομερό που οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν ποτέ να το δεχτούν χωρίς να αμφισβητήσουν εκ βάθρων την ίδια τους την ύπαρξη. Για μια φορά, ο Νίτσε και ο Ντοστογιέφσκι δεν αποδείχτηκαν καλοί προφήτες.

Ο μηδενισμός έχει γίνει η φυσιολογική κατάσταση της ανθρωπότητας, αλλά, σε αντίθεση με τον Κιρίλωφ, ο μέσος άνθρωπος φαίνεται σήμερα να συνυπάρχει με τον θάνατο του Θεού και τον μηδενισμό χωρίς να υποφέρει ούτε να προβληματίζεται, κυριολεκτικά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Με αυτόν τον επίπεδο και αδιάφορο μηδενισμό έχουμε να κάνουμε, αυτό το φυσιολογικό και καθημερινό τίποτα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε.

Και αν, όπως πρότεινε ο ίδιος ο Νίτσε, ο πλήρης μηδενισμός, όταν γίνεται κατανοητός ως τέτοιος, είναι η μεγάλη ευκαιρία της ανθρωπότητας να ξεφύγει από το θανατηφόρο πεπρωμένο της — αν, όπως πίστευε ο Μπένγιαμιν, ο μηδενισμός μπορεί να γίνει η μέθοδος μιας νέας πολιτικής — τότε το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι:

«Γιατί δεν αδράξαμε αυτή η ευκαιρία; Τι μας εμπόδισε να βασίσουμε πραγματικά την υπόθεσή μας στο τίποτα και, αντί να την μετατρέψουμε σε φυσιολογική μας συνθήκη, να βρούμε σε αυτήν μια διέξοδο από τη μοίρα της Δύσης;»

πηγή:

Dacci oggi il nostro nulla quotidiano

Το άρθρο Το τίποτα ἡμῶν τό ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Του Giorgio Agamben εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

θα μπορούσαμε να γελάσουμε με την ψυχή μας».

__________

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η πολιτική μπορεί να κάνει οτιδήποτε, ενώ οι παγετώνες καταρρέουν στις κοιλάδες, τα δάση καίγονται στη βόρεια Αλγερία και ο καπνός γεμίζει τις καλύβες και τα νοσοκομεία στο νησί Καλιμαντάν.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από τη στιγμή που ο μεταλλαγμένος νους είναι ανίκανος να δώσει προσοχή για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα.

Οι μεγάλες τάσεις αυτού του αιώνα είναι ανεξέλεγκτες. Ο σύγχρονος φασισμός αποτελεί μια έκρηξη παράνοιας της λευκής πλειοψηφίας, η οποία είναι τρομοκρατημένη από την επέλαση της αποκάλυψης που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός.

Κι όμως, γνωρίζουμε ότι στο σύμπαν του αναπόφευκτου, το φτερούγισμα μιας πεταλούδας μπορεί να θέσει σε κίνηση απρόβλεπτες διαδικασίες που στέλνουν το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

Επομένως, πρέπει να δώσουμε προσοχή (για περισσότερο από οκτώ δευτερόλεπτα) στο γεγονός ότι το 2027 θα υπάρξουν τέσσερις εκλογές στη βόρεια Μεσόγειο: στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ιταλία.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει ποτέ επιστροφή στη δημοκρατία που κάποτε γνωρίσαμε, επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μια καταστροφή που δεν είναι πολιτική, αλλά ανθρωπολογική και γνωστική.

Αλλά από την παραφροσύνη μιας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης που είναι ανίκανη να διαχειριστεί την  καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναδύεται η προοπτική του πολέμου. Ο επανεξοπλισμός προετοιμάζει τον πόλεμο· είναι μέρος του.

Η δεξιά θα κερδίσει τις εκλογές στις τέσσερις χώρες της Βόρειας Μεσογείου; Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις.

Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι η υπάρχουσα αριστερά μπορεί να αντισταθεί στην επίθεση της ρατσιστικής υστερίας; Πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την εθνικιστικο-φιλελεύθερη επίθεση θα ανατρέψουν τον συσχετισμό δυνάμεων;

Μόνο ένα αντιπολεμικό μέτωπο μπορεί να το κάνει αυτό.

Μόνο ένα κίνημα λιποταξίας από την παραφροσύνη του επανεξοπλισμού και από τον πόλεμο μπορεί να είναι το φτερούγισμα της πεταλούδας – το απρόβλεπτο που στέλνει το αναπόφευκτο να πάει να γαμηθεί.

__________

Effimera / Autistici Inventati – υπό τα πυρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αντιφασισμού.

Ένα καυτό απόγευμα, στις 26 Αυγούστου 2026, με καύσωνα, πλημμύρες, κλιμάκωση των συγκρούσεων στα διάφορα μέτωπα του πολέμου,  σε αυτό το ήδη αρκετά δυστοπικό πλαίσιο, στις 16:30 προστίθεται ένα μήνυμα στο X από τον επίσημο λογαριασμό του Μάρκο Ρούμπιο, του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ.  Με αυτό το μήνυμα ανακοινώνεται ότι η ιταλική ομάδα ψηφιακών ακτιβιστών «Autistici/inventati» έχει συμπεριληφθεί από το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων και επομένως θα υποβληθεί σε οικονομικές κυρώσεις από τις 25 Σεπτεμβρίου.

Η Effimera** γνωρίζει προ πολλού την συλλογικότητα A/I. Η δική μας λίστα αλληλογραφίας φιλοξενείται στους διακομιστές τους εδώ και χρόνια και έχουμε μοιραστεί μαζί τους αμέτρητους προβληματισμούς και πολιτικούς αγώνες.

Η Mayday, San Precario, Serpica Naro δεν θα είχαν ποτέ σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο χωρίς την εμπειρία των χάκερ που εκείνα τα χρόνια συνέλαβαν και υλοποίησαν τη διάδοση δωρεάν, αυτόνομων εργαλείων για όλες-όλους και τα οποία η Autistici/inventati υποστήριξε και προώθησε από την αρχή της δημιουργίας  της…

https://effimera.org/il–collettivo–digitale–autistici–inventati–nella–lista–usa–dei–terroristi–globali–di–effimera/

__________

Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Απρίλιο του 2009, μαζί με τον Matteo Pasquinelli και άλλα 1.891 άτομα, συμμετείχα στις δραστηριότητες μιας λίστας που ονομαζόταν Rekombinant.

Φιλοσοφία, μεταδομισμός, κοινωνικές συγκρούσεις, ακτιβισμός των μέσων ενημέρωσης, διαδικτυακή τέχνη, λιμπιντική οικονομία και ψυχοπαθολογίες του δυτικού καπιταλισμού—αυτά ήταν μερικά από τα θέματα που πραγματεύτηκε η λίστα.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη στους Autistici Inventati καταφέραμε να δημιουργήσουμε την Rekombinant.

Σήμερα, μια συμμορία μαφιόζων, αδαών ρατσιστών, διώκει τη συλλογικότητα και την αυτοδιαχειριζόμενη πλατφόρμα, στο πλαίσιο ενός πολέμου κατά του αντιφασισμού—ενός πολέμου που δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσουμε φασιστοειδή, καθώς αυτό θα αποτελούσε ταυτολογία.

__________

Ε, ναι, έχει δίκιο ο Marco Rubio, ο καημένος.

Είμαστε κομμάτι μιας αντιφασιστικής, αντιρατσιστικής και κομμουνιστικής Διεθνούς.

Αυτό το βιβλίο: Breaking the Frontiers. Debates in Marxist Theory Today, που συγκεντρώνει τα δοκίμια είκοσι σύγχρονων μαρξιστών, με την επιμέλεια των John Holloway και Sun Liang, είναι η απόδειξη.

https://darajapress.com/publication/breaking-the-frontiers/

*Το ρήμα sbellicarsi αντιστοιχεί στα ελληνικά με τη φράση: «μου λύνεται ο αφαλός από τα γέλια». Σημαίνει, επίσης, ξεκαρδίζομαι, γελάω μέχρι δακρύων, σκάω στα γέλια, γελάω με την ψυχή μου, κρατάω την κοιλιά μου, κ.λπ

Το «Sbellichiamoci!» στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιείται ως λογοπαίγνιο σε ένα εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα (από τη λέξη bellico = πολεμικός, με το στερητικό s-), όπου Sbellichiamoci! σημαίνει «Ας αποβάλουμε τον πόλεμο από το μυαλό μας!» (με τη σημασία του «χτίζουμε την ειρήνη»). Είναι ένα εθνικό πρόγραμμα αγωγής του πολίτη αφιερωμένο στην εκπαίδευση των νέων για την οικοδόμηση της ειρήνης, της μη βίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοιχτό σε σχολεία όλων των βαθμίδων.

** http://effimera.org/

Πηγή: francoberardi.substack.com

Το άρθρο Sbellichiamoci. Του Franco Berardi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.