Όποιος θέλει να πεθάνει για την πατρίδα, ας το κάνει γρήγορα, διάβασα σε έναν τοίχο της πόλης μου.
_____________
Όταν η κοινωνική ζωή φτωχαίνει και ο φόβος εξαπλώνεται, ο εθνικισμός νικά.
Όταν ο εθνικισμός νικά, προετοιμάζεται ο πόλεμος.
Ο εθνικισμός έχει κερδίσει εκατέρωθεν των ρωσο-ουκρανικών συνόρων, και η συνέπεια είναι ο πόλεμος, γιατί έτσι είναι οι εθνικιστές: όσο περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους, τόσο περισσότερο σφάζονται, ακόμα κι αν το τίμημα του ηλίθιου πατριωτισμού τους το πληρώνουν ολόκληροι λαοί.
Ο εθνικισμός κερδίζει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, η ξενοφοβική βία αυξάνεται, πόροι που υφαρπάζονται από την κοινωνία επενδύονται σε εξοπλισμούς και προετοιμάζεται ο πόλεμος.
Για να δικαιολογήσουν τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, κάποιοι λένε: δεν πρέπει να υποκύψουμε στον ρωσικό φασισμό.
Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως ο φασισμός προέρχεται και από τη Ρωσία του Πούτιν, αλλά και από την Ουκρανία του Ζελένσκι. Προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν πως οι μισοί Ευρωπαίοι ψηφοφόροι ψηφίζουν διάφορους εθνικιστικούς σχηματισμούς, κοινό γνώρισμα των οποίων είναι ο φιλορωσικός τους προσανατολισμός.
Ο εθνικισμός είναι μια παγίδα.
Για να δικαιολογήσουν την πολεμοχαρή ρητορική, ορισμένοι λένε: «Μα τότε, δεν θα έπρεπε να είχαμε πάρει τα όπλα εναντίον των ναζι-φασιστών;» Είναι παράξενο που αυτό το ρωτούν συχνά οι ίδιοι οι ναζι-φασίστες. Όπως είναι παράξενο και το γεγονός ότι αυτοί που μας κατηγορούν για αντισημιτισμό είναι οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που εξόντωσαν τους Εβραίους.
Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Έτσι είναι οι εθνικιστές. Αδιαφορούν εντελώς για τη λογική και την αλήθεια.
Η αλήθεια είναι ότι ο ευρωπαϊκός επανεξοπλισμός δεν έχει καμία σχέση με την Αντίσταση. Στη Γαλλία, όπως και στην Ιταλία, η Αντίσταση ήταν έργο εκείνων που λιποτάκτησαν από τους εθνικούς στρατούς. Οι παρτιζάνοι ήταν λιποτάκτες που έπρεπε να επιβιώσουν από τον πόλεμο στον οποίο δεν ήθελαν να συμμετάσχουν. Μερικές φορές, για να λιποτακτήσεις, χρειάζεται να αντισταθείς. Μερικές φορές οι λιποτάκτες αναγκάζονται να πάρουν τα όπλα.
Ας ανακεφαλαιώσουμε τα μαθήματα του περασμένου αιώνα.
Το 1914, οι Γάλλοι ήθελαν να εκδικηθούν την ήττα του 1870-71, γι’ αυτό και κάλεσαν σε εθνικό πόλεμο εναντίον των Γερμανών. Ήταν μια σφαγή άνευ προηγουμένου: 1,5 εκατομμύριο νεκροί, 4 εκατομμύρια τραυματίες, μόνο από τη γαλλική πλευρά.
Με 1,8 εκατομμύρια νεκρούς, η Γερμανία βγήκε ηττημένη από τη σύγκρουση που είχε ξεκινήσει το 1914, και το 1919, στις Βερσαλλίες, καθορίστηκαν οι μεταπολεμικές συνθήκες.
Οι νικητές πήγαν στις Βερσαλλίες για να οικοδομήσουν την ειρήνη; Όχι. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήθελαν εκδίκηση, ήθελαν την ταπείνωση της Γερμανίας και ήθελαν να καταστρέψουν τη γερμανική οικονομία.
Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς βρισκόταν στις Βερσαλλίες ως σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης και κατάλαβε ότι οι νικήτριες χώρες διέπρατταν κάποιο τρομερό λάθος. Σε ένα βιβλίο με τίτλο «The economic consequences of peace», ο Κέυνς προειδοποίησε: αν επιβάλουμε αυτούς τους όρους στη Γερμανία, θα προετοιμάσουμε μόνο νέες καταστροφές.
Αλλά επειδή η φωνή των διανοουμένων δεν μετράει, συνέβη ακριβώς αυτό που είχε προσπαθήσει να αποτρέψει ο Κέυνς. Οι οικονομικές συνέπειες που προέβλεψε ο Κέυνς έγιναν πραγματικότητα: ασταμάτητος πληθωρισμός στη Γερμανία, φτώχεια, ανεργία, ταπείνωση, θυμός και αναζωπύρωση του εθνικισμού. Η νίκη του Χίτλερ ήταν ο καρπός της αγγλογαλλικής εκδίκησης.
_____________
Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες
Αυτή η παλιά ιστορία επαναλήφθηκε μετά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Οι δυτικές δυνάμεις έσπρωξαν τη Ρωσία σε μια άβυσσο φτώχειας και βίας. Οι φιλοδυτικοί οικονομικοί σύμβουλοι κατασπατάλησαν τον πλούτο που παρήγαγαν οι σοβιετικοί εργάτες, κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό και τον αντικατέστησαν με ένα κύμα οικονομικού εγκλήματος, πειρατείας και μαφιόζικων σφαγών.
Η μετα-σοβιετική δεκαετία του 1990 περιγράφεται από τη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς στο βιβλίο της «Second-hand Time» ως μια εποχή βαθιάς ταπείνωσης που προοριζόταν να κορυφωθεί σε μια ακραία εθνικιστική αντίδραση.
Ενώ οι Ρώσοι βίωναν μια κρίση συγκρίσιμη με αυτήν που έπληξε τους Γερμανούς τη δεκαετία του 1920, ενώ ο ρωσικός πληθυσμός μειωνόταν δραματικά επειδή οι άνθρωποι πέθαιναν, οι άνδρες μεθούσαν και οι γυναίκες αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, η λατρεία του Στάλιν επανεμφανίστηκε ως επιθυμία για εκδίκηση.
Ο Πούτιν είναι ο ενδεδειγμένος εκδικητής.
Οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας εντάθηκαν, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν ικανοποιημένοι. Για τέσσερα χρόνια, στον Λευκό Οίκο βρισκόταν ένας φίλος του Πούτιν. Μετά την πανδημία, όταν οι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία, ο Μπάιντεν και η κυρία Κλίντον πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ταπεινώσουν ξανά τη Ρωσία χρησιμοποιώντας τις ζωές σαράντα εκατομμυρίων Ουκρανών ως δούρειο ίππο για να δημιουργήσουν ένα νέο Αφγανιστάν στο κατώφλι της Μόσχας (όπως το έθεσε η Χίλαρι σε μια συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2022).
Οι Αμερικανοί ήταν πολύ σαφείς σε ένα σημείο: οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας έπρεπε να διακοπούν με κάθε κόστος και η σύμβαση για την προμήθεια ενέργειας NorthStream 2 έπρεπε να ακυρωθεί. Ο Μπάιντεν έφτασε στο σημείο να πει ότι αν οι Γερμανοί δεν έσπευδαν να κλείσουν τον NorthStream 2, θα το έκανε αυτός. Ένας Ουκρανός μυστικός πράκτορας ανατίναξε τον αγωγό NorthStream 2, ενώ ο Πούτιν αναβίωνε τη σταλινική ρητορική του Πατριωτικού Πολέμου και ο Ζελένσκι κινητοποιούσε τον εθνικισμό.
Οι Ρώσοι εισέβαλαν στο ουκρανικό έδαφος και ξεκίνησε ο πόλεμος.
Ποιος ήθελε να συμβεί αυτό; Ποιος δημιούργησε τις συνθήκες για να ναυαγήσει η ειρήνη, όπως το 1914, όπως το 1939;
Η ιστορία των εθνών δεν είναι δική μας δουλειά. Είναι μια παγίδα.
Για χιλιάδες χρόνια, κάποιοι μας σέρνουν σε πολέμους λέγοντας: είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, αυτό απαιτούν οι νόμοι της ιστορίας.
Αλλά οι νόμοι της ιστορίας δεν μας ενδιαφέρουν πλέον. Έχουμε καταλάβει το ουσιώδες, και το ουσιώδες είναι το εξής: η ιστορία των εθνών είναι μια ιστορία θανάτου.
Η δουλειά μας δεν είναι να σκοτώνουμε, και δεν σκοπεύουμε ούτε να σκοτώσουμε ούτε να σκοτωθούμε για την πατρίδα.
Δεν γνώριζα τη Βιρτζίνια Λίμπερο, γραμματέα της νεολαίας του Δημοκρατικού κόμματος (Giovani Democratici – GD), πριν δηλώσει:
«Δεν θα γίνουμε εμείς οι στρατιώτες των δικών σας πολέμων. Θα οργανώσουμε τους λιποτάκτες.»
Τώρα την γνωρίζω, και σκέφτομαι το ίδιο πράγμα που σκέφτεται κι εκείνη.
