Παρέμβαση στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στο κάμπ της Σιντικής Σερρών πραγματοποίησε η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη «Μαχαλάς» ανοίγοντας πανό μπροστά στο κοινό. Μέλος της συνέλευσης χαρακτήρισε το καμπ «φυλακή» με ελλείψεις σε βασικά είδη και χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενώ όπως κατήγγειλαν έχουν καταγραφεί περιστατικά υποσιτισμού. Οι πρόσφυγες ζουν σε κατάσταση πλήρους απομόνωσης ενώ απόπειρες να δραπετεύσουν ή άλλες κινητοποιήσεις έχουν κατασταλεί με βίαιο τρόπο από την αστυνομία. Μάλιστα, 30 άνθρωποι κρατούνται λόγω της συμμετοχής τους στην εξέγερση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο και από τότε η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ.
«Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής» καταλήγει το κείμενο της παρέμβασης.
Το βίντεο της παρέμβασης και το κείμενο που διαβάστηκε:
Το καμπ της Σιντικής Σερρών είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή δηλαδή όπου άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα υπό τον έλεγχο των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα φυλάσσονται απο σταθερά στρατοπεδευμένες δυνάμεις των ΜΑΤ. Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία και άρα έξω από τον χώρο και τις σχέσεις των ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας.
Οι κρατούμενοι/ες ζουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε πράγματα όπως σεντόνια, τουαλέτες, ρούχα, φαγητό, είδη υγιεινής και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υπό το “δίκαιο” του κάθε ανθρωποφύλακα. Η διοίκηση τους αρνείται οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι λόγω έλλειψης συνθηκών υγιεινής. Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους. Συγκεκριμένα, παρόλο που επισήμως έχουν διοριστεί 7 υπάλληλοι, οι περισσότεροι είναι άφαντοι και όταν παρουσιάζονται απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους. Έχουμε πληροφορηθεί μάλιστα πως δεν είναι καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των μεταναστών που βρίσκονται στη Σιντική.
Ολόκληρο το προσωπικό του καμπ απαγορεύεται να τους μιλάει από τις καθαρίστριες, μεχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης πυροδοτεί και πολλά ψυχολογικά προβλήματα, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλους να πάσχουν από κατάθλιψη και να έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.
Το καμπ αποτελείται από μία ανοιχτή και μία κλειστή δομή, στην οποία κλειστή κρατούνται άντρες κυρίως αιγυπτιακής καταγωγής, αλλα και μπαγκλαντεσιανής που κυριολεκτικά δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα πχ φορέματα και υποφέρουν από το κρύο.
Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες.
Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου 266 κρατούμενοι ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγήρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα και χημικά. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά.
Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης ή την υγεία των κρατουμένων. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να εχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρις αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ.
Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.
Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική “σκύλο”. Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.
Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.
Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα ολης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτες τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος κι ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποιήση ως όρο ζωής.
ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ,Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ
FREE 30 OF SINTIKI
ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
Μαχαλάς Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτ.Θεσσαλονίκη
