Αν ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, είχε βγει από το μαντείο των Δελφών και όχι από την συνάντηση με την κα Λαγκαρντ, μπορεί να μας είχε δώσει μια σαφέστερη απάντηση για το τι θα γίνει με το μνημόνιο, το οποίο παραμένει μια «ευλογία» για τον τόπο από την οποία δεν μπορούμε να απαλλαγούμε. Ο κ. Χαρδούβελης, δήλωσε με ψυχραιμία Αθηναίου πρέσβη στον πρώτο χρησμό σχετικά με την άφιξη της στρατιάς του Ξέρξη, ότι η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ «μας συνέστησε να συνεχίσουμε τις μεταρρυθμίσεις και ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν με τρόπο ώστε να αποτελέσουν κτήμα του ελληνικού λαού και να συνεχιστούν».
Εν ολίγοις, έχουμε μια επαναδιατύπωση στο παράδοξο της Διχοτομίας, του Ζήνωνα, το οποίο μπορούμε να περιγράψουμε ως εξής: «Μία χώρα ξεκινά με σκοπό και προοπτική να βγει από μια δανειακή σύμβαση που καλείται Μνημόνιο. Όμως, για να φτάσει σε τούτη την ευτυχή στιγμή θα πρέπει να τρέξει μία σειρά από άπειρες μεταρρυθμίσεις, στη διάρκεια των οποίων θα προστίθεται η μία στην άλλη: οι απολυμένοι σχολικοί φύλακες θα προστίθενται στους καθηγητές, αυτοί στους εργαζόμενους της ΕΡΤ και όλοι μαζί στους ιδιωτικούς υπαλλήλους και αυτοί στους υπαλλήλους των δήμων, και πάει λέγοντας. Όμως, για την επιτυχή έκβαση των απολύσεων, θα πρέπει να απολυθούν πρώτα οι μισοί εργαζόμενοι στη χώρα, αρκεί ο Μητσοτάκης να μένει στη θέση του και ο Βενιζέλος να μετακινείται με την θωρακισμένη μπεμβε. Στη συνέχεια, θα πρέπει αφενός να φτάσει αυτή η χώρα στη μέση της διαδρομής και, από τη μέση μέχρι το τέρμα να συνεχίσει νομοθετώντας με διατάγματα και, πάλι, κατόπιν να φτάσει στη μέση της μέσης, ως το τέλος, με ψηφοφορίες εμπιστοσύνης. Όσο αυτή η διαδρομή μπορεί να χωρίζεται, κάθε φορά, στα μισά του μισού, οι διαδρομές καταλήγουν στο άπειρο που κανείς, ούτε η Λαγκάρντ δεν ξέρει που τελειώνουν. Αλλά επειδή καμμιά χώρα δεν μπορεί να διανύσει και να αντέξει άπειρα μνημόνια, ουσιαστικά, δεν πρόκειται ποτέ να διανύσει την απόσταση αφού δεν πρόκειται να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, άρα η κίνηση καθίσταται αδύνατη, άρα δεν έχει κανένα λόγο να ξεκινήσει».
Διατύπωσε κι ένα άλλο παράδοξο ο Ζήνωνας, νεφελώδες κι αυτό, τι παράδοξο εξάλλου θα ήταν, αυτό του Σωρίτη. Μια τρίχα έλεγε στο κεφάλι την μετράς. Δυό επίσης. Τρεις, το ίδιο. Αλλά από ένα αριθμό τριχών και μετά σταματάς να μετράς και το πρόβλημα είναι στις πόσες τρίχες λες ότι ένα κεφάλι είναι φαλακρό; Τα ίδια και ο Γκίκας. Ρωτάς «στα πόσα χρόνια θα φύγουμε από το μνημόνιο;» και σου απαντά, ένα χρόνο τον μετράς, δυό επίσης, τρεις χρόνους το ίδιο, κι έτσι μαζεύονται είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια, ε, φαλακρό δεν σε λες, ούτε άφραγκο.
Τέτοια έλεγε ο Ζήνωνας ο Ελεάτης που είχε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ όσο τα κουτσόπινε στην αγορά της αρχαίας Αθήνας. Μόνο που είχανε κι άλλοι το ίδιο χιούμορ και, λένε, ότι ο Διογένης όταν άκουσε το πρώτο του παράδοξο, πως άμα ξεκινάς να πιεις ένα κοκκινέλι δεν φτάνεις ποτέ, έβαλε στοίχημα και φυσικά το κέρδισε ο μπαγάσας, αφού, και στο κρασοπουλιό έφτασε και μεγαλειωδώς τα κοπάνησε τα ποτηράκια του και γέλαγε που οι μαθηματικοί χρειάστηκαν αιώνες να αποδείξουν ότι πράγματι τα είχε πιει.
Σε ότι αφορά την φαλάκρα, με βάση την προηγούμενη σκέψη του, υποθέτω, θα χάιδεψε απλώς το ταλαίπωρο κεφάλι του και θα ζήτησε μια χτένα. Ο κ. Χαρδούβελης θα μας παρέπεμπε στο πυκνής διάταξης μουστάκι του Λαζαρίδη, ο οποίος ως γνωστό μετράει μέχρι και βουλευτές, τι 155, τι 180 στον σωρό, σου λέει, όλο και κάποιος μπορεί να μπερδευτεί, οπότε να η Ανατροπή. Τελικά αυτός ο Πρετεντέρης ήτανε πάντα η λύση σε όλα τα παράδοξα.
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00- 12:00.