in ,

Επιστρέφει η Γκερνίκα στο ΑΠΘ- «Για εκείνες τις ημέρες μας και για όλες αυτές που θα ‘ρθουν»

Photo Credit: Δημήτρης Τοσίδης

Σε μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό προχώρησαν σήμερα φοιτητές και φοιτήτριες της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ τοποθετώντας κάδρο με την εμβληματική Γκερνίκα του Πικάσο στο φουαγιέ του κτιρίου Διοίκησης του ΑΠΘ. Να υπενθυμίσουμε πως σχετική τοιχογραφία είχε πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της κατάληψης του κτιρίου της Πρυτανείας τον Φεβρουάριο του περσινού χρόνου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον νόμο Κεραμέως- Χρυσοχοϊδη και του κρεσέντο βίας ενάντια στους φοιτητές.

Η διοίκηση της Πρυτανείας πριν έναν περίπου μήνα έβαψε τον τοίχο που υπήρχε η τοιχογραφία με λευκό χρώμα προσπαθώντας να σβήσει το αποτύπωμα της διαμαρτυρίας αυτής.  Σήμερα όμως η Γκερνίκα επέστρεψε, όχι απλά ως μια απλή παραλλαγή του γνωστού έργου του Πικάσο αλλά ως μια υπενθύμιση των 18 ημερών που, όπως λένε οι φοιτητές/τριες, με «τα πινέλα μας πάνω στους τοίχους τους έκαναν πιο πολύ θόρυβο απ’ ότι τα γκλοπ τους πάνω μας».

Photo Credit: Δημήτρης Τοσίδης

 

Ακολουθεί το κείμενο της ομάδας των φοιτητρών/τριών που το τοποθέτησαν:

Πλαστικό χρώμα και σπρέι, τοιχογραφία στα πλαίσια της κατάληψης του κτιρίου της Πρυτανείας (22/02/21-11/03/21) που πραγματοποιήθηκε ως ένδειξη διαμαρτυρίας στον νόμο 4777.

Μια πρώτη, επιφανειακή (ίσως πιο πιασάρικη) περιγραφή του έργου θα ήταν «μία διαφορετική Γκερνίκα», ή «η δική μας Γκερνίκα». Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο από μια απλή παραλλαγή του γνωστού έργου του Πικάσο.

18 μέρες οξυγόνου. Οι μέρες που τολμήσαμε το ακατόρθωτο, που μέσα στον ζόφο δημιουργήσαμε χώρο να αναπνεύσουμε. Οι μέρες που η ανάγκη για ζωή υπερίσχυσε όλων των (ανα)στολών. Και των καταστολών. Οι μέρες που στα μάτια μας η πόλη μεταμορφώθηκε σε σκακιέρα (μπορείτε να φανταστείτε εσείς ποιοι παίζαν στα λευκά και ποιοι στα μαύρα). Οι μέρες που τα πινέλα μας πάνω στους τοίχους τους έκαναν πιο πολύ θόρυβο απ’ ότι τα γκλοπ τους πάνω μας. Αυτές οι μέρες ήταν δικές μας και αυτό ήταν το αποτύπωμα μας.

Η τοιχογραφία παραμένει επίκαιρη και φέτος, γι’ αυτό έναν χρόνο μετά τρέξατε να την καλύψετε με το αποστειρωμένο λευκό σας, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο ανίκανοι είστε να αναλάβετε τις ευθύνες των πράξεων σας. Αφού λοιπόν δεν ντραπήκατε να ξανακαταστρέψετε ένα έργο επειδή αναδεικνύει τα εγκλήματά σας, το κάδρο αυτό θα είναι εδώ για να σας θυμίζει πως τίποτα δεν τελειώνει με μια απλή εκκένωση. Τον τελευταίο λόγο θα τον έχουμε πάντα εμείς.

Για εκείνες τις ημέρες μας και για όλες αυτές που θα ‘ρθουν

Δείτε το βίντεο του Αλέξανδρου Λιτσαρδάκη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Δικαιοσύνη για την Έφη Τσιχλάκη – Συγκέντρωση στα δικαστήρια Χανίων

Η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί το Μετρό Θεσσαλονίκης πριν ακόμα ολοκληρωθεί