Στην Έβδομη ANAVI, Asamblea Nacional por el Agua, la Vida y el Territorio (Εθνική Συνέλευση για το Νερό, τη Ζωή και τo Έδαφος), που πραγματοποιήθηκε στις 8 και 9 Αυγούστου στην κοινότητα Wixárika της Zitakua, στο Tepic (Μεξικό), συμμετείχαν 427 ενήλικες και 60 παιδιά από 18 αυτόχθονες κοινότητες και επτά χώρες. Κάθε κοινότητα εξέφρασε τις δικές της διαμαρτυρίες, από τη λεηλασία των υδάτινων πόρων και των γαιών μέχρι τη βία και τις παραβιάσεις που υπέστησαν όσοι τους υπερασπίζονται.

Άσκησαν σφοδρή κριτική στο «μεγάλο έργο εθνικής εδαφικής αναδιοργάνωσης μέσω του Plan Mexico», στα εθνικά και περιφερειακά σχέδια διαχείρισης των υδάτων που προσφέρουν στις εταιρείες απεριόριστη παροχή νερού και δίνουν τη δυνατότητα απόρριψης τοξικών αποβλήτων σε βιομηχανίες που μετατρέπουν τα ποτάμια σε ανοιχτούς υπονόμους. Αποδοκίμασαν τον ισχυρισμό ότι η υδραυλική ρωγμάτωση (fracking) είναι «βιώσιμη», ακόμη και υπό το πρόσχημα της ενεργειακής κυριαρχίας.

Τα μέλη της Anavi δεν τρέφουν αυταπάτες για το άμεσο μέλλον. Η βιομηχανία των data center προβλέπεται ότι θα εξαπλασιάσει την ηλεκτρική της ισχύ, από 280 μεγαβάτ (MW) σε πάνω από 1.500 MW έως το 2030. Αυτό σημαίνει ότι η λεηλασία των υδάτινων πόρων θα αυξηθεί εκθετικά σε κάθε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Τα εδάφη μας έχουν μετατραπεί σε πεδία για την πιο βάναυση καπιταλιστική συσσώρευση.

Η βία του οργανωμένου εγκλήματος, που διαπλέκεται με τις αρχές και τους κρατικούς θεσμούς, βρέθηκε στο επίκεντρο των καταγγελιών. Δεν είναι τυχαίο ότι, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, τα θύματα είναι οι άνθρωποι και οι κοινότητες που υπερασπίζονται το νερό και αντιστέκονται στη λεηλασία του. Περισσότεροι από 133.000 εξαφανισμένοι μαρτυρούν τη βαρβαρότητα αυτού του μηχανισμού θανάτου.

Τα μέλη της συνέλευσης υπενθύμισαν επίσης τις νίκες που επιτεύχθηκαν τα τελευταία χρόνια: την ανάκτηση της δημοτικής βιβλιοθήκης και τη δημιουργία του κοινοτικού κέντρου Tlamachtiloyan στο San Gregorio Atlapulco, Xochimilco. Το κλείσιμο του φρέατος Bonafont-Danone* στο San Mateo Cuanalá της Puebla· το τέλος της κλοπής νερού από βυτιοφόρα στο Santiago Mexquititlán· επίσης, την κατάληψη του κτιρίου του IMPI (Instituto Mexicano de la Propiedad Industrial) στην Πόλη του Μεξικού και τη μετατροπή του σε Σπίτι των λαών και αυτόχθονων κοινοτήτων «Samir Flores Soberanes» από την κοινότητα Otomi.

Θα ήθελα να αναδείξω τρία σημεία τα οποία —καθώς είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στην Anavi (Εθνική Συνέλευση των Αυτόχθονων Λαών)— έμαθα σε αυτήν την εκδήλωση και που πιστεύω ότι θα επηρεάσουν την πορεία των δράσεων στο εγγύς μέλλον.

Το πρώτο αφορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο των γυναικών, ιδιαίτερα μιας γενιάς που φοίτησε στο πανεπιστήμιο αλλά δεν ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα, συνεισφέροντας, αντ’ αυτού, με τις γνώσεις της σε δράσεις αντίστασης σε επίπεδο κοινότητας.

Μας γεμίζει ελπίδα και χαρά το να ακούμε, για παράδειγμα, την Estela Hernández Jiménez, μια γυναίκα Otomi από το Santiago Mexquititlán, ή την Argelia Betanzos, μια γυναίκα mazateca από το Eloxochitlán de Flores Magón, καθώς και τις νεαρές γυναίκες Otomi από το Casa de los Pueblos ή τις γυναίκες Wixárika της κοινότητας Zitakua που μας καλωσόρισαν. Βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, αξιοποιώντας τις γνώσεις τους (η Argelia είναι δικηγόρος, η Estela έχει διδακτορικό στην παιδαγωγική) όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να ενισχύσουν τις κοινότητές τους, υποδεικνύοντας μια πορεία αντίθετη από αυτήν που προωθεί ο καπιταλισμός και οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις. Αυτή είναι μια γενιά που προσφέρει μια διαφορετική προοπτική σε σχέση με τις προηγούμενες, εμπλουτίζοντας με νέες γνώσεις τις πόλεις και τις κοινότητες.

Η δεύτερη πτυχή αφορά τον ρόλο των παιδιών και των εφήβων. Κατά τη διάρκεια της διήμερης συνάντησης της Anavi, πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση από την οποία προέκυψαν εργαστήρια μεταξοτυπίας, τοιχογραφίας, κατασκευής βιβλίων από χαρτόνι, origami και παραδοσιακών παιχνιδιών. Παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω εξερεύνησαν την παραδοσιακή ιατρική, δημιούργησαν φίλτρα νερού και συμμετείχαν σε παραστάσεις όπως μια παράσταση hip-hop από τους ιθαγενείς της Coca της λίμνης Chapala.

Είναι αδύνατο να ξεχάσουμε τη Βερόνικα, να κάθεται ανάμεσα στον εξεγερμένο καπετάνιο Μάρκος και τον εξεγερμένο υποδιοικητή Μοϊσές στο Cideci, κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών σεμιναρίων στο San Cristóbal de las Casas. Ενσαρκώνει τη νεότερη γενιά που απειλεί να μας αφήσει άφωνους και εμβρόντητους με το επαναστατικό και προκλητικό πνεύμα της. Αυτή είναι μια από τις πιο συναρπαστικές ειδήσεις που έχουμε λάβει τα τελευταία χρόνια, καθώς μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε, κάπως, εν μέσω της συστημικής κατάρρευσης.

Το τρίτο σημείο το επεσήμανε ένας νεαρός άνδρας ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο UNAM λίγες μέρες αργότερα, εξήγησε ότι η πολιτική είχε «εισβάλει» σε όλους τους χώρους της συνάντησης στο Tepic, όχι μόνο στη συνέλευση ή στις πέντε ομάδες εργασίας, αλλά σε κάθε χώρο και στιγμή της Anavi. Θεωρώ ότι αυτή η παρατήρηση είναι εξαιρετικά σημαντική, επειδή απεικονίζει πώς η πορεία προς την αυτονομία υπερβαίνει τις θεσμικές δομές, προσδίδοντας σε όλες τις δραστηριότητες, συλλογικές ή ατομικές, πολιτικό χαρακτήρα.

Η έβδομη συνέλευση έφερε στο φως τις δυνατότητες που επιδεικνύουν οι αυτόχθονες λαοί, τόσο αντιστεκόμενοι στην απαλλοτρίωση όσο και χαράσσοντας δρόμους προς την αξιοπρέπεια και την αυτονομία, χτίζοντας τους δικούς τους κόσμους. Δεν είναι και μικρό αυτό το κατόρθωμα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

* Η Bonafont είναι η μεγαλύτερη εταιρεία εμφιάλωσης νερού στο Μεξικό και ανήκει στον πολυεθνικό όμιλο τροφίμων Danone.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Μαθήματα από τη Συνέλευση για το Νερό και τη Ζωή. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το πανοπτικόν να κατακλύζεται από την αντίσταση, τη θέση του παίρνει ο έλεγχος για να εξουδετερώσει τα πλήθη και να διευκολύνει τη διαρκή συσσώρευση κεφαλαίου σε άλλες κλίμακες και σε άλλους χώρους. Σε αυτούς τους καιρούς της αυτοκρατορικής παρακμής, της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, της δυναμικής εισόδου των ιθαγενικών λαών και των γυναικών στους αγώνες, οι στρατηγικές του συστήματος έχουν αλλάξει. Για να ιδιοποιηθεί τα Κοινά, τον κύριο τρόπο συσσώρευσης αυτή την περίοδο, είναι αναγκαίο να καταστρέψει τις κοινωνίες.

Αυτό σημαίνει να διαρρήξει τους κοινωνικούς δεσμούς, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, η οποία μας επιτρέπει να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με κοινές νόρμες, κουλτούρες, παραδόσεις και στόχους. Οι ταξικοί αγώνες λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό μια ενιαίας κοινωνίας, αλλά τώρα βρισκόμαστε σε ένα άλλο επίπεδο. Βρισκόμαστε στη γενοκτονική φάση του συστήματος. Η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων επιτρέπει τη συστηματική εξάλειψη ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας σε καθεστώς πλήρους  ατιμωρησίας, και με την πλειοψηφία να διατηρεί παθητική στάση.

Πώς καταστρέφονται οι κοινωνικές σχέσεις; Οι άρχουσες τάξεις έχουν γίνει αυθεντίες σε αυτό, καθώς η κυριαρχία τους απειλείται εάν οι κοινωνίες διατηρούν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, επειδή η αλληλεγγύη τους επιτρέπει να εμποδίζουν ή να αποτρέπουν την απαλλοτρίωση.

Ένας σύντομος και ημιτελής κατάλογος των τρόπων με τους οποίους το σύστημα καταστρέφει τις κοινωνίες ρίχνει φως στις σημερινές μορφές καταπίεσης, οι οποίες, για να διαιωνιστούν, απαιτούν την κατεδάφιση των ανθρώπινων σχέσεων.

Το πρώτο και πιο ισχυρό εργαλείο είναι ο φόβος, η τυφλή βία εναντίον οποιουδήποτε, ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Δεν είναι πλέον απαραίτητο να δολοφονούνται ή να εξαφανίζονται όσοι συμμετέχουν σε οργανώσεις, όσοι αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, όπως συνέβαινε πριν από δεκαετίες. Όσο τρομερή κι αν ήταν, εκείνη η βία είχε έναν σκοπό: να αποδιοργανώσει όσους αγωνίζονταν. Τώρα εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση, αλλά πάντα από πάνω προς τα κάτω. Η καταστροφή και ο εκτοπισμός των κοινοτήτων για τον έλεγχο των κοινών πόρων, ο λεγόμενος Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με τον EZLN, περιλαμβάνει επίσης τη χρήση και την κατάχρηση της βίας.

Ο πόλεμος εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών και των κοινοτήτων, που θεωρούνται εμπόδιο στη συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης, στοχεύει στην καταστροφή της κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ αυτών και της φύσης· εξ ου και οι εξαναγκαστικοί εκτοπισμοί. Αυτή η μέθοδος είναι διαφορετική και συμπληρωματική της προηγούμενης. Xρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους και έχει παρόμοιους στόχους, αλλά είναι στοχευμένη, ενώ ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη πλήττει αδιακρίτως ολόκληρο τον πληθυσμό.

Η τελική φάση αναδύεται όταν τα άτομα και οι κοινότητες χάνουν κάθε ελπίδα, υποκύπτοντας στην απελπισία, όπως εκείνη που βίωσαν οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτός ο τρόπος εξόντωσης των λαών, που έχει αναλυθεί από τον φιλόσοφο Giorgio Agamben, έχει ξεπεράσει τα όρια της υπαίθρου για να συμπεριλάβει μεγάλα τμήματα των εδαφών που το κεφάλαιο επιδιώκει να ελέγξει.

Ένας τέταρτος τρόπος με τον οποίο καταστρέφονται οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μέσω κυβερνητικών κοινωνικών προγραμμάτων τα οποία, εξατομικεύοντας τις επιδοτήσεις, διαλύουν τις αστικές και αγροτικές κοινότητες, καθιστώντας τους ανθρώπους ευάλωτους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους υποδουλώνει στον καταναλωτισμό και το χρέος.

Εκτός από τα κράτη, και οι παραστρατιωτικές ομάδες και το οργανωμένο έγκλημα παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην τεράστια καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που βλέπουμε να συμβαίνει.

Όλοι οι συστημικοί παράγοντες συγκλίνουν στη λεηλασία των κοινοτήτων και της φύσης, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνήσεις είναι προοδευτικές ή συντηρητικές. Οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων χρειάζονται τους ανθρώπους στα εργοστάσια ως εργάτες και στην κοινωνία ως καταναλωτές.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χένρι Φορντ, το 1914, αύξησε τους μισθούς των εργατών του από δύο σε πέντε δολάρια την ημέρα και περιόρισε την εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, πέντε ημέρες την εβδομάδα. Κατά μία έννοια, αυτός ο εκμεταλλευτής εργοδότης «φρόντιζε» τους εργάτες του επειδή εξαρτιόταν από αυτούς.

Τώρα, εμείς που βρισκόμαστε στο κατώτερο σημείο της κοινωνικής κλίμακας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι και, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελούμε εμπόδια για το κεφάλαιο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τον κόσμο όταν ως φορείς της αλλαγής είμαστε αναλώσιμοι;

Μόλις τώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε την απάντηση, χάρη στα πολλαπλά κινήματα αντίστασης που διασχίζουν αυτή την ήπειρο. Αγρότες, εργάτες, εκπαιδευτικοί και φοιτητές, αυτόχθονες και μαύρες κοινότητες, αστικές περιφέρειες και περιοχές που πλήττονται από τις εξορυκτικές βιομηχανίες υπερασπίζονται τη ζωή και τα Κοινά, το νερό και τη γη, με τα ίδια τους τα χέρια, σαν μητέρες που αναζητούν βοήθεια. Μόνο αν υιοθετήσουμε αυτές τις μορφές αντίστασης μπορούμε να αντιστρέψουμε την τρομερή κρίση της αριστεράς και της κριτικής σκέψης: βαδίζοντας στο πλευρό του λαού.

Πηγή:

https://comune–info.net/distruggere–le–societa–per–consolidare–il–dominio/

Το άρθρο Καταστρέφουν τις κοινωνίες για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους, του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όπως τονίζεται στο κείμενο των συλλογικοτήτων του Δικτύου Europa Zapatista

-Η σύλληψή του πραγματοποιήθηκε στο σημείου στρατιωτικού ελέγχου του Μόντε Άλτο, στο Δήμο Σαν Μάρκο της Πολιτείας Γκερέρο, υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα: έντονη παρουσία των τριών δυνάμεων εθνικής ασφαλείας, δηλαδή στρατού, εθνοφρουράς και κρατικής και τοπικής αστυνομίας.

-Κατά τη στιγμή της σύλληψής του δεν επιδείχθηκε κανένα ένταλμα, ούτε αναφέρθηκε ο λόγος αυτής της βίαιης πράξης. Ο σύντροφος Plácido Galindo υποχρεώθηκε να μπει σε ένα φορτηγάκι της Γενικής Εισαγγελίας, το οποίο κατευθύνθηκε προς το Ακαπούλκο. Από τότε η τύχη του Plácido Galindo αγνοείται, γεγονός που συνιστά περίπτωση Αναγκαστικής Εξαφάνισης.

-Τη στιγμή της αυθαίρετης σύλληψής του, ο Plácido Galindo κατευθυνόταν σε συνάντηση με τον Francisco Rodríguez Cisneros, τον Αναπληρωτή Γραμματέα Πολιτικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης της Πολιτείας Γκερέρο, ο οποίος τον είχε καλέσει επανειλημμένα. Είναι γνωστό ότι ο Rodríguez Cisneros συνεργάζεται με την εγκληματική ομάδα «Los Ardillos».

-Ανησυχητικό και, για άλλη μια φορά, επιβαρυντικό είναι το γεγονός ότι λίγο πριν από την αυθαίρετη σύλληψή του ανεστάλησαν για τον Plácido Galindo τα μέτρα ασφαλείας που προβλέπονται στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προστασίας των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των δημοσιογράφων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πάγωσε και ο τραπεζικός του λογαριασμός.

Αυτές οι πράξεις κατά της ακεραιότητας του Jesús Plácido Galindo διαπράττονται με την αποδεδειγμένη συνενοχή και την προστασία της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos», από την τοπική κυβέρνηση της Mercedes Carballo Chino και την περιφερειακή κυβέρνηση του Γκερέρο, υπό την ηγεσία της Evelyn Salgado Pineda.

Στην Ανυπότακτη Ευρώπη φτάνει ο λόγος των λαών, και δεν πιστεύουμε τα ψέματα που διαδίδει η «αριστερή» κυβέρνηση του «4ου Μετασχηματισμού»!

Εμείς πιστεύουμε στη διεθνή αλληλεγγύη, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην αυτοδιάθεση των λαών.

Οι κάτωθι υπογράφοντες/ουσες,

–  Απαιτούμε την άμεση εμφάνιση του Jesús Placido Galindo με ζωή!

 -Απαιτούμε τον αφοπλισμό και τη διάλυση της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos»!

 – Απαιτούμε σεβασμό στην ακεραιότητα των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων       Δικαιωμάτων!

 -Απαιτούμε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των αυτοχθόνων κοινοτήτων και της κοινοτικής αστυνομίας τους!»

Από την Ανυπότακτη Ευρώπη

Ιούλιος 2026

Υπογραφές:

20ZLN. Italia

Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia

Assemblea de Solidaritat amb Mèxic-ASMEX. País Valencià, Estado Español

Associació Solidaria Cafè Rebeldía-Infoespai. Barcelona, Catalunya

Associazione Ya Basta! Êdî bese. Italia

Batec Zapatista. Barcelona, Cataluña

Café Libertad Kollektiv. Hamburgo, Alemania

Cafez. Lieja, Bélgica

Cal Cases. Cataluña

Caracoleras de Olba. Olba, Teruel, Estado Español

CAREA e.V. Alemania

Centro de Documentación sobre Zapatismo. Cedoz. Estado Español

Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia

Colectivo Calendario Zapatista. Grecia

Colectivo Ramona. Chipre

Collettivo Zapatista Lugano. Suiza

Comitato Chiapas Maribel. Bérgamo, Italia

Comité de solidaridad con Latinoamérica (LAG) – Chiapasgruppa LAG. Oslo, Noruega

Confederación General del Trabajo – CGT. Estado Español

Cooperazione Rebelde Napoli. Italia

CSPCL, París, Francia.

Espoir Chiapas. Francia

Frankfurt International. Alemania

Gira Zapatista Holanda. Holanda

Grupo México del Foro Internacional. Dinamarca

Gruppe B.A.S.T.A. Munster, Alemania

Kaffeekollektiv Aroma Zapatista, Hamburgo

Lumaltik Herriak. País Vasco

Mujeres y Disidencias de la Sexta en la Otra Europa y Abya Yala.

Mut Vitz 13. Marsella, Francia

Mut Vitz 31. Toulouse, Francia

Mut Vitz 34. Francia

Nodo Solidale Roma. Italia

Pallasos en Rebeldía. Estado Español

Quinoa. Bélgica

Red de Rebelión. Alemania

Red Ya-Basta-Netz. Alemania

Silbo Zapatista. Estado Español

Solidaridad Directa Chiapas. Suiza

Tatawelo. Italia

Terra Insumisa Alcamo / Sicilia Sud Globale. Sicilia, Italia

TxiapasEKIN. País Vasco

Union Syndicale Solidaires

USI 1912 Italia e Usicons aps Italia

Y Retiemble. Madrid, Estado Español

Ya Basta Bolonia. Italia

Ya Basta Milano. Italia

Ya-Basta-Netz, Alemania

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστα

Το άρθρο Που είναι ο Jesús; εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι επιθέσεις έγιναν με βαρύ οπλισμό και drones και είχαν ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τα χωριά τους περισσότερα από 1000 άτομα για να προστατέψουν τη ζωή τους.

Αυτή η κατάσταση, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «έχει μακρά ιστορία και έχει ως αποτέλεσμα 76 δολοφονημένους συντρόφους και συντρόφισσες και 25 αγνοούμενους, έχει ξαναφουντώσει τις πρώτες ημέρες του Μαΐου με επιθέσεις στις κοινότητες Τούλα, Ξικοτλάν, Ακαουεουετλάν και Αλκοσακάν».  Συγκεκριμένα, μια γυναίκα από το Ξικοτλάν τραυματίστηκε από σφαίρα στις 8 Μαΐου, και στις 9 Μαΐου αυτή η ναρκο-παραστρατιωτική ομάδα, που ενεργεί με απόλυτη ατιμωρησία υπό την προστασία του στρατού και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, έστειλε drones πάνω από την κοινότητα της Τούλα και έστησε ένα οχυρό 200 μέτρα από μια βάση του στρατού κοντά στην κοινότητα, ενώ της επιτίθεται από τα γύρω βουνά. Την ίδια μέρα, στις 9 Μαΐου, οι κοινότητες που δέχτηκαν επίθεση βομβαρδίστηκαν για πάνω από 8 ώρες.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, όπως τονίζει το δίκτυο Europa Zapatista, η Εθνοφρουρά και η Πολιτειακή Αστυνομία, σε συντονισμό με τον Μεξικανικό Στρατό, ως αναπόσπαστα τμήματα της Διυπηρεσιακής Βάσης Επιχειρήσεων, εμφανίστηκαν στις κοινότητες που δέχθηκαν επίθεση, αλλά μόνο για να βγάλουν φωτογραφίες, χωρίς να προβούν σε ουσιαστικές ενέργειες που θα εγγυώνταν την ασφάλεια.

Από την Ανυπότακτη Ευρώπη το Δίκτυο Europa Zapatista καταγγέλλει:

– τη συνενοχή και την ευθύνη των τριών επιπέδων της κυβέρνησης, που προστατεύουν τους εγκληματίες ως μέρος μιας στρατηγικής εναντίον των ιθαγενών κοινοτήτων οι οποίες οργανώνονται και αντιστέκονται για την υπεράσπιση της γης τους, της αυτονομίας τους και της ζωής τους.

– την κατάσταση πολέμου που βιώνουν στο Μεξικό οι ιθαγενείς κοινότητες που τολμούν να αντισταθούν.

Απαιτεί την άμεση παύση των πράξεων βίας εναντίον αυτών των κοινοτήτων και, συγκεκριμένα, εναντίον του CIPOG-EZ καθώς και να τερματιστεί η ατιμωρησία των ναρκο-παραστρατιωτικών ομάδων και η υποστήριξή τους, είτε με πράξεις είτε με παραλείψεις, από τις κρατικές αρχές.

Από το δίκτυο Europa Zapatista,

20ZLN. Italia

Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia

Assemblea de Solidaritat amb Mèxic-ASMEX. País Valencià, Estado Español

Associació Solidaria Cafè Rebeldía-Infoespai. Barcelona, Catalunya

Associazione Ya Basta! Êdî bese. Italia

Batec Zapatista. Barcelona, Cataluña

Café Libertad Kollektiv. Hamburgo, Alemania

Cafez. Lieja, Bélgica

Cal Cases. Cataluña

Caracoleras de Olba. Olba, Teruel, Estado Español

CAREA e.V. Alemania

Centro de Documentación sobre Zapatismo. Cedoz. Estado Español

Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia

Colectivo Calendario Zapatista. Grecia

Colectivo Ramona. Chipre

Collettivo Zapatista Lugano. Suiza

Comitato Chiapas Maribel. Bérgamo, Italia

Comité de solidaridad con Latinoamérica (LAG) – Chiapasgruppa LAG. Oslo, Noruega

Confederación General del Trabajo – CGT. Estado Español

Cooperazione Rebelde Napoli. Italia

CSPCL, París, Francia.

Espoir Chiapas. Francia

Frankfurt International. Alemania

Gira Zapatista Holanda. Holanda

Grupo México del Foro Internacional. Dinamarca

Gruppe B.A.S.T.A. Munster, Alemania

Kaffeekollektiv Aroma Zapatista, Hamburgo

Lumaltik Herriak. País Vasco

Mujeres y Disidencias de la Sexta en la Otra Europa y Abya Yala.

Mut Vitz 13. Marsella, Francia

Mut Vitz 31. Toulouse, Francia

Mut Vitz 34. Francia

Nodo Solidale Roma. Italia

Pallasos en Rebeldía. Estado Español

Quinoa. Bélgica

Red de Rebelión. Alemania

Red Ya-Basta-Netz. Alemania

Silbo Zapatista. Estado Español

Solidaridad Directa Chiapas. Suiza

Tatawelo. Italia

Terra Insumisa Alcamo / Sicilia Sud Globale. Sicilia, Italia

TxiapasEKIN. País Vasco

Union Syndicale Solidaires

USI 1912 Italia e Usicons aps Italia

Y Retiemble. Madrid, Estado Español

Ya Basta Bolonia. Italia

Ya Basta Milano. Italia

Ya-Basta-Netz, Alemania

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστας

Το άρθρο Δίκτυο Europa Zapatista: Να παύσουν άμεσα οι πράξεις βίας εναντίον των ιθαγενών κοινοτήτων στην πολιτεία Γκερέρο του Μεξικού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το άρθρο 30 (και κάτι) χρόνια από την Εξέγερση των Ζαπατίστας-15 (και κάτι) χρόνια Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Η Τσιναμέκα, τόπος συμβολικός λόγω της προδοσίας και της δολοφονίας του Εμιλιάνο Ζαπάτα, θα υποδεχτεί την Πρόεδρο του Μεξικού και άλλες αρχές, στο πλαίσιο της επίσημης αναγνώρισης που απονέμει η κυβέρνηση στον αγώνα, τα ιδανικά και τη ζωντανή παρουσία του Εμιλιάνο Ζαπάτα στους λαούς.

Υπενθυμίζουμε ότι το 2019, πρώτο έτος της διακυβέρνησης του Λόπεζ Ομπραδόρ που ανακηρύχθηκε σε εθνικό επίπεδο ως το Έτος του Ζαπάτα, δολοφονήθηκε ο σύντροφός μας Σαμίρ Φλόρες Σομπεράνες. Εκείνη τη χρονιά, το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο και ο λαός της Ουέξκα, του Αμιλτσίνγκο, της Αγιάλα και άλλων περιοχών κατέλαβαν τον ίδιο χώρο για να τιμήσουν από εκεί τον Στρατηγό Ζαπάτα και ως ένδειξη αποκήρυξης του Προέδρου Λόπεζ Ομπραδόρ που όχι μόνο δεν τήρησε την υπόσχεσή του να ακυρώσει τον θερμοηλεκτρικό σταθμό και τον αγωγό φυσικού αερίου αλλά επιπλέον πραγματοποίησε μια διαβούλευση που ήταν απλά ένας υποστηρικτικός λόγος για τον θερμοηλεκτρικό σταθμό. Αυτή η διαβούλευση πραγματοποιήθηκε μέσα από μια σειρά φόρουμ μέσω του «υπερ-εκπροσώπου» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για το Μορέλος, του σημερινού Σιωνιστή βουλευτή Ούγκο Έρικ Φλόρες, με τον οποίο ο σύντροφός μας Σαμίρ είχε μια έντονη συνομιλία πριν από τη δολοφονία του. Η δολοφονία του δεν αποτέλεσε λόγο για την αναστολή της διαβούλευσης, στην οποία, πρέπει να θυμόμαστε, ότι αν είχαν καταμετρηθεί μόνο οι πόλεις και οι κοινότητες που πλήττονται από το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο και τον αγωγό φυσικού αερίου, η ψήφος «Όχι» θα είχε κερδίσει. Αλλά αντίθετα, ζητήθηκε η γνώμη και των μεγάλων αστικών κέντρων, δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο αντίβαρο στην ψήφο «Ναι».

Σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση, χωρίς δικαιοσύνη. Και τώρα έχουμε τη δολοφονία της συντρόφου μας Sandra Rosa Camacho, υπερασπίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπέρμαχου των παραδοσιακών εθίμων στον δήμο Temoac, επειδή η ατιμωρησία βασιλεύει στη χώρα. Με αυτή την επίσκεψη, το κράτος, από τη μία, επιδιώκει να ανακτήσει την εμβληματική μορφή του Ζαπάτα, και από την άλλη, έρχεται σε αντίθεση στα ιδανικά και την κληρονομιά του.

Το Proyecto Integral Morelos (PIM), με επίκεντρο το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο Huexca, συνεχίζει να μολύνει τα νερά του ποταμού Cuautla, να προκαλεί ατμοσφαιρική ρύπανση και ηχορύπανση στην κοινότητα, καθώς βρίσκεται μόλις 300 μέτρα από το νηπιαγωγείο, και μολύνει το πολιτικό κλίμα όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά και σε εθνικό επίπεδο λόγω της δολοφονίας του συντρόφου μας Σαμίρ Φλόρες Σομπεράνες, ενός εκπροσώπου της κοινότητας που στέκεται απέναντι στο έργο. Η δολοφονία του παραμένει ατιμώρητη.

Γι’ αυτό, επειδή οι πανηγυρικές διακηρύξεις του ιστορικού Ζαπατισμού από τον Πρόεδρο του έθνους και τον κυβερνήτη της Πολιτείας δεν συνοδεύτηκαν ούτε από αποφασιστικές ενέργειες για τη διαλεύκανση αυτών των εγκλημάτων, ούτε από πολιτικές που υπολογίζουν τη γνώμη του λαού. Γι’ αυτό δεν εμπιστευόμαστε τα λόγια τους.

Απαιτούμε έρευνα και την κλήτευση των Andrés Manuel López Obrador, Cuauhtémoc Blanco, Hugo Eric Flores, Uriel Carmona, Valentin Lavín και Angelina N., γνωστή και ως La Patrona για να καταθέσουν σχετικά με τη δολοφονία του αδελφού μας Samir Flores.

Είναι καλό που κατασκευάζεται ένα μουσείο για να στεγάσει και να αναδείξει τη συμμετοχή των γυναικών Ζαπατίστας στον ιστορικό αγώνα της Μεξικανικής Επανάστασης, αλλά ταυτόχρονα, ως γυναίκες από τη γη του Ζαπάτα, συνεχίζει να μας πληγώνει η αναγνώρισή μας μόνο στα μουσεία αλλά όχι στη σημερινή πολιτική. Η πληγή των δολοφονιών του Σαμίρ και της Σάντρα είναι και δική μας.

Γι’ αυτό σήμερα, όπως κάθε χρόνο από το 2019, απαιτούμε δικαιοσύνη για τον Σαμίρ και τον λαό του Μορέλος και τιμούμε την κληρονομιά μας, από τα κάτω, με το λαό και αριστερά του Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο οποίος ζει στις οργανωμένες αυτόνομες κοινότητες, αυτές που η κυβέρνηση δεν θέλει να δει ή να ακούσει, και αντίθετα τους επιτίθεται.

Morelos, 10 de abril del 2026

Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra y el Agua Morelos, Puebla, Tlaxcala 

Red Morelense de apoyo al CIG-CNI Nuestra Alegre Rebeldía

Colectiva Diversa

Empalabrando colectivo

Unión de Comunidades Indígenas de la Zona Norte del Istmo de Tehuantepec, UCIZONI

Raíces en resistencia Tlatelolco, CDMX

Colectivo Luciérnagas que Siembran, CDMX

RAIS/Red de Apoyo Iztapalapa Sexta

Profes en la Sexta

Colectivo Gavilanas

Colectivo Cuaderno Común

Colectivo Cafetos

Colectivo La Otra Justicia

Colectivo La Grieta

Comunidad Tanezi Calli en Resistencia

Comunidad de XOCHITLANEZI

El Grupo de la Puerta, Puebla/CDMX

Centro de Derechos Humanos Fray Bartolomé de las Casas

Instituto Cultural Autónomo Rubén Jaramillo Ménez, Morelos

La Oveja Roja

Colectivo Tierra y Libertad Cuautla, Morelos

Sexta por la libre, Yucatán

Morada Tropikal El Teatrito Yucatán

Mínima Galería Íntima/Narraturgias de la Memoria

El bordado de Ramona

Colectivo Mujeres Tierra

Mexicali Resiste

Concejo Autónomo de Santiago Mexquititlán Amealco Querétaro

Espacio de lucha contra el olvidoy la represión . Elcor, Chiapas

Antsetik Ts’unun, mujeres defensoras de Chiapas

Red de Resistencias y Rebeldías AJMAQ, Chiapas

Partido de los Comunistas

Mexicanos Unidos

Brigada Callejera de apoyo a la mujer

Colectivo Criptopozol DDHH

Comité de Enlace Latinoamericano, CELC

Organización Popilar Francisco Villa de Izquierda Independiente 

Concejo Indígena y Popular de Guerrero y Emiliano Zapata, CIPOG-EZ

Comunidad Indígena Otomí residente de la CDMX

UPREZ Benito Juárez

Café Zapata Vive

Jorge Alonso, Ciesas Occidente

Alicia Castellanos Guerrero, UAM Iztapalapa

Gilberto López y Rivas, profesor investigador INAH Morelos

Efraín Rojas Bruschetta

Alberto Colín, adherente a la sexta 

Calixto Trinidad Carbajal Balderas, de La Otra en el Sur de Morelos

Oralba Castillo Nájera de Nuestra Alegre Rebeldía 

Márgara Millán, Red de feminismos descoloniales 

Servando Gajá, Nuestra Alegre Rebeldía 

José Antonio Olvera Llamas, Nuestra Alegre Rebeldía

María de Lourdes Lara López, Nuestra Alegue Rebeldía

Dr. Calixto Trinidad Carbajal Balderas de la Otra en el Sur de Morelos

Το άρθρο CNI: Τιμούμε την επέτειο του Εμιλιάνο Ζαπάτα απαιτώντας δικαιοσύνη-Δικαιοσύνη για τον λαό- Δικαιοσύνη για τον Σαμίρ Φλόρες εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο Λένιν και ο Τρότσκι έμειναν μόνοι με μια χούφτα διεθνιστές (λέγεται ότι χωρούσαν όλοι σε δύο ταξί), ενώ το μεγαλύτερο μέρος του σοσιαλιστικού κινήματος, συσπειρωμένο στη Δεύτερη Διεθνή, παρέκκλινε από την πορεία υποστηρίζοντας τις πολεμικές πιστώσεις.

Μπροστά σε αυτή την προδοσία -καθώς αυτό το πολιτικό ρεύμα είχε διαβεβαιώσει τους πάντες ότι δεν θα υποστήριζε ποτέ τον πόλεμο- το κίνημα κατακερματίστηκε και αποδυναμώθηκε σημαντικά. Μόνο ο ακτιβισμός των Ρώσων εργατών και των αγροτών, και αργότερα και άλλων χωρών, κατάφερε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ωστόσο, για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, χρειάστηκε να πεθάνουν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι, στοιβαγμένοι στα άθλια χαρακώματα κάτω από τις διαταγές σκληρών και αδίστακτων αξιωματικών.

Η εξέγερση των εργατών που εξαναγκάστηκαν σε πόλεμο ήταν θεμελιώδης τόσο για τον θρίαμβο της Ρωσικής Επανάστασης όσο και για το τεράστιο κίνημα που εξαπλώθηκε σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, απαιτώντας άμεση ειρήνη.

Οι Μπολσεβίκοι βρίσκονταν στο επίκεντρο του αντιπολεμικού, κινήματος υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα  του εργατικού και αγροτικού κινήματος. Μόλις ανέλαβαν την εξουσία, υπέγραψαν την Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, μια αντιδημοφιλή συνθήκη,  επειδή η Ρωσία έχασε εδάφη, η οποία ήταν όμως αναγκαία για να τερματιστεί η σφαγή και να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις όσων εισέβαλαν στα Χειμερινά Ανάκτορα με το σύνθημα «Ειρήνη, γη και ψωμί».

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ξέσπασε το 1939, δεν ακολούθησαν τα ίδια πρότυπα, καθώς από την εποχή της Ρωσικής Επανάστασης, η Τρίτη Διεθνής προωθούσε την «υπεράσπιση της σοβιετικής πατρίδας» ενάντια στη ναζιστική επιθετικότητα ή ενάντια σε οποιονδήποτε εξωτερικό ή εσωτερικό εχθρό.

Η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ ήταν συνώνυμη με την υπεράσπιση ενός Κράτους που είχε δολοφονήσει εκατομμύρια αγρότες και εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές εργάτες. Με τα σημερινά δεδομένα, θα έπρεπε να το ονομάσουμε γενοκτονικό Κράτος.

Αυτή η βαθιά μετατόπιση είχε μακροχρόνιες συνέπειες για τα επαναστατικά κινήματα, οι οποίες διαρκούν μέχρι σήμερα. Μία από αυτές είναι η δυσκολία της διάκρισης μεταξύ λαών και κυβερνήσεων ή Κρατών. Η υπεράσπιση του λαού είναι μια θεμελιώδης αρχή για όποιον θεωρεί τον εαυτό του αριστερό, αλλά σήμερα αυτές οι κατηγορίες είναι παγιδευμένες σε ένα είδος σύγχυσης που θολώνει κάθε διάκριση.

Πάντα υπερασπιζόμασταν τον βιετναμέζικο λαό, που δέχτηκε επίθεση από τον ιμπεριαλισμό των Γιάνκηδων, με το ίδιο σθένος με το οποίο υποστηρίζουμε τον κουβανικό ή τον ουκρανικό λαό, που δέχεται επίθεση από τις αντίστοιχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Από αυτό το σημείο και μετά, η αριστερή και η επίσημη κριτική σκέψη εξομάλυναν τα επιχειρήματά τους, και διατείνονται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι το ίδιο με τη Ρωσία ή την Κίνα, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι ιμπεριαλιστικές ή, τουλάχιστον, όχι τόσο εχθρικές όσο οι Γιάνκηδες.

Μπορούμε να πούμε ότι οι «νικηφόρες επαναστάσεις» έχουν αμβλύνει τις πιο αιχμηρές γωνίες της κριτικής σκέψης μέχρι που την έκαναν αγνώριστη λόγω του κρατικιστικού τους ζήλου.

Κύματα λαϊκών κινητοποιήσεων έχουν συγκρουστεί με προοδευτικά κράτη και κυβερνήσεις, όπως αποδεικνύεται από τις εντυπωσιακές εξεγέρσεις στη Χιλή, τον Ισημερινό και την Κολομβία από το 2019. Η συλλογική δράση των λαών εξουδετερώνεται από κυβερνήσεις και κόμματα που εργάζονται για την ενίσχυση των δικών τους εθνικών κρατών.

Η ζημιά που προκλήθηκε από τη σοβιετική στροφή προς την άμυνα του κράτους είναι τόσο βαθιά και διαρκής που το λαϊκό επαναστατικό πνεύμα δεν μπορεί πλέον να φανταστεί έναν ορίζοντα πέρα ​​από τους θεσμούς που το καταπιέζουν. Σε αυτό το σημείο, οι επαναστάσεις που ακολούθησαν τη Ρωσική Επανάσταση απέτυχαν να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στο κράτος και, όταν νίκησαν, επανέλαβαν λίγο πολύ τα ίδια επιχειρήματα με τους Μπολσεβίκους.

Κάποιος μπορεί να αντιταχθεί προβάλλοντας το επιχείρημα ότι δεν είναι αναγκαίο να υπερασπιζόμαστε κυβερνήσεις και κράτη που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά. Κατανοώ ότι πρόκειται για μια αναγκαία συζήτηση, η οποία όμως είναι σχεδόν περιθωριακή στη σημερινή πραγματικότητα. Η γνώμη μου είναι ότι επαναστατικά κράτη δεν υπάρχουν, ούτε μπορούν να υπάρξουν, επειδή είναι μηχανισμοί που δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο και την καταπίεση των πληθυσμών, με τις ένοπλες και τις αστυνομικές τους δυνάμεις, το δικαστικό τους σύστημα και τους μηχανισμούς τους για την «εκπαίδευση» του πληθυσμού.

Το να είσαι επαναστάτης, όπως έχει ήδη αναφέρει ο καπετάνιος Μάρκος, σημαίνει να είσαι επαγγελματίας στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας. «Ένας επαναστάτης θέτει ως βασικό στόχο την μεταμόρφωση των πραγμάτων από τα πάνω, όχι από τα κάτω, σε αντίθεση με τον κοινωνικό επαναστάτη». Δύσκολο να το αποδεχτεί κανείς. Αλλά δεν είναι μήπως η λογική της κοινωνικής εξέγερσης ακριβώς αυτό που εφαρμόζουν οι κοινότητες των ιθαγενών, των μαύρων και των αγροτών αυτής της ηπείρου, που οργανώνονται από τα κάτω, μεταμορφώνοντας τον κόσμο τους χωρίς να σκέφτονται να καταλάβουν το κράτος;

Όπως πάντα, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μαθαίνεις από τους λαούς, να ακολουθείς τα βήματά τους και να αφήνεις τη συλλογική ζωή να κάνει τη δουλειά της, μετατρέποντας τον πόνο σε ελπίδα.

https://comune-info.net/i-popoli-e-le-guerre/

Το άρθρο Οι λαοί και οι πόλεμοι. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Απόσπασμα από το βίντεο που αναρτήθηκε στη σελίδα της ομάδας Calendario Zapatista στο fb:

«Κι ο αγώνας θα συνεχίσει· στην Παλαιστίνη θα συνεχίσουν να αντιστέκονται · και στην εξεγερμένη Ελλάδα, στην κοινότητα των Προσφυγικών, θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τον αγώνα τους για ζωή…»

Εξεγερμένος Καπετάνιος Μάρκος, Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, Πανεπιστήμιο της Γης, Συναντήσεις: «Η Καταιγίδα εντός και εκτός, σύμφωνα με τις ζαπατιστικές κοινότητες και λαούς», 4 Απρίλη 2026

Το άρθρο Ζαπατίστας – Μήνυμα ελπίδας και αλληλεγγύης στον αγώνα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι εργασίες του Σπορείου συνεχίζονται και σήμερα  4 Απριλίου, και μεταδίδονται ζωντανά στον ζαπατιστικό ιστότοπο enlacezapatista.

Το σημερινό πρόγραμμα:

Σάββατο 4 Απριλίου 2026:

13:00

– Ένα παράθυρο στον ζαπατισμό: Μια ματιά στα Κοινά ως επιλογή αντίστασης και εξέγερσης στα εδάφη των ιθαγενών λαών Ι.

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές.

– Η Καταιγίδα στον κόσμο μέσα από ένα ματάκι πόρτας: Ο κατακερματισμός των εδαφών και οι αντιστάσεις κι εξεγέρσεις.

Εξεγερμένος Καπετάνιος Μάρκος.

17:00

– Ένα παράθυρο στον ζαπατισμό: Μια ματιά στα Κοινά ως επιλογή αντίστασης και εξέγερσης στα εδάφη των ιθαγενών λαών ΙΙ.

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές.

– Η Καταιγίδα στον κόσμο μέσα από ένα ματάκι πόρτας: Η θεωρία και η πράξη στις γενιές. Ιστορία «Ο Έρωτας και ο Έρωτας που Χάθηκε, σύμφωνα με τη γιαγιά Γκραμπιέλα».

Εξεγερμένος Καπετάνιος Μάρκος.

– Κλείσιμο. Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές.

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστας

Το άρθρο Ζαπατίστικη συνάντηση μοιράσματος: Σπορείο «Η Καταιγίδα εντός και εκτός, σύμφωνα με τις ζαπατιστικές κοινότητες και λαούς» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στον δωδέκατο χρόνο του EZLN (δεύτερο του πολέμου), μακριά, χιλιάδες χιλιόμετρα από το Πεκίνο, 12 γυναίκες φτάνουν στην 8η Μαρτίου του 1996 με τα πρόσωπά τους καλυμμένα…

1. Χθες…

Το μαύρο φιμώνει το πρόσωπο, αφήνει ελεύθερα μόνο τα μάτια και τούφες μαλλιά που καλύπτουν τον αυχένα. Στο βλέμμα, η λάμψη εκείνης που αναζητά. Μια καραμπίνα M-1 κρεμασμένη μπροστά, στη θέση που αποκαλούν «εφόδου», και ένα πιστόλι στη μέση. Στο αριστερό στήθος, τον τόπο των ελπίδων και των πεποιθήσεων, φέρει τα διακριτικά τής Ταγματάρχη Πεζικού ενός αντάρτικου στρατού που αυτοαποκαλείται, μέχρι εκείνο το παγωμένο ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου 1994, Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση. Διοικεί την αντάρτικη φάλαγγα που καταλαμβάνει την παλιά πρωτεύουσα της νοτιοανατολικής μεξικανικής πολιτείας Τσιάπας, το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας. Η κεντρική πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ είναι έρημη. Μόνο οι άντρες και γυναίκες ιθαγενείς που διοικεί είναι μάρτυρες της στιγμής κατά την οποία η Ταγματάρχης —γυναίκα, ιθαγενής Τσοτσίλ και αντάρτισσα— μαζεύει την εθνική σημαία και την παραδίδει στους αρχηγούς της εξέγερσης, τη λεγόμενη «Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή». Από τον ασύρματο, η Ταγματάρχης ανακοινώνει: «Ανακτήσαμε τη σημαία. 10-23 σε αναμονή». 02:00, νοτιοανατολική ώρα, της 1ης Ιανουαρίου 1994. Ώρα 01:00 Πρωτοχρονιάς για τον υπόλοιπο κόσμο. Δέκα χρόνια περίμενε για να πει αυτές τις επτά λέξεις. Έφτασε στα βουνά της ζούγκλας Λακαντόνα τον Δεκέμβριο του 1984, δεν ήταν ούτε είκοσι χρονών, κουβαλώντας στο σώμα της όλη την ιστορία των ταπεινώσεων των ιθαγενών γυναικών. Τον Δεκέμβριο του 1984 αυτή η μελαχρινή γυναίκα λέει «Φτάνει πια!», αλλά το λέει τόσο σιγανά που μόνο η ίδια το ακούει. Τον Ιανουάριο του 1994 αυτή η γυναίκα και δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς γυναίκες δεν το λένε πια, το φωνάζουν: «Φτάνει πια!», τόσο δυνατά που τις ακούει όλος ο κόσμος…

Στα περίχωρα του Σαν Κριστόμπαλ, μια άλλη αντάρτικη φάλαγγα, με διοικητή έναν άνδρα —τον μοναδικό με ανοιχτόχρωμο δέρμα και μεγάλη μύτη ανάμεσα στους ιθαγενείς που καταλαμβάνουν την πόλη— έχει ολοκληρώσει την κατάληψη εξ εφόδου του αρχηγείου της αστυνομίας. Απελευθερώνουν από τις μυστικές φυλακές τους ιθαγενείς που περνούσαν την Πρωτοχρονιά έγκλειστοι για το βαρύτερο έγκλημα στη νοτιοανατολική Τσιάπας: ότι είναι φτωχοί. Εουχένιο Ασπαρούκ είναι το όνομα του Εξεγερμένου Λοχαγού, ιθαγενή Τσελτάλ και αντάρτη, που μαζί με την τεράστια μύτη είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο του αρχηγείου. Όταν φτάνει το μήνυμα της Ταγματάρχη, ο Εξεγερμένος Λοχαγός Πέδρο, ιθαγενής Τσολ και αντάρτης, έχει ολοκληρώσει την κατάληψη του αρχηγείου της Ομοσπονδιακής Τροχαίας και ελέγχει τον δρόμο που συνδέει το Σαν Κριστόμπαλ με την Τούξτλα Γκουτιέρες· ο Εξεγερμένος Λοχαγός Ουμπίλιο, ιθαγενής Τσελτάλ και αντάρτης, έχει υπό τον έλεγχό του τις βόρειες προσβάσεις της πόλης και έχει καταλάβει το σύμβολο της κυβερνητικής ελεημοσύνης προς τους ιθαγενείς, το Εθνικό Ινστιτούτο Ιθαγενών· ο Εξεγερμένος Λοχαγός Γκιγιέρμο, ιθαγενής Τσολ και αντάρτης, έχει καταλάβει το σημαντικότερο ύψωμα της πόλης, κι από κει έχει θέα στην έκπληκτη σιωπή που προβάλλει από τα παράθυρα σπιτιών και κτιρίων· οι εξεγερμένοι λοχαγοί Χιλμπέρτο και Νοέ, ιθαγενείς Τσοτσίλ και Τσελτάλ αντίστοιχα, επίσης αντάρτες, ολοκληρώνουν την έφοδο στο αρχηγείο της πολιτειακής δικαστικής αστυνομίας, του βάζουν φωτιά και προελαύνουν για να ασφαλίσουν το άκρο της πόλης που συνδέεται με το στρατόπεδο της 31ης στρατιωτικής ζώνης στο Ράντσο Νουέβο.

Στις 02:00 της 1ης Ιανουαρίου 1994, πέντε εξεγερμένοι αξιωματικοί —άντρες, ιθαγενείς και αντάρτες— ακούν από τον ασύρματο τη φωνή της διοικήτριάς τους, γυναίκας, ιθαγενούς και αντάρτισσας, να λέει: «Ανακτήσαμε τη σημαία, 10-23 σε αναμονή». Το επαναλαμβάνουν στα στρατεύματά τους, άντρες και γυναίκες, όλους και όλες ιθαγενείς, αντάρτες και αντάρτισσες, μεταφράζοντας: «Ξεκινήσαμε…»

Στο δημοτικό μέγαρο, η Ταγματάρχης οργανώνει την άμυνα της θέσης και την προστασία των αντρών και των γυναικών που εκείνες τις στιγμές κυβερνούν την πόλη — όλοι και όλες ιθαγενείς, αντάρτες και αντάρτισσες. Μια ένοπλη γυναίκα τους προστατεύει.

Ανάμεσα στους ιθαγενείς αρχηγούς της εξέγερσης υπάρχει μια μικροκαμωμένη γυναίκα, μικρή ακόμα κι ανάμεσα στις μικρές. Το μαύρο φιμώνει το πρόσωπο, αφήνει ελεύθερα μόνο τα μάτια και τούφες μαλλιά που καλύπτουν τον αυχένα. Στο βλέμμα, η λάμψη εκείνης που αναζητά. Μια κοντόκαννη καραμπίνα διαμετρήματος 12 κρεμασμένη στην πλάτη. Με την παραδοσιακή της φορεσιά, η Ραμόνα κατεβαίνει από τα βουνά, μαζί με εκατοντάδες γυναίκες, προς την πόλη του Σαν Κριστόμπαλ τη νύχτα της τελευταίας μέρας του 1993. Μαζί με τη Σουσάνα και άλλους ιθαγενείς άντρες, αποτελεί μέρος της ιθαγενικής ηγεσίας του πολέμου στην αυγή του 1994, της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN. Η διοικήτρια Ραμόνα θα εντυπωσιάσει με το ανάστημα και τη λάμψη της τα διεθνή μέσα ενημέρωσης όταν εμφανιστεί στους Διαλόγους του Καθεδρικού, κουβαλώντας στο σακίδιό της την εθνική σημαία που ανέκτησε η Ταγματάρχης την 1η Ιανουαρίου. Η Ραμόνα δεν το ξέρει τότε, ούτε κι εμείς, αλλά ήδη στο σώμα της φωλιάζει μια αρρώστια που της κατατρώει τη ζωή και σβήνει τη φωνή και το βλέμμα της. Η Ραμόνα και η Ταγματάρχης, οι μόνες γυναίκες στη ζαπατιστική αντιπροσωπεία που εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κόσμο στους Διαλόγους του Καθεδρικού, δηλώνουν: «Εμείς ήμασταν ήδη νεκρές, δεν μετρούσαμε καθόλου», και το λένε σαν να κάνουν τον απολογισμό των ταπεινώσεων και της λησμονιάς. Η Ταγματάρχης μεταφράζει στη Ραμόνα τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η Ραμόνα γνέφει και καταλαβαίνει, σαν οι απαντήσεις που της ζητούν να βρίσκονταν πάντα εκεί, σε αυτή τη μικρή φιγούρα που γελάει με τα ισπανικά και με τον τρόπο ζωής των γυναικών της πόλης. Η Ραμόνα γελάει όταν δεν ξέρει ότι πεθαίνει. Όταν το ξέρει, συνεχίζει να γελάει. Προηγουμένως, δεν υπήρχε για κανέναν, τώρα υπάρχει, είναι γυναίκα, είναι ιθαγενής και είναι αντάρτισσα. Τώρα ζει η Ραμόνα, μια γυναίκα από αυτή τη φυλή που πρέπει να πεθάνει για να ζήσει…

Η Ταγματάρχης κοιτάζει το φως που αρχίζει να απλώνεται στους δρόμους του Σαν Κριστόμπαλ. Οι στρατιώτες της οργανώνουν την άμυνα της παλιάς Χοβέλ και την προστασία των αντρών και των γυναικών που εκείνη τη στιγμή κοιμούνται — ιθαγενείς και μιγάδες, όλοι τους έκπληκτοι. Η Ταγματάρχης, γυναίκα, ιθαγενής και αντάρτισσα, τους έχει πάρει την πόλη. Εκατοντάδες ένοπλοι ιθαγενείς περικυκλώνουν την παλιά Σιουδάδ Ρεάλ. Μια ένοπλη γυναίκα τους διοικεί…

Λίγα λεπτά αργότερα πέφτει στα χέρια των ανταρτών η πρωτεύουσα του δήμου Λας Μαργαρίτας, ώρες μετά παραδίδονται οι κυβερνητικές δυνάμεις που υπερασπίζονται το Οκοσίνγκο, το Αλταμιράνο και το Τσανάλ. Το Ουιξτάν και το Οχτσούκ καταλαμβάνονται στο πέρασμα μιας φάλαγγας που προελαύνει προς την κεντρική φυλακή του Σαν Κριστόμπαλ. Επτά πρωτεύουσες δήμων βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών μετά τις επτά λέξεις της Ταγματάρχη.

Ο πόλεμος για τις λέξεις έχει αρχίσει…

Σ’ εκείνους τους άλλους τόπους, άλλες γυναίκες, ιθαγενείς και αντάρτισσες, ξαναγράφουν το κομμάτι της ιστορίας που τους έλαχε να κουβαλούν σιωπηλά μέχρι εκείνη την 1η Ιανουαρίου. Επίσης χωρίς όνομα και χωρίς πρόσωπο είναι οι:

Ίρμα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Η ιθαγενής Τσολ Ίρμα οδηγεί μία από τις αντάρτικες φάλαγγες που καταλαμβάνουν την πλατεία του Οκοσίνγκο την 1η Ιανουαρίου 1994. Βρίσκεται σε μία πλευρά του κεντρικού πάρκου και, μαζί με τους μαχητές υπό τις διαταγές της, δεν αφήνει σε χλωρό κλαδί τη φρουρά που προστατεύει το δημαρχείο μέχρι να παραδοθεί. Τότε η Ίρμα λύνει την πλεξούδα της και τα μαλλιά φτάνουν μέχρι τη μέση της. Σαν να έλεγε «εδώ είμαι ελεύθερη και καινούργια», τα μαλλιά της λοχαγού Ίρμα λάμπουν — και συνεχίζουν να λάμπουν όταν πια η νύχτα σκεπάζει ένα Οκοσίνγκο στα χέρια των ανταρτών…

Λάουρα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Γυναίκα Τσοτσίλ, γενναία στη μάχη και στη μελέτη, η Λάουρα φτάνει να γίνει λοχαγός μιας μονάδας που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και νεοσύλλεκτοι. Με υπομονή, όπως το βουνό που τη βλέπει να μεγαλώνει, η Λάουρα διδάσκει και βάζει τάξη. Όταν οι άντρες υπό τις διαταγές της διστάζουν, αυτή δίνει το παράδειγμα. Κανείς στη μονάδα της δεν κουβαλάει τόσο βάρος ούτε περπατάει τόσο όσο εκείνη. Μετά την επίθεση στο Οκοσίνγκο, αποσύρει τη μονάδα της χωρίς απώλειες και με τάξη. Δεν καυχιέται σχεδόν καθόλου αυτή η γυναίκα με το ανοιχτόχρωμο δέρμα, όμως κρατά στα χέρια της την καραμπίνα που άρπαξε από έναν αστυνομικό — από εκείνους που είχαν τις ιθαγενείς μόνο για να τις ταπεινώνουν ή να τις βιάζουν. Μετά την παράδοση, ο αστυνομικός φεύγει τρέχοντας με τα εσώρουχα, αυτός που μέχρι εκείνη τη μέρα πίστευε πως οι γυναίκες χρησίμευαν μόνο για την κουζίνα και για να γεννοβολούν παιδιά…

Ελίσα. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Φέρει, σαν παράσημο του πολέμου, μερικά θραύσματα όλμου φυτεμένα για πάντα στο σώμα της. Αναλαμβάνει τη διοίκηση της φάλαγγάς της στη διάσπαση του κλοιού πυρός που γεμίζει με αίμα την αγορά του Οκοσίνγκο. Ο Λοχαγός Μπενίτο έχει τραυματιστεί στο ένα μάτι και, πριν χάσει τις αισθήσεις του, αναφέρει και διατάζει: «Με γάμησαν, πάρε τη διοίκηση, Λοχαγέ Ελίσα». Η Λοχαγός Ελίσα είναι κι αυτή τραυματισμένη όταν καταφέρνει να βγάλει μια χούφτα μαχητές από την αγορά. Όταν δίνει διαταγές, η Λοχαγός Ελίσα, ιθαγενής Τσελτάλ, μοιάζει σαν να ζητά συγγνώμη… αλλά όλοι την υπακούν…

Σίλβια. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Δέκα μέρες μέσα στη φάκα στην οποία μετατράπηκε το Οκοσίνγκο από τις 2 Ιανουαρίου. Μεταμφιεσμένη σε πολίτη, ξεγλιστράει μέσα από τους δρόμους μιας πόλης γεμάτης ομοσπονδιακούς, άρματα μάχης και κανόνια. Ένα στρατιωτικό μπλόκο τη σταματά. Σχεδόν αμέσως την αφήνουν να περάσει. «Αποκλείεται ένα τόσο νέο και τόσο λεπτεπίλεπτο κορίτσι να είναι αντάρτισσα», λένε οι στρατιώτες καθώς τη βλέπουν να απομακρύνεται. Όταν ξαναβρίσκει τη μονάδα της στο βουνό, η ιθαγενής Τσολ Σίλβια, ζαπατίστα αντάρτισσα, φαίνεται λυπημένη. Τη ρωτώ διακριτικά ποια στεναχώρια της έκλεψε το χαμόγελο. «Εκεί στο Οκοσίνγκο», απαντά χαμηλώνοντας το βλέμμα, «άφησα μέσα στο σακίδιό μου όλες τις κασέτες με τη μουσική, και τώρα πια δεν έχουμε». Μένει σιωπηλή, λυπημένη. Δεν λέω τίποτα· απλώς συμμερίζομαι τη λύπη της και βλέπω πως στον πόλεμο ο καθένας χάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο…

Μαριμπέλ. Εξεγερμένη Λοχαγός Πεζικού. Καταλαμβάνει τον ραδιοφωνικό σταθμό του Λας Μαργαρίτας όταν η μονάδα της επιτίθεται στην πρωτεύουσα του δήμου την 1η Ιανουαρίου 1994. Χρειάστηκαν εννέα χρόνια ζωής στα βουνά για να μπορέσει να καθίσει μπροστά σε εκείνο το μικρόφωνο και να πει: «Είμαστε προϊόν 500 χρόνων αγώνων: πρώτα ενάντια στη σκλαβιά…». Η μετάδοση δεν πραγματοποιείται λόγω τεχνικών προβλημάτων και η Μαριμπέλ υποχωρεί για να καλύψει τα νώτα της μονάδας που προελαύνει προς το Κομιτάν. Μέρες αργότερα θα πρέπει να συνοδεύσει τον αιχμάλωτο πολέμου, στρατηγό Αμπσαλόν Καστεγιάνος Ντομίνγκες. Η Μαριμπέλ είναι Τσελτάλ και δεν ήταν ούτε δεκαπέντε χρονών όταν βγήκε στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού. «Η πιο δύσκολη στιγμή σ’ αυτά τα εννέα χρόνια ήταν όταν έπρεπε να ανέβω το πρώτο ύψωμα, το ύψωμα της κόλασης· μετά όλα έγιναν πιο εύκολα», λέει η εξεγερμένη αξιωματικός. Κατά την παράδοση του στρατηγού Καστεγιάνος Ντομίνγκες, η Λοχαγός Μαριμπέλ είναι η πρώτη αντάρτισσα που έρχεται σε επαφή με την κυβέρνηση. Ο επίτροπος Μανουέλ Καμάτσο Σολίς της δίνει το χέρι και τη ρωτά την ηλικία της: «502», απαντά η Μαριμπέλ, που μετράει τα χρόνια της ζωής της από τότε που άρχισε η εξέγερση…

Ισιδόρα. Εξεγερμένη Πεζικού. Ως απλή στρατιώτης, η Ισιδόρα μπαίνει στο Οκοσίνγκο την 1η Ιανουαρίου. Ως απλή στρατιώτης βγαίνει η Ισιδόρα από ένα Οκοσίνγκο που φλέγεται, έχοντας περάσει ώρες προσπαθώντας να βγάλει τη μονάδα της —που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες— με σαράντα τραυματίες. Φέρει κι αυτή θραύσματα χειροβομβίδας στα χέρια και στα πόδια. Φτάνει η Ισιδόρα στο πόστο του υγειονομικού και παραδίδει τους τραυματίες, ζητάει λίγο νερό και σηκώνεται. «Πού πας;» τη ρωτούν ενώ προσπαθούν να της περιποιηθούν τις πληγές που αιμορραγούν — έχει χλωμιάσει, η στολή της κατακόκκινη. «Να φέρω τους άλλους», λέει η Ισιδόρα καθώς γεμίζει το όπλο. Προσπαθούν να τη σταματήσουν και δεν μπορούν· η απλή στρατιώτης Ισιδόρα είπε ότι πρέπει να επιστρέψει στο Οκοσίνγκο για να βγάλει κι άλλους συντρόφους από τη μουσική του θανάτου που τραγουδούν οι όλμοι και οι χειροβομβίδες. Αναγκάζονται να τη συλλάβουν για να τη σταματήσουν. «Το καλό είναι ότι, αν με τιμωρήσουν, δεν μπορούν να με υποβιβάσουν», λέει η Ισιδόρα μέσα στο δωμάτιο που την έχουν περιορίσει. Μήνες αργότερα, όταν της δίνουν το αστέρι που την προάγει σε αξιωματικό πεζικού, η Ισιδόρα, Τσελτάλ και ζαπατίστα, κοιτάζει μια το αστέρι και μια τη διοίκηση και ρωτάει, σαν παιδί που το μάλωσαν: «Γιατί;» Δεν περιμένει απάντηση.

Αμάλια. Ανθυπολοχαγός Υγειονομικού. Το πιο γρήγορο γέλιο του νοτιοανατολικού Μεξικού, η Αμάλια, σηκώνει τον Λοχαγό Μπενίτο από τη λίμνη αίματος όπου βρίσκεται αναίσθητος και τον σέρνει σε ασφαλές σημείο. Τον κουβαλάει με κομμένη την ανάσα και τον βγάζει από τον κλοιό του θανάτου που ζώνει την αγορά. Όταν κάποιος μιλά για παράδοση, η Αμάλια, τιμώντας το τσολ αίμα που κυλά στις φλέβες της, θυμώνει και βάζει τις φωνές. Την ακούνε όλοι, παρά το θόρυβο των εκρήξεων και των πυροβολισμών. Κανείς δεν παραδίδεται.

Ελένα. Υπολοχαγός Υγειονομικού. Έφτασε αγράμματη στον EZLN. Εκεί έμαθε να διαβάζει, να γράφει και αυτό που λένε νοσηλευτική. Από τις θεραπείες διάρροιας και τους εμβολιασμούς, η Ελένα περνά στη φροντίδα πολεμικών τραυμάτων στο μικρό της νοσοκομείο που είναι ταυτόχρονα σπίτι, αποθήκη και φαρμακείο. Με δυσκολία αφαιρεί τα θραύσματα όλμου που φέρουν στο σώμα τους οι ζαπατίστας που φτάνουν στο πόστο της. «Κάποια μπορούν να βγούνε και άλλα όχι», λέει η Ελενίτα, Τσολ και εξεγερμένη, σαν να μιλάει για αναμνήσεις κι όχι για θραύσματα μολύβδου…

Στο Σαν Κριστόμπαλ, το πρωί της 1ης Ιανουαρίου 1994, επικοινωνεί με τον μυταρά με το ανοιχτόχρωμο δέρμα: «Ήρθε κάποιος που κάνει ερωτήσεις, αλλά δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, φαίνεται να μιλάει αγγλικά. Δεν ξέρω αν είναι δημοσιογράφος, αλλά έχει κάμερα». «Πάω από κει», λέει η μύτη και βάζει την κουκούλα του.

Φορτώνει σε ένα όχημα τα όπλα που κατέσχεσαν από το αρχηγείο της αστυνομίας και κατευθύνεται προς το κέντρο της πόλης. Ξεφορτώνουν τα όπλα και τα μοιράζουν στους ιθαγενείς που φρουρούν το δημοτικό μέγαρο. Ο ξένος είναι ένας τουρίστας που ρωτάει αν μπορεί να φύγει από την πόλη. «Όχι», απαντά ο κουκουλοφόρος με τη δυσανάλογα μεγάλη μύτη, «καλύτερα να γυρίσεις στο ξενοδοχείο σου. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί». Ο ξένος τουρίστας αποχωρεί αφού πρώτα ζητάει άδεια και τραβάει βίντεο. Εν τω μεταξύ, η μέρα προχωρά, φτάνουν περίεργοι, δημοσιογράφοι και ερωτήσεις. Η μύτη απαντά κι εξηγεί σε ντόπιους, τουρίστες και δημοσιογράφους. Η Ταγματάρχης στέκεται πίσω του. Ο κουκουλοφόρος μιλάει και αστειεύεται. Μια ένοπλη γυναίκα φυλάει τα νώτα του.

Ένας δημοσιογράφος, πίσω από μια τηλεοπτική κάμερα, ρωτάει: «Κι εσείς ποιος είστε;» «Ποιος είμαι;», αναρωτιέται ο κουκουλοφόρος, ενώ παλεύει να μείνει ξύπνιος. «Ναι», επιμένει ο δημοσιογράφος, «ονομάζεστε “διοικητής Τίγρης” ή “διοικητής Λέων”;» «Α! Όχι», απαντά ο κουκουλοφόρος, τρίβοντας τα μάτια του ενοχλημένος. «Και πώς σας λένε λοιπόν;», λέει ο δημοσιογράφος και πλησιάζει το μικρόφωνο και την κάμερα. Ο κουκουλοφόρος με τη μεγάλη μύτη απαντά: «Μάρκος. Υποδιοικητής Μάρκος…» Από πάνω, τα αεροπλάνα Pilatus κάνουν ελιγμούς…

Από κει και πέρα, η άψογη στρατιωτική επιχείρηση της κατάληψης του Σαν Κριστόμπαλ θολώνει, και μαζί της σβήνει το γεγονός ότι ήταν μια γυναίκα, ιθαγενής και αντάρτισσα, που είχε το πρόσταγμα της επιχείρησης. Η συμμετοχή των γυναικών μαχητριών στις άλλες επιχειρήσεις της 1ης Ιανουαρίου και στη μακρά πορεία των δέκα χρόνων από τη γέννηση του EZLN παραγκωνίζεται. Το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από την κουκούλα σβήνει ακόμα περισσότερο καθώς τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται στον Μάρκος. Η Ταγματάρχης δεν λέει τίποτα, εξακολουθεί να φυλάει τα νώτα αυτής της περίφημης μύτης που τώρα έχει όνομα για τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτήν, δεν την ρωτάει κανείς το όνομά της…

Στις 2 Ιανουαρίου 1994 τα ξημερώματα, αυτή η γυναίκα ηγείται της υποχώρησης από το Σαν Κριστόμπαλ προς τα βουνά. Επιστρέφει στο Σαν Κριστόμπαλ μετά από πενήντα μέρες, ως μέλος της φρουράς που προστατεύει την αντιπροσωπεία της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN στον Διάλογο του Καθεδρικού. Μερικές γυναίκες δημοσιογράφοι της πήραν συνέντευξη και τη ρώτησαν το όνομά της. «Άνα Μαρία. Εξεγερμένη Ταγματάρχης Άνα Μαρία», απάντησε κοιτάζοντάς τις με τα καστανά της μάτια. Έφυγε από τον Καθεδρικό και εξαφανίστηκε για το υπόλοιπο του 1994. Όπως και οι υπόλοιπες συντρόφισσές της, έπρεπε να περιμένει και να σιωπά…

Τον Δεκέμβριο του 1994, δέκα χρόνια μετά την ένταξή της στο αντάρτικο, η Άνα Μαρία λαμβάνει την εντολή να προετοιμάσει τη διάσπαση του κλοιού που έχουν στήσει οι κυβερνητικές δυνάμεις γύρω από τη ζούγκλα Λακαντόνα. Τα ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου, ο EZLN καταλαμβάνει θέσεις σε τριάντα οκτώ δήμους. Η Άνα Μαρία έχει το πρόσταγμα της επιχείρησης στους δήμους των Υψιπέδων της Τσιάπας. Μαζί της στην επιχείρηση βρίσκονται δώδεκα ακόμα γυναίκες αξιωματικοί: οι Μόνικα, Ισαμπέλα, Γιούρι, Πατρίσια, Χουάνα, Οφέλια, Σελίνα, Μαρία, Γκαμπριέλα, Αλίσια, Σενάιντα και Μαρία Λουίσα. Η ίδια η Άνα Μαρία καταλαμβάνει την πρωτεύουσα του δήμου Μποτσίλ.

Μετά την υποχώρηση των ζαπατίστας, η ανώτατη διοίκηση του ομοσπονδιακού στρατού διατάζει να μην αναφερθεί τίποτα για τη διάσπαση του κλοιού και να παρουσιαστεί στα μέσα ενημέρωσης ως μια απλή προπαγανδιστική ενέργεια του EZLN. Η υπεροψία των ομοσπονδιακών έχει δεχτεί ένα διπλό χτύπημα: οι ζαπατίστας ξέφυγαν από τον κλοιό και, επιπλέον, μια γυναίκα διοικούσε μια μονάδα που κατέλαβε αρκετές πρωτεύουσες δήμων. Αδύνατο να το δεχτούν, πρέπει να ρίξουν πολλά χρήματα για να μην γίνει γνωστή η επιχείρηση.

Την πρώτη φορά εξαιτίας της ακούσιας ενέργειας των συντρόφων της στα όπλα, την άλλη φορά εξαιτίας της σκόπιμης ενέργειας της κυβέρνησης, η Άνα Μαρία, και μαζί της οι γυναίκες ζαπατίστας, υποτιμούνται και μειώνονται…

2. Σήμερα…

Τελειώνω ήδη να γράφω αυτά, όταν φτάνει ως εμένα η…

Δόνια Χουανίτα. Μετά τον θάνατο του γερο-Αντόνιο, η δόνια Χουανίτα παραιτείται σιγά-σιγά από τη ζωή με την ίδια αργή κίνηση που ετοιμάζει τον καφέ. Ακόμα δυνατή στο σώμα, η δόνια Χουανίτα έχει ανακοινώσει ότι πεθαίνει. «Μη λες χαζομάρες, γιαγιά», της λέω αποφεύγοντας το βλέμμα της. «Κοίτα να δεις», μου απαντά, «αν για να ζήσουμε πεθαίνουμε, κανένας δεν θα με εμποδίσει εμένα να ζήσω. Και πολύ λιγότερο ένα παιδαρέλι σαν κι εσένα», λέει και με μαλώνει η γιαγιά δόνια Χουανίτα, η γυναίκα του γερο-Αντόνιο, μια γυναίκα επαναστάτρια σε όλη της τη ζωή και, όπως φαίνεται, και σε όλο της τον θάνατο…

Εν τω μεταξύ, από την άλλη πλευρά του κλοιού, εμφανίζεται…

Εκείνη. Δεν έχει στρατιωτικό βαθμό, ούτε στολή, ούτε όπλο. Είναι ζαπατίστα, αλλά μόνο αυτή το ξέρει. Δεν έχει πρόσωπο ούτε όνομα, όπως και οι γυναίκες ζαπατίστας. Αγωνίζεται για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, όπως και οι γυναίκες ζαπατίστας. Αποτελεί μέρος αυτού που ο EZLN αποκαλεί «κοινωνία των πολιτών» — ανθρώπους χωρίς κόμμα, ανθρώπους που δεν ανήκουν στην «πολιτική κοινωνία» των κυβερνώντων και των ηγεσιών των πολιτικών κομμάτων. Ανήκει σε εκείνο το ασαφές αλλά πραγματικό σύνολο που είναι το κομμάτι της κοινωνίας που λέει, μέρα με τη μέρα, το δικό του «Φτάνει πια!». Κι εκείνη έχει πει «Φτάνει πια!». Στην αρχή ξαφνιάστηκε κι η ίδια μ’ αυτές τις λέξεις, έπειτα όμως, επαναλαμβάνοντάς τες και, κυρίως, ζώντας τες, έπαψε να τις φοβάται — και να φοβάται τον εαυτό της. Εκείνη τώρα είναι ζαπατίστα, έχει συνδέσει τη μοίρα της με τη μοίρα των ζαπατίστας σ’ αυτή τη νέα παραφροσύνη που τόσο τρομάζει τα πολιτικά κόμματα και τους διανοούμενους της εξουσίας: το Ζαπατιστικό Μέτωπο για την Εθνική Απελευθέρωση. Έχει ήδη τσακωθεί με τους πάντες: με τον σύζυγό της, τον εραστή της, τον φίλο της, τα παιδιά της, τον κολλητό της, τον αδελφό της, τον πατέρα της, τον παππού της. «Είσαι τρελή», αποφάνθηκαν ομόφωνα. Δεν είναι λίγα όσα αφήνει πίσω της. Αν μετριόνταν αυτά που εγκαταλείπει, είναι περισσότερα από των εξεγερμένων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Τα πάντα, ολόκληρος ο κόσμος της, της ζητάει να ξεχάσει «εκείνους τους τρελούς ζαπατίστας», και ο κομφορμισμός την καλεί να μείνει στη βολική αδιαφορία κάποιας που κοιτάει και νοιάζεται μόνο για τον εαυτό της. Τα παρατάει όλα. Δεν λέει τίποτα. Νωρίς, τα χαράματα, ακονίζει την τρυφερή αιχμή της ελπίδας και μιμείται την 1η Ιανουαρίου των αδελφών της ζαπατίστας πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα — που, τουλάχιστον 364 φορές τον χρόνο, δεν έχει καμία σχέση με την 1η Ιανουαρίου.

Εκείνη χαμογελά. Θαύμαζε τις ζαπατίστας, αλλά όχι πια. Έπαψε να τις θαυμάζει τη στιγμή που κατάλαβε πως δεν ήταν παρά ο καθρέφτης της δικής της εξέγερσης, της δικής της ελπίδας.

Εκείνη ανακαλύπτει ότι γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1994. Από τότε νιώθει πως είναι ζωντανή και πως αυτό που πάντα της έλεγαν ότι είναι όνειρο και ουτοπία μπορεί να είναι αληθινό.

Εκείνη αρχίζει να έχει, σιωπηλά και χωρίς κανένα αντάλλαγμα, μαζί με άλλες και άλλους, αυτό το ζόρικο όνειρο που κάποιοι ονομάζουν ελπίδα: όλα για όλους, τίποτα για εμάς.

Εκείνη φτάνει στην 8η Μαρτίου με το πρόσωπο καλυμμένο, με το όνομα κρυμμένο. Μαζί της φτάνουν χιλιάδες γυναίκες. Και έρχονται κι άλλες. Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο, θυμίζοντας ότι απομένουν πολλά να γίνουν, ότι απομένουν πολλοί αγώνες να δοθούν. Γιατί απ’ ό,τι φαίνεται αυτή η αξιοπρέπεια είναι μεταδοτική και οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να κολλήσουν αυτή την άβολη αρρώστια…

Αυτή η 8η Μαρτίου είναι μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε και να αναγνωρίσουμε την πραγματική σημασία των εξεγερμένων γυναικών ζαπατίστας, των γυναικών ζαπατίστας, των ένοπλων και των άοπλων.

Στις ανυπότακτες και ενοχλητικές Μεξικανές γυναίκες που επέμεναν να υπογραμμίζουν ότι η ιστορία, χωρίς αυτές, δεν είναι παρά μια κακοφτιαγμένη ιστορία…

3. Το αύριο…

Αν υπάρχει, θα είναι μαζί τους και, πάνω απ’ όλα, χάρη σ’ αυτές…

πηγή: enlacezapatista.ezln.org.mx

Το άρθρο 12 γυναίκες φτάνουν στην 8η Μαρτίου. Του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.