Συμμετείχουν εκπρόσωποι και μέλη του CNI από τους λαούς Μάγια, Πουρέπετσα, Νάουα, Μασάουα, Τοτονάκα, Μασατέκα, Τοχολαμπάλ, Τσολ, Τρίκι, Μιστέκο και Αφρομεξικανοί, καθώς και συντρόφισσες και σύντροφοι από την Ελλάδα, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, την Ισπανία, την Κολομβία και τη Γουατεμάλα.

Σε ανακοίνωσή του για την 30ή επέτειό του το CNI δηλώνει ότι το Μεξικό είναι μια χώρα σε πόλεμο και τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: τουλάχιστον 40 ανθρωποκτονίες την ημέρα και περισσότεροι από 135.000 αγνοούμενοι. Για το CNI, αυτό αντικατοπτρίζει τη «μεγάλη οικονομική, περιβαλλοντική και πολιτισμική κρίση» που προκαλείται από τον καπιταλισμό. «Πρόκειται για μια πρωτοφανή παγκόσμια και πολιτισμική κρίση», υποστηρίζει, «που δημιουργεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα την υποχρέωση να καταστρέψει το υπάρχον καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα».

«Ο κόσμος που θέλουμε είναι για όλους, όχι μόνο για λίγους, ένας κόσμος όπου πλούτος είναι η διαφορετικότητα, ένας κόσμος με όλα τα χρώματα, τις φυλές, τα φύλα, τους τρόπους και τα ημερολόγια». Η ανακοίνωση επιβεβαιώνει επίσης την υποστήριξή τους στο «Ταξίδι για τη Ζωή» του EZLN, ιδρυτική οργάνωση του CNI, στο ταξίδι για να αγκαλιάσουν τις οικογένειες που αναζητούν τους εξαφανισμένους, το οποίο έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο αυτού του έτους.

πηγή: Το Καραβάνι των ζαπατίστας

Το άρθρο 30 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (CNI): «Ο κόσμος που θέλουμε είναι για όλους, όχι μόνο για λίγους» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, δεν έχει νόημα να κατηγορούμε τους καπιταλιστές που κατασκεύασαν ένα ελαττωματικό πλοίο (όσο ένοχοι κι αν είναι), ούτε τον καπετάνιο που ήταν αφηρημένος ή μεθυσμένος τη στιγμή του μεγαλύτερου κινδύνου. Η ορθολογική και θετικιστική ανάλυση δεν οδηγεί πουθενά επειδή δεν προσφέρει συγκεκριμένους δρόμους για να ξεπεραστεί ο επικείμενος συλλογικός θάνατος. Σε στιγμές σαν κι αυτές, οι αυταρχικοί προφήτες θα κερδίζουν πάντα, ακόμα κι αν η παρέμβασή τους είναι φαινομενικά παράλογη και βουτηγμένη στον φανατισμό.

Το παγκόσμιο σύστημα βυθίζεται. Ή μάλλον, βυθίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις που ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία. Τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και μια μικρή λεγεώνα δυνάμεων που επιδιώκουν την περιφερειακή ηγεμονία, όπως το Ιράν, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, το Πακιστάν, την Ιαπωνία και μερικές άλλες.

Όπως υπογράμμιζε ο Φερνάν Μπρωντέλ, όταν το πλοίο του κόσμου βυθίζεται, τότε είναι που αναδύονται τα αδύνατα σημεία της κατασκευής του. «Το ναυάγιο είναι πάντα η πιο σημαντική στιγμή· ακόμη πιο σημαντικά από τις βαθιές υλικές δομές της ζωής είναι τα «σημεία θραύσης», η αιφνίδια και αργή φθορά του υπό την επίδραση αντιφατικών πιέσεων», έγραφε στο δοκίμιό του «Ιστορία και κοινωνικές επιστήμες: Η μακρά διάρκεια».

Αλλά προσοχή: υπάρχει ένα αδύναμο σημείο, ένα τυφλό σημείο που δεν θέλουμε να δούμε: και ο πολιτικός πολιτισμός μας βυθίζεται. Αποκαλύπτει τα όριά του, τα «σημεία θραύσης» του, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του δοκιμίου. Το κύριο σημείο, κατά τη γνώμη μου, είναι η τυφλή πίστη στο κράτος, στους κυβερνώντες, στις δικαιωματικές πολιτικές, στην αξία των νόμων και των λόγων. Δηλαδή, σε οτιδήποτε που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να  νανουρίζει τις μάζες με ιστορίες. «Το λίκνο του ανθρώπου νανουρίζεται από ιστορίες. Οι κραυγές αγωνίας του ανθρώπου πνίγονται από τις ιστορίες», έγραψε ο Λεόν Φελίπε. Με λίγα λόγια, νόμοι και κοινωνικά προγράμματα.

Η αριστερά είναι εξπέρ στο να αφηγείται ιστορίες, να τις πιστεύει και να πείθει τους οπαδούς της να τις πιστέψουν. Στο μεταξύ, οι Μπολσονάρο προσφέρουν λύσεις, δείχνοντας πού βρίσκονται οι πόρτες, ακόμα κι αν οδηγούν στην άβυσσο.

Σε αυτή την κατασκευή σωτήρων και φανατικών προφητών, συγκλίνουν διάφορα ρεύματα: από τους κληρονόμους στρατιωτικών δικτατοριών (συμπεριλαμβανομένων των εκλογικών δικτατοριών) μέχρι τους εγκληματίες και τους μαφιόζους που μπορούμε να συνοψίσουμε ως «καπιταλιστές». Γιατί αυτός είναι ο καπιταλισμός που πραγματικά υπάρχει, ο καπιταλισμός των ναρκομαφιών, των όπλων και των φαρμακευτικών προϊόντων, στον οποίο πρέπει να προσθέσουμε τις βιβλικές μαφίες, τους ευαγγελικούς και τους νεοπεντηκοστιανούς.

Εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο. Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα El País περιγράφει τον μπολσοναρισμό ως το άθροισμα του «ηθικού πανικού, του ευαγγελικού ζήλου και του πολιτισμικού πολέμου». Αλήθεια είναι, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί εκατομμύρια Βραζιλιάνοι – ή άνθρωποι οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας – ακολουθούν φανατικούς προφήτες· γιατί οι φτωχές γυναίκες στις φαβέλες επιλέγουν έναν βίαιο, φαλλοκράτη άνδρα που τις περιφρονεί.

Ο ανταποκριτής το εξηγεί πολύ καθαρά: «Η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής ενσαρκώνεται από την φτωχή μαύρη γυναίκα στην οποία η θρησκευτική κοινότητα προσφέρει ένα δίκτυο υποστήριξης πιο αποτελεσματικό από το κράτος. Είναι αυτή η Βραζιλιάνα γυναίκα την οποία ο σύζυγός της σταμάτησε να την κακοποιεί όταν σταμάτησε να πίνει, είναι η γυναίκα που έμαθε να διαβάζει από τις Γραφές ή που βλέπει τα μαθήματα κιθάρας των παιδιών της ως μια ασφαλή εναλλακτική αντί για τον δρόμο, όπου το έγκλημα προσφέρει εύκολο χρήμα και κοινωνικό κύρος» (El País, 27/09/2026).

Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους ακολουθούν τους φανατικούς. Όχι οι «ιδεολογικές επιλογές» που διατείνεται η αριστερά. Τη στιγμή του ναυαγίου, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι συλλογικές σανίδες σωτηρίας, και οι μόνες που γνωρίζουμε, όταν τα έθνη-κράτη βυθίζονται, ονομάζονται αυτονομίες. Δεν υπάρχουν άλλες. Όταν το Σάο Πάολο, η Πόλη του Μεξικού, η Λίμα και πολλές άλλες πόλεις καταρρεύσουν, όσοι βρίσκονται στην κορυφή θα διαφύγουν με ελικόπτερα, αεροπλάνα και συνοδείες προστατευμένοι από ένοπλες συμμορίες.

Όσοι βρίσκονται από κάτω, όσοι παγιδεύτηκαν στα αμπάρια του Τιτανικού από όσους βρίσκονται στην κορυφή επειδή δεν υπήρχαν αρκετές σωσίβιες λέμβοι, θα είναι καταδικασμένοι. Εκτός αν αρχίσουν να χτίζουν από αυτή τη στιγμή αυτονομίες κάθε είδους. Έχουμε δασκάλους που μας δείχνουν αυτό το μονοπάτι, επειδή ήδη το περπατούν, επειδή «η μεταθεωρία των Ζαπατίστας είναι η πρακτική μας» (Υποδιοικητής Γκαλεάνο), και αυτή δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Η αριστερά δεν μπορεί να πάει πέρα ​​από το Κράτος- Τιτανικός για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων, επειδή δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό των λαών της γης χωρίς την απαίτηση να τους καθοδηγεί.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, εμφανίζονται οι Μπολσονάρο. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι φράχτες έφτασαν πριν από τους ανθρώπους. Μπλε μεταλλικές πλάκες καλύπτουν εδώ και μέρες τις εισόδους εμπορικών κέντρων, κτιρίων γραφείων, καταστημάτων και μνημείων κατά μήκος της διαδρομής της πορείας αυτού του Σαββάτου στο Μεξικό, η οποία τιμά την επέτειο της εξαφάνισης των 43 φοιτητών της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα. Από τον Άγγελο της Ανεξαρτησίας μέχρι το Ζόκαλο. Όπως κάθε 26 Σεπτεμβρίου, η διαμαρτυρία επιστρέφει στους δρόμους για να υπενθυμίσει στις αρχές, στην κοινωνία και στον κόσμο ότι εκείνοι οι νέοι, που το 2014 μόλις είχαν φτάσει στα είκοσι, εξακολουθούν να μην έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους εδώ και 12 χρόνια. Ότι σε μια δεκαετία το Μεξικό έχει βρει μόνο τα οστά τριών από αυτούς, ότι καμία από τις τρεις κυβερνήσεις που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας από εκείνη τη νύχτα δεν κατάφερε να αποδώσει δικαιοσύνη στην υπόθεση και ότι αυτοί οι γονείς που έμειναν σε μια κατάσταση αβεβαιότητας δεν θα κουραστούν να βγαίνουν στους δρόμους για να φωνάζουν και να ασκούν πίεση, μέχρι οι εξελίξεις στις έρευνες να τους δώσουν μια απάντηση για το ποιος και τι έκανε στα παιδιά τους.

Φέτος, όπως και τα τελευταία 12 χρόνια, μια πομπή χιλιάδων ανθρώπων βγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσει, ξεκινώντας από το Paseo de la Reforma* μέχρι την άφιξή της στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, όπου βρίσκεται το Εθνικό Παλάτι, έδρα της κυβέρνησης. Η διοίκηση της Κλαούντια Σέινμπαουμ είχε υποσχεθεί να δημοσιοποιήσει μια έκθεση σχετικά με την πρόοδο της έρευνας, η οποία, μέχρι την ημέρα της επετείου, δεν είχε ακόμη δει το φως της δημοσιότητας.

Οι γονείς των 43 αγνοουμένων φοιτητών βάδισαν στις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας, συνοδευόμενοι από εκατοντάδες μαθητές άλλων σχολείων της επαρχίας, με το χαρακτηριστικό ξυρισμένο κεφάλι, οι οποίοι έφτασαν με λεωφορεία από διάφορες πολιτείες της χώρας. Με γρήγορο βήμα, κρατώντας σημαίες, πλακάτ και πανό, πέρασαν μπροστά από το Παλάτι των Καλών Τεχνών, στο Ιστορικό Κέντρο, φωνάζοντας τα συνθήματα που ακούγονται εδώ και χρόνια. «Η Ayotzi ζει, ο αγώνας συνεχίζεται».

Αν και έχει περάσει πάνω από μία δεκαετία, και παρά το γεγονός ότι οι γονείς αναγνωρίζουν την εξάντληση που έχει συσσωρευτεί λόγω της αδυναμίας να βρουν μια κατάληξη στην υπόθεση της εξαφάνισης των παιδιών τους, έχουν τονίσει ότι δεν θα σταματήσουν να απαιτούν απαντήσεις από την κυβέρνηση.

Κατά την άφιξή τους στο Ζόκαλο, ξεδιπλώθηκε ένα μεγάλο κόκκινο πανό και πλακάτ σε σχήμα φέρετρου, στο ίδιο έντονο κόκκινο χρώμα με τη λέξη «δικαιοσύνη» γραμμένη πάνω τους. «Ζωντανούς τους πήραν, ζωντανούς τους θέλουμε», φώναζαν οι διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της πορείας, κατά την οποία σημειώθηκαν μερικές στιγμές έντασης με την αστυνομία που είχε αναπτυχθεί στους δρόμους.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά την άφιξη της Σέινμπαουμ στο Εθνικό Παλάτι, η κυβέρνηση προετοιμάζει τη νέα της έκθεση, ενώ οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση αφορούσαν τη σύλληψη του Άνχελ Αγκίρε, τότε κυβερνήτη του Γκερέρο. Η Εισαγγελία τον κατηγόρησε για απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίθεση εκείνης της νύχτας εναντίον μιας ομάδας φοιτητών, η οποία καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας

Παράλληλα, έχει αποκτήσει ξανά δυναμική η εκδοχή των γραφείων κηδειών, σύμφωνα με την οποία η οργάνωση «Guerreros Unidos» χρησιμοποίησε τα κρεματόρια των γραφείων κηδειών για να ξεφορτωθεί τα πτώματα των φοιτητών. Αυτή η εκδοχή έχει αντιμετωπιστεί με καχυποψία από τις οικογένειες.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο Άνχελ Αγκίρε μετατράπηκε από μάρτυρας σε κατηγορούμενο, και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένος για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και αναγκαστική εξαφάνιση ατόμων, καθώς η Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον κατηγορεί ότι διέταξε «μια δόλια και σκόπιμα οργανωμένη επιχείρηση από τα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας».

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2014, ο κυβερνήτης αναπαυόταν σε μία από τις κατοικίες της κυβέρνησης του Γκερέρο και, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, ενημερώθηκε τηλεφωνικά για τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν στην Ιγκουάλα. Σύμφωνα με την κατάθεσή του στην τότε Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον Αύγουστο του 2015, την ίδια νύχτα διέταξε τον εισαγγελέα του, Ινάκι Μπλάνκο, και τον γραμματέα της κυβέρνησής του, Λεονάρδο Βάσκεζ, να μεταβούν στον δήμο για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μια έρευνα του τοπικού μέσου ενημέρωσης «Amapola Periodismo» αποκάλυψε πέντε χρόνια αργότερα, ότι στις 10 το βράδυ υπήρχαν ήδη αναφορές στο C-4** ότι οι φοιτητές της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα καταδιώκονταν με πυροβολισμούς από δημοτικούς αστυνομικούς, μια εκδοχή που δεν μπόρεσε να αποδειχθεί λόγω της εξαφάνισης των βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας.

*Λεωφόρος της Μεταρρύθμισης-ιστορική λεωφόρος στην Πόλη του Μεξικού

**συντονιστικά κέντρα επιχειρήσεων της αστυνομίας και του στρατού

πηγή:elpais.com/mexico/

Το άρθρο Μεξικό: 12 χρόνια διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, χωρίς κανένα ίχνος των 43 φοιτητών της Αγιοτσινάπα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στην Έβδομη ANAVI, Asamblea Nacional por el Agua, la Vida y el Territorio (Εθνική Συνέλευση για το Νερό, τη Ζωή και τo Έδαφος), που πραγματοποιήθηκε στις 8 και 9 Αυγούστου στην κοινότητα Wixárika της Zitakua, στο Tepic (Μεξικό), συμμετείχαν 427 ενήλικες και 60 παιδιά από 18 αυτόχθονες κοινότητες και επτά χώρες. Κάθε κοινότητα εξέφρασε τις δικές της διαμαρτυρίες, από τη λεηλασία των υδάτινων πόρων και των γαιών μέχρι τη βία και τις παραβιάσεις που υπέστησαν όσοι τους υπερασπίζονται.

Άσκησαν σφοδρή κριτική στο «μεγάλο έργο εθνικής εδαφικής αναδιοργάνωσης μέσω του Plan Mexico», στα εθνικά και περιφερειακά σχέδια διαχείρισης των υδάτων που προσφέρουν στις εταιρείες απεριόριστη παροχή νερού και δίνουν τη δυνατότητα απόρριψης τοξικών αποβλήτων σε βιομηχανίες που μετατρέπουν τα ποτάμια σε ανοιχτούς υπονόμους. Αποδοκίμασαν τον ισχυρισμό ότι η υδραυλική ρωγμάτωση (fracking) είναι «βιώσιμη», ακόμη και υπό το πρόσχημα της ενεργειακής κυριαρχίας.

Τα μέλη της Anavi δεν τρέφουν αυταπάτες για το άμεσο μέλλον. Η βιομηχανία των data center προβλέπεται ότι θα εξαπλασιάσει την ηλεκτρική της ισχύ, από 280 μεγαβάτ (MW) σε πάνω από 1.500 MW έως το 2030. Αυτό σημαίνει ότι η λεηλασία των υδάτινων πόρων θα αυξηθεί εκθετικά σε κάθε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Τα εδάφη μας έχουν μετατραπεί σε πεδία για την πιο βάναυση καπιταλιστική συσσώρευση.

Η βία του οργανωμένου εγκλήματος, που διαπλέκεται με τις αρχές και τους κρατικούς θεσμούς, βρέθηκε στο επίκεντρο των καταγγελιών. Δεν είναι τυχαίο ότι, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, τα θύματα είναι οι άνθρωποι και οι κοινότητες που υπερασπίζονται το νερό και αντιστέκονται στη λεηλασία του. Περισσότεροι από 133.000 εξαφανισμένοι μαρτυρούν τη βαρβαρότητα αυτού του μηχανισμού θανάτου.

Τα μέλη της συνέλευσης υπενθύμισαν επίσης τις νίκες που επιτεύχθηκαν τα τελευταία χρόνια: την ανάκτηση της δημοτικής βιβλιοθήκης και τη δημιουργία του κοινοτικού κέντρου Tlamachtiloyan στο San Gregorio Atlapulco, Xochimilco. Το κλείσιμο του φρέατος Bonafont-Danone* στο San Mateo Cuanalá της Puebla· το τέλος της κλοπής νερού από βυτιοφόρα στο Santiago Mexquititlán· επίσης, την κατάληψη του κτιρίου του IMPI (Instituto Mexicano de la Propiedad Industrial) στην Πόλη του Μεξικού και τη μετατροπή του σε Σπίτι των λαών και αυτόχθονων κοινοτήτων «Samir Flores Soberanes» από την κοινότητα Otomi.

Θα ήθελα να αναδείξω τρία σημεία τα οποία —καθώς είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στην Anavi (Εθνική Συνέλευση των Αυτόχθονων Λαών)— έμαθα σε αυτήν την εκδήλωση και που πιστεύω ότι θα επηρεάσουν την πορεία των δράσεων στο εγγύς μέλλον.

Το πρώτο αφορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο των γυναικών, ιδιαίτερα μιας γενιάς που φοίτησε στο πανεπιστήμιο αλλά δεν ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα, συνεισφέροντας, αντ’ αυτού, με τις γνώσεις της σε δράσεις αντίστασης σε επίπεδο κοινότητας.

Μας γεμίζει ελπίδα και χαρά το να ακούμε, για παράδειγμα, την Estela Hernández Jiménez, μια γυναίκα Otomi από το Santiago Mexquititlán, ή την Argelia Betanzos, μια γυναίκα mazateca από το Eloxochitlán de Flores Magón, καθώς και τις νεαρές γυναίκες Otomi από το Casa de los Pueblos ή τις γυναίκες Wixárika της κοινότητας Zitakua που μας καλωσόρισαν. Βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, αξιοποιώντας τις γνώσεις τους (η Argelia είναι δικηγόρος, η Estela έχει διδακτορικό στην παιδαγωγική) όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να ενισχύσουν τις κοινότητές τους, υποδεικνύοντας μια πορεία αντίθετη από αυτήν που προωθεί ο καπιταλισμός και οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις. Αυτή είναι μια γενιά που προσφέρει μια διαφορετική προοπτική σε σχέση με τις προηγούμενες, εμπλουτίζοντας με νέες γνώσεις τις πόλεις και τις κοινότητες.

Η δεύτερη πτυχή αφορά τον ρόλο των παιδιών και των εφήβων. Κατά τη διάρκεια της διήμερης συνάντησης της Anavi, πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση από την οποία προέκυψαν εργαστήρια μεταξοτυπίας, τοιχογραφίας, κατασκευής βιβλίων από χαρτόνι, origami και παραδοσιακών παιχνιδιών. Παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω εξερεύνησαν την παραδοσιακή ιατρική, δημιούργησαν φίλτρα νερού και συμμετείχαν σε παραστάσεις όπως μια παράσταση hip-hop από τους ιθαγενείς της Coca της λίμνης Chapala.

Είναι αδύνατο να ξεχάσουμε τη Βερόνικα, να κάθεται ανάμεσα στον εξεγερμένο καπετάνιο Μάρκος και τον εξεγερμένο υποδιοικητή Μοϊσές στο Cideci, κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών σεμιναρίων στο San Cristóbal de las Casas. Ενσαρκώνει τη νεότερη γενιά που απειλεί να μας αφήσει άφωνους και εμβρόντητους με το επαναστατικό και προκλητικό πνεύμα της. Αυτή είναι μια από τις πιο συναρπαστικές ειδήσεις που έχουμε λάβει τα τελευταία χρόνια, καθώς μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε, κάπως, εν μέσω της συστημικής κατάρρευσης.

Το τρίτο σημείο το επεσήμανε ένας νεαρός άνδρας ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο UNAM λίγες μέρες αργότερα, εξήγησε ότι η πολιτική είχε «εισβάλει» σε όλους τους χώρους της συνάντησης στο Tepic, όχι μόνο στη συνέλευση ή στις πέντε ομάδες εργασίας, αλλά σε κάθε χώρο και στιγμή της Anavi. Θεωρώ ότι αυτή η παρατήρηση είναι εξαιρετικά σημαντική, επειδή απεικονίζει πώς η πορεία προς την αυτονομία υπερβαίνει τις θεσμικές δομές, προσδίδοντας σε όλες τις δραστηριότητες, συλλογικές ή ατομικές, πολιτικό χαρακτήρα.

Η έβδομη συνέλευση έφερε στο φως τις δυνατότητες που επιδεικνύουν οι αυτόχθονες λαοί, τόσο αντιστεκόμενοι στην απαλλοτρίωση όσο και χαράσσοντας δρόμους προς την αξιοπρέπεια και την αυτονομία, χτίζοντας τους δικούς τους κόσμους. Δεν είναι και μικρό αυτό το κατόρθωμα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

* Η Bonafont είναι η μεγαλύτερη εταιρεία εμφιάλωσης νερού στο Μεξικό και ανήκει στον πολυεθνικό όμιλο τροφίμων Danone.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Μαθήματα από τη Συνέλευση για το Νερό και τη Ζωή. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το πανοπτικόν να κατακλύζεται από την αντίσταση, τη θέση του παίρνει ο έλεγχος για να εξουδετερώσει τα πλήθη και να διευκολύνει τη διαρκή συσσώρευση κεφαλαίου σε άλλες κλίμακες και σε άλλους χώρους. Σε αυτούς τους καιρούς της αυτοκρατορικής παρακμής, της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, της δυναμικής εισόδου των ιθαγενικών λαών και των γυναικών στους αγώνες, οι στρατηγικές του συστήματος έχουν αλλάξει. Για να ιδιοποιηθεί τα Κοινά, τον κύριο τρόπο συσσώρευσης αυτή την περίοδο, είναι αναγκαίο να καταστρέψει τις κοινωνίες.

Αυτό σημαίνει να διαρρήξει τους κοινωνικούς δεσμούς, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, η οποία μας επιτρέπει να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με κοινές νόρμες, κουλτούρες, παραδόσεις και στόχους. Οι ταξικοί αγώνες λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό μια ενιαίας κοινωνίας, αλλά τώρα βρισκόμαστε σε ένα άλλο επίπεδο. Βρισκόμαστε στη γενοκτονική φάση του συστήματος. Η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων επιτρέπει τη συστηματική εξάλειψη ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας σε καθεστώς πλήρους  ατιμωρησίας, και με την πλειοψηφία να διατηρεί παθητική στάση.

Πώς καταστρέφονται οι κοινωνικές σχέσεις; Οι άρχουσες τάξεις έχουν γίνει αυθεντίες σε αυτό, καθώς η κυριαρχία τους απειλείται εάν οι κοινωνίες διατηρούν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, επειδή η αλληλεγγύη τους επιτρέπει να εμποδίζουν ή να αποτρέπουν την απαλλοτρίωση.

Ένας σύντομος και ημιτελής κατάλογος των τρόπων με τους οποίους το σύστημα καταστρέφει τις κοινωνίες ρίχνει φως στις σημερινές μορφές καταπίεσης, οι οποίες, για να διαιωνιστούν, απαιτούν την κατεδάφιση των ανθρώπινων σχέσεων.

Το πρώτο και πιο ισχυρό εργαλείο είναι ο φόβος, η τυφλή βία εναντίον οποιουδήποτε, ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Δεν είναι πλέον απαραίτητο να δολοφονούνται ή να εξαφανίζονται όσοι συμμετέχουν σε οργανώσεις, όσοι αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, όπως συνέβαινε πριν από δεκαετίες. Όσο τρομερή κι αν ήταν, εκείνη η βία είχε έναν σκοπό: να αποδιοργανώσει όσους αγωνίζονταν. Τώρα εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση, αλλά πάντα από πάνω προς τα κάτω. Η καταστροφή και ο εκτοπισμός των κοινοτήτων για τον έλεγχο των κοινών πόρων, ο λεγόμενος Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με τον EZLN, περιλαμβάνει επίσης τη χρήση και την κατάχρηση της βίας.

Ο πόλεμος εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών και των κοινοτήτων, που θεωρούνται εμπόδιο στη συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης, στοχεύει στην καταστροφή της κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ αυτών και της φύσης· εξ ου και οι εξαναγκαστικοί εκτοπισμοί. Αυτή η μέθοδος είναι διαφορετική και συμπληρωματική της προηγούμενης. Xρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους και έχει παρόμοιους στόχους, αλλά είναι στοχευμένη, ενώ ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη πλήττει αδιακρίτως ολόκληρο τον πληθυσμό.

Η τελική φάση αναδύεται όταν τα άτομα και οι κοινότητες χάνουν κάθε ελπίδα, υποκύπτοντας στην απελπισία, όπως εκείνη που βίωσαν οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτός ο τρόπος εξόντωσης των λαών, που έχει αναλυθεί από τον φιλόσοφο Giorgio Agamben, έχει ξεπεράσει τα όρια της υπαίθρου για να συμπεριλάβει μεγάλα τμήματα των εδαφών που το κεφάλαιο επιδιώκει να ελέγξει.

Ένας τέταρτος τρόπος με τον οποίο καταστρέφονται οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μέσω κυβερνητικών κοινωνικών προγραμμάτων τα οποία, εξατομικεύοντας τις επιδοτήσεις, διαλύουν τις αστικές και αγροτικές κοινότητες, καθιστώντας τους ανθρώπους ευάλωτους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους υποδουλώνει στον καταναλωτισμό και το χρέος.

Εκτός από τα κράτη, και οι παραστρατιωτικές ομάδες και το οργανωμένο έγκλημα παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην τεράστια καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που βλέπουμε να συμβαίνει.

Όλοι οι συστημικοί παράγοντες συγκλίνουν στη λεηλασία των κοινοτήτων και της φύσης, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνήσεις είναι προοδευτικές ή συντηρητικές. Οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων χρειάζονται τους ανθρώπους στα εργοστάσια ως εργάτες και στην κοινωνία ως καταναλωτές.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χένρι Φορντ, το 1914, αύξησε τους μισθούς των εργατών του από δύο σε πέντε δολάρια την ημέρα και περιόρισε την εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, πέντε ημέρες την εβδομάδα. Κατά μία έννοια, αυτός ο εκμεταλλευτής εργοδότης «φρόντιζε» τους εργάτες του επειδή εξαρτιόταν από αυτούς.

Τώρα, εμείς που βρισκόμαστε στο κατώτερο σημείο της κοινωνικής κλίμακας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι και, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελούμε εμπόδια για το κεφάλαιο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τον κόσμο όταν ως φορείς της αλλαγής είμαστε αναλώσιμοι;

Μόλις τώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε την απάντηση, χάρη στα πολλαπλά κινήματα αντίστασης που διασχίζουν αυτή την ήπειρο. Αγρότες, εργάτες, εκπαιδευτικοί και φοιτητές, αυτόχθονες και μαύρες κοινότητες, αστικές περιφέρειες και περιοχές που πλήττονται από τις εξορυκτικές βιομηχανίες υπερασπίζονται τη ζωή και τα Κοινά, το νερό και τη γη, με τα ίδια τους τα χέρια, σαν μητέρες που αναζητούν βοήθεια. Μόνο αν υιοθετήσουμε αυτές τις μορφές αντίστασης μπορούμε να αντιστρέψουμε την τρομερή κρίση της αριστεράς και της κριτικής σκέψης: βαδίζοντας στο πλευρό του λαού.

Πηγή:

https://comune–info.net/distruggere–le–societa–per–consolidare–il–dominio/

Το άρθρο Καταστρέφουν τις κοινωνίες για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους, του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όπως τονίζεται στο κείμενο των συλλογικοτήτων του Δικτύου Europa Zapatista

-Η σύλληψή του πραγματοποιήθηκε στο σημείου στρατιωτικού ελέγχου του Μόντε Άλτο, στο Δήμο Σαν Μάρκο της Πολιτείας Γκερέρο, υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα: έντονη παρουσία των τριών δυνάμεων εθνικής ασφαλείας, δηλαδή στρατού, εθνοφρουράς και κρατικής και τοπικής αστυνομίας.

-Κατά τη στιγμή της σύλληψής του δεν επιδείχθηκε κανένα ένταλμα, ούτε αναφέρθηκε ο λόγος αυτής της βίαιης πράξης. Ο σύντροφος Plácido Galindo υποχρεώθηκε να μπει σε ένα φορτηγάκι της Γενικής Εισαγγελίας, το οποίο κατευθύνθηκε προς το Ακαπούλκο. Από τότε η τύχη του Plácido Galindo αγνοείται, γεγονός που συνιστά περίπτωση Αναγκαστικής Εξαφάνισης.

-Τη στιγμή της αυθαίρετης σύλληψής του, ο Plácido Galindo κατευθυνόταν σε συνάντηση με τον Francisco Rodríguez Cisneros, τον Αναπληρωτή Γραμματέα Πολιτικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης της Πολιτείας Γκερέρο, ο οποίος τον είχε καλέσει επανειλημμένα. Είναι γνωστό ότι ο Rodríguez Cisneros συνεργάζεται με την εγκληματική ομάδα «Los Ardillos».

-Ανησυχητικό και, για άλλη μια φορά, επιβαρυντικό είναι το γεγονός ότι λίγο πριν από την αυθαίρετη σύλληψή του ανεστάλησαν για τον Plácido Galindo τα μέτρα ασφαλείας που προβλέπονται στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προστασίας των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των δημοσιογράφων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πάγωσε και ο τραπεζικός του λογαριασμός.

Αυτές οι πράξεις κατά της ακεραιότητας του Jesús Plácido Galindo διαπράττονται με την αποδεδειγμένη συνενοχή και την προστασία της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos», από την τοπική κυβέρνηση της Mercedes Carballo Chino και την περιφερειακή κυβέρνηση του Γκερέρο, υπό την ηγεσία της Evelyn Salgado Pineda.

Στην Ανυπότακτη Ευρώπη φτάνει ο λόγος των λαών, και δεν πιστεύουμε τα ψέματα που διαδίδει η «αριστερή» κυβέρνηση του «4ου Μετασχηματισμού»!

Εμείς πιστεύουμε στη διεθνή αλληλεγγύη, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην αυτοδιάθεση των λαών.

Οι κάτωθι υπογράφοντες/ουσες,

–  Απαιτούμε την άμεση εμφάνιση του Jesús Placido Galindo με ζωή!

 -Απαιτούμε τον αφοπλισμό και τη διάλυση της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos»!

 – Απαιτούμε σεβασμό στην ακεραιότητα των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων       Δικαιωμάτων!

 -Απαιτούμε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των αυτοχθόνων κοινοτήτων και της κοινοτικής αστυνομίας τους!»

Από την Ανυπότακτη Ευρώπη

Ιούλιος 2026

Υπογραφές:

20ZLN. Italia

Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia

Assemblea de Solidaritat amb Mèxic-ASMEX. País Valencià, Estado Español

Associació Solidaria Cafè Rebeldía-Infoespai. Barcelona, Catalunya

Associazione Ya Basta! Êdî bese. Italia

Batec Zapatista. Barcelona, Cataluña

Café Libertad Kollektiv. Hamburgo, Alemania

Cafez. Lieja, Bélgica

Cal Cases. Cataluña

Caracoleras de Olba. Olba, Teruel, Estado Español

CAREA e.V. Alemania

Centro de Documentación sobre Zapatismo. Cedoz. Estado Español

Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia

Colectivo Calendario Zapatista. Grecia

Colectivo Ramona. Chipre

Collettivo Zapatista Lugano. Suiza

Comitato Chiapas Maribel. Bérgamo, Italia

Comité de solidaridad con Latinoamérica (LAG) – Chiapasgruppa LAG. Oslo, Noruega

Confederación General del Trabajo – CGT. Estado Español

Cooperazione Rebelde Napoli. Italia

CSPCL, París, Francia.

Espoir Chiapas. Francia

Frankfurt International. Alemania

Gira Zapatista Holanda. Holanda

Grupo México del Foro Internacional. Dinamarca

Gruppe B.A.S.T.A. Munster, Alemania

Kaffeekollektiv Aroma Zapatista, Hamburgo

Lumaltik Herriak. País Vasco

Mujeres y Disidencias de la Sexta en la Otra Europa y Abya Yala.

Mut Vitz 13. Marsella, Francia

Mut Vitz 31. Toulouse, Francia

Mut Vitz 34. Francia

Nodo Solidale Roma. Italia

Pallasos en Rebeldía. Estado Español

Quinoa. Bélgica

Red de Rebelión. Alemania

Red Ya-Basta-Netz. Alemania

Silbo Zapatista. Estado Español

Solidaridad Directa Chiapas. Suiza

Tatawelo. Italia

Terra Insumisa Alcamo / Sicilia Sud Globale. Sicilia, Italia

TxiapasEKIN. País Vasco

Union Syndicale Solidaires

USI 1912 Italia e Usicons aps Italia

Y Retiemble. Madrid, Estado Español

Ya Basta Bolonia. Italia

Ya Basta Milano. Italia

Ya-Basta-Netz, Alemania

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστα

Το άρθρο Που είναι ο Jesús; εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι επιθέσεις έγιναν με βαρύ οπλισμό και drones και είχαν ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τα χωριά τους περισσότερα από 1000 άτομα για να προστατέψουν τη ζωή τους.

Αυτή η κατάσταση, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «έχει μακρά ιστορία και έχει ως αποτέλεσμα 76 δολοφονημένους συντρόφους και συντρόφισσες και 25 αγνοούμενους, έχει ξαναφουντώσει τις πρώτες ημέρες του Μαΐου με επιθέσεις στις κοινότητες Τούλα, Ξικοτλάν, Ακαουεουετλάν και Αλκοσακάν».  Συγκεκριμένα, μια γυναίκα από το Ξικοτλάν τραυματίστηκε από σφαίρα στις 8 Μαΐου, και στις 9 Μαΐου αυτή η ναρκο-παραστρατιωτική ομάδα, που ενεργεί με απόλυτη ατιμωρησία υπό την προστασία του στρατού και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, έστειλε drones πάνω από την κοινότητα της Τούλα και έστησε ένα οχυρό 200 μέτρα από μια βάση του στρατού κοντά στην κοινότητα, ενώ της επιτίθεται από τα γύρω βουνά. Την ίδια μέρα, στις 9 Μαΐου, οι κοινότητες που δέχτηκαν επίθεση βομβαρδίστηκαν για πάνω από 8 ώρες.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, όπως τονίζει το δίκτυο Europa Zapatista, η Εθνοφρουρά και η Πολιτειακή Αστυνομία, σε συντονισμό με τον Μεξικανικό Στρατό, ως αναπόσπαστα τμήματα της Διυπηρεσιακής Βάσης Επιχειρήσεων, εμφανίστηκαν στις κοινότητες που δέχθηκαν επίθεση, αλλά μόνο για να βγάλουν φωτογραφίες, χωρίς να προβούν σε ουσιαστικές ενέργειες που θα εγγυώνταν την ασφάλεια.

Από την Ανυπότακτη Ευρώπη το Δίκτυο Europa Zapatista καταγγέλλει:

– τη συνενοχή και την ευθύνη των τριών επιπέδων της κυβέρνησης, που προστατεύουν τους εγκληματίες ως μέρος μιας στρατηγικής εναντίον των ιθαγενών κοινοτήτων οι οποίες οργανώνονται και αντιστέκονται για την υπεράσπιση της γης τους, της αυτονομίας τους και της ζωής τους.

– την κατάσταση πολέμου που βιώνουν στο Μεξικό οι ιθαγενείς κοινότητες που τολμούν να αντισταθούν.

Απαιτεί την άμεση παύση των πράξεων βίας εναντίον αυτών των κοινοτήτων και, συγκεκριμένα, εναντίον του CIPOG-EZ καθώς και να τερματιστεί η ατιμωρησία των ναρκο-παραστρατιωτικών ομάδων και η υποστήριξή τους, είτε με πράξεις είτε με παραλείψεις, από τις κρατικές αρχές.

Από το δίκτυο Europa Zapatista,

20ZLN. Italia

Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia

Assemblea de Solidaritat amb Mèxic-ASMEX. País Valencià, Estado Español

Associació Solidaria Cafè Rebeldía-Infoespai. Barcelona, Catalunya

Associazione Ya Basta! Êdî bese. Italia

Batec Zapatista. Barcelona, Cataluña

Café Libertad Kollektiv. Hamburgo, Alemania

Cafez. Lieja, Bélgica

Cal Cases. Cataluña

Caracoleras de Olba. Olba, Teruel, Estado Español

CAREA e.V. Alemania

Centro de Documentación sobre Zapatismo. Cedoz. Estado Español

Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia

Colectivo Calendario Zapatista. Grecia

Colectivo Ramona. Chipre

Collettivo Zapatista Lugano. Suiza

Comitato Chiapas Maribel. Bérgamo, Italia

Comité de solidaridad con Latinoamérica (LAG) – Chiapasgruppa LAG. Oslo, Noruega

Confederación General del Trabajo – CGT. Estado Español

Cooperazione Rebelde Napoli. Italia

CSPCL, París, Francia.

Espoir Chiapas. Francia

Frankfurt International. Alemania

Gira Zapatista Holanda. Holanda

Grupo México del Foro Internacional. Dinamarca

Gruppe B.A.S.T.A. Munster, Alemania

Kaffeekollektiv Aroma Zapatista, Hamburgo

Lumaltik Herriak. País Vasco

Mujeres y Disidencias de la Sexta en la Otra Europa y Abya Yala.

Mut Vitz 13. Marsella, Francia

Mut Vitz 31. Toulouse, Francia

Mut Vitz 34. Francia

Nodo Solidale Roma. Italia

Pallasos en Rebeldía. Estado Español

Quinoa. Bélgica

Red de Rebelión. Alemania

Red Ya-Basta-Netz. Alemania

Silbo Zapatista. Estado Español

Solidaridad Directa Chiapas. Suiza

Tatawelo. Italia

Terra Insumisa Alcamo / Sicilia Sud Globale. Sicilia, Italia

TxiapasEKIN. País Vasco

Union Syndicale Solidaires

USI 1912 Italia e Usicons aps Italia

Y Retiemble. Madrid, Estado Español

Ya Basta Bolonia. Italia

Ya Basta Milano. Italia

Ya-Basta-Netz, Alemania

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστας

Το άρθρο Δίκτυο Europa Zapatista: Να παύσουν άμεσα οι πράξεις βίας εναντίον των ιθαγενών κοινοτήτων στην πολιτεία Γκερέρο του Μεξικού εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Το άρθρο 30 (και κάτι) χρόνια από την Εξέγερση των Ζαπατίστας-15 (και κάτι) χρόνια Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Η Τσιναμέκα, τόπος συμβολικός λόγω της προδοσίας και της δολοφονίας του Εμιλιάνο Ζαπάτα, θα υποδεχτεί την Πρόεδρο του Μεξικού και άλλες αρχές, στο πλαίσιο της επίσημης αναγνώρισης που απονέμει η κυβέρνηση στον αγώνα, τα ιδανικά και τη ζωντανή παρουσία του Εμιλιάνο Ζαπάτα στους λαούς.

Υπενθυμίζουμε ότι το 2019, πρώτο έτος της διακυβέρνησης του Λόπεζ Ομπραδόρ που ανακηρύχθηκε σε εθνικό επίπεδο ως το Έτος του Ζαπάτα, δολοφονήθηκε ο σύντροφός μας Σαμίρ Φλόρες Σομπεράνες. Εκείνη τη χρονιά, το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο και ο λαός της Ουέξκα, του Αμιλτσίνγκο, της Αγιάλα και άλλων περιοχών κατέλαβαν τον ίδιο χώρο για να τιμήσουν από εκεί τον Στρατηγό Ζαπάτα και ως ένδειξη αποκήρυξης του Προέδρου Λόπεζ Ομπραδόρ που όχι μόνο δεν τήρησε την υπόσχεσή του να ακυρώσει τον θερμοηλεκτρικό σταθμό και τον αγωγό φυσικού αερίου αλλά επιπλέον πραγματοποίησε μια διαβούλευση που ήταν απλά ένας υποστηρικτικός λόγος για τον θερμοηλεκτρικό σταθμό. Αυτή η διαβούλευση πραγματοποιήθηκε μέσα από μια σειρά φόρουμ μέσω του «υπερ-εκπροσώπου» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για το Μορέλος, του σημερινού Σιωνιστή βουλευτή Ούγκο Έρικ Φλόρες, με τον οποίο ο σύντροφός μας Σαμίρ είχε μια έντονη συνομιλία πριν από τη δολοφονία του. Η δολοφονία του δεν αποτέλεσε λόγο για την αναστολή της διαβούλευσης, στην οποία, πρέπει να θυμόμαστε, ότι αν είχαν καταμετρηθεί μόνο οι πόλεις και οι κοινότητες που πλήττονται από το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο και τον αγωγό φυσικού αερίου, η ψήφος «Όχι» θα είχε κερδίσει. Αλλά αντίθετα, ζητήθηκε η γνώμη και των μεγάλων αστικών κέντρων, δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο αντίβαρο στην ψήφο «Ναι».

Σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση, χωρίς δικαιοσύνη. Και τώρα έχουμε τη δολοφονία της συντρόφου μας Sandra Rosa Camacho, υπερασπίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπέρμαχου των παραδοσιακών εθίμων στον δήμο Temoac, επειδή η ατιμωρησία βασιλεύει στη χώρα. Με αυτή την επίσκεψη, το κράτος, από τη μία, επιδιώκει να ανακτήσει την εμβληματική μορφή του Ζαπάτα, και από την άλλη, έρχεται σε αντίθεση στα ιδανικά και την κληρονομιά του.

Το Proyecto Integral Morelos (PIM), με επίκεντρο το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο Huexca, συνεχίζει να μολύνει τα νερά του ποταμού Cuautla, να προκαλεί ατμοσφαιρική ρύπανση και ηχορύπανση στην κοινότητα, καθώς βρίσκεται μόλις 300 μέτρα από το νηπιαγωγείο, και μολύνει το πολιτικό κλίμα όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά και σε εθνικό επίπεδο λόγω της δολοφονίας του συντρόφου μας Σαμίρ Φλόρες Σομπεράνες, ενός εκπροσώπου της κοινότητας που στέκεται απέναντι στο έργο. Η δολοφονία του παραμένει ατιμώρητη.

Γι’ αυτό, επειδή οι πανηγυρικές διακηρύξεις του ιστορικού Ζαπατισμού από τον Πρόεδρο του έθνους και τον κυβερνήτη της Πολιτείας δεν συνοδεύτηκαν ούτε από αποφασιστικές ενέργειες για τη διαλεύκανση αυτών των εγκλημάτων, ούτε από πολιτικές που υπολογίζουν τη γνώμη του λαού. Γι’ αυτό δεν εμπιστευόμαστε τα λόγια τους.

Απαιτούμε έρευνα και την κλήτευση των Andrés Manuel López Obrador, Cuauhtémoc Blanco, Hugo Eric Flores, Uriel Carmona, Valentin Lavín και Angelina N., γνωστή και ως La Patrona για να καταθέσουν σχετικά με τη δολοφονία του αδελφού μας Samir Flores.

Είναι καλό που κατασκευάζεται ένα μουσείο για να στεγάσει και να αναδείξει τη συμμετοχή των γυναικών Ζαπατίστας στον ιστορικό αγώνα της Μεξικανικής Επανάστασης, αλλά ταυτόχρονα, ως γυναίκες από τη γη του Ζαπάτα, συνεχίζει να μας πληγώνει η αναγνώρισή μας μόνο στα μουσεία αλλά όχι στη σημερινή πολιτική. Η πληγή των δολοφονιών του Σαμίρ και της Σάντρα είναι και δική μας.

Γι’ αυτό σήμερα, όπως κάθε χρόνο από το 2019, απαιτούμε δικαιοσύνη για τον Σαμίρ και τον λαό του Μορέλος και τιμούμε την κληρονομιά μας, από τα κάτω, με το λαό και αριστερά του Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο οποίος ζει στις οργανωμένες αυτόνομες κοινότητες, αυτές που η κυβέρνηση δεν θέλει να δει ή να ακούσει, και αντίθετα τους επιτίθεται.

Morelos, 10 de abril del 2026

Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra y el Agua Morelos, Puebla, Tlaxcala 

Red Morelense de apoyo al CIG-CNI Nuestra Alegre Rebeldía

Colectiva Diversa

Empalabrando colectivo

Unión de Comunidades Indígenas de la Zona Norte del Istmo de Tehuantepec, UCIZONI

Raíces en resistencia Tlatelolco, CDMX

Colectivo Luciérnagas que Siembran, CDMX

RAIS/Red de Apoyo Iztapalapa Sexta

Profes en la Sexta

Colectivo Gavilanas

Colectivo Cuaderno Común

Colectivo Cafetos

Colectivo La Otra Justicia

Colectivo La Grieta

Comunidad Tanezi Calli en Resistencia

Comunidad de XOCHITLANEZI

El Grupo de la Puerta, Puebla/CDMX

Centro de Derechos Humanos Fray Bartolomé de las Casas

Instituto Cultural Autónomo Rubén Jaramillo Ménez, Morelos

La Oveja Roja

Colectivo Tierra y Libertad Cuautla, Morelos

Sexta por la libre, Yucatán

Morada Tropikal El Teatrito Yucatán

Mínima Galería Íntima/Narraturgias de la Memoria

El bordado de Ramona

Colectivo Mujeres Tierra

Mexicali Resiste

Concejo Autónomo de Santiago Mexquititlán Amealco Querétaro

Espacio de lucha contra el olvidoy la represión . Elcor, Chiapas

Antsetik Ts’unun, mujeres defensoras de Chiapas

Red de Resistencias y Rebeldías AJMAQ, Chiapas

Partido de los Comunistas

Mexicanos Unidos

Brigada Callejera de apoyo a la mujer

Colectivo Criptopozol DDHH

Comité de Enlace Latinoamericano, CELC

Organización Popilar Francisco Villa de Izquierda Independiente 

Concejo Indígena y Popular de Guerrero y Emiliano Zapata, CIPOG-EZ

Comunidad Indígena Otomí residente de la CDMX

UPREZ Benito Juárez

Café Zapata Vive

Jorge Alonso, Ciesas Occidente

Alicia Castellanos Guerrero, UAM Iztapalapa

Gilberto López y Rivas, profesor investigador INAH Morelos

Efraín Rojas Bruschetta

Alberto Colín, adherente a la sexta 

Calixto Trinidad Carbajal Balderas, de La Otra en el Sur de Morelos

Oralba Castillo Nájera de Nuestra Alegre Rebeldía 

Márgara Millán, Red de feminismos descoloniales 

Servando Gajá, Nuestra Alegre Rebeldía 

José Antonio Olvera Llamas, Nuestra Alegre Rebeldía

María de Lourdes Lara López, Nuestra Alegue Rebeldía

Dr. Calixto Trinidad Carbajal Balderas de la Otra en el Sur de Morelos

Το άρθρο CNI: Τιμούμε την επέτειο του Εμιλιάνο Ζαπάτα απαιτώντας δικαιοσύνη-Δικαιοσύνη για τον λαό- Δικαιοσύνη για τον Σαμίρ Φλόρες εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ο Λένιν και ο Τρότσκι έμειναν μόνοι με μια χούφτα διεθνιστές (λέγεται ότι χωρούσαν όλοι σε δύο ταξί), ενώ το μεγαλύτερο μέρος του σοσιαλιστικού κινήματος, συσπειρωμένο στη Δεύτερη Διεθνή, παρέκκλινε από την πορεία υποστηρίζοντας τις πολεμικές πιστώσεις.

Μπροστά σε αυτή την προδοσία -καθώς αυτό το πολιτικό ρεύμα είχε διαβεβαιώσει τους πάντες ότι δεν θα υποστήριζε ποτέ τον πόλεμο- το κίνημα κατακερματίστηκε και αποδυναμώθηκε σημαντικά. Μόνο ο ακτιβισμός των Ρώσων εργατών και των αγροτών, και αργότερα και άλλων χωρών, κατάφερε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ωστόσο, για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, χρειάστηκε να πεθάνουν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι, στοιβαγμένοι στα άθλια χαρακώματα κάτω από τις διαταγές σκληρών και αδίστακτων αξιωματικών.

Η εξέγερση των εργατών που εξαναγκάστηκαν σε πόλεμο ήταν θεμελιώδης τόσο για τον θρίαμβο της Ρωσικής Επανάστασης όσο και για το τεράστιο κίνημα που εξαπλώθηκε σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, απαιτώντας άμεση ειρήνη.

Οι Μπολσεβίκοι βρίσκονταν στο επίκεντρο του αντιπολεμικού, κινήματος υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα  του εργατικού και αγροτικού κινήματος. Μόλις ανέλαβαν την εξουσία, υπέγραψαν την Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, μια αντιδημοφιλή συνθήκη,  επειδή η Ρωσία έχασε εδάφη, η οποία ήταν όμως αναγκαία για να τερματιστεί η σφαγή και να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις όσων εισέβαλαν στα Χειμερινά Ανάκτορα με το σύνθημα «Ειρήνη, γη και ψωμί».

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ξέσπασε το 1939, δεν ακολούθησαν τα ίδια πρότυπα, καθώς από την εποχή της Ρωσικής Επανάστασης, η Τρίτη Διεθνής προωθούσε την «υπεράσπιση της σοβιετικής πατρίδας» ενάντια στη ναζιστική επιθετικότητα ή ενάντια σε οποιονδήποτε εξωτερικό ή εσωτερικό εχθρό.

Η υπεράσπιση της ΕΣΣΔ ήταν συνώνυμη με την υπεράσπιση ενός Κράτους που είχε δολοφονήσει εκατομμύρια αγρότες και εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές εργάτες. Με τα σημερινά δεδομένα, θα έπρεπε να το ονομάσουμε γενοκτονικό Κράτος.

Αυτή η βαθιά μετατόπιση είχε μακροχρόνιες συνέπειες για τα επαναστατικά κινήματα, οι οποίες διαρκούν μέχρι σήμερα. Μία από αυτές είναι η δυσκολία της διάκρισης μεταξύ λαών και κυβερνήσεων ή Κρατών. Η υπεράσπιση του λαού είναι μια θεμελιώδης αρχή για όποιον θεωρεί τον εαυτό του αριστερό, αλλά σήμερα αυτές οι κατηγορίες είναι παγιδευμένες σε ένα είδος σύγχυσης που θολώνει κάθε διάκριση.

Πάντα υπερασπιζόμασταν τον βιετναμέζικο λαό, που δέχτηκε επίθεση από τον ιμπεριαλισμό των Γιάνκηδων, με το ίδιο σθένος με το οποίο υποστηρίζουμε τον κουβανικό ή τον ουκρανικό λαό, που δέχεται επίθεση από τις αντίστοιχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Από αυτό το σημείο και μετά, η αριστερή και η επίσημη κριτική σκέψη εξομάλυναν τα επιχειρήματά τους, και διατείνονται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι το ίδιο με τη Ρωσία ή την Κίνα, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι ιμπεριαλιστικές ή, τουλάχιστον, όχι τόσο εχθρικές όσο οι Γιάνκηδες.

Μπορούμε να πούμε ότι οι «νικηφόρες επαναστάσεις» έχουν αμβλύνει τις πιο αιχμηρές γωνίες της κριτικής σκέψης μέχρι που την έκαναν αγνώριστη λόγω του κρατικιστικού τους ζήλου.

Κύματα λαϊκών κινητοποιήσεων έχουν συγκρουστεί με προοδευτικά κράτη και κυβερνήσεις, όπως αποδεικνύεται από τις εντυπωσιακές εξεγέρσεις στη Χιλή, τον Ισημερινό και την Κολομβία από το 2019. Η συλλογική δράση των λαών εξουδετερώνεται από κυβερνήσεις και κόμματα που εργάζονται για την ενίσχυση των δικών τους εθνικών κρατών.

Η ζημιά που προκλήθηκε από τη σοβιετική στροφή προς την άμυνα του κράτους είναι τόσο βαθιά και διαρκής που το λαϊκό επαναστατικό πνεύμα δεν μπορεί πλέον να φανταστεί έναν ορίζοντα πέρα ​​από τους θεσμούς που το καταπιέζουν. Σε αυτό το σημείο, οι επαναστάσεις που ακολούθησαν τη Ρωσική Επανάσταση απέτυχαν να αλλάξουν τη στάση τους απέναντι στο κράτος και, όταν νίκησαν, επανέλαβαν λίγο πολύ τα ίδια επιχειρήματα με τους Μπολσεβίκους.

Κάποιος μπορεί να αντιταχθεί προβάλλοντας το επιχείρημα ότι δεν είναι αναγκαίο να υπερασπιζόμαστε κυβερνήσεις και κράτη που αυτοαποκαλούνται επαναστατικά. Κατανοώ ότι πρόκειται για μια αναγκαία συζήτηση, η οποία όμως είναι σχεδόν περιθωριακή στη σημερινή πραγματικότητα. Η γνώμη μου είναι ότι επαναστατικά κράτη δεν υπάρχουν, ούτε μπορούν να υπάρξουν, επειδή είναι μηχανισμοί που δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο και την καταπίεση των πληθυσμών, με τις ένοπλες και τις αστυνομικές τους δυνάμεις, το δικαστικό τους σύστημα και τους μηχανισμούς τους για την «εκπαίδευση» του πληθυσμού.

Το να είσαι επαναστάτης, όπως έχει ήδη αναφέρει ο καπετάνιος Μάρκος, σημαίνει να είσαι επαγγελματίας στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας. «Ένας επαναστάτης θέτει ως βασικό στόχο την μεταμόρφωση των πραγμάτων από τα πάνω, όχι από τα κάτω, σε αντίθεση με τον κοινωνικό επαναστάτη». Δύσκολο να το αποδεχτεί κανείς. Αλλά δεν είναι μήπως η λογική της κοινωνικής εξέγερσης ακριβώς αυτό που εφαρμόζουν οι κοινότητες των ιθαγενών, των μαύρων και των αγροτών αυτής της ηπείρου, που οργανώνονται από τα κάτω, μεταμορφώνοντας τον κόσμο τους χωρίς να σκέφτονται να καταλάβουν το κράτος;

Όπως πάντα, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μαθαίνεις από τους λαούς, να ακολουθείς τα βήματά τους και να αφήνεις τη συλλογική ζωή να κάνει τη δουλειά της, μετατρέποντας τον πόνο σε ελπίδα.

https://comune-info.net/i-popoli-e-le-guerre/

Το άρθρο Οι λαοί και οι πόλεμοι. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.