Συμμετείχουν εκπρόσωποι και μέλη του CNI από τους λαούς Μάγια, Πουρέπετσα, Νάουα, Μασάουα, Τοτονάκα, Μασατέκα, Τοχολαμπάλ, Τσολ, Τρίκι, Μιστέκο και Αφρομεξικανοί, καθώς και συντρόφισσες και σύντροφοι από την Ελλάδα, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, την Ισπανία, την Κολομβία και τη Γουατεμάλα.

Σε ανακοίνωσή του για την 30ή επέτειό του το CNI δηλώνει ότι το Μεξικό είναι μια χώρα σε πόλεμο και τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: τουλάχιστον 40 ανθρωποκτονίες την ημέρα και περισσότεροι από 135.000 αγνοούμενοι. Για το CNI, αυτό αντικατοπτρίζει τη «μεγάλη οικονομική, περιβαλλοντική και πολιτισμική κρίση» που προκαλείται από τον καπιταλισμό. «Πρόκειται για μια πρωτοφανή παγκόσμια και πολιτισμική κρίση», υποστηρίζει, «που δημιουργεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα την υποχρέωση να καταστρέψει το υπάρχον καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα».

«Ο κόσμος που θέλουμε είναι για όλους, όχι μόνο για λίγους, ένας κόσμος όπου πλούτος είναι η διαφορετικότητα, ένας κόσμος με όλα τα χρώματα, τις φυλές, τα φύλα, τους τρόπους και τα ημερολόγια». Η ανακοίνωση επιβεβαιώνει επίσης την υποστήριξή τους στο «Ταξίδι για τη Ζωή» του EZLN, ιδρυτική οργάνωση του CNI, στο ταξίδι για να αγκαλιάσουν τις οικογένειες που αναζητούν τους εξαφανισμένους, το οποίο έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο αυτού του έτους.

πηγή: Το Καραβάνι των ζαπατίστας

Το άρθρο 30 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (CNI): «Ο κόσμος που θέλουμε είναι για όλους, όχι μόνο για λίγους» εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, δεν έχει νόημα να κατηγορούμε τους καπιταλιστές που κατασκεύασαν ένα ελαττωματικό πλοίο (όσο ένοχοι κι αν είναι), ούτε τον καπετάνιο που ήταν αφηρημένος ή μεθυσμένος τη στιγμή του μεγαλύτερου κινδύνου. Η ορθολογική και θετικιστική ανάλυση δεν οδηγεί πουθενά επειδή δεν προσφέρει συγκεκριμένους δρόμους για να ξεπεραστεί ο επικείμενος συλλογικός θάνατος. Σε στιγμές σαν κι αυτές, οι αυταρχικοί προφήτες θα κερδίζουν πάντα, ακόμα κι αν η παρέμβασή τους είναι φαινομενικά παράλογη και βουτηγμένη στον φανατισμό.

Το παγκόσμιο σύστημα βυθίζεται. Ή μάλλον, βυθίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις που ανταγωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία. Τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και μια μικρή λεγεώνα δυνάμεων που επιδιώκουν την περιφερειακή ηγεμονία, όπως το Ιράν, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, το Πακιστάν, την Ιαπωνία και μερικές άλλες.

Όπως υπογράμμιζε ο Φερνάν Μπρωντέλ, όταν το πλοίο του κόσμου βυθίζεται, τότε είναι που αναδύονται τα αδύνατα σημεία της κατασκευής του. «Το ναυάγιο είναι πάντα η πιο σημαντική στιγμή· ακόμη πιο σημαντικά από τις βαθιές υλικές δομές της ζωής είναι τα «σημεία θραύσης», η αιφνίδια και αργή φθορά του υπό την επίδραση αντιφατικών πιέσεων», έγραφε στο δοκίμιό του «Ιστορία και κοινωνικές επιστήμες: Η μακρά διάρκεια».

Αλλά προσοχή: υπάρχει ένα αδύναμο σημείο, ένα τυφλό σημείο που δεν θέλουμε να δούμε: και ο πολιτικός πολιτισμός μας βυθίζεται. Αποκαλύπτει τα όριά του, τα «σημεία θραύσης» του, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του δοκιμίου. Το κύριο σημείο, κατά τη γνώμη μου, είναι η τυφλή πίστη στο κράτος, στους κυβερνώντες, στις δικαιωματικές πολιτικές, στην αξία των νόμων και των λόγων. Δηλαδή, σε οτιδήποτε που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να  νανουρίζει τις μάζες με ιστορίες. «Το λίκνο του ανθρώπου νανουρίζεται από ιστορίες. Οι κραυγές αγωνίας του ανθρώπου πνίγονται από τις ιστορίες», έγραψε ο Λεόν Φελίπε. Με λίγα λόγια, νόμοι και κοινωνικά προγράμματα.

Η αριστερά είναι εξπέρ στο να αφηγείται ιστορίες, να τις πιστεύει και να πείθει τους οπαδούς της να τις πιστέψουν. Στο μεταξύ, οι Μπολσονάρο προσφέρουν λύσεις, δείχνοντας πού βρίσκονται οι πόρτες, ακόμα κι αν οδηγούν στην άβυσσο.

Σε αυτή την κατασκευή σωτήρων και φανατικών προφητών, συγκλίνουν διάφορα ρεύματα: από τους κληρονόμους στρατιωτικών δικτατοριών (συμπεριλαμβανομένων των εκλογικών δικτατοριών) μέχρι τους εγκληματίες και τους μαφιόζους που μπορούμε να συνοψίσουμε ως «καπιταλιστές». Γιατί αυτός είναι ο καπιταλισμός που πραγματικά υπάρχει, ο καπιταλισμός των ναρκομαφιών, των όπλων και των φαρμακευτικών προϊόντων, στον οποίο πρέπει να προσθέσουμε τις βιβλικές μαφίες, τους ευαγγελικούς και τους νεοπεντηκοστιανούς.

Εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο. Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα El País περιγράφει τον μπολσοναρισμό ως το άθροισμα του «ηθικού πανικού, του ευαγγελικού ζήλου και του πολιτισμικού πολέμου». Αλήθεια είναι, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί εκατομμύρια Βραζιλιάνοι – ή άνθρωποι οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας – ακολουθούν φανατικούς προφήτες· γιατί οι φτωχές γυναίκες στις φαβέλες επιλέγουν έναν βίαιο, φαλλοκράτη άνδρα που τις περιφρονεί.

Ο ανταποκριτής το εξηγεί πολύ καθαρά: «Η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής ενσαρκώνεται από την φτωχή μαύρη γυναίκα στην οποία η θρησκευτική κοινότητα προσφέρει ένα δίκτυο υποστήριξης πιο αποτελεσματικό από το κράτος. Είναι αυτή η Βραζιλιάνα γυναίκα την οποία ο σύζυγός της σταμάτησε να την κακοποιεί όταν σταμάτησε να πίνει, είναι η γυναίκα που έμαθε να διαβάζει από τις Γραφές ή που βλέπει τα μαθήματα κιθάρας των παιδιών της ως μια ασφαλή εναλλακτική αντί για τον δρόμο, όπου το έγκλημα προσφέρει εύκολο χρήμα και κοινωνικό κύρος» (El País, 27/09/2026).

Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους ακολουθούν τους φανατικούς. Όχι οι «ιδεολογικές επιλογές» που διατείνεται η αριστερά. Τη στιγμή του ναυαγίου, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι είναι συλλογικές σανίδες σωτηρίας, και οι μόνες που γνωρίζουμε, όταν τα έθνη-κράτη βυθίζονται, ονομάζονται αυτονομίες. Δεν υπάρχουν άλλες. Όταν το Σάο Πάολο, η Πόλη του Μεξικού, η Λίμα και πολλές άλλες πόλεις καταρρεύσουν, όσοι βρίσκονται στην κορυφή θα διαφύγουν με ελικόπτερα, αεροπλάνα και συνοδείες προστατευμένοι από ένοπλες συμμορίες.

Όσοι βρίσκονται από κάτω, όσοι παγιδεύτηκαν στα αμπάρια του Τιτανικού από όσους βρίσκονται στην κορυφή επειδή δεν υπήρχαν αρκετές σωσίβιες λέμβοι, θα είναι καταδικασμένοι. Εκτός αν αρχίσουν να χτίζουν από αυτή τη στιγμή αυτονομίες κάθε είδους. Έχουμε δασκάλους που μας δείχνουν αυτό το μονοπάτι, επειδή ήδη το περπατούν, επειδή «η μεταθεωρία των Ζαπατίστας είναι η πρακτική μας» (Υποδιοικητής Γκαλεάνο), και αυτή δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Η αριστερά δεν μπορεί να πάει πέρα ​​από το Κράτος- Τιτανικός για πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων, επειδή δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό των λαών της γης χωρίς την απαίτηση να τους καθοδηγεί.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Όταν ο Τιτανικός βυθίζεται, εμφανίζονται οι Μπολσονάρο. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Οι φράχτες έφτασαν πριν από τους ανθρώπους. Μπλε μεταλλικές πλάκες καλύπτουν εδώ και μέρες τις εισόδους εμπορικών κέντρων, κτιρίων γραφείων, καταστημάτων και μνημείων κατά μήκος της διαδρομής της πορείας αυτού του Σαββάτου στο Μεξικό, η οποία τιμά την επέτειο της εξαφάνισης των 43 φοιτητών της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα. Από τον Άγγελο της Ανεξαρτησίας μέχρι το Ζόκαλο. Όπως κάθε 26 Σεπτεμβρίου, η διαμαρτυρία επιστρέφει στους δρόμους για να υπενθυμίσει στις αρχές, στην κοινωνία και στον κόσμο ότι εκείνοι οι νέοι, που το 2014 μόλις είχαν φτάσει στα είκοσι, εξακολουθούν να μην έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους εδώ και 12 χρόνια. Ότι σε μια δεκαετία το Μεξικό έχει βρει μόνο τα οστά τριών από αυτούς, ότι καμία από τις τρεις κυβερνήσεις που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας από εκείνη τη νύχτα δεν κατάφερε να αποδώσει δικαιοσύνη στην υπόθεση και ότι αυτοί οι γονείς που έμειναν σε μια κατάσταση αβεβαιότητας δεν θα κουραστούν να βγαίνουν στους δρόμους για να φωνάζουν και να ασκούν πίεση, μέχρι οι εξελίξεις στις έρευνες να τους δώσουν μια απάντηση για το ποιος και τι έκανε στα παιδιά τους.

Φέτος, όπως και τα τελευταία 12 χρόνια, μια πομπή χιλιάδων ανθρώπων βγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσει, ξεκινώντας από το Paseo de la Reforma* μέχρι την άφιξή της στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, όπου βρίσκεται το Εθνικό Παλάτι, έδρα της κυβέρνησης. Η διοίκηση της Κλαούντια Σέινμπαουμ είχε υποσχεθεί να δημοσιοποιήσει μια έκθεση σχετικά με την πρόοδο της έρευνας, η οποία, μέχρι την ημέρα της επετείου, δεν είχε ακόμη δει το φως της δημοσιότητας.

Οι γονείς των 43 αγνοουμένων φοιτητών βάδισαν στις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας, συνοδευόμενοι από εκατοντάδες μαθητές άλλων σχολείων της επαρχίας, με το χαρακτηριστικό ξυρισμένο κεφάλι, οι οποίοι έφτασαν με λεωφορεία από διάφορες πολιτείες της χώρας. Με γρήγορο βήμα, κρατώντας σημαίες, πλακάτ και πανό, πέρασαν μπροστά από το Παλάτι των Καλών Τεχνών, στο Ιστορικό Κέντρο, φωνάζοντας τα συνθήματα που ακούγονται εδώ και χρόνια. «Η Ayotzi ζει, ο αγώνας συνεχίζεται».

Αν και έχει περάσει πάνω από μία δεκαετία, και παρά το γεγονός ότι οι γονείς αναγνωρίζουν την εξάντληση που έχει συσσωρευτεί λόγω της αδυναμίας να βρουν μια κατάληξη στην υπόθεση της εξαφάνισης των παιδιών τους, έχουν τονίσει ότι δεν θα σταματήσουν να απαιτούν απαντήσεις από την κυβέρνηση.

Κατά την άφιξή τους στο Ζόκαλο, ξεδιπλώθηκε ένα μεγάλο κόκκινο πανό και πλακάτ σε σχήμα φέρετρου, στο ίδιο έντονο κόκκινο χρώμα με τη λέξη «δικαιοσύνη» γραμμένη πάνω τους. «Ζωντανούς τους πήραν, ζωντανούς τους θέλουμε», φώναζαν οι διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της πορείας, κατά την οποία σημειώθηκαν μερικές στιγμές έντασης με την αστυνομία που είχε αναπτυχθεί στους δρόμους.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά την άφιξη της Σέινμπαουμ στο Εθνικό Παλάτι, η κυβέρνηση προετοιμάζει τη νέα της έκθεση, ενώ οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση αφορούσαν τη σύλληψη του Άνχελ Αγκίρε, τότε κυβερνήτη του Γκερέρο. Η Εισαγγελία τον κατηγόρησε για απόκρυψη αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την επίθεση εκείνης της νύχτας εναντίον μιας ομάδας φοιτητών, η οποία καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας

Παράλληλα, έχει αποκτήσει ξανά δυναμική η εκδοχή των γραφείων κηδειών, σύμφωνα με την οποία η οργάνωση «Guerreros Unidos» χρησιμοποίησε τα κρεματόρια των γραφείων κηδειών για να ξεφορτωθεί τα πτώματα των φοιτητών. Αυτή η εκδοχή έχει αντιμετωπιστεί με καχυποψία από τις οικογένειες.

Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο Άνχελ Αγκίρε μετατράπηκε από μάρτυρας σε κατηγορούμενο, και σήμερα βρίσκεται προφυλακισμένος για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και αναγκαστική εξαφάνιση ατόμων, καθώς η Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον κατηγορεί ότι διέταξε «μια δόλια και σκόπιμα οργανωμένη επιχείρηση από τα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας».

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2014, ο κυβερνήτης αναπαυόταν σε μία από τις κατοικίες της κυβέρνησης του Γκερέρο και, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, ενημερώθηκε τηλεφωνικά για τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν στην Ιγκουάλα. Σύμφωνα με την κατάθεσή του στην τότε Γενική Εισαγγελία της Δημοκρατίας τον Αύγουστο του 2015, την ίδια νύχτα διέταξε τον εισαγγελέα του, Ινάκι Μπλάνκο, και τον γραμματέα της κυβέρνησής του, Λεονάρδο Βάσκεζ, να μεταβούν στον δήμο για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μια έρευνα του τοπικού μέσου ενημέρωσης «Amapola Periodismo» αποκάλυψε πέντε χρόνια αργότερα, ότι στις 10 το βράδυ υπήρχαν ήδη αναφορές στο C-4** ότι οι φοιτητές της Παιδαγωγικής Σχολής της Αγιοτσινάπα καταδιώκονταν με πυροβολισμούς από δημοτικούς αστυνομικούς, μια εκδοχή που δεν μπόρεσε να αποδειχθεί λόγω της εξαφάνισης των βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας.

*Λεωφόρος της Μεταρρύθμισης-ιστορική λεωφόρος στην Πόλη του Μεξικού

**συντονιστικά κέντρα επιχειρήσεων της αστυνομίας και του στρατού

πηγή:elpais.com/mexico/

Το άρθρο Μεξικό: 12 χρόνια διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, χωρίς κανένα ίχνος των 43 φοιτητών της Αγιοτσινάπα εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Ακούστε:

και

Το άρθρο Bookbubble Podcast: Μια παράξενη νίκη εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στην Έβδομη ANAVI, Asamblea Nacional por el Agua, la Vida y el Territorio (Εθνική Συνέλευση για το Νερό, τη Ζωή και τo Έδαφος), που πραγματοποιήθηκε στις 8 και 9 Αυγούστου στην κοινότητα Wixárika της Zitakua, στο Tepic (Μεξικό), συμμετείχαν 427 ενήλικες και 60 παιδιά από 18 αυτόχθονες κοινότητες και επτά χώρες. Κάθε κοινότητα εξέφρασε τις δικές της διαμαρτυρίες, από τη λεηλασία των υδάτινων πόρων και των γαιών μέχρι τη βία και τις παραβιάσεις που υπέστησαν όσοι τους υπερασπίζονται.

Άσκησαν σφοδρή κριτική στο «μεγάλο έργο εθνικής εδαφικής αναδιοργάνωσης μέσω του Plan Mexico», στα εθνικά και περιφερειακά σχέδια διαχείρισης των υδάτων που προσφέρουν στις εταιρείες απεριόριστη παροχή νερού και δίνουν τη δυνατότητα απόρριψης τοξικών αποβλήτων σε βιομηχανίες που μετατρέπουν τα ποτάμια σε ανοιχτούς υπονόμους. Αποδοκίμασαν τον ισχυρισμό ότι η υδραυλική ρωγμάτωση (fracking) είναι «βιώσιμη», ακόμη και υπό το πρόσχημα της ενεργειακής κυριαρχίας.

Τα μέλη της Anavi δεν τρέφουν αυταπάτες για το άμεσο μέλλον. Η βιομηχανία των data center προβλέπεται ότι θα εξαπλασιάσει την ηλεκτρική της ισχύ, από 280 μεγαβάτ (MW) σε πάνω από 1.500 MW έως το 2030. Αυτό σημαίνει ότι η λεηλασία των υδάτινων πόρων θα αυξηθεί εκθετικά σε κάθε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Τα εδάφη μας έχουν μετατραπεί σε πεδία για την πιο βάναυση καπιταλιστική συσσώρευση.

Η βία του οργανωμένου εγκλήματος, που διαπλέκεται με τις αρχές και τους κρατικούς θεσμούς, βρέθηκε στο επίκεντρο των καταγγελιών. Δεν είναι τυχαίο ότι, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, τα θύματα είναι οι άνθρωποι και οι κοινότητες που υπερασπίζονται το νερό και αντιστέκονται στη λεηλασία του. Περισσότεροι από 133.000 εξαφανισμένοι μαρτυρούν τη βαρβαρότητα αυτού του μηχανισμού θανάτου.

Τα μέλη της συνέλευσης υπενθύμισαν επίσης τις νίκες που επιτεύχθηκαν τα τελευταία χρόνια: την ανάκτηση της δημοτικής βιβλιοθήκης και τη δημιουργία του κοινοτικού κέντρου Tlamachtiloyan στο San Gregorio Atlapulco, Xochimilco. Το κλείσιμο του φρέατος Bonafont-Danone* στο San Mateo Cuanalá της Puebla· το τέλος της κλοπής νερού από βυτιοφόρα στο Santiago Mexquititlán· επίσης, την κατάληψη του κτιρίου του IMPI (Instituto Mexicano de la Propiedad Industrial) στην Πόλη του Μεξικού και τη μετατροπή του σε Σπίτι των λαών και αυτόχθονων κοινοτήτων «Samir Flores Soberanes» από την κοινότητα Otomi.

Θα ήθελα να αναδείξω τρία σημεία τα οποία —καθώς είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στην Anavi (Εθνική Συνέλευση των Αυτόχθονων Λαών)— έμαθα σε αυτήν την εκδήλωση και που πιστεύω ότι θα επηρεάσουν την πορεία των δράσεων στο εγγύς μέλλον.

Το πρώτο αφορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο των γυναικών, ιδιαίτερα μιας γενιάς που φοίτησε στο πανεπιστήμιο αλλά δεν ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα, συνεισφέροντας, αντ’ αυτού, με τις γνώσεις της σε δράσεις αντίστασης σε επίπεδο κοινότητας.

Μας γεμίζει ελπίδα και χαρά το να ακούμε, για παράδειγμα, την Estela Hernández Jiménez, μια γυναίκα Otomi από το Santiago Mexquititlán, ή την Argelia Betanzos, μια γυναίκα mazateca από το Eloxochitlán de Flores Magón, καθώς και τις νεαρές γυναίκες Otomi από το Casa de los Pueblos ή τις γυναίκες Wixárika της κοινότητας Zitakua που μας καλωσόρισαν. Βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, αξιοποιώντας τις γνώσεις τους (η Argelia είναι δικηγόρος, η Estela έχει διδακτορικό στην παιδαγωγική) όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να ενισχύσουν τις κοινότητές τους, υποδεικνύοντας μια πορεία αντίθετη από αυτήν που προωθεί ο καπιταλισμός και οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις. Αυτή είναι μια γενιά που προσφέρει μια διαφορετική προοπτική σε σχέση με τις προηγούμενες, εμπλουτίζοντας με νέες γνώσεις τις πόλεις και τις κοινότητες.

Η δεύτερη πτυχή αφορά τον ρόλο των παιδιών και των εφήβων. Κατά τη διάρκεια της διήμερης συνάντησης της Anavi, πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση από την οποία προέκυψαν εργαστήρια μεταξοτυπίας, τοιχογραφίας, κατασκευής βιβλίων από χαρτόνι, origami και παραδοσιακών παιχνιδιών. Παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω εξερεύνησαν την παραδοσιακή ιατρική, δημιούργησαν φίλτρα νερού και συμμετείχαν σε παραστάσεις όπως μια παράσταση hip-hop από τους ιθαγενείς της Coca της λίμνης Chapala.

Είναι αδύνατο να ξεχάσουμε τη Βερόνικα, να κάθεται ανάμεσα στον εξεγερμένο καπετάνιο Μάρκος και τον εξεγερμένο υποδιοικητή Μοϊσές στο Cideci, κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών σεμιναρίων στο San Cristóbal de las Casas. Ενσαρκώνει τη νεότερη γενιά που απειλεί να μας αφήσει άφωνους και εμβρόντητους με το επαναστατικό και προκλητικό πνεύμα της. Αυτή είναι μια από τις πιο συναρπαστικές ειδήσεις που έχουμε λάβει τα τελευταία χρόνια, καθώς μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε, κάπως, εν μέσω της συστημικής κατάρρευσης.

Το τρίτο σημείο το επεσήμανε ένας νεαρός άνδρας ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο UNAM λίγες μέρες αργότερα, εξήγησε ότι η πολιτική είχε «εισβάλει» σε όλους τους χώρους της συνάντησης στο Tepic, όχι μόνο στη συνέλευση ή στις πέντε ομάδες εργασίας, αλλά σε κάθε χώρο και στιγμή της Anavi. Θεωρώ ότι αυτή η παρατήρηση είναι εξαιρετικά σημαντική, επειδή απεικονίζει πώς η πορεία προς την αυτονομία υπερβαίνει τις θεσμικές δομές, προσδίδοντας σε όλες τις δραστηριότητες, συλλογικές ή ατομικές, πολιτικό χαρακτήρα.

Η έβδομη συνέλευση έφερε στο φως τις δυνατότητες που επιδεικνύουν οι αυτόχθονες λαοί, τόσο αντιστεκόμενοι στην απαλλοτρίωση όσο και χαράσσοντας δρόμους προς την αξιοπρέπεια και την αυτονομία, χτίζοντας τους δικούς τους κόσμους. Δεν είναι και μικρό αυτό το κατόρθωμα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

* Η Bonafont είναι η μεγαλύτερη εταιρεία εμφιάλωσης νερού στο Μεξικό και ανήκει στον πολυεθνικό όμιλο τροφίμων Danone.

πηγή: comune-info.net

Το άρθρο Μαθήματα από τη Συνέλευση για το Νερό και τη Ζωή. Του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Με το πανοπτικόν να κατακλύζεται από την αντίσταση, τη θέση του παίρνει ο έλεγχος για να εξουδετερώσει τα πλήθη και να διευκολύνει τη διαρκή συσσώρευση κεφαλαίου σε άλλες κλίμακες και σε άλλους χώρους. Σε αυτούς τους καιρούς της αυτοκρατορικής παρακμής, της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, της δυναμικής εισόδου των ιθαγενικών λαών και των γυναικών στους αγώνες, οι στρατηγικές του συστήματος έχουν αλλάξει. Για να ιδιοποιηθεί τα Κοινά, τον κύριο τρόπο συσσώρευσης αυτή την περίοδο, είναι αναγκαίο να καταστρέψει τις κοινωνίες.

Αυτό σημαίνει να διαρρήξει τους κοινωνικούς δεσμούς, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, η οποία μας επιτρέπει να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε σε μια κοινωνία με κοινές νόρμες, κουλτούρες, παραδόσεις και στόχους. Οι ταξικοί αγώνες λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό μια ενιαίας κοινωνίας, αλλά τώρα βρισκόμαστε σε ένα άλλο επίπεδο. Βρισκόμαστε στη γενοκτονική φάση του συστήματος. Η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων επιτρέπει τη συστηματική εξάλειψη ολόκληρων τμημάτων της κοινωνίας σε καθεστώς πλήρους  ατιμωρησίας, και με την πλειοψηφία να διατηρεί παθητική στάση.

Πώς καταστρέφονται οι κοινωνικές σχέσεις; Οι άρχουσες τάξεις έχουν γίνει αυθεντίες σε αυτό, καθώς η κυριαρχία τους απειλείται εάν οι κοινωνίες διατηρούν σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, επειδή η αλληλεγγύη τους επιτρέπει να εμποδίζουν ή να αποτρέπουν την απαλλοτρίωση.

Ένας σύντομος και ημιτελής κατάλογος των τρόπων με τους οποίους το σύστημα καταστρέφει τις κοινωνίες ρίχνει φως στις σημερινές μορφές καταπίεσης, οι οποίες, για να διαιωνιστούν, απαιτούν την κατεδάφιση των ανθρώπινων σχέσεων.

Το πρώτο και πιο ισχυρό εργαλείο είναι ο φόβος, η τυφλή βία εναντίον οποιουδήποτε, ανά πάσα στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος. Δεν είναι πλέον απαραίτητο να δολοφονούνται ή να εξαφανίζονται όσοι συμμετέχουν σε οργανώσεις, όσοι αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα, όπως συνέβαινε πριν από δεκαετίες. Όσο τρομερή κι αν ήταν, εκείνη η βία είχε έναν σκοπό: να αποδιοργανώσει όσους αγωνίζονταν. Τώρα εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση, αλλά πάντα από πάνω προς τα κάτω. Η καταστροφή και ο εκτοπισμός των κοινοτήτων για τον έλεγχο των κοινών πόρων, ο λεγόμενος Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος, σύμφωνα με τον EZLN, περιλαμβάνει επίσης τη χρήση και την κατάχρηση της βίας.

Ο πόλεμος εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών και των κοινοτήτων, που θεωρούνται εμπόδιο στη συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης, στοχεύει στην καταστροφή της κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ αυτών και της φύσης· εξ ου και οι εξαναγκαστικοί εκτοπισμοί. Αυτή η μέθοδος είναι διαφορετική και συμπληρωματική της προηγούμενης. Xρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους και έχει παρόμοιους στόχους, αλλά είναι στοχευμένη, ενώ ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη πλήττει αδιακρίτως ολόκληρο τον πληθυσμό.

Η τελική φάση αναδύεται όταν τα άτομα και οι κοινότητες χάνουν κάθε ελπίδα, υποκύπτοντας στην απελπισία, όπως εκείνη που βίωσαν οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτός ο τρόπος εξόντωσης των λαών, που έχει αναλυθεί από τον φιλόσοφο Giorgio Agamben, έχει ξεπεράσει τα όρια της υπαίθρου για να συμπεριλάβει μεγάλα τμήματα των εδαφών που το κεφάλαιο επιδιώκει να ελέγξει.

Ένας τέταρτος τρόπος με τον οποίο καταστρέφονται οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μέσω κυβερνητικών κοινωνικών προγραμμάτων τα οποία, εξατομικεύοντας τις επιδοτήσεις, διαλύουν τις αστικές και αγροτικές κοινότητες, καθιστώντας τους ανθρώπους ευάλωτους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους υποδουλώνει στον καταναλωτισμό και το χρέος.

Εκτός από τα κράτη, και οι παραστρατιωτικές ομάδες και το οργανωμένο έγκλημα παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην τεράστια καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που βλέπουμε να συμβαίνει.

Όλοι οι συστημικοί παράγοντες συγκλίνουν στη λεηλασία των κοινοτήτων και της φύσης, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνήσεις είναι προοδευτικές ή συντηρητικές. Οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων χρειάζονται τους ανθρώπους στα εργοστάσια ως εργάτες και στην κοινωνία ως καταναλωτές.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χένρι Φορντ, το 1914, αύξησε τους μισθούς των εργατών του από δύο σε πέντε δολάρια την ημέρα και περιόρισε την εργάσιμη ημέρα σε οκτώ ώρες, πέντε ημέρες την εβδομάδα. Κατά μία έννοια, αυτός ο εκμεταλλευτής εργοδότης «φρόντιζε» τους εργάτες του επειδή εξαρτιόταν από αυτούς.

Τώρα, εμείς που βρισκόμαστε στο κατώτερο σημείο της κοινωνικής κλίμακας, είμαστε εντελώς αναλώσιμοι και, σε πολλές περιπτώσεις, αποτελούμε εμπόδια για το κεφάλαιο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε τον κόσμο όταν ως φορείς της αλλαγής είμαστε αναλώσιμοι;

Μόλις τώρα αρχίζουμε να διακρίνουμε την απάντηση, χάρη στα πολλαπλά κινήματα αντίστασης που διασχίζουν αυτή την ήπειρο. Αγρότες, εργάτες, εκπαιδευτικοί και φοιτητές, αυτόχθονες και μαύρες κοινότητες, αστικές περιφέρειες και περιοχές που πλήττονται από τις εξορυκτικές βιομηχανίες υπερασπίζονται τη ζωή και τα Κοινά, το νερό και τη γη, με τα ίδια τους τα χέρια, σαν μητέρες που αναζητούν βοήθεια. Μόνο αν υιοθετήσουμε αυτές τις μορφές αντίστασης μπορούμε να αντιστρέψουμε την τρομερή κρίση της αριστεράς και της κριτικής σκέψης: βαδίζοντας στο πλευρό του λαού.

Πηγή:

https://comune–info.net/distruggere–le–societa–per–consolidare–il–dominio/

Το άρθρο Καταστρέφουν τις κοινωνίες για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους, του Raúl Zibechi εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Όπως τονίζεται στο κείμενο των συλλογικοτήτων του Δικτύου Europa Zapatista

-Η σύλληψή του πραγματοποιήθηκε στο σημείου στρατιωτικού ελέγχου του Μόντε Άλτο, στο Δήμο Σαν Μάρκο της Πολιτείας Γκερέρο, υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα: έντονη παρουσία των τριών δυνάμεων εθνικής ασφαλείας, δηλαδή στρατού, εθνοφρουράς και κρατικής και τοπικής αστυνομίας.

-Κατά τη στιγμή της σύλληψής του δεν επιδείχθηκε κανένα ένταλμα, ούτε αναφέρθηκε ο λόγος αυτής της βίαιης πράξης. Ο σύντροφος Plácido Galindo υποχρεώθηκε να μπει σε ένα φορτηγάκι της Γενικής Εισαγγελίας, το οποίο κατευθύνθηκε προς το Ακαπούλκο. Από τότε η τύχη του Plácido Galindo αγνοείται, γεγονός που συνιστά περίπτωση Αναγκαστικής Εξαφάνισης.

-Τη στιγμή της αυθαίρετης σύλληψής του, ο Plácido Galindo κατευθυνόταν σε συνάντηση με τον Francisco Rodríguez Cisneros, τον Αναπληρωτή Γραμματέα Πολιτικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης της Πολιτείας Γκερέρο, ο οποίος τον είχε καλέσει επανειλημμένα. Είναι γνωστό ότι ο Rodríguez Cisneros συνεργάζεται με την εγκληματική ομάδα «Los Ardillos».

-Ανησυχητικό και, για άλλη μια φορά, επιβαρυντικό είναι το γεγονός ότι λίγο πριν από την αυθαίρετη σύλληψή του ανεστάλησαν για τον Plácido Galindo τα μέτρα ασφαλείας που προβλέπονται στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προστασίας των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των δημοσιογράφων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πάγωσε και ο τραπεζικός του λογαριασμός.

Αυτές οι πράξεις κατά της ακεραιότητας του Jesús Plácido Galindo διαπράττονται με την αποδεδειγμένη συνενοχή και την προστασία της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos», από την τοπική κυβέρνηση της Mercedes Carballo Chino και την περιφερειακή κυβέρνηση του Γκερέρο, υπό την ηγεσία της Evelyn Salgado Pineda.

Στην Ανυπότακτη Ευρώπη φτάνει ο λόγος των λαών, και δεν πιστεύουμε τα ψέματα που διαδίδει η «αριστερή» κυβέρνηση του «4ου Μετασχηματισμού»!

Εμείς πιστεύουμε στη διεθνή αλληλεγγύη, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην αυτοδιάθεση των λαών.

Οι κάτωθι υπογράφοντες/ουσες,

–  Απαιτούμε την άμεση εμφάνιση του Jesús Placido Galindo με ζωή!

 -Απαιτούμε τον αφοπλισμό και τη διάλυση της εγκληματικής ομάδας «Los Ardillos»!

 – Απαιτούμε σεβασμό στην ακεραιότητα των Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων       Δικαιωμάτων!

 -Απαιτούμε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των αυτοχθόνων κοινοτήτων και της κοινοτικής αστυνομίας τους!»

Από την Ανυπότακτη Ευρώπη

Ιούλιος 2026

Υπογραφές:

20ZLN. Italia

Asamblea Libertaria Autoorganizada Paliacate Zapatista. Grecia

Assemblea de Solidaritat amb Mèxic-ASMEX. País Valencià, Estado Español

Associació Solidaria Cafè Rebeldía-Infoespai. Barcelona, Catalunya

Associazione Ya Basta! Êdî bese. Italia

Batec Zapatista. Barcelona, Cataluña

Café Libertad Kollektiv. Hamburgo, Alemania

Cafez. Lieja, Bélgica

Cal Cases. Cataluña

Caracoleras de Olba. Olba, Teruel, Estado Español

CAREA e.V. Alemania

Centro de Documentación sobre Zapatismo. Cedoz. Estado Español

Colectivo Armadillo Suomi. Finlandia

Colectivo Calendario Zapatista. Grecia

Colectivo Ramona. Chipre

Collettivo Zapatista Lugano. Suiza

Comitato Chiapas Maribel. Bérgamo, Italia

Comité de solidaridad con Latinoamérica (LAG) – Chiapasgruppa LAG. Oslo, Noruega

Confederación General del Trabajo – CGT. Estado Español

Cooperazione Rebelde Napoli. Italia

CSPCL, París, Francia.

Espoir Chiapas. Francia

Frankfurt International. Alemania

Gira Zapatista Holanda. Holanda

Grupo México del Foro Internacional. Dinamarca

Gruppe B.A.S.T.A. Munster, Alemania

Kaffeekollektiv Aroma Zapatista, Hamburgo

Lumaltik Herriak. País Vasco

Mujeres y Disidencias de la Sexta en la Otra Europa y Abya Yala.

Mut Vitz 13. Marsella, Francia

Mut Vitz 31. Toulouse, Francia

Mut Vitz 34. Francia

Nodo Solidale Roma. Italia

Pallasos en Rebeldía. Estado Español

Quinoa. Bélgica

Red de Rebelión. Alemania

Red Ya-Basta-Netz. Alemania

Silbo Zapatista. Estado Español

Solidaridad Directa Chiapas. Suiza

Tatawelo. Italia

Terra Insumisa Alcamo / Sicilia Sud Globale. Sicilia, Italia

TxiapasEKIN. País Vasco

Union Syndicale Solidaires

USI 1912 Italia e Usicons aps Italia

Y Retiemble. Madrid, Estado Español

Ya Basta Bolonia. Italia

Ya Basta Milano. Italia

Ya-Basta-Netz, Alemania

πηγή: Το Καραβάνι των Ζαπατίστα

Το άρθρο Που είναι ο Jesús; εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Η περιοχή των βουνών Καζ στο Τσανάκκαλε είναι ένα από τα σημαντικότερα φυσικά οικοσυστήματα της Τουρκίας χάρη στη μεγάλη βιοποικιλότητά της, τα δάση, την αρχαία πολιτιστική της κληρονομιά και την αγροτική της παράδοση.

Ανακηρύχθηκαν Εθνικό Πάρκο το 1994 και Περιοχή Προστασίας της Φύσης  το 1998. Επιπλέον, 32.320 στρέμματα γης σε 52 διαφορετικές τοποθεσίες εντός τους έχουν χαρακτηριστεί ως «Περιοχές Διατήρησης Γενετικών Πόρων In-Situ». Υπό αυτή την έννοια, αποτελούν σημαντικό βιότοπο για την άγρια ζωή. Παράλληλα μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει περίπου 800 είδη φυτών που ανήκουν σε 101 οικογένειες στο Εθνικό Πάρκο των ορέων Καζ. 77 από αυτά τα είδη είναι ενδημικά στην Τουρκία και 32 βρίσκονται μόνο στα Όρη Καζ.

Οι γεωργικές εκτάσεις αποτελούν το 43% (7.305,88 τ.χλμ.) της περιοχής των βουνών Καζ. Η πλειονότητα αυτών των περιοχών βρίσκεται στις επαρχίες Τσανάκκαλε και Μπαλίκεσιρ. Αυτές οι επαρχίες συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες περιοχές γεωργικής παραγωγής της Τουρκίας όσον αφορά την ποικιλομορφία των καλλιεργειών και την παραγωγικότητα. Την ίδια στιγμή, όμως, τα βουνά Καζ κρύβουν ένα πλούσιο σε μεταλλεύματα υπέδαφος που αποτελεί δέλεαρ για μεγάλες πολυεθνικές και τούρκικες εταιρείες¹.

Οι πρόσφατες αλλαγές στον Μεταλλευτικό Νόμο αγνοούν όλα τα καθεστώτα προστασίας της φύσης, όπως υποστηρίζουν ακτιβιστές/στριες που συμμετέχουν στο τοπικό και εθνικό αντιεξορυκτικό κίνημα. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με μια επιθετική εξορυκτική πολιτική, έχει ως αποτέλεσμα τέτοια φυσικά οικοσυστήματα, γεωργικές εκτάσεις, βοσκοτόπια, τόποι πολιτιστικής κληρονομιάς, μαζί και η ζωή των κατοίκων, να θυσιάζονται στο βωμό των κερδών εταιρειών που έχουν την υποστήριξη της κυβέρνησης. Μόνο στην Χερσόνησο της Βίγας στην περιοχή των βουνών Kαζ, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Μεταλλείων και Πετρελαίου της Τουρκίας, από τα 16.970,62 τ.χλμ. γης, τα 12.943,35 τ.χλμ, δηλαδή το 76% της συνολικής έκτασης, έχουν παραχωρηθεί σε εταιρείες με μεταλλευτικές άδειες που βρίσκονται σε διάφορα στάδια (δημοπράτηση, έρευνα και εκμετάλλευση).

Φτάνοντας στο χωριό Χατζιμπεκιρλέρ, δίπλα στην πόλη Μπαϊραμίτς, νομίζει κανείς ότι είναι ερημωμένο. Το καφενείο του χωριού είναι κλειστό. Από όπου και αν κοιτάξεις η θέα είναι τρομακτική. Ένα τεράστιο ορυχείο έχει φάει τη γη και μηχανήματα πηγαινοέρχονται σε ένα τοπίο που μοιάζει σεληνιακό.

Σε ένα μικρό κοντέινερ, υπάρχουν αφίσες για έναν αγώνα που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια και συνεχίζεται με δυσκολίες εξαιτίας του γεγονότος ότι το ορυχείο βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία παρά τις αντιδράσεις κατοίκων και ακτιβιστών. «Ό,τι βρίσκεται πάνω από τα βουνά Καζ είναι σημαντικότερο από ό,τι που βρίσκεται από κάτω» λέει ένα σύνθημα στον τοίχο δείχνοντας την αγάπη των ανθρώπων για τη γη τους (το σύνθημα κρύβει ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο καθώς η φράση «από κάτω» στα τουρκικά ταυτίζεται με τη λέξη «χρυσός»).

Εκεί μας περιμένει η Füsun Kayra, οικοφεμινίστρια, μέλος του Συντονισμού της Οικολογικής Πλατφόρμας Kaz Mountains και εκπρόσωπος Τύπου της Συνέλευσης Γυναικών της Οικολογικής Ένωσης. Στα χέρια της κρατάει μια κάμερα για να καταγράψει τη δραστηριότητα της εταιρείας, έστω από μακριά.

«Το χωριό μου είναι 17 χλμ μακριά από εδώ. Ζω στην περιοχή εδώ και 15 χρόνια. Όλη η περιοχή, περίπου 60.000 στρέμματα, βρίσκεται στα χέρια της Cengiz Holding. Είναι μια από τις πέντε μεγάλες εταιρείες που βρίσκονται πολύ κοντά στην πολιτική εξουσία της Τουρκίας. Ως εκ τούτου, τούς δίνονται πολλές άδειες εξόρυξης. Οι εταιρείες αυτές λειτουργούν ορυχεία σε όλη τη χώρα, από την ανατολή ως τη δύση και από το νότο προς τον βορρά. Αυτό το μέρος προοριζόταν να γίνει ορυχείο χαλκού αλλά εμείς πάντα λέμε, είναι χρυσός με τη μορφή χαλκού επειδή γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αποθέματα» αναφέρει.

Η ιστορία του αγώνα αυτού μετράει ήδη 5-6 χρόνια. Με την εμφάνιση της εταιρείας οι γυναίκες του χωριού ήταν αυτές που πρωτοστάτησαν στον αγώνα. Αγκάλιασαν στην κυριολεξία τα δέντρα, μπαίνοντας μπροστά στα μηχανήματα που ξεκινούσαν την μαζική αποψίλωση του δάσους. Παράλληλα, δεκάδες δικαστικές προσφυγές έχουν γίνει από κατοίκους και οργανώσεις εναντίον της λειτουργίας αυτού του ορυχείου.

«Δώσαμε πολλούς αγώνες για τα βουνά Καζ, ώστε να μην τα καταπατήσει η Cengiz Holding. Αρχικά πετύχαμε μια αναστολή εκτέλεσης της εξόρυξης και το έργο αναβλήθηκε. Η εταιρεία υπέβαλε ξανά νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, οι νόμοι άλλαξαν και ως αποτέλεσμα η κοπή των δένδρων ξεκίνησε στις 30 Οκτωβρίου του 2024. Στην περιοχή εκμετάλλευσης, περιλαμβάνονται 5.600 στρέμματα με πυκνά δάση βελανιδιάς και πεύκου. Παλιά το ονομάζαμε το σκοτεινό δάσος επειδή ήταν τόσο πυκνό και άρα δύσκολο να το διασχίσεις. Έφεραν υλοτόμους και μηχανήματα από όλη την Τουρκία και για πάνω από 100 μέρες έκοβαν τα δέντρα.  Σταθήκαμε μπροστά σε κάθε μηχάνημα, σε κάθε πριόνι, σε κάθε μηχανή. Όλες οι γυναίκες του χωριού μπήκαν μπροστά. Αλλά δεν σταματούσαν. Κάλεσαν τη χωροφυλακή και έτσι σε 2-3 μήνες ισοπέδωσαν όλη αυτήν την έκταση. Αφού έκοψαν τα δένδρα, τα ξερίζωσαν και σάρωσαν τη γη. Στην πίσω πλευρά της ισοπεδωμένης έκτασης βρίσκεται ένα φράγμα τελμάτων».

Όπως εξηγεί η Füsun, δεν πρόκειται για τη μοναδική εταιρεία που πατάει το πόδι της στην περιοχή μεταξύ Μπαΐραμίτς και Τσαν. Πριν καιρό υπήρχε η Alamos Gold που σταμάτησε τη δραστηριότητα το 2019 μέσω της διαιτησίας αλλά έχει περάσει στην Tumad που θα εξορύξει χρυσό και ασήμι. Mια ακόμη εταιρεία έχει υποβάλει αίτηση για έγκριση ΜΠΕ για 38.000 στρέμματα από το Γενισεχίρ έως το Τερζιλέρ (στην επαρχία της Προύσας). Τέσσερις εταιρείες θα εξορύσσουν στην ίδια περιοχή.

«Αυτό μοιάζει αδύνατο αλλά είναι αληθινό. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που παραχωρούν κάθε περιοχή στους μεταλλωρύχους. Δεν ρωτούν αν υπάρχουν χωριά, δεν συζητούν αν αυτό γίνεται ή όχι για το κοινό καλό. Η λειτουργία του ορυχείου επηρεάζει τη ζωή 12 χωριών» προσθέτει η Füsun.

To αφήγημα των εταιρειών και των κυβερνήσεων προκειμένου να δίνουν τις άδειες εκμετάλλευσης είναι παγκοσμίως το ίδιο. Υποστηρίζουν ότι πρόκειται για εγκαταλελειμμένα χωριά επειδή ζουν ηλικιωμένοι άνθρωποι.

Σύμφωνα με στοιχεία που μοιράστηκαν μαζί μας ερευνητές στην Τουρκία, μόνο 6 με 7% της εκατό του τουρκικού πληθυσμού ζουν σε χωριά της αγροτικής υπαίθρου. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι περιοχές αυτές απειλούνται από τις εξορυκτικές εταιρείες, αλλά και άλλες που εγκαθιστούν βιομηχανικούς σταθμούς ανανεώσιμης ενέργειας (φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες) οδηγώντας τες τελικά σε οριστική ερήμωση και εγκατάλειψη, εφόσον καμιά άλλη δραστηριότητα δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη βιομηχανική δραστηριότητα.

Ωστόσο, όπως εξηγεί η Füsun, «κανένα από αυτά τα χωριά δεν είναι στην πραγματικότητα εγκαταλελειμμένο. Εδώ είναι τα εδάφη, τα σπίτια, τα βοσκοτόπια, οι στάνες. Όλα όσα καλλιεργούν είναι εδώ. Υπήρχε και υπάρχει ζωή εδώ. Οι άνθρωποι έχουν ζήσει σε αυτά τα εδάφη. Όλη τους η ζωή συνδεόταν με αυτό το έδαφος. Κανένας κάτοικος δεν έχει ζήσει σε πόλη. Αν καταστραφεί αυτό το μέρος δεν έχουν που αλλού να μείνουν, θα λιμοκτονήσουν. Τα πάντα τους είναι εδώ».

Ως συνήθως, οι εταιρείες υπόσχονται μια (αδύνατη στην πραγματικότητα) αποκατάσταση του τόπου προσπαθώντας να εξαπατήσουν τους κατοίκους. «”Θα φτιάξουμε ένα ορυχείο, αλλά τα ζώα σας θα μπορούν να βόσκουν και εσείς θα συνεχίσετε να καλλιεργείτε στον κήπο σας. Θα το λειτουργήσουμε για 18 χρόνια και μετά θα είναι ξανά δάσος όπως ήταν” ισχυρίζονται μαζί με υποσχέσεις για θέσεις εργασίας», λέει συγκεκριμένα η Füsun.  Όπως, όμως, έχει αποδειχθεί και στην περίπτωση αυτή, κανείς από το χωριό δεν δουλεύει στο μεταλλείο. Οι εργαζόμενοι είναι φθηνό εργατικό δυναμικό από άλλες περιοχές της Τουρκίας και κυρίως άλλες χώρες. Το πιο εξοργιστικό για τη Füsun είναι ότι, δεδομένης της σύνδεσης κράτους και εξορυκτικών εταιρειών, δεν μπορεί να υπάρξει σωστή ενημέρωση του κόσμου.

Έτσι, μέσα σε ένα βράδυ και με μια υπογραφή, όπως μάς διηγείται, απαλλοτριώθηκαν δεκάδες στρέμματα γης. Παρά τις μηνύσεις που κατατέθηκαν και ενώ ακόμη η διαδικασία της απαλλοτρίωσης δεν είχε ολοκληρωθεί, μπήκαν στα χωράφια των αγροτών και τους τα πήραν από τα χέρια. Η τέλεια ληστεία.

Η σκόνη που εκλύεται από το μεταλλείο  έχει καλύψει τους δρόμους, τα φυτά, φτάνει μέχρι τα σπίτια και τα μαντριά. Οι εναπομείναντες κτηνοτρόφοι τα κρατούν σταβλισμένα για να προστατευθούν από τη ρύπανση. Μπορεί, όμως, κανείς  να προστατευθεί ζώντας σε μια τέτοια συνθήκη;

Η Füsun μάς αφήνει τρέχοντας έξω από το σπίτι της Gülferit Güven. Μόλις την βλέπει αγκαλιάζονται κλαίγοντας. Ο αγώνας ενάντια στις εξορύξεις είχε τη συμπαράσταση αλληλέγγυων από την περιοχή του Τσανάκκαλε και δημιούργησε πολύ ισχυρές φιλίες και δεσμούς. Η Gülferit δηλώνει αποκαμωμένη και απελπισμένη, ωστόσο δέχεται να περπατήσουμε μέχρι το σημείο που βρίσκονται τα ζώα της.

Το ορυχείο αποκαλύπτεται μπροστά μας. Εκεί βρίσκονταν και τα χωράφια της. «Είμαι εξήντα χρονών και ζω σε αυτό το χωριό εξήντα χρόνια. Μια μέρα ήρθε ο κοινοτάρχης και άνθρωποι της εταιρείας. Έκλαιγα στη μέση του χωραφιού. Κανείς δεν ρώτησε ποια ήμουν ή τι ήμουν. Μας πήραν έτσι τη γη. Μας αγνόησαν εντελώς. Ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εδώ σαν να ήταν εκείνοι οι ντόπιοι αυτού του χωριού. Δεν σταμάτησαν ποτέ. Έκοψαν τόσα πολλά δέντρα […] Ήμασταν εκεί, είπαμε, “Μην τα κόψετε”. Δεν μας άκουσαν καθόλου. Ήρθαν άνθρωποι από άλλες περιοχές να μας βοηθήσουν. Οι άνθρωποι αγωνίστηκαν, ο Θεός να τους ευλογεί, αλλά δεν τους άκουσαν ούτε και αυτούς.[…] Πεθαίνω κάθε μέρα όταν βλέπω αυτόν τον τοίχο (σ.σ. το ύψωμα του ορυχείου). Πεθαίνω λίγο λίγο  ενώ τους βλέπω να δουλεύουν».

Ό,τι φαίνεται άχρηστο για τις εταιρείες, η φύση, η κορομηλιά που ξεράθηκε, τα ζώα της Gülferit που αρρώστησαν, είναι πολύτιμο για τους εναπομείναντες κατοίκους που σταδιακά ξεριζώνονται από τον τόπο τους. Η υπόθεση των εξορύξεων και της υφαρπαγής της γης συνδέεται άμεσα με την κλιματική κρίση και τις επιπτώσεις στην τροφή, το περιβάλλον και τη ζωή μας.

Η συνέχεια στον κύκλο επεισοδίων Balkan Food Traiblazers που θα δημοσιευτούν τον Σεπτέμβριο στο κανάλι μας στο YouTube. H έρευνα πραγματοποιείται με την χρηματοδότηση του Ιδρύματος Rosa Luxemburg-Παράρτημα Ελλάδας

1. https://cdn-tema.mncdn.com/Uploads/Cms/kaz-daglari-raporu_3.pdf

Το άρθρο Στα βουνά Καζ της Τουρκίας το πραγματικό χρυσάφι ζει ακόμη πάνω από τη γη και αγωνίζεται εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

Στο Γεντί Κουλέ της Κωνσταντινούπολης, στα τείχη που επέζησαν από φυσικές καταστροφές, πολέμους και συμφορές, που έγιναν μάρτυρες ποικίλων πολιτισμών και καταφύγιο διαφορετικών κοινοτήτων, διατηρείται μια κουλτούρα αγροτικών καλλιεργειών. Πρόκειται για τα μποστάνια του Γεντι Κουλέ που κατέχουν μια σημαντική θέση τόσο ως πολιτιστική κληρονομιά της πόλης όσο και ως γεωργική μνήμη που επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Περπατώντας κατά μήκος των τειχών, βλέπει κανείς δεκάδες μποστάνια, μικροκαλλιέργειες από πλήθος λαχανικών και ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν πουλώντας τη σοδειά τους σε μικρές ανοιχτές αγορές στην πόλη. Η μετατροπή μέρους της περιοχής σε πάρκο στο πλαίσιο της πολιτικής «εξευγενισμού» των πόλεων απειλεί τη διατήρηση των μποστανιών άμεσα.

«Η περιοχή που τώρα ονομάζουμε Μποστάνια του Γεντί Κουλέ ξεκινά από τη Χρυσή Πύλη και εκτείνεται μέχρι την Πύλη του Μεβλανά. Αποτελείται από κήπους που βρίσκονται κατά μήκος του καναλιού Καρασού και σε άμεση γειτνίαση με αυτό. Υπάρχει μεγάλος αριθμός ιστορικών αρχείων που αναφέρουν αυτούς τους κήπους, ιδιαίτερα στην οθωμανική περίοδο. Ωστόσο, υπάρχει, επίσης, μια σημαντική αναφορά σχετικά με τη βυζαντινή περίοδο. Eνώ χτίζονταν οι οχυρώσεις, οι αγρότες σε αυτήν την περιοχή μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα χαμηλότερα επίπεδα και τα ισόγεια των τειχών και των πύργων για να αποθηκεύσουν τα γεωργικά τους εργαλεία και τον εξοπλισμό τους. Σε αντάλλαγμα για την προστασία αυτών των περιοχών, εκδόθηκε διάταγμα που τους επέτρεπε να συνεχίσουν τις γεωργικές τους δραστηριότητες από εκεί που είχαν σταματήσει» λέει ο İnanç Kıran που σπουδάζει Διατήρηση και Αποκατάσταση Πολιτιστικής Κληρονομιάς και είναι μέλος της Πρωτοβουλίας για τη διάσωση των μποστανιών.

Ενώ στο παρελθόν οι λαχανόκηποι ήταν πιο εκτεταμένοι, πολλοί καλλιεργητές απομακρύνθηκαν  λόγω εργασιών αποκατάστασης των τειχών και σήμερα η καλλιέργεια εντοπίζεται κυρίως σε δύο τμήματα, στις τάφρους και στον χώρο μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού τείχους.

Η παράδοση των μποσταντζήδων περνάει από γενιά σε γενιά. Στο παρελθόν είχαν βρει εργασία στα μποστάνια, από την Οθωμανική περίοδο μέχρι και σήμερα, Αλβανοί, Ρωμιοί, Αρμένιοι και Βούλγαροι. Στην πιο σύγχρονη περίοδο, από τα μποστάνια πέρασαν μετανάστες, εργάτες γης από τη Συρία και άλλες χώρες.

Οι μετασχηματισμοί στη δημογραφική σύνθεση της Κωνσταντινούπολης οδηγούσαν πάντα σε αλλαγές, τόσο στις πρακτικές που ακολουθούσαν όσο και στο προφίλ των μποσταντζήδων.

Σύμφωνα με τον Inanc, είναι πιθανό όταν έφευγε μια γενιά καλλιεργητών από μια εθνοτική ομάδα να αντικαθίσταται από μια άλλη ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξε και η εσωτερική μετανάστευση. «Έτσι, τελικά, αυτό το επάγγελμα επιβίωσε —με τις συνέχειες και τις ασυνέχειές του— σε αλληλεπίδραση με τις γειτονικές κοινότητες. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, για παράδειγμα, μαζί με τις αναταραχές στα Βαλκάνια και την πολιτική δυναμική εκείνης της εποχής, υπήρξαν μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις προς την Κωνσταντινούπολη, γεγονός που επέφερε σημαντικές αλλαγές στη δημογραφική και επαγγελματική της σύνθεση. Η εγκατάσταση και η μετανάστευση Ρωμιών και άλλων σε αυτήν την περιοχή, καθώς και η άφιξη άλλων πληθυσμών εδώ, δεν είναι εντελώς άσχετες με αυτό» σημειώνει.

Σήμερα, οι μποσταντζήδες πληρώνουν ένα τέλος χρήσης, γνωστό ως «Ecrimisil» (αποζημίωση λόγω αυθαίρετης χρήσης ακινήτου/γης, κατά το τουρκικό δίκαιο) στον Μητροπολιτικό Δήμο και στο Δημόσιο. Φυσικά, κατά διαστήματα, προσλαμβάνουν εποχικούς εργάτες, για την καλλιέργεια και τη συγκομιδή. Ωστόσο, ο βασικός κορμός της εργασίας πραγματοποιείται από τις ίδιες τις οικογένειες, και υπό αυτήν την έννοια πρόκειται για μικρές οικογενειακές καλλιεργητικές μονάδες.

Τα τελευταία χρόνια, οι κοινοτικοί αυτοί λαχανόκηποι οδεύουν προς κατάργηση καθώς η κυβέρνηση επιδιώκει να αλλάξει τη χρήση τους. «Οι κοινοτικοί κήποι που βλέπουμε αυτή τη στιγμή είναι οι τελευταίοι που έχουν απομείνει χάρη στις οικογένειες που τους φροντίζουν. Έχουμε επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν. Ελπίζω ότι αυτή η τάση δεν θα συνεχιστεί».

Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2013 προσπαθεί μαζί με τους μικροκαλλιεργητές να προστατεύσει τις κοινότητες που έχουν δημιουργηθεί στα μποστάνια του Γεντί Κουλέ αλλά και να τα διατηρήσει ως κληρονομιά στις επόμενες γενιές.

«Δίνουμε τον αγώνα αυτό μέσα από πρακτικές αλληλεγγύης για να διασφαλίσουμε ότι αυτοί οι κήποι δεν θα καταστραφούν και ότι τίποτα άλλο δεν θα κατασκευαστεί στη θέση τους. Με άλλα λόγια, αν αυτός ο αγώνας χαθεί θα έχουμε χάσει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας μας, της μνήμης και του πολιτισμικού τοπίου» λέει ο İnanç.

Ωστόσο, δεν πρόκειται για τη διατήρηση μόνο ενός μουσειακού τόπου αλλά κυρίως για την διατήρηση γεωργικής γης εντός του αστικού ιστού, που είναι ζωτικής σημασίας για αυτούς-ες που την καλλιεργούν. «Δύσκολα θα συναντήσει κανείς, σε οποιαδήποτε άλλη πόλη, ένα τόσο ζωντανό αγροτικό τοπίο σε άμεση συνύπαρξη με τα τείχη. Για παράδειγμα, οι Κήποι των Βερσαλλιών περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ενώ υπάρχουν και άλλα αντίστοιχα παραδείγματα ιστορικών κήπων που προστατεύονται. Τα μποστάνια αποτελούν για μας ένα μοναδικό και πολύτιμο πολιτισμικό αγαθό που πρέπει να διατηρηθεί παράλληλα με τα τείχη της πόλης και αυτή η διατήρηση εξαρτάται από τη μεταβίβασή τους στις μελλοντικές γενιές σε συνεργασία με τους καλλιεργητές-τριες τους».

Στο πρώτο μποστάνι που επισκεπτόμαστε συναντάμε τον Dursun Kaplan, πρόεδρο του συλλόγου των μποσταντζήδων του Γεντί Κουλέ. Γεννήθηκε στο Τζιντέ της Κασταμόνης (περιοχή από την οποία κατάγονται πολλοί μποσταντζήδες στο Γεντί Κουλέ) και καλλιεργεί εκεί περίπου 35 χρόνια. «Ακολουθούσαμε τις ίδιες καλλιεργητικές πρακτικές στην πατρίδα μας. Πρώτα ήρθαν οι άνθρωποι που στο χωριό μας αποκαλούσαμε θείους και θείες. Εποχικοί εργάτες έρχονταν εδώ στα τείχη τη θερινή περίοδο. Το 1986-1987 έγινε μια εκκένωση στην περιοχή των μποστανιών, ορισμένα τμήματα μετατράπηκαν σε πάρκα και κάποιοι καλλιεργητές έφυγαν για να καλλιεργήσουν σε άλλες περιοχές. Όταν τους δόθηκε η δυνατότητα να επιστρέψουν, αυτοί δεν το έκαναν και έδωσαν τα μποστάνια σε άλλους. Οι γονείς μας ήρθαν την περίοδο εκείνη. Όταν ανέλαβε ο πατέρας μου, είδαμε ότι δεν μπορούσε να τα καταφέρει μόνος του. Έτσι, μεταναστεύσαμε και ήρθαμε εδώ. Έτσι ξεκίνησαν όλα».

Οι μποσταντζήδες βρίσκονται αντιμέτωποι τα τελευταία χρόνια τόσο με τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης όσο και με μια δικαστική διαμάχη με τον Δήμο σε σχέση με το ενοίκιο των καλλιεργητικών εκτάσεων που έχει αυξηθεί κατά 1500% μέσα σε λίγα χρόνια. Τι σημαίνει για αυτούς η γη αυτή; Με ποιον τρόπο προσπαθούν να τους εκδιώξουν;

Η συνέχεια στον κύκλο επεισοδίων Balkan Food Traiblazers που θα δημοσιευτούν τον Σεπτέμβριο στο κανάλι μας στο YouTube. H έρευνα πραγματοποιείται με την χρηματοδότηση του Ιδρύματος Rosa Luxemburg-Παράρτημα Ελλάδας

Το άρθρο Οι μποσταντζήδες του Γεντί Κουλέ εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.

«Εκτός από τα φλαμίνγκο, τους πελεκάνους βλέπουμε κίτρινες σουσουράδες και πολλά άλλα σπάνια είδη που έρχονται από την Αφρική στη Βόρεια Ευρώπη και σταματούν εδώ για μια μέρα ή για μια εβδομάδα. Είναι ένας από τους βασικούς σταθμούς στην Αδριατική μεταναστευτική οδό» μάς έλεγε κοιτώντας μέσα από τα κιάλια του.

H PPNEΑ είναι η παλαιότερη περιβαλλοντική οργάνωση στην Αλβανία και πρωταγωνιστεί στη διάσωση της Περιοχής Pishë Poro-Narta από τα σχέδια ανάπτυξης ενός πολυτελούς τουριστικού θερέτρου που υποστηρίζεται από τον Jared Kushner, γαμπρό του Donald Trump, αλλά και την κατασκευή του αεροδρομίου της Αυλώνας εντός της προστατευμένης περιοχής.

Βλέπαμε ένα τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς και βιοποικιλότητας από το κέντρο της λιμνοθάλασσας, εντός του Προστατευόμενου Τοπίου Vjosa (Αώος)- Narta, που αποτελεί μέρος του δέλτα του ποταμού Vjosa (Αώος), του τελευταίου ελεύθερου και άγριου ποταμού της Ευρώπης. Ο Joni μας έδειχνε τον πύργο του αεροδρομίου που είχε ήδη κατασκευαστεί εντός των ορίων του Προστατευόμενου Τοπίου Vjosa-Narta. Η άρση της απαγόρευσης δόμησης έγινε, όπως χαρακτηριστικά μάς είπε, μέσα σε μια νύχτα από τη κυβέρνηση Edi Rama. Ο ίδιος ήταν απογοητευμένος από τις μέχρι τότε κοινωνικές αντιδράσεις και η αλήθεια είναι ότι τίποτα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν προμήνυε τις διαστάσεις της μεγάλης εξέγερσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Αλβανία.

Η περιοχή αποτελεί καταφύγιο για πάνω από 70 απειλούμενα είδη και περισσότερα από 200 είδη πτηνών. Απέναντι από τη λιμνοθάλασσα βρίσκονται αλυκές και γεωργικές εκτάσεις που δημιουργήθηκαν μετά την αποξήρανση υγροτόπων τη δεκαετία του ‘70 για να καλυφθούν οι ανάγκες εργασίας. Στις περιοχές αυτές βρίσκονται πολλά χωριά, ανάμεσα σε αυτά και το Zvërnec‎‎, απ’ όπου ξεκίνησαν οι αντιδράσεις ενάντια στην υφαρπαγή της γης για το τουριστικό θέρετρο.

«Σε αυτή την περιοχή, στη λιμνοθάλασσα, το δάσος και το μωσαϊκό βιοτόπων που περιλαμβάνει επιχειρούν να χτίσουν. Αρχικά το αεροδρόμιο κατασκευάζεται μέσα στην προστατευόμενη περιοχή και ήταν στην πραγματικότητα αυτό που ονομάζουμε η αρχή του τέλους των προστατευόμενων περιοχών στη χώρα» ανέφερε ο Joni  Vorpsi.

Το σχέδιο για το αεροδρόμιο ανακοινώθηκε το 2018. Το 2021 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του χωρίς άδεια (για παραπάνω από έναν χρόνο) και χωρίς καμία διαβούλευση για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Μετά τις αντιδράσεις δεκάδων περιβαλλοντικών οργανώσεων, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ζήτησαν από τις αλβανικές αρχές την αναστολή των εργασιών για λόγους μη τήρησης της Σύμβασης της Βέρνης, των εθνικών και των διεθνών νόμων. Μάλιστα το 2022,  η PPNEA και η AOS, με την υποστήριξη της EuroNatur, κατέθεσαν αγωγή στο Αλβανικό Διοικητικό Δικαστήριο κατά της κατασκευής του αεροδρομίου. «Το αεροδρόμιο δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη ωστόσο η κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει ότι είναι τελειωμένη υπόθεση» πρόσθεσε ο Joni Vorpsi.

Η τροποποίηση του νόμου για τις προστατευόμενες περιοχές από την αλβανική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2024 ήρθε ως απάντηση στην μεγάλη αντίθεση που εκφράστηκε για την κατασκευή του αεροδρομίου κατά παράβαση των νόμων και επέτρεψε τις εξελίξεις για την κατασκευή πολυτελών θερέτρων (πέντε αστέρων και άνω) σε ζώνες που μέχρι τότε προστατεύονταν αυστηρά, ακόμη και εντός εθνικών πάρκων. Για την περίπτωση του αεροδρομίου, εντυπωσιακό είναι ότι η κυβέρνηση είχε ήδη αλλάξει τα όρια της προστατευμένης περιοχής, αποχαρακτηρίζοντας τον πυρήνα της, εκεί όπου κατασκευάζεται το αεροδρόμιο. Η κατασκευή του θα προκαλέσει πολλαπλά προβλήματα στη ζωή των πουλιών ενώ εκτός από το περιβαλλοντικό σκέλος, οι ενδεχόμενες συγκρούσεις πουλιών με αεροπλάνα θέτει, σύμφωνα με τον Joni Vorpsi, σε κίνδυνο τις ζωές των ανθρώπων.

Μετά την αλλαγή αυτή, βγήκαν στη δημοσιότητα έργα που βρίσκονταν ήδη στα σχέδια.

«Ένα από αυτά ήταν το έργο του Jared Kushner στη χερσόνησο Zvërnec‎‎ , μέσα στο Προστατευόμενο Τοπίο Vjosa/ Narta, κοντά στο αεροδρόμιο. Και είναι ένα θέρετρο 10.000 δωματίων, που σημαίνει μια νέα πόλη για αυτήν την περιοχή. Θα χρειαστεί δηλαδή να υπάρχει παροχή νερού και ενέργειας, ασφαλτοστρώσεις, φωτισμός. Έτσι, αυτό δεν θα είναι πλέον φυσικό μέρος. Τα 10.000 δωμάτια δεν αφορούν ξενοδοχεία. Το σχέδιο είναι να χτιστούν πολυτελείς κατοικίες που θα αγοραστούν. Σε ένα μέρος που το ονομάζουμε ένα από τα πιο άγρια μέρη της Μεσογείου, σε αυτούς τους εύθραυστους βιότοπους σχεδιάζουν να φέρουν ανθρώπους να ζήσουν με έναν πολυτελή τρόπο. Και τα σχέδια δεν τελειώνουν σε αυτό, αλλά υπάρχουν και άλλοι επενδυτές που στοχεύουν στην οικοδόμηση ακριβώς δίπλα στις εκβολές του ποταμού Viosa. Νομίζω λοιπόν ότι σε πέντε ή δέκα χρόνια, αν αυτά τα σχέδια συνεχιστούν, 100.000 άνθρωποι θα ζουν σε αυτό το ήσυχο μέρος, όπου τώρα ζουν φλαμίνγκο, πελεκάνοι και θαλάσσιες χελώνες. Και ό,τι βλέπουμε σήμερα, οι αμμόλοφοι και άλλα σημαντικά ενδιαιτήματα θα εξαφανιστούν».

Σύμφωνα με τον Joni, εκτός από τα μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλούν τα σχέδια για το τουριστικό θέρετρο υπάρχουν πολλές σκοτεινές πλευρές που αφορούν διαμάχες μεταξύ των μετόχων του έργου που κατηγορούν ο ένας τον άλλον για απάτη.

Όπως αναφέρει η Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων σε ανακοίνωσή της εξηγώντας τις συνθήκες που οδήγησαν στην έκρηξη των κινητοποιήσεων: «η δημόσια γη χαρίζεται στους ξένους και ντόπιους “στρατηγικούς επενδυτές” οι οποίοι υπόσχονται σε αντάλλαγμα χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε βάρος της φύσης και των ντόπιων ιδιοκτητών. Αλβανοί και ξένοι ολιγάρχες, μαφιόζοι και πλαστογράφοι τίτλων ιδιοκτησίας, διεφθαρμένοι κυβερνητικοί παράγοντες και κατευθυνόμενα μέσα ενημέρωσης έχουν ενωθεί για να προωθήσουν μια άλλου τύπου αφήγηση που μιλάει για “στρατηγική επένδυση” και “ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της χώρας στον κόσμο”».

Στην πραγματικότητα, όμως, όπως τονίζει και η PPNEA πρόκειται για έναν ολόκληρο μετασχηματισμό περιοχών, για την καταστροφή ενός οικοσυστήματος που συναντάται εξαιρετικά σπάνια στον κόσμο.

Ο κίνδυνος αυτός μοιάζει προφανής αν λάβει κανείς υπόψη του ότι για την ηλεκτροδότηση του τουριστικού θερέτρου θα τοποθετηθούν φωτοβολταϊκά σε όλα σχεδόν τα χωράφια. Όπως εξήγησε ο Joni, «είναι λοιπόν γελοίο να ακούμε αυτούς τους επενδυτές και την κυβέρνηση να μιλούν για ανάδειξη της βιοποικιλότητας. Στην πραγματικότητα, το σχέδιο προβλέπει ουσιαστικά την καταστροφή μιας φυσικής περιοχής και τη δημιουργία στη θέση της μιας αστικής.  Δεν υπάρχει “ισορροπημένος τρόπος ανάδειξης αυτής της περιοχής”. Είτε θα είναι η Λιμνοθάλασσα Narta, και απλώς θα την απολαμβάνουμε και θα χρησιμοποιούμε τις υπηρεσίες του οικοσυστήματος, όπως την τροφή που δίνει στα ψάρια, το οξυγόνο, το δάσος και όλα, είτε θα την καταστρέψουμε και θα έχουμε μια ακόμη πόλη, ίσως πιο πολυτελή, αλλά που στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί τους ανθρώπους»

Η PPNEA, που αντιτάχθηκε από τη πρώτη στιγμή στα σχέδια αυτά, συνέβαλε στη δημιουργία ενός εθνικού και διεθνή συνασπισμού που προχώρησε σε ενημερώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και σε νομικές κινήσεις.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, ενώ ο αγώνας περιβαλλοντικών οργανώσεων και κατοίκων οδήγησε στην προστασία του ποταμού Αώου/Vjosa με την ανακήρυξη του το καλοκαίρι του 2023 σε Εθνικό Πάρκο, το Δέλτα του ποταμού, αν και σε προστατευόμενη περιοχή έμεινε εκτός Εθνικού Πάρκου.

Επιπλέον, η αλβανική κυβέρνηση αγνόησε επιδεικτικά τόσο την απόφαση της Μόνιμης Επιτροπής της Σύμβασης της Βέρνης και τη στάση της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών κατά της παράνομης κατασκευής του αεροδρομίου της Αυλώνας, ακυρώνοντας στην πράξη όλες τις διεθνείς συμβάσεις που έχει επικυρώσει η Αλβανία για την προστασία της φύσης.

Σύμφωνα με τον Joni Vorpsi, τα αλβανικά δικαστήρια καθυστέρησαν την εκδίκαση της υπόθεσης με το πρόσχημα ότι οι οργανώσεις δεν επηρεάζονται από την κατασκευή του αεροδρομίου. Ωστόσο, όπως υπενθύμισε, «δεν υπάρχει άλλος τρόπος προστασίας της βιοποικιλότητας, δεδομένου ότι δεν μπορούν τα φλαμίνγκο να καταθέσουν μηνύσεις κατά του αεροδρομίου!»

Πέρα από το πως θα εξελιχθούν οι νομικές διαδικασίες και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση καταφέρει να πιέσει την Αλβανία να εφαρμόσει τη διεθνή νομοθεσία, η πραγματική υπεράσπιση της γης, του νερού και των έμβιων και μη όντων τελικά θα κριθεί από τις λαϊκές κινητοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και στις οποίες στόχευε και όλη η δράση των περιβαλλοντικών οργανώσεων μέχρι σήμερα.

Ενδιαφέρον έχει ότι την περίοδο που κάναμε τη συνέντευξη οι αντιδράσεις των αγροτών της περιοχής στο αεροδρόμιο και τα σχέδια του τουριστικού θερέτρου δεν ήταν μεγάλες καθώς, όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις, η κρατική προπαγάνδα ότι «το αεροδρόμιο θα φέρει πίσω τα παιδιά μας από το εξωτερικό» ή ότι η επένδυση και ο τουρισμός που θα φέρει θα δημιουργήσουν αγορά και αυξημένο εισόδημα από τα προϊόντα τους έπιασε προσωρινά τόπο.

«Όταν καταστρέφουμε τους φυσικούς μας πόρους στέλνουμε περισσότερους ανθρώπους μακριά» σημείωσε ο Joni  Vorpsi, θέτοντας και ένα άλλο ζήτημα που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή. Οι παράκτιοι υγρότοποι έχουν τεράστια σημασία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, καθώς δεσμεύουν πολύ άνθρακα και παράλληλα προστατεύουν τη γη από τις καταστροφές (πλημμύρες κ.ά) και παρέχουν αποθέματα νερού. Επιπλέον, οι αμμόλοφοι που υπάρχουν εκεί αποτελούν τις πρώτες δικλείδες ασφαλείας απέναντι στη διάβρωση των ακτών από την οποία υποφέρει και η Αλβανία.

«Είναι καθήκον του κράτους να προστατεύσει τα 14 χιλιόμετρα άγριας και ελεύθερης παραλίας που απειλούνται από τα σχέδια του Kushner και των ντόπιων επιχειρηματιών. Φυσικά, όλοι θέλουν αυτόν τον ελεύθερο χώρο, τον πολύ άγριο, να τον έχουν στην ιδιοκτησία τους. Στην περίπτωσή μας το κράτος είναι έτοιμο να τα παραδώσει όλα για να παραμείνει στην εξουσία. Αλλά δεν πρόκειται για χαμένη μάχη. Έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις ότι αν οι άνθρωποι αρχίσουν πραγματικά να φροντίζουν τη φύση και  να γνωρίζουν τη σημασία της, αντιστέκονται και τα καταστροφικά σχέδια σταματούν. Η αλβανική κοινωνία πρέπει να προστατεύσει το περιβάλλον της. Πλέον έχουμε και στοιχεία και αρκετή γνώση για να αντιδράσουμε στην καταστροφή του που συμβαίνει εδώ και 30 χρόνια» κατέληξε. Δυόμιση μήνες μετά, η αποστροφή αυτή του Joni Vorpsi μοιάζει να αποδεικνύεται προφητική.

Η συνέχεια στον κύκλο επεισοδίων Balkan Food Traiblazers που θα δημοσιευτούν τον Σεπτέμβριο στο κανάλι μας στο YouTube. H έρευνα πραγματοποιείται με την χρηματοδότηση του Ιδρύματος Rosa Luxemburg-Παράρτημα Ελλάδας

Το άρθρο Λιμνοθάλασσα Narta: Αγώνας για τα φλαμίνγκο και την αξιοπρέπεια εμφανίστηκε πρώτα στο AlterThess.gr - Όλες οι Ειδήσεις από την άλλη Θεσσαλονίκη.