Γιατί, γενικά, θέλω να επιλέξω την πλέον έντιμη, αγωνιστική και ταυτόχρονα ρεαλιστική πολιτική έκφραση της αγανάκτησης και του θυμού μου.
Γιατί δεν πιστεύω ότι οι οικονομικές κρίσεις και η εξαθλίωση των λαών που αυτές επιφέρουν αποτελούν αναπόφευκτα, αντικειμενικά- “φυσικά” φαινόμενα χωρίς ανθρωπογενή αιτία.
Γιατί, δηλαδή, δεν μπορώ να μην κάνω κοινωνική αναγωγή του κάθε πολιτικού – οικονομικού γεγονότος, μικρού ή μεγάλου, εγχώριου ή διεθνούς, ώστε να έχω μια πλήρη και καθαρή εξήγηση.
Γιατί έτσι, διαπιστώνω ότι το πρόβλημα σήμερα στη χώρα μου, και όχι μόνο, είναι κοινωνικό – ταξικό και δευτερευόντως εθνικό – πατριωτικό.
Γιατί αγανακτώ με τον συνεχώς καλλιεργούμενο μύθο της συλλογικής πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, αφού θεωρώ ότι το περίφημο “έλλειμμα ηθικής και αξιών” αφορά τους οικονομικά ισχυρούς και τους πολιτικούς εκφραστές τους και όχι την αριστερά και τον κόσμο της εργασίας.
Γιατί πιστεύω ότι ο πολιτικός ρεαλισμός της χώρας μου μπορεί να είναι μόνο συγκρουσιακός, ανατρεπτικός και όχι συμβιβασμένος, φοβισμένος.
Γιατί, βάσει των παραπάνω, ο συγκρουσιακός πολιτικός ρεαλισμός δεν μπορεί παρά να είναι αριστερός. Ο οιοσδήποτε πατριωτισμός δεν μπορεί να είναι αληθινός αν δεν είναι αριστερός, όπως συνέβαινε άλλωστε πάντοτε στην ιστορία (πχ ΕΑΜ).
Γιατί πιστεύω ότι μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης μπορούμε, τελικά, να ανατρέψουμε αυτές τις πολιτικές και να σταματήσουν οι συμβιβασμοί και οι συνεχείς υποχωρήσεις στις απαιτήσεις των ισχυρών. Δεν είμαστε μόνοι.
Γιατί οι άνθρωποι της Αριστεράς -και ιδιαίτερα αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ- είναι οι πλέον “υπεύθυνοι” και “σοβαροί”, όταν αγωνίζονται εντός και εκτός βουλής ενάντια σε αυτήν την εξαθλιωτική πολιτική, (αλλά και ενάντια στις προβοκάτσιες που συνεχώς μεθοδεύονται εναντίον τους για ευνόητους λόγους) σε αντίθεση με τους δήθεν «λογικούς» και “συνετούς” πολιτικούς της εξουσίας.
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ :
– εκφράζει και επιδιώκει αδιάκοπα την πολυπόθητη ενότητα της Αριστεράς.
– υπονομεύει συνεχώς τον μύθο ότι το “συγκρουσιακό” είναι μόνο “καταγγελτικό” και δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και προγραμματικό.
Αυτά είναι τα δύο γνωρίσματα που καθιστούν τον ΣΥΡΙΖΑ τον κατεξοχήν επικίνδυνο αντίπαλο για αυτούς που εξαθλιώνουν την κοινωνία και τους παντός είδους συνοδοιπόρους τους.
«Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:
Είστε υπέρ ή κατά;
Σκεφθείτε το καλά. Θα περιμένω.»
(Από το ποίημα «Η απόφαση», του Μ. Αναγνωστάκη)
Για κάθε «αναποφάσιστο-η»… ή
και λανθασμένα «αποφασισμένο-η».
Δαγκλής Δημοσθένης
(ΣΥΝ-Θεσσαλονίκης)