Η Gen Z οργανώνεται με έναν νέο τρόπο. Φτάνει μαζικά στην καρδιά του Μιλάνου χωρίς να ζητήσει την άδεια. Το μήνυμά της είναι απλό: μας ζητάτε να πληρώνουμε όλο και περισσότερα, και δεν μας δίνετε τίποτα. Πληρώνουμε το ενοίκιο, τις σπουδές, τις μεταφορές, μέχρι και το δικαίωμα να συναντιόμαστε.
Πληρώνουμε μια κρίση που δεν την δημιουργήσαμε εμείς, ενώ διαχειρίζεστε το μέλλον σαν απεριτίφ στην αποκάλυψη.
Είναι μια γενιά που μεγάλωσε στη σκιά του 2008, μέσα στις συνέπειες μιας οικονομικής κρίσης που κατέληξε να γίνει μόνιμη κατάσταση.
Η Αραβική Άνοιξη και το κίνημα Occupy καθόρισαν τη ζωή τους. Οι τρανς-φεμινιστικές, και οι αντιαποικιακές εξεγέρσεις όπως και οι εξεγέρσεις για το κλίμα συνόδευσαν τα παιδικά τους χρόνια. Πριν καν προλάβουν να ψηφίσουν, είδαν τους δρόμους να γεμίζουν ενάντια σε μια γενοκτονία που υποστηρίχθηκε από τις κυβερνήσεις των χωρών στις οποίες ζουν, και άκουσαν τους θεσμούς να απαντούν ότι η αλλαγή είναι αδύνατη, ανεύθυνη και πολύ δαπανηρή. Έμαθαν ότι στη διαφωνία οι θεσμοί απαντούν με λογοκρισία. Έμαθαν από νωρίς ότι τα χρήματα πάντα λείπουν όταν πρόκειται για τη ζωή τους.
Πέρασαν την προεφηβεία τους με τον Covid. Οι οθόνες έγιναν σχολείο, φιλία, ψυχαγωγία, επιτήρηση. Ένα σημαντικό μέρος της παιδικής τους ηλικίας το πέρασαν σε ιατρικό και ψηφιακό περιορισμό, με τα σώματά τους περιορισμένα σε μια εικόνα για να την κρατούν μέσα στα τηλέφωνά τους. Σήμερα, αυτή η γενιά ενηλικιώνεται με την επιθυμία για το σώμα της, για τους δρόμους και για κοινωνική δικαιοσύνη.
Θέλουν να είναι παρόντες/παρούσες, να καταλαμβάνουν χώρο, να συναντιούνται χωρίς να χρειάζεται να καταναλώνουν. Η ταξική τους συνείδηση κουβαλάει ένα σακίδιο, μια κεφίγια και μια φόρμα adidas. Μιλούν μέσα από μιμίδια, μεταμορφώνοντας τον φόβο με την ειρωνεία ενός reel.
Ο Ροζ Πάνθηρας, ο Spider-Man, ο Pikachu και ο Dante Alighieri εισέρχονται στο φαντασιακό της εξέγερσης. Δημοφιλείς υπερήρωες που τους φαντάζονται να πραγματοποιούν προλεταριακές απαλλοτριώσεις από τα καταστήματα Foot Locker ή να κοροϊδεύουν την αστυνομία. Στα reel του TikTok, μπροστά στην αστυνομία, παίζουν «αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;». Η απόσταση μεταξύ του παιχνιδιού και της επίθεσης γίνεται ριζοσπαστική φαντασία.
Όσοι πιστεύουν ότι πρόκειται για το χιλιοστό φαινόμενο που έχει γίνει viral, κάνουν λάθος. Μέσα σε αυτή την ειρωνεία κυκλοφορούν υλικά αιτήματα: στέγη, εισόδημα, δικαίωμα στη μόρφωση. Το meme τούς επιτρέπει να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, να δώσουν μια κοινή μορφή στην οργή τους. Είναι ένας τρόπος να διαρρήξουν αυτό που ο διοικητικός λόγος θέλει να καταστήσει αόρατο: το να ζεις στην πόλη σου έχει γίνει προνόμιο για ελάχιστους και η εργασία δεν εγγυάται πλέον ότι θα μπορείς να το αντέξεις οικονομικά.
Εδώ, προκύπτει μια αντίφαση για τους techbros. Τα ίδια περιβάλλοντα που οργανώνουν την προσοχή, την κατανάλωση και τον εθισμό φιλοξενούν γλώσσες που υπερβαίνουν την λειτουργία που τους έχει ανατεθεί. Δεν μετατρέπονται όμως σε ελεύθερους χώρους, παραμένουν ιδιόκτητες υποδομές, ικανές να παρακολουθούν, να επιλέγουν και να εμπορευματοποιούν. Ωστόσο, δεν καταφέρνουν να εξαντλήσουν ό,τι συμβαίνει εκεί. Το φαντασιακό μετακινείται από την οθόνη στον δρόμο, συναντά άλλα σώματα και παράγει συνέπειες που κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να προγραμματίσει πλήρως. Το υπολογίσιμο δεν μπορεί να μετρήσει την επιθυμία για το σώμα.
Η δική τους είναι μια χαρούμενη υπερβολή που παίρνει μορφή μέσα σε μια ταξική εξέγερση. Αυτή η γενιά χρησιμοποιεί τον ψηφιακό κόσμο ως πεδίο μάχης και πιέζει τα οικονομικά όρια που οργανώνουν την πόλη: ποιος μπορεί να ζήσει εκεί, ποιος μπορεί να σπουδάσει εκεί, ποιος μπορεί να τη διασχίσει χωρίς να αξιολογείται συνεχώς με βάση το πόσα έχει στο πορτοφόλι του. Κοιτάζει προς την Ευρώπη, διότι αναγνωρίζει κοινές συνθήκες πέρα από τα σύνορα. Ο ευρωπαϊκός χώρος γίνεται ο ορίζοντας μιας διαμάχης για το πώς πρέπει να ζούμε.
Ενάντια σε τι επαναστατούν; Ενάντια σε ένα αποικιακό, τεχνολογικό και φασιστικό διεθνές τοπίο, ενάντια στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της πόλης και μια τοπική πολιτική ολοένα και πιο αυταρχική και ρατσιστική. Ενάντια σε μια τάξη πραγμάτων που περιορίζει την πρόσβαση σε στέγαση και εκπαίδευση, υποτιμά την εργασία και παρουσιάζει τον επανεξοπλισμό ως αδιαμφισβήτητη αναγκαιότητα. Ενάντια σε μια τάξη πραγμάτων που στην επισφάλεια προσφέρει έλεγχο και φυλετικό ανταγωνισμό. Που στο αίτημα για αναδιανομή του πλούτου, απαντά με την «ασφάλεια». Ο κίνδυνος του τεχνοφασισμού παίρνει σάρκα και οστά και εδώ: στη σύγκλιση μεταξύ της συγκέντρωσης πλούτου, των υποδομών ελέγχου και της καταστολής των συγκρούσεων. Αλλά η GenZ συνειδητοποιεί ότι ο φασισμός έχει μόνο μία θεραπεία για τους πρεκάριους: το γκλομπ.
Αν η εναλλακτική στα αριστερά των δημοκρατικών κομμάτων τραυλίζει μόνο δηλώσεις αποστασιοποίησης, στην ουσία ομολογεί τη δική της ανεπάρκεια. Η τελετουργική διάκριση μεταξύ «καλών» και «βίαιων» διαδηλωτών αγγίζει τα όρια της καρικατούρας, της φάρσας. Ένα σενάριο φυλακισμένο στο buffering.
Ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί ζωντανό αυτό το δημοκρατικό μοντέλο, σε μια στιγμή προφανούς αυταρχικής οπισθοδρόμησης, είναι να δοθεί χώρος στη διαφωνία, στις ταραχές και στις εξεγέρσεις.
Πρέπει να πάρουμε πολύ σοβαρά αυτή τη δήλωση και να εγκαινιάσουμε μια περίοδο που δεν μπορεί παρά να βασίζεται στον διάλογο ανάμεσα στην αναταραχή και τη θεσμική επινοητικότητα.
Όσοι ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν αυτή τη γενιά θα έπρεπε τουλάχιστον να ακούσουν αυτό που ζητά. Η χαρά της δεν σβήνει την οργή της, της δίνει σώμα. Και αυτό το σώμα απαιτεί το δικαίωμα να οικοδομήσει ένα μέλλον.
Πηγή: effimera.org
