Υπόθεση Μέρντοχ: Πρόκειται να αλλάξει πραγματικά το οτιδήποτε;
του Ταρίκ Αλί
Η σαπίλα της βρετανικής πολιτικής κουλτούρας, μιας χώρας όπου οι ζωές τόσων πολλών ελέγχονταν με ψέματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, εκτίθεται πλέον τις τελευταίες βδομάδες σε κοινή θέα.
Ο πιο ισχυρός βαρόνος των μίντια στη χώρα αναγκάζεται υπό το βάρος των γεγονότων να κλείσει την κερδοφόρα Κυριακάτικη εφημερίδα του “News of the World”. Η εφημερίδα ειδικευόταν στις σεξουαλικές περιπέτειες διασήμων, ενώ χρησιμοποιούσε τους στενούς δεσμούς με την αστυνομία για να έχει άκρες και πληροφορίες για έρευνες σχετικές με δολοφονίες, εξαφανίσεις κ.ο.κ. Το παρατράβηξε όμως «χακεύοντας» το κινητό ενός θύματος δολοφονίας και κλέβοντας μηνύματα που δημιούργησαν την εντύπωση ότι μπορεί να είναι ακόμη ζωντανή.
Αυτό στάθηκε η αφορμή που πυροδότησε μια απότομη μεταστροφή σε όλη τη χώρα και έστρεψε τα βλέμματα προς τους πολιτικούς και τους ανώτερους αξιωματούχους της αστυνομίας. Γιατί ο Ντέιβιντ Κάμερον είχε προσλάβει στέλεχος της εφημερίδας του Μέρντοχ ως υπεύθυνο Τύπου; Γιατί Η Σκότλαντ Γιάρντ είχε επίσης προσλάβει άλλο στέλεχος της ίδιας εφημερίδας; Προφανώς γνωρίζουμε το γιατί, αλλά το γεγονός ότι τώρα το σκάνδαλο ήρθε και στο φως της δημοσιότητας, το καθιστά απαράδεκτο.
Είναι ένα πολύ τυπικό βρετανικό σκάνδαλο, απ’ αυτά που ξεσπούν απότομα και αμέσως γίνονται εθνική ψύχωση. Νομίζει κανείς ότι η ψυχο-πολιτική που κρύβεται από πίσω οδηγεί τους ανθρώπους, που βρίσκονται έξω από το θαυμαστό κόσμο της εξουσίας, του χρήματος και της διασημότητας, εν μέρει σε μια απόδραση, ένα υποκατάστατο του πραγματικού θυμού που νιώθουν εναντίον όσων αποτελούν το διεφθαρμένο και φθοροποιό πολιτικό κατεστημένο της χώρας: τραπεζίτες, βαρόνοι των μίντια, πολιτικοί, δικαστές και αστυνομία. Η οικονομία μπορεί να είναι χάλια, μπορεί να λαμβάνονται σκληρά μέτρα λιτότητας, αλλά τουλάχιστον τα μέλη του Κοινοβουλίου μπορούν να εξετάζουν τον Ρούπερτ Μέρντοχ και το γιό του και να τους παρακολουθούν να “μαζεύονται” και να ζητούν συγνώμη δημοσίως.
Ο Μέρντοχ προσέλκυσε το ενδιαφέρον δύο φορές. Η πρώτη ήταν όταν επικρότησε τη Ντέιλι Τέλεγκραφ (Daily Telegraph) που εξέθεσε παλιότερα 
τους βουλευτές με τις αποκαλύψεις για τις δαπάνες τους και δεύτερον όταν ένας διαδηλωτής του έριξε αφρό ξυρίσματος (Σ.τ.Μ: την ώρα της διαδικασίας) και γρονθοκοπήθηκε από τη Ουέντι Μέρντοχ. Για τα υπόλοιπα οι Μέρντοχ υποδύθηκαν ένα καλό δίδυμο. Με το νεαρό Τζέιμς να ακούγεται σα στέλεχος της Ένρον μετά την κατάρρευση και το Ρούπερτ με έναν δακρύβρεχτο λόγο να εξηγεί πως έμαθε τη δημοσιογραφία από τον εξαίρετο πατέρα του, ο οποίος είχε εκθέσει την καταστροφή στην Καλλίπολη. Και μετά την κατ’ επανάληψη πρόβα του δράματος; Ακόμη κι αν ο Μέρντοχ δεν εξαγοράσει το σύνολο των μετοχών της BskyB (Σ.τ.Μ: μεγάλη εταιρεία παροχής υπηρεσιών συνδρομητικής τηλεόρασης), Πρόκειται να αλλάξει πραγματικά το οτιδήποτε;
Η δυναστεία των Μέρντοχ έχουν κυριαρχήσει στη βρετανική πολιτική σκηνή ήδη από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ. Αυτή του παρείχε τη δορυφορική τηλεόραση. Αυτός κατέστρεψε τα συνδικάτα στο χώρο του Τύπου ενώ οι εφημερίδες του συνέβαλαν στη νίκη επί των ανθρακωρύχων. Ο ρόλος του ήταν καθοριστικός στο να δημιουργήσει ένα κλίμα αποθέωσης των ιδιωτικοποιήσεων, των πολέμων (από τις σχεδόν 300 εφημερίδες του Μέρντοχ σε διάφορα μέρη του κόσμου, όλες στήριξαν τον πόλεμο στο Ιράκ), των δογμάτων της ελεύθερης αγοράς κ.ο.κ. Ο δεξιός λαϊκισμός που προώθησε συντεταγμένα το δίδυμο Θάτσερ – Μέρντοχ παρέλυσε τους κώδικες του δημόσιου λόγου που είχαν κατακτηθεί μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τόσο ισχυρή ήταν αυτή η επιρροή, που άλλες εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί (όπως το Channel Four και το BBC) έχασαν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και έγιναν φτηνές απομιμήσεις προς χάριν της αναζήτησης κυκλοφορίας και ακροαματικότητας. Η κλασσική μουσική, που τόσο αγαπήθηκε από πολλούς ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, θρησκείας ή φυλής, θεωρήθηκε ελιτίστικη και έπαψε να εκπέμπει στο BBC 2.
Οι κληρονόμοι της Θάτσερ «μπλε» Εργατικοί, Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν συνέχισαν τη λατρεία του χρήματος και του Μέρντοχ. Ο Μπλερ μείωσε επανειλημμένως τον εαυτό του μπροστά στο βαρόνο των μίντια. Ο Μπράουν έκανε το ίδιο. Οι αρχισυντάκτες του Μέρντοχ έγιναν συχνοί πελάτες στους χώρους των επισήμων ∙ στα δικά τους μάλιστα προσωπικά πάρτι συχνά παρευρίσκονταν οι Πρωθυπουργοί με τις συνοδείες τους. Μόλις χθες ο Μέρντοχ έλεγε πως αυτός και ο Γκόρντον Μπράουν συναντιόντουσαν συχνά και οι οικογένειές τους είχαν αναπτύξει φιλικές σχέσεις. Ο Ντέιβιντ Κάμερον ακολούθησε το παράδειγμά τους, ξεκαθαρίζοντας ότι, παρόλο το διαφορετικό πλαίσιο της ταξικής του προέλευσης, μπορούσε να κάνει ό,τι ακριβώς και ο Μπλερ και να αγκαλιάσει οποιονδήποτε και οτιδήποτε θα μπορούσε να συνδέσει τα πολλά λεφτά με την πολιτική.
πηγή: BBC
Ο Πίτερ Όμπορν, ένας δημοσιογράφος της πάντοτε συντηρητικής Ντέιλι Τέλεγκραφ έφτιαξε ένα λαμπρό πορτραίτο του Κάμερον, θεωρώντας ότι ήταν συνειδητή επιλογή του να κατέβει στους υπονόμους και τη βρωμιά με το να γίνει μέρος του “louche Chipping Norton set” (Σ.τ.Μ: το Chipping Norton είναι περιοχή στην εκλογική περιφέρεια του Κάμερον και ο όρος αναφέρεται στην πλούσια κλίκα που μαζεύονταν στην περιοχή). Αναφέρει:
«Δε θα έπρεπε (ο Κάμερον) να είχε προσλάβει τον Άντι Κούλσον, τον υπεύθυνο έκδοσης της “News of the World” σαν υπεύθυνο της επικοινωνίας του. Δε θα έπρεπε ποτέ να δώσει βαρύτητα στο Ρούπερτ Μέρντοχ. Και – το χειρότερο λάθος απ’ όλα – δε θα έπρεπε ποτέ να επιτρέψει στον εαυτό του να γίνει στενός φίλος της Ρεμπέκα Μπρούκς, διευθύνοντος συμβούλου του γιγαντιαίου “News International”, της οποίας η ατιμωτική και ντροπιαστική αποχώρηση από την εταιρεία είναι πλέον θέμα χρόνου (Σ.τ.Μ: η εκτίμηση είναι σωστή και στις 15 Ιουλίου τελικά παραιτήθηκε, ενώ το άρθρο είχε γραφεί στις 6 Ιουλίου). Μιλάμε για ένα συγκεκριμένο τύπο συμπεριφοράς εδώ πέρα. Ή μάλλον για να περιγραφεί καλύτερα έναν ιδιαίτερο τρόπο δράσης. Ο κ. Κάμερον επέτρεψε στον εαυτό του να μπλεχτεί με μια κοινωνική κλίκα, με την οποία κανένα αξιοσέβαστο πρόσωπο, πόσο μάλλον ο Πρωθυπουργός, δε θα έπρεπε να έχει καμιά σχέση.»
Ο Κάμερον φάνηκε όσον αφορά στους χειρισμούς του στο κόμμα αυταρχικός και οπορτουνιστής, όπως ήταν και ο Μπλερ. Αν όμως η πολιτική λάβα από αυτό το ηφαιστειακό σκάνδαλο συνεχίσει να ρέει, ο Βρετανός Πρωθυπουργός, πρόσφατα τραυματισμένος από τις αποκαλύψεις μπορεί να μην έχει πλέον άλλη επιλογή από το να παραιτηθεί. Δεν έχουμε βέβαια ακόμη φτάσει σ’ αυτό το στάδιο.
Στο μεταξύ, η τριμερής συμφωνία στο Βρετανικό Κοινοβούλιο δεν πρόκειται να τα σπάσει με το νεο – φιλελευθερισμό και τα δόγματά του, που έχουν σπείρει το χάος σε όλη την Ευρώπη. Κι αυτό είναι το πρόβλημα, που αντίθετα με το Μέρντοχ και την ταλαιπωρημένη μιντιακή του αυτοκρατορία, δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
- Το κείμενο του Ταρίκ Αλί δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουλίου στο CounterPunch και αναδημοσιεύτηκε ευρύτατα στο εξωτερικό. Η μετάφραση είναι του Κώστα Γούση της ομάδας alterthess.gr