Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα επιβεβαιώνει ότι η Λατινική Αμερική βιώνει ένα ιστορικό σημείο καμπής, το οποίο δεν θα είναι βραχύβιο και το οποίο θα επηρεάσει τους λαούς περισσότερο από τις κυβερνήσεις, λέει ο Raúl Zibechi σε συνέντευξή του στο Radio Alas, στην Αργεντινή.
Η κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη, πολύ δύσκολη και δεν είμαστε σίγουροι για το τι θα συμβεί, παρόλο που έχουμε κάποια ιδέα για αυτό που συμβαίνει ήδη. Εδώ και καιρό έχεις σημάνει συναγερμό για πολλές από τις δυναμικές που βρίσκονται σε εξέλιξη. Μας ενδιαφέρει πολύ ο τρόπος με τον οποίο συνδέεις τις διάφορες διαδικασίες που εκτυλίσσονται σε όλο τον πλανήτη.
Ακολουθώντας τη γραμμή των Ζαπατίστας, εγώ πιστεύω – και πιστεύουμε – ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας καταιγίδας. Αυτή η καταιγίδα θα επιδεινωθεί τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Η τελική φάση της καταιγίδας ξεκίνησε με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Εδώ και τρία χρόνια, παρακολουθούμε την κατάσταση που βιώνει η Γάζα και ο παλαιστινιακός λαός στο σύνολό του. Υπάρχουν και άλλα μέτωπα και τώρα η επίθεση στη Βενεζουέλα επιβεβαιώνει ότι βρισκόμαστε, ειδικά στη Λατινική Αμερική, μπροστά σε ένα ιστορικό σημείο καμπής. Ένα σημείο καμπής που δεν θα διαρκέσει δύο μέρες. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου αυτοί που θα επηρεαστούν δεν θα είναι μόνο οι κυβερνήσεις, αλλά και οι λαοί. Ο αντίκτυπος θα είναι αρνητικός, τρομερός, καταστροφικός, και, κατά την άποψή μου, δεν είμαστε προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουμε. Η αυτοκρατορική δύναμη υπερβαίνει κατά πολύ την ικανότητα αντίστασης των λαών μας. Είναι σκληρό να το λέμε, αλλά πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα και να την δεχτούμε όπως είναι.
Πιστεύεις ότι υπάρχει περιθώριο δράσης για να μειωθεί ο αντίκτυπος; Αν δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτήν την τεράστια αυτοκρατορική δύναμη, υπάρχουν στρατηγικές που μπορούν να υιοθετήσουν οι λαοί για να μετριάσουν τις επιπτώσεις της;
Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να έχουμε σαφή εικόνα των διαστάσεων του αντίκτυπου. Μετά την καταστροφή της Γάζας, τις επιθέσεις στο Λίβανο, τη Συρία και το Ιράν, και το γεγονός ότι το κράτος του Ισραήλ βγήκε σχεδόν ατιμώρητο από όλα αυτά – παρά τις καταδίκες και τις διαδηλώσεις – βλέπουμε τώρα την Ευρωπαϊκή Ένωση να ενισχύει σοβαρά τις σχέσεις της με το Ισραήλ, υπογράφοντας ακόμη και ενεργειακές συμφωνίες, όπως αυτή με την Αίγυπτο για το φυσικό αέριο. Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση Τραμπ όχι μόνο επιτίθεται στη Βενεζουέλα, αλλά καταστρέφει και ένα σημαντικό μέρος των στρατιωτικών εγκαταστάσεών της. Η Βενεζουέλα διέθετε αμυντικές δυνατότητες και ο πρόεδρος απήχθη σε μια επιχείρηση που διεξήχθη χωρίς θύματα, με τρόπο εκπληκτικά εύκολο (ΣτΜ: η συνέντευξη δόθηκε πριν γίνουν γνωστές περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επίθεση και τα θύματα). Έχει συμβεί κάτι και ακόμα δεν ξέρουμε τι. Επιπλέον, ο Τραμπ απειλεί και τον Πέτρο στην Κολομβία και το Μεξικό. Αντιμετωπίζουμε μια επίθεση πρωτοφανούς κλίμακας, από όσο θυμάμαι, τουλάχιστον. Οι Αμερικανοί έχουν δηλώσει ανοιχτά την πρόθεσή τους να ελέγχουν τη Βενεζουέλα, έως ότου ο πρόεδρος ή η πρόεδρος να είναι κάποιος της αρεσκείας τους.
Αντιμέτωποι με αυτό το σενάριο, πιστεύω ότι οι λαοί χρειάζονται καταφύγια, κιβωτούς -όπως μου αρέσει να τις αποκαλώ- ικανές να πλέουν και να επιπλέουν μέσα στην καταιγίδα. Γιατί σήμερα αυτό που διακυβεύεται είναι η επιβίωση των λαών, όχι των μεμονωμένων ατόμων, αλλά των λαών στο σύνολό τους. Και όταν λέω «λαοί» εννοώ, κυρίως, αυτούς που βρίσκονται πιο χαμηλά: μαύροι λαοί, αυτόχθονες λαοί, αγρότες, όσοι ζουν στις περιφέρειες των πόλεων … Όσο πιο χαμηλά βρίσκεται κανείς, τόσο πιο σκληρός είναι ο αντίκτυπος και τόσο περιορισμένες είναι οι δυνατότητες άμυνας. Δεν είναι το ίδιο να αντιμετωπίζει μια γενικευμένη συστημική καταιγίδα η μεσαία τάξη με όσους ζουν στο περιθώριο. Και σε αυτό προστίθεται η περιβαλλοντική καταιγίδα, που μας πλήττει με όλο και πιο βίαιο τρόπο. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι θεμελιώδες να διαθέτουμε εδάφη, χώρους, μέρη που να μας δίνουν ένα σημείο αναφοράς. Μέρη όπου να μπορούμε να ζούμε, να νιώθουμε σχετικά ασφαλείς, όπου θα υπάρχουν οι ελάχιστες συνθήκες για να επιβιώσουμε. Αυτή η επίθεση μόλις ξεκίνησε και, κατά την άποψή μου, θα διαρκέσει τουλάχιστον είκοσι ή τριάντα χρόνια, ανεξάρτητα από το ποιος θα βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.
Ακόμα κι αν λέγεται «ο Τραμπ έχει τρία χρόνια ακόμα», η πολιτική δεν θα αλλάξει, επειδή δεν εξαρτάται πλέον από ένα μεμονωμένο άτομο. Πρέπει επομένως να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα, στρατηγικά. Οι Ζαπατίστας μιλούν για ορίζοντες 120 ετών: να αγωνιστούμε ώστε σε 120 χρόνια ένα κοριτσάκι να μπορεί ελεύθερα να επιλέξει τι θα είναι. Περί αυτού πρόκειται. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση μεταξύ των ηγεμονιών, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να ενισχύσουν τον παρουσία τους στη Λατινική Αμερική για να διατηρήσουν τον αυτοκρατορικό τους ρόλο. Η περίπτωση της Βενεζουέλας πρέπει να ερμηνευτεί σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο.
Αρκεί να κοιτάξετε πού απειλούν: Καραϊβική, Μεξικό, Κεντρική Αμερική, Γροιλανδία, Καναδά. Θέλουν να περιβάλλονται από μια «ασφαλή ζώνη». Αυτή η ασφαλής ζώνη περιλαμβάνει ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, με τους φυσικούς της πόρους και τους λαούς της, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την άνοδο της Ασίας και της Κίνας, η οποία τους ξεπερνά σε πολλούς τομείς.
Επομένως, το πρώτο βήμα είναι μια διαυγής και ήρεμη κατανόηση αυτού που συμβαίνει. Σήμερα, κανένα κράτος στην περιοχή -ούτε καν τα δύο πιο σημαντικά, το Μεξικό και η Βραζιλία- δεν είναι σε θέσει να αντιμετωπίσει αυτή την επίθεση. Πόσο μάλλον άλλες χώρες, όπως η Αργεντινή ή ο Ισημερινός, όπου ακόμη και οι πρόεδροι πανηγυρίζουν (για την επίθεση στη Βενεζουέλα). Αυτό μας λέει ότι για τη δεξιά, έννοιες όπως η εθνική κυριαρχία και η ανεξαρτησία δεν αποτελούν πλέον σημείο αναφοράς. Πανηγυρίζουν απροκάλυπτα μια εισβολή.
Πού αποδίδεις αυτή την αύξηση της βίας και τις άμεσες επιθέσεις, χωρίς πλέον τις μεσολαβήσεις του παρελθόντος;
Στην παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ίδιοι το αναγνωρίζουν όταν λένε «Να Κάνουμε την Αμερική Μεγάλη Ξανά». Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι πλέον μεγάλη. Έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την Κίνα. Γι’ αυτό αποσύρθηκαν από την Ουκρανία και την Ασία (με εξαίρεση την Ιαπωνία) και συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στην ήπειρό μας. Δεν θα βομβαρδίσουν τη Ρωσία ή την Κίνα. Θα συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους εδώ.
Αυτή η επιλογή είναι ρητή στην τελευταία Εθνική Αμυντική Στρατηγική που ενέκριναν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι πρόσφατα, ο στόχος ήταν να περιορίσουν την Κίνα. Τώρα δεν είναι σε θέση να το κάνουν αυτό. Η Κίνα, μόνο το 2025, έθεσε σε λειτουργία επτά αντιτορπιλικά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να θέσουν σε λειτουργία ούτε ένα το χρόνο. Η τάση είναι σαφής: εφόσον αδυνατούν να ανταγωνιστούν εκεί, ενισχύονται στην «αυλή του σπιτιού τους», καταστρέφοντάς την.
Δεν θα αποδεχτούν κυβερνήσεις που δεν είναι της αρεσκείας τους. Μπορούν να λένε ότι ο Μαδούρο είναι δικτάτορας, αλλά ο Πέτρο εξελέγη δημοκρατικά. Κι όμως, ο Τραμπ τον απειλεί απροκάλυπτα. Δεν το κάνει αυτό με τον Σι Τζινπίνγκ ή άλλους παγκόσμιους ηγέτες, το κάνει, όμως, με τους προέδρους της Λατινικής Αμερικής. Σήμερα το πρόσχημα είναι η διακίνηση ναρκωτικών, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτός δεν είναι ο πραγματικός λόγος.
Αντιμέτωποι με όλα αυτά, πολλοί αναρωτιούνται τι έχουμε μάθει ως λαοί τα τελευταία χρόνια. Αν το δούμε από την οπτική γωνία των λαών, οι κυβερνήσεις του «προοδευτισμού» έχουν διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην αποδυνάμωση των κοινωνικών και λαϊκών κινημάτων: πολιτικές πρόνοιας, αποστράτευση, βραχυπρόθεσμος εκλογισμός και ισχυρή προσωποποίηση της εξουσίας.
Δεν συμπεριλάβαμε στην ανάλυσή μας την αυτοκαταστροφή του «προοδευτισμού» σε χώρες όπως η Βολιβία και η Αργεντινή και τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στους οργανωμένους πληθυσμούς. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πολλαπλών επιθέσεων: αντιδραστικές τοπικές κυβερνήσεις, αυτοκρατορικές κυβερνήσεις και στοχευμένη καταστολή σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως στην περίπτωση του λαού Μαπούτσε.
Δεν έχουμε τις δυνάμεις να αντισταθούμε κατά μέτωπο. Πρέπει επομένως να ενωθούμε, να αναδιπλωθούμε χωρίς να σταματήσουμε να δρούμε. Να συνεχίσουμε να κινητοποιούμαστε, να καταγγέλλουμε, αλλά, κυρίως, να ξεκινήσουμε μια βαθιά συζήτηση για το πώς φτάσαμε εδώ, τα λάθη που έγιναν και για τους δρόμους που πρέπει να ξαναχτίσουμε.
πηγή: comune-info.net
