Η συντριπτική καταδίκη της λιτότητας, η συντριπτική αποδοκιμασία του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και ότι οι κοινωνίες υγιώς αναζητούν το καινούργιο, προκύπτουν από τις ιταλικές εκλογές, ανέφερε χθες ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κ. Αλέξης Τσίπρας στο πλαίσιο της ημερίδας «Φύλο-Πολιτική-Αριστερά».
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι οι Ιταλοί, αναζητούν νέες πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράσουν την αγανάκτηση με το παλιό και σάπιο πολιτικό σύστημα, που μας οδήγησε στη καταστροφή.
Υπό το πρίσμα αυτό, πρόσθεσε ο κ. Τσίπρας, «εμείς έτσι εκτιμούμε το φαινόμενο Γκρίλλο στην Ιταλία και, παρά τις σημαντικές πολιτικές διαφορές που έχουμε, αυτή την εξέλιξη όχι μόνο δεν τη θεωρούμε απεχθή, αλλά τη θεωρούμε υγιή και ελπιδοφόρα».
Αναφερόμενος στη στάση της κυβέρνησης, ο κ. Τσίπρας τόνισε «Μας ρώτησε και ο κ. Σαμαράς και το δεκανίκι του, ο κ. Βενιζέλος, με ποιόν είμαστε εμείς στην Ιταλία. Ειλικρινά, αναρωτιέμαι αυτοί με ποιους ακριβώς είναι στην Ιταλία; Ο κ. Σαμαράς κυβερνάει με γραμμή Μόντι και το κόμμα του είναι κόμμα περλουσκόνι. Δε μας είπε άραγε, προχθές έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον ομογάλακτό του κ. Μπερλουσκόνι για την επιτυχία του; Ή μήπως αρκέστηκε σε λόγια παρηγοριάς προς στον κ. Μόντι; Και ο -στα όρια της γραφικότητας- παραληρηματικός κ. Βενιζέλος, χθες μας είπε ότι είναι συντηρητική εξέλιξη το αποτέλεσμα στην Ιταλία. Γιατί, πέραν του Μπερλουσκόνι, το κίνημα του Γκρίλλο, είπε, είναι λαϊκιστικό, αντιδραστικό και απεχθές. Αλλά αυτόν που απεχθάνεται ο κ. Βενιζέλος, προσκαλεί ο κ. Μπερσάνι για να κάνουν μαζί κυβέρνηση».
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας τόνισε: «Θα μου πείτε ότι άλλο ο κ. Βενιζέλος και άλλο ο κ. Μπερσάνι. Διότι αυτό που θα συμβούλευε ο κ. Βενιζέλος στον κ. Μπερσάνι, θα ήταν να κάνει κυβέρνηση με τον Μπερλουσκόνι, όπως κάνει ο ίδιος στην Ελλάδα με το Σαμαρά. Και σε ποιά γραμμή; Στη γραμμή Μόντι, βεβαίως, βεβαίως. Δηλαδή, στη γραμμή της λιτότητας και του μνημονίου. Μας λένε, λοιπόν, που είναι η αριστερά στην Ιταλία; Στην Ιταλία, δυστυχώς, η αριστερά δεν έχει ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Είναι κατακερματισμένη, όπως ήταν κι εδώ, για πολλά χρόνια, σε ποσοστά όμως που αθροιστικά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα, αφού υπερβαίνουν το 30%.
Αλλά εκτός από τις διαφορές υπάρχουν και ομοιότητες με το εκλογικό αποτέλεσμα της Ιταλίας».