Το βιβλίο του πρώην εισαγγελέα και νυν δικηγόρου κ. Ηλία Κολιούση που ερεύνησε τη σκανδαλώδη υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου και στη συνέχεια παραιτήθηκε, αποκαλύπτει τις παρεμβάσεις που δέχθηκε στο έργο του, τόσο από τον χώρο της δικαιοσύνης όσο και από παράγοντες της πολιτικής.
Στις 219 σελίδες του βιβλίου με τίτλο «Βατοπέδι, πολιτική – δικαιοσύνη» και υπότιτλο «Στο Βα(λ)τοπέδι δεν είχε… λακέρδα» ο κ. Κολιούσης στρέφει τα πυρά του εναντίον του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Γ. Σανιδά -και όχι μόνο- και ακσεί δριμύ κατηγορώ στους εκπροσώπους της Μονής, υπογραμμίζοντας ότι «κατάφεραν να γελοιοποιήσουν κάθε έννοια νομιμότητας στη χώρα».
Ο Ηλίας Κολιούσης υπήρξε ένας εκ των δύο εισαγγελέων εφετών, μαζί με την κα Ελένη Σωτηροπούλου, που διερεύνησαν την υπόθεση, αλλά «σκόνταψαν» σε ευθύνες υπουργών και «έκλεισαν» τη δικογαφία προκειμένου να τη διαβιβάσουν στη Βουλή.
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συνέβη καθώς, σύμφωνα με τον κ. Κολιούσης, είχε φροντίσει να φράξει το δρόμο ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γιώργος Σανιδά,
Σήμερα, τριάμισι χρόνια μετά τη θυελλώδη παραίτησή του από το δικαστικό σώμα, επαναφέρει την υπόθεση με το βιβλίο του, το οποίο θα παρουσιαστεί σήμερα στις 19:30 στη Στοά του Βιβλίου.
«Χονδροκομμένα επιχείρησε να κατευθύνει την πορεία της διαδικασίας για το Βατοπέδι, με στόχο να αποκλειστεί η έρευνα για τυχόν ευθύνη υπουργών», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ηλίας Κολιούσης.
«Είναι άραγε ο εισαγγελέας ανεξάρτητος λειτουργός της Δικαιοσύνης ή μήπως κυβερνητικός υπάλληλος που οφείλει υπακοή στους ανωτέρους του; Συμβάλλει στην ποινική δίκη, επδιώκοντας την εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας ή στοχεύει στην ικανοποίηση σκοπιμοτήτων; Έχει ιδιαίτερη υποχρέωση – κατά την άσκηση των καθηκόντων του – υπακοής στο ισχύον Σύνταγμα ή μήπως προέχει η υποχρέωση συμμόρφωσης σε άνωθεν οδηγίες;» διερωτάται ο κ. Κολιούσης και οι απαντήσεις δίνονται στις σελίδες του βιβλίου.
Ο κ. Κολιούσης τάσσεται εναντίον και του τότε προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών κύριο Κυριάκο Καρούτσο στον οποίο καταλογίζει «οβιδιακή μεταμόρφωση» καθώς ξέχασε το Σύνταγμα και τους νόμους για να ταυτιστεί με τον κ. Γ. Σανιδά.
Επιτίθεται κατά των γνωμοδοτικών επιτροπών που προσπάθησαν να υποστηρίξουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Μονής στην κοινόχρηστη και εκτός συναλλαγής λιμνοθάλασσα της Βιστωνίδας, βάλλει κατά της τότε κυβέρνησης για τον χειρισμό της υπόθεσης, ενώ πολλά αιχμηρά σχόλια διατυπώνει και για την αντικειμενικότητα των ΜΜΕ.
Αποσπάσματα του βιβλίου
«Βατοπέδι ή Βατοπαίδι; Μάλλον Βαλτοπέδι.
Οχι… σε καμιά περίπτωση των μοναχών.
Βαλτοπέδι της Δημόσιας Διοίκησης και μόνον αυτής!!!
Υπάρχει ευθύνη των εκπροσώπων της εκτελεστικής εξουσίας;
Ε… ΟΧΙ.
Ασφαλώς και ΟΧΙ.
Αυτοί απλώς υπογράφουν!!!
Η Δικαιοσύνη;
Να ασχοληθεί μόνο με τους συνήθεις υπόπτους, τους διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά μόνο μ΄ αυτούς!!!
Τα μέλη της Κυβέρνησης ποτέ δεν παρανομούν.
Απλώς… παραπλανώνται!!!»
«Υπήρξε μια τουλάχιστον πρωτότυπη, για να μην τη χαρακτηρίσουμε καλά στημένη, διαδικασιούλα που περιελάμβανε μεθόδους άσχετες με τις αρχές του μοναχισμού και στόχο είχε τα πολλά ευρώ, όπου το Δημόσιο φανέρωσε τις… σχιζοφρενικού τύπου αρετές με οβιδιακές μεταμορφώσεις, χωρίς πειστικές εξηγήσεις, γιατί όσοι έπρεπε να πουν την αλήθεια, δεν φορούσαν παντελόνια».
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το Βατοπέδι θα μετέδιδε τον «βυζαντινισμό” και στη λειτουργία της δικαιοσύνης. Αδυνατούσα να προβλέψω ότι το ”ιερό άβατο” του Αγ. Ορους επρόκειτο να μεταφερθεί αυτούσιο και ουσιαστικά να απαγορεύσει την έναρξη διαδικασίας για τον έλεγχο πράξεων υπουργών των κυβερνήσεων της χώρας».