Η λατρεία των δημόσιων προσώπων, στα οποία αποδίδεται τεράστια αξία, σε σημείο που να τα καθιστά «σχεδόν θεούς», είναι ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στα αριστερά και τα χειραφετητικά κινήματα. Eξυμνούνται oι αρετές τους, αλλά ποτέ τα ελαττώματά τους. Επινοείται μια ασπρό-μαυρη πραγματικότητα, αποκλείοντας αποχρώσεις, γκρίζες ζώνες και οτιδήποτε θα μπορούσε να επισκιάσει την θεοποιημένη μορφή.
Η ίδια η λέξη «γκρίζο» χρησιμοποιείται ως επίθετο. Ένα «γκρίζο άτομο» είναι βαρετό, χωρίς αξία, ανίκανο να μας προσελκύσει ή να τραβήξει την προσοχή μας, πόσο μάλλον οποιοδήποτε είδος θαυμασμού. Ωστόσο, η πραγματικότητα έχει πολλά χρώματα και είναι πολύ πιο πλούσια από το διώνυμο άσπρο-μαύρο. Με αυτόν τον διαχωρισμό, συχνά προσπαθούμε να απαλύνουμε τις αβεβαιότητές μας, αποφεύγοντας τις άβολες αποχρώσεις που μας προκαλούν μεγάλη ανασφάλεια. Γιατί, ας το παραδεχτούμε, οι λευκοί δυτικοί άνθρωποι αναζητούν απεγνωσμένα την ασφάλεια.
Πολλοί εκπρόσωποι της αριστεράς παραδέχονται ότι η λατρεία της προσωπικότητας που περιέβαλλε τον Στάλιν ήταν αρνητική, αλλά αποδέχονται τη λατρεία του Λένιν ή του Μαρξ, για παράδειγμα. Πιστεύω ότι, σε αυτό το σημείο, η «απελευθερωτική» κουλτούρα της αριστεράς είναι ο κληρονόμος του κινήματος των ισχυρών ανδρών και της λατρείας της μοναρχίας, που ήταν πολύ διαδεδομένα σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, από τις πρώτες κοινωνίες μέχρι σήμερα. Ο επιβαρυντικός παράγοντας είναι ότι οι σημερινές λατρείες μεταμφιέζονται σε χειραφέτηση, αλλά κατά βάθος είναι τόσο παράλογες όσο η υποταγή σε βασιλιάδες και βασίλισσες.
Ακόμα και σήμερα, βλέπουμε πώς αυτή η λατρεία συνεχίζει το τρομερό έργο της παράλυσης των κοινωνιών, είτε μέσω της άκριτης υποστήριξης του Έβο Μοράλες είτε του Ούγκο Τσάβες, για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα. Όλα τα προοδευτικά κινήματα στη Λατινική Αμερική έχουν συνδεθεί με έναν ισχυρό άνδρα, από τον Νέστορ Κίρχνερ μέχρι τον Λούλα, συμπεριλαμβανομένου του Κορέα και όσων έχουν ήδη αναφερθεί.
Στην περίπτωση του Τσόμσκι, η σοβαρότητα της στενής σχέσης του με τον εκατομμυριούχο παιδόφιλο Έπστιν είναι εξώφθαλμη ακόμη και μετά την καταδίκη του και τις γνωστές αδικοπραγίες του. Αλλά αν ο Έπστιν δεν ήταν παιδόφιλος, θα είχε αλλάξει κάτι; Μπορούμε να αποδεχτούμε ότι μια δημόσια προσωπικότητα της αριστεράς έχει στενούς δεσμούς με έναν εκατομμυριούχο; Καμιά φιλία, με κανέναν, δεν αξίζει περισσότερο από την κοινωνική τάξη, τις πολιτικές θέσεις και το κύρος των ανθρώπων. Για να μην αναφέρουμε ότι ο Τσόμσκι έχει διαπράξει και άλλες αμαρτίες, όπως το ότι εργαζόταν για στρατιωτικά προγράμματα.
Μπορεί ένας άνθρωπος σαν εμάς, τους αναγνώστες αυτής της σελίδας, να έχει σχέση με οποιονδήποτε, έναν Μπερλουσκόνι, έναν Μπολσονάρο ή έναν Πούτιν; Δεν αναφέρομαι στους από κάτω που υποστήριξαν αυτές τις προσωπικότητες, αλλά στις σχέσεις με τις κυρίαρχες ελίτ, ένα στυλ που καλλιεργείται στα κοινοβούλια όλου του κόσμου, όταν οι βουλευτές βρίσκονται σε αντίθετες πολιτικές θέσεις, τρώνε στο ίδιο τραπέζι και καταλήγουν να κοινωνικοποιούνται στους ίδιους χώρους.
Ο Τσόμσκι είναι απλώς αηδιαστικός. Το χειρότερο είναι ότι πρόκειται για μια δημόσια προσωπικότητα που πρέπει να δίνει το παράδειγμα και να ζητά συγνώμη όταν κάνει λάθος. Αυτό που εννοώ με αυτές τις γραμμές, είναι να βάλουμε ένα συλλογικό καθρέφτη, όπως λένε συχνά οι Ζαπατίστας, για να αναρωτηθούμε: τι γίνεται με εμάς;
Πόσοι Τσόμσκι υπάρχουν στο μυαλό και την καρδιά μας; Το να αποδίδουμε όλα τα κακά στον γλωσσολόγο είναι σαν να αποδίδουμε τα εύσημα σε έναν ισχυρό άνδρα, όπως ο Πέπε Μουχίκα, για παράδειγμα. Όντας Ουρουγουανός, υποφέρω κάθε φορά που άνθρωποι από τα κάτω, σε κάποια γωνιά του πλανήτη μου λένε θαυμαστά πράγματα για ένα πρόσωπο που σε αυτή τη χώρα γνωρίζουμε αλλά δεν θαυμάζουμε, τουλάχιστον αυτός που γράφει αυτό το άρθρο και οι περισσότεροι από τους φίλους του.
Η λατρεία της προσωπικότητας αποκαλύπτει επίσης τον παροιμιώδη ατομικισμό μας, αφού αποδίδουμε όλες τις θετικές αξίες σε ένα άτομο, αλλά όχι σε μια συλλογικότητα. Οι Ζαπατίστας κάνουν καλά που καλύπτουν τα πρόσωπά τους, που φορούν passamontagna και paliacate. Σημειώστε ότι ολόκληρη η καπιταλιστική κουλτούρα περιστρέφεται γύρω από ανθρώπους, από τον Μέσι μέχρι τον Τραμπ, είτε για να τους επαινέσουν είτε για να τους επιπλήξουν. Ακόμα και στην περίπτωση του ζαπατισμού, η στάση μας απέναντι στον καπετάνιο Μάρκος δεν είναι η ίδια με αυτή που έχουμε απέναντι σε οποιονδήποτε από τους διοικητές, συμπεριλαμβανομένου και του συντάκτη αυτού του κειμένου.
Ίσως το μάθημα που μας διαφεύγει από την υπόθεση Έπστιν-Τσόμσκι είναι ότι πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, πιο συγκρατημένοι στη μυθοποίηση χαρακτήρων. Αλλά πάνω απ ‘όλα, πρέπει να είμαστε προσανατολισμένοι περισσότερο στην κοινότητα, να αναδεικνύουμε τη συλλογικότητα και την απλότητα, την αθωότητα των κοριτσιών και των αγοριών πριν το Σύστημα τους οδηγήσει στη λατρεία των διασημοτήτων.
πηγή: Comune-info.net
