Πρέπει να σκεφτούμε ότι η ρατσιστική δικτατορία που εδραιώνεται στην παγκόσμια πολιτική σκηνή είναι προορισμένη να σταθεροποιηθεί; Μπαίνουμε σε μια φάση μακράς διάρκειας του παγκόσμιου τεχνοφασισμού; Πιστεύω πως όχι. Ο καπιταλισμός ήταν πάντα ένα δυναμικό και επομένως ασταθές σύστημα. Ως εκ τούτου ανέκαθεν δημιουργούσε θεσμούς ή τεχνικούς μηχανισμούς για να διατηρήσει μια ισορροπία στην αστάθεια.
Όμως, η τραμπ-πουτινική κυριαρχία ανατινάζει αυτούς ακριβώς τους μηχανισμούς που επέτρεψαν στο σύστημα να διατηρήσει ένα βαθμό ολοκλήρωσης, είτε μέσα σε συγκρούσεις, είτε σε πολέμους και οικονομικές κρίσεις.
Φυσικά μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι το ρατσιστικό δικτατορικό τραμπ-πουτινικό καθεστώς είναι καταδικασμένο να διαλυθεί σύντομα, ίσως ακόμη και πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.
Ωστόσο, δεν πρέπει να περιμένουμε την επιστροφή της δημοκρατίας. Ένα καθεστώς που βασίζεται στην ψύχωση δεν υποχωρεί πριν εξαντλήσει την καταστροφική ενέργεια που έχει συσσωρεύσει. Με άλλα λόγια: όταν τα αυταρχικά καθεστώτα βρίσκονται αντιμέτωπα με την αποτυχία των πολιτικών τους, η λύση τους συνίσταται στην αύξηση του αυταρχισμού και της βίας.
Όταν ο λέβητας φτάσει, ας πούμε, τους τριάντα βαθμούς, ένας θερμοστάτης σβήνει τη φλόγα που τον θερμαίνει. Τότε μιλάμε για αρνητική ανάδραση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο θερμοστάτης τρελαίνεται και αυξάνει την ένταση της φωτιάς όταν η θερμοκρασία φτάσει τους τριάντα βαθμούς. Τότε μιλάμε για θετική ανάδραση.
Ίσως η τρέχουσα φάση της αποσύνθεσης θα μπορούσε να εξηγηθεί ως εξής: μετά την απενεργοποίηση των μηχανισμών της αρνητικής ανάδρασης (ρύθμιση των τοξικών εκπομπών στην ατμόσφαιρα, ρύθμιση των εξοπλισμών, χρηματοοικονομική ρύθμιση κ.λπ.), πολλαπλασιάζονται οι διαδικασίες της θετικής ανάδρασης.
Στο παρελθόν, υπήρχαν μηχανισμοί αυτορρύθμισης (αρνητική ανάδραση).
Ο κεϋνσιανός καπιταλισμός ρύθμιζε την οικονομική δυναμική μέσω των άμεσων κρατικών παρεμβάσεων. Μετά την κρίση του 1929, τα κράτη παρενέβησαν με διάφορους τρόπους: επενδύοντας στον δημόσιο τομέα, αυξάνοντας τη ζήτηση μέσω της δημιουργίας θέσεων εργασίας ή χρηματοδοτώντας τον πόλεμο…
Ο φιλελεύθερος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, από την πλευρά του, ανέθεσε στις αγορές το καθήκον της αυτορρύθμισης. Μετά τις κρίσεις του 2000 και του 2008, η αυτορρύθμιση της αγοράς λειτούργησε αξιοθαύμαστα για τους καπιταλιστές, παρόλο που προκάλεσε την φτωχοποίηση του πληθυσμού και τη ανεξέλεγκτη αύξηση της ανισότητας. Παρά ταύτα, λειτούργησε.
Η μεγάλη καινοτομία της δεκαετίας που διανύουμε είναι ότι οι μηχανισμοί ρύθμισης και αυτορρύθμισης απενεργοποιούνται ο ένας μετά τον άλλον και δεν θα υπάρξει τρόπος να αποκατασταθούν.
Αν διαταραχθεί η ασταθής ισορροπία πάνω στην οποία κινείται – ολοένα και πιο επισφαλώς – η παγκόσμια οικονομία, δεν θα υπάρχει καμιά πολιτική εξουσία για να επιβάλει μια κοινή στρατηγική, όπως συνέβη μετά την κρίση του 2008. Ούτε θα υπάρξει κανένας μηχανισμός αυτορρύθμισης της αγοράς, επειδή η αγορά (όπως εξήγησε ο Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο) είναι λιγότερο σημαντική από τις αξίες του πολιτισμού μας, δηλαδή τον ρατσισμό και τα αποικιακά προνόμια της λευκής φυλής.
Γνωρίζουμε ότι οι αγορές είναι κακόβουλες απέναντι στην κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά τουλάχιστον έχουν το αμφισβητούμενο πλεονέκτημα ότι αυτορυθμίζονται, αν και υπέρ των καπιταλιστών και των τραπεζών.
Η καινοτομία της εποχής του τραμπ-πουτινισμού στην οποία βρισκόμαστε είναι η εξής: μόνο η ισχύς, μόνο οι απειλές, ο εκβιασμός, η βία και ένα πιστόλι στον κρόταφο είναι ικανά να ρυθμίσουν οτιδήποτε. Αλλά αυτά τα μαφιόζικα όπλα δεν θα χρησιμεύσουν για να αποκατασταθεί η σταθερότητα της παγκόσμιας μηχανής στην περίπτωση που κάτι την μπλοκάρει.
Με άλλα λόγια: στις παρούσες συνθήκες όπου η εθνικιστική μαφία κυριαρχεί πάνω στην παγκόσμια μηχανή, η οικονομική κρίση θα συμπέσει, κατά πάσα πιθανότητα, με την αρχή του τέλους του ανθρώπινου πολιτισμού.
Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω ποια σπίθα θα ανάψει την φωτιά στον κάμπο.
Θα είναι το σκάσιμο της φούσκας της τεχνητής νοημοσύνης;
Θα είναι ο αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ, που θα εκτοξεύσει την τιμή του πετρελαίου;
Θα είναι ένα βραχυκύκλωμα στη σχέση μεταξύ των κρυπτονομισμάτων και του χρέους των ΗΠΑ;
Θα είναι ο πόλεμος μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας, όταν η κ. Τακαΐτσι θα ανακοινώσει την απόφασή της να κατασκευάσει πυρηνική βόμβα;
Ή η απόφαση της Ρωσίας να τερματίσει τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό πριν ολοκληρωθεί;
Ή θα είναι ένα επεισόδιο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ ομοσπονδιακών και πολιτειακών δυνάμεων στον εμφύλιο πόλεμο που τεχνικά ξεκίνησε πριν από μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής;
Δεν έχω προφητικό χάρισμα, αλλά μου φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές σπίθες, και μία από αυτές θα μπορούσε να ξεκινήσει τη φωτιά πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Δεν ξέρω ποια σπίθα θα ανάψει την φωτιά στον κάμπο, αλλά ξέρω ότι μετά δεν θα υπάρχουν πυροσβέστες για να την σβήσουν.
Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί.
Αλλά μπορούμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. Θα υπάρξει ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, επειδή αυτό είναι το μόνο εργαλείο που έχει ο εθνικισμός για να ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς. Τα πολλά κεφάλια του δράκου θα αλληλοφαγωθούν. Δεν θα είναι ένα όμορφο θέαμα, αλλά δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προβλέψουμε την εξέλιξη του κακού, να εγκαταλείψουμε κάθε ανάμειξη στον πόλεμο που εξαπλώνεται και να πολλαπλασιάσουμε τις οδούς διαφυγής, δημιουργώντας χώρους αλληλεγγύης ανάμεσα σε όσους έχουν αυτομολήσει από αυτό το τρελό αυτοκτονικό παιχνίδι.
