Αν είχαν λίγο κέφι, θα με πεις που να το βρουν με αυτά που συμβαίνουν, στο γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να στήσουν μία πολύ γερή πλάκα στους ακροδεξιούς του γραφείου τύπου της Νέας Δημοκρατίας, που με ανακοινώσεις τους ζητούν από τον Τσίπρα να διαγράψει τον Λαφαζάνη επειδή του άρεσε, του Παναγιώτη, η απόφαση που πήρε η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ ώστε να εξεταστεί το ενδεχόμενο η Κύπρος να αποχωρήσει συντεταγμένα – και συμφωνημένα με τους υπόλοιπους δεκαέξι – από την ευρωζώνη.
Η ιστορία μας πάει δεκαπέντε χρόνια πίσω στο σωτήριο έτος 1998, όταν ο Σημίτης με τον Παπαδήμο εξασφάλισαν ένα φαραωνικό δάνειο από τις ΗΠΑ και μέσα από αυτό κατάφεραν να ξεκλειδώσουν τις εξελίξεις για την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Το θέμα, της ένταξης, έπρεπε να περάσει από το ευρωκοινοβούλιο και απασχόλησε αρκετά, και τον καιρό εκείνο, τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Δύο κόμματα αποφάσισαν πως η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να ενταχθεί στην ευρωζώνη, δύο κόμματα μάλιστα που εκπροσωπούνταν στο ευρωκοινοβούλιο, το κάθε ένα με δύο ευρωβουλευτές.
Όπως πολύ σωστά έχεις καταλάβει καρντάση το ένα ήταν το ΚΚΕ, στην ευρωβουλή τότε με τον σπουδαίο κομουνιστή Βασίλη Εφραιμίδη και τον – μετέπειτα «οπορτουνιστή και εχθρό του λαού» – Γιάννη Θεωνά. Το δεύτερο ήταν ένα κόμμα που σήμερα δεν υπάρχει, που τότε όμως υπήρχε και έπαιξε μάλιστα μεγάλο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις του πρώτου μισού της δεκαετίας του 90. Ήταν η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά! Όταν το θέμα πήγε στην ευρωβουλή, με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά, οι δύο ευρωβουλευτές της Πολιτικής Άνοιξης, ο Νικήτας Κακλαμάνης και η Κατερίνα Δασκαλάκη, καταψήφισαν την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Άρα δεν είναι απόλυτα λογικό, σήμερα, το αίτημα η Νέα Δημοκρατία να προχωρήσει στη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά;
Θα έλεγα, με τη λογική που έχουν στη Συγγρού, είναι απόλυτα λογικό, αφού ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αφού κάποτε ήταν αντίθετος με την ένταξη άρα παραμένει αντίθετος. Ουσιαστικά, όπως θα έλεγε και η κοπελιά στο «136» της ΝΕΤ, είναι ολοφάνερο ότι ο ρόλος του Σαμαρά σε αυτή την ιστορία είναι τουλάχιστον ύποπτος, καθώς κυβερνά τη χώρα, υποτίθεται, με στόχο να την κρατήσει στη ευρωζώνη, ενώ ιστορικά και ιδεολογικά είναι αντίθετος με την ένταξη, άρα και την παραμονή, της χώρας στην ευρωζώνη. Διαγραφή λοιπόν και με συνοπτικές διαδικασίες!
Σε ότι αφορά την από εδώ πλευρά, η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και το 80σέλιδο κείμενο που τη συνοδεύει έχουν το ενδιαφέρον τους για την υπόθεση της Κύπρου όπου, δυστυχώς, η προοπτική να αποκτήσουν μία αριστερή/προοδευτική διακυβέρνηση βρίσκεται κάπου στο πολύ βάθος του μακρινού ορίζοντα. Στην Ελλάδα αυτή η προοπτική βρίσκεται μπροστά μας και το μοναδικό όπλο που έχει το σύστημα της διαπλοκής της πολιτικής με την οικονομική ελίτ, ώστε να την αποτρέψει, είναι να την ταυτίσει με την επιστροφή σε ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα που θα ρίξει απότομα και πολύ το βιοτικό επίπεδο των (ας πούμε…) μεσαίων στρωμάτων. Οπότε δεν θέλει και πολύ τοκ – τοκ και επειδή η πολιτική είναι ένα άγριο πράγμα, πάντα θα υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται ενώ πριν δεν έχουν λεχθεί.