Η πρόταση για καθαίρεση των πορτρέτων των διορισμένων από ανελεύθερα καθεστώτα δημάρχων,από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, κ. Παναγιώτη Αβραμόπουλο, όχι μόνο έφερε μεγάλη αναταραχή την ώρα της συνεδρίασης, αλλά αποκάλυψε και εσωτερικές συγκλίσεις και διαφωνίες στις παρατάξεις της διοίκησης και της μείζονος αντιπολίτευσης.
Η βασική υπερασπιστική γραμμή της παραμονής των πορτρέτων στη θέση τους, βασίστηκε στο επιχείρημα πως την ιστορία δεν μπορούμε να την αλλάξουμε ,ήταν αυτή που ήταν. Η ιστορία δεν αλλάζει, αλλά τιμάει κάποιους και άλλους τους καταδικάζει. Και δεν μπορώ να φανταστώ το πορτρέτο του Χίτλερ στη γερμανική Βουλή, με το ίδιο ιστορικό επιχείρημα.Ούτε το πορτρέτο του Σδράκα, του πρύτανη των τανκς, στο ΑΠΘ.
Όμως υπάρχουν πολλές αναγνώσεις γιαυτή αυτή την αρνητική στάση στο δημοτικό συμβούλιο και πολλά ερωτηματικά. Με την ΝΔ μας χωρίζουν βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Ποτέ όμως δεν ταυτίσαμε όλη τη δεξιά και την κεντροδεξιά, με τους δοσίλογους της κατοχής ή τους υμνητές της χούντας. Σε αντίθεση με το επικίνδυνο παιχνίδι του κ. Σαμαρά και των παρατρεχάμενων Μπαλτάκου, Πρετεντέρη ή του σοβαρού ακροδεξιού Μπάμπη Παπαδημητρίου, που παίξανε, ευτυχώς χωρίς επιτυχία, (ευτυχώς για τη χώρα), για πολύ καιρό, και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα,με τη θεωρία των δύο άκρων.
Μου κάνει εντύπωση, λοιπόν, γιατί η παράταξη των ΕΝΤΑΞΕΙ,θέλει να υπερασπιστεί πρόσωπα που συνδέθηκαν με τις πιο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας, και εμμέσως τους ενσωματώνει στην ιστορία της δεξιάς ,πράγμα μάλλον ενοχλητικό για πολλούς δημοκρατικούς κεντροδεξιούς. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου κάνει η στάση του κ. Μπουτάρη, σοσιαλδημοκράτη σύμφωνα με δήλωσή του, και παρά την φιλομνημονιακή του στάση την προηγούμενη περίοδο, κοινωνικά φιλελεύθερου.
Δεν μπορώ να φανταστώ πως ο δήμαρχος που φόρεσε το κίτρινο αστέρι για να τιμήσει τους συμπατριώτες μας Εβραίους που εξοντώθηκαν από τους Ναζί, μπορεί να δεχτεί το πορτρέτο του να είναι δίπλα στο πορτρέτο του κατοχικού δημάρχου Μερκουρίου που υποδέχτηκε με ενθουσιασμό τα ναζιστικά στρατεύματα.
Όμως το ζήτημα θα επανέλθει στο δημοτικό συμβούλιο και ελπίζω μια ωριμότερη προσέγιση τόσο από την Πρωτοβουλία όσο και από τον κ. Καλαφάτη, να οδηγήσει σε μια απόφαση που σέβεται τη δημοκρατία και αποδοκιμάζει, ή τουλάχιστον δεν επιβραβεύει, όσους συνεργάστηκαν με κατοχικά στρατεύματα ή δικτατορίες.
Και επειδή κάθε δρόμος έχει τη δική του ιστορία, πρέπει να τελειώνουμε επιτέλους και με τις οδούς Μερκουρίου και Βυζουκίδου.
*Η Ρία Καλφακάκου είναι επικεφαλής της δημοτικής κίνησης “Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη” και γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης