“Η Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει το επιχειρηματικό μοντέλο για άλλες χώρες στην ΕΕ” δήλωσε χθές ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Άσελμπορν, τονίζοντας ότι το Βερολίνο επιδιώκει την ηγεμονία στην ευρωζώνη.
Επιπλέον προσέθεσε δε ότι “δεν θα πρέπει η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία να λένε ‘θέλουμε τα χρηματοοικονομικά κέντρα [να είναι] σε αυτές τις τρεις χώρες και οι άλλες να σταματήσουν’.” “Είναι κατά της ενιαίας αγοράς και της ευρωπαϊκής ενότητας”, συνεχίζει, λέγοντας “ότι το να επιδιώκεις ηγεμονία είναι λανθασμένο και μη ευρωπαϊκό”. Ο Άσελμπορν πρόσθεσε ακόμη ότι είναι σημαντικό πως επιτράπηκε σε μικρότερες χώρες της ΕΕ να αναπτύξουν συγκεκριμένα εξειδικευμένα μοντέλα (niches).
Γιατί αντέδρασε το μικρό κρατίδιο στην πολιτική της Γερμανίας; Η απάντηση είναι προφανής.
Γνωστό για το ιδιότυπο φορολογικό καθεστώς του, το Λουξεμβούργο, ο χρηματοπιστωτικός τομέας του οποίου αντιστοιχεί στο 1/3 του ΑΕΠ του και των φορολογικών του εσόδων, βρίσκεται, μετά την Κύπρο, στο στόχαστρο. Το οικονομικό μοντέλο του Μεγάλου Δουκάτου γίνεται συστηματικά στόχος επικρίσεων εξαιτίας του δυσανάλογου μεγέθους των καταθέσεων ιδιωτών και επιχειρήσεων, η αναλογία των οποίων ως προς το ΑΕΠ τοποθετείται στο 500%, πολύ μεγαλύτερη από της Κύπρου, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Ο γερμανός βουλευτής Γιόακιμ Πος, αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του SPD στην Μπούντεσταγκ, αναφέρθηκε πρόσφατα “στα ρίσκα και τους κινδύνους που ισχύουν για χώρες της ευρωζώνης το οικονομικό μοντέλο των οποίων βασίζεται σε ένα υπερτροφικό χρηματοπιστωτικό τομέα”. Κατά την άποψή του, η κυπριακή κρίση “πρέπει να οδηγήσει στη συνειδητοποίηση ότι δεν φουσκώνουμε τεχνητά τον χρηματοπιστωτικό τομέα, μέσω, μεταξύ άλλων, και ενός φορολογικού ντάμπινγκ”.
Το Μεγάλο Δουκάτο, ένα από τα έξι ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βαθμολογείται από τους οίκους αξιολόγησης με τον υψηλότερο βαθμό για το αξιόχρεό του, το τριπλό Α. Το δημόσιο χρέος του ανέρχεται στο 20% του ΑΕΠ και είναι με απόσταση το χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ το δημοσιονομικό του έλλειμμα βρίσκεται πολύ κάτω από το όριο του 3%.
Το οικονομικό μοντέλο του Λουξεμβούργου είναι ακόμη πιο εύθραυστο εξαιτίας του γεγονότος ότι η υπεραξία του στηρίχθηκε σε ένα αδιαπέραστο καθεστώς τραπεζικού απορρήτου και της χαλαρής μεταχείρισης της φορολογικής απάτης, η οποία τιμωρείται στην χώρα αυτή μόνο όταν αφορά πολύ μεγάλα ποσά και γίνεται κατ’ εξακολούθησιν.
Μετά την Κύπρο, “οφείλουμε να θέσουμε το ίδιο ερώτημα και για άλλους στην Ευρώπη”, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο πρόεδρος του PlanNet Finance Ζακ Αταλί, αναφερόμενος συγκεκριμένα “στο Λουξεμβούργο που αποτελεί φορολογικό παράδεισο”.