Η βουλή αποφάσισε χθες να ξανανοίξει η ΕΡΤ δυό χρόνια σχεδόν μετά το αιφνιδιαστικό κλείσιμο του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Η φράση περιέχει ένα πλεονασμό και αδυνατεί να κυριολεκτήσει. Διότι η ΕΡΤ δεν έκλεισε ποτέ. Έκλεισαν τη «δική τους ερτ» ρίχνωντας Μαύρο στην κοινωνία. Περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους σε αυτήν και ένα φανταχτερό πλήθος ανθρώπων που εκδήλωσαν απρόσμενα την συμπαράστασή τους αρνήθηκαν τον θάνατο της άλλης, της ΕΡΤ που ήθελαν. Κράτησαν τα κτίρια της ανοιχτά και παρήγαγαν πρόγραμμα, φύλαξαν την φλόγα της πίστης αναμμένη όσο το Μαύρο έβγαζε κυριολεκτικά αφρούς μίσους.
Ούτε ο βόρβορος των ψεμάτων, ούτε ο στρατός των οσφυοκαμπτών, ούτε οι γλοιώδεις διαδρομιστές της παρελθούσης χρήσης, ούτε η κατάληψη από τα ΜΑΤ του ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής, ούτε τα παραδάγκαλα της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ στάθηκαν αρκετά για να κλείσουν, όχι την ΕΡΤ που λειτουργούσε αλλά την ΕΡΤ που έπρεπε να είναι, αυτή που ονειρεύονταν και μπορούσε να γίνει. Το αιφνιδιαστικό κλείσιμό της εξάλλου, αυτό ακριβώς προσπάθησαν να σταματήσουν, την αλλαγή των συνειδήσεων που έβλεπαν πια να φυτρώνει και να ξεφεύγει από τον αηδιαστικό εναγκαλισμό του παρασιτικού κομματικού κράτους.
Δυό χρόνια τώρα, το νέο, αργανάσαινε με τεχνητές αναπνοές και μεταγγίσεις αίματος από όσους και όσες δώρησαν τα υπόλοιπα της ψυχής τους, αποκλεισμένοι ασφυκτικά από την αφήγηση των κυρίαρχων μέσων, που επικαλούνται κατά τα άλλα την συναδελφικότητα, με θανάσιμη αδιαφορία για όσα μέσα στα κτίρια της ΕΡΤ και της ΕΡΤ3 συνέβαιναν, τρίζοντας τα δόντια, με διαρκείς και άπαυτες κοροϊδίες, ιταμά χολερικά σχόλια, σκάβοντας οι χορτασμένοι λαγούμια για να ρίξουν το κουράγιο των έγκλειστων, καννιβαλίζοντας τα όνειρά τους, αισχρολογώντας πάνω σε πρόσωπα.
Είναι όλοι αυτοί που δεν έχουν τίποτα να θυμούνται από τα δυό χρόνια που περασαν. Δυό χρόνια άδεια από τη ζωή τους. Κανένα στοιχείο άλλο επαγγελματικής ύπαρξης. Δυό χρόνια έσυραν τούτη την ύπαρξή στο τίποτα.Σε μια προσπάθεια μην καταλήξουν άχθος αρούρις.
Θα εισπράξουν τώρα από τον κόπο των άλλων. Θα συνταχθούν με αυτό που όχι μόνο δεν πίστεψαν, αλλά το πολέμησαν, διόλου δεν επεθύμησαν να υπάρξει και μέχρι χθες το βράδυ το ειρωνεύονταν υπεροπτικά. Δεν γράφω αυτές τις γραμμές γιατί κάποιου είδους μνησικακία κυκλοφορεί στο αίμα και το μυαλό. Τα σημειώνω διότι με τόσους πολλούς συναδέλφους και ανιδιοτελείς αλληλέγγυους έχω να θυμάμαι. Καλές και κακές, βασανιστικά αργόσυρτες και εκρηκτικά επιταχυνόμενες στιγμές. Σχέδια, όνειρα, λιγοψυχίες και ανατάσεις, την αμφίστομη κατάθλιψη να σιγοτρώει υπάρξεις, συμπάθειες και αντιπάθειες, υπερβολές και συστολές. Έχω να θυμάμαι πρόσωπα. Έχω να θυμάμαι συναδέλφους, δημοσιογράφους και τεχνικούς και διοικητικούς, καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες, εργαζόμενους της κοκα κολα και της ΒΙΟΜΕ, εκπαιδευτικούς σε διαθεσιμότητα.
Δεν θα πω τίποτα αυτή τη στιγμή για τον νόμο της επανασύστασης της ΕΡΤ. Έχω δει με τους καλύτερους νόμους οι προθέσεις να βρωμίζουν στα πρώτα βήματα και με τους χειρότερους να ανθίζουν λουλουδάκια στην έρημο. Και ξέρω ότι, κάθε δάκρυ και κάθε γέλιο αυτών των δύο χρόνων, καρφιτσωμένο στη μνήμη των ανθρώπων, μπορεί να αποτελεί το σήμαντρο σε κάθε πισωγύρισμα που θα μετατρέπει την ΕΡΤ σε κτήνος προβολής και υπεράσπισης συμφερόντων που θα ποδοπατάνε αδυνάτους ή που θα αποσιωπά επιδεικτικά τους καημούς τους.
Τα πολιτικά και κομματικά ράκη του παρελθόντος μαζί με όσα υποδύονται τα καινούργια, όλοι όσοι είχαν στήσει το αηδιαστικό τέρας του παρελθόντος ήταν πελιδνά χθες και προχθές στη βουλή και σύρθηκαν στην καταψήφιση του νομοσχεδίου, ασκημένοι στο Μαύρο και αμήχανοι στο φως της νέας μέρας. Ίσως, θέλω να ελπίζω, γιατί δεν μπορούσαν να κρύψουν την ντροπή τους για αυτά που υποχρεώθηκαν να κάνουν από τις ηγεσίες τους. Είναι όλοι τους επίσης αξέχαστοι.
Έχω ακούσει -και έχω πει- πολλά για το τι δεν θα έπρεπε να γίνει ή το πώς θα έπρεπε να ξαναγίνει, τι έπρεπε να λείπει και, τι άξιζε να υπάρχει στο νέο νομοσχέδιο για τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Κι αυτή είναι μια συζήτηση που θα συνεχίζεται στο διηνεκές.
Αν υπάρχει όμως κάτι ουσιαστικό, κάτι πάνω από όλα, είναι αυτό που μάθαμε τούτα τα δύο χρόνια και, κυρίως, ότι δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως αξίζει και με ποιό τρόπο μπορούμε να το υπερασπιζόμαστε.
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο [email protected].