Οι εκλογές είναι ένα μέσο για την κατάκτηση της εξουσίας, έστω και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Κάθε πολίτης προσέρχεται στις κάλπες και με την ψήφο του/της έχει τη δυνατότητα να εκλέξει αντιπροσώπους. Αυτό είναι το πολίτευμα: προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Δεν είναι κάτι άλλο.
Η ψήφος, λοιπόν, έχει μια κάποια δύναμη.
Ανεξάρτητα από το αν ο φορέας της ψήφου είναι πολίτης ενεργός και σε άλλους τομείς ή όχι.
Ανεξάρτητα από το αν παίρνει σταυρωμένο ψηφοδέλτιο χωρίς να γνωρίζει τι ψηφίζει.
Ανεξάρτητα από το αν ψηφίζει τους μεν ή τους δε.
Ακόμη κι αν η ψήφος κατευθύνεται προς κόμματα που δεν εκπροσωπούνται εντέλει στη Βουλή, στο Δήμο, στην Περιφέρεια, στην Ευρώπη.
Ακόμη κι αν η ψήφος κατευθύνεται για διάφορους λόγους και σε δηλωμένους εχθρούς της δημοκρατίας, σε νοσταλγούς του Χίτλερ.
Η ψήφος προς το νεοναζιστικό μόρφωμα της χρισίς αβγίς έχει πολλές αιτίες. Μπορεί να νοείται ως αντίδραση στο διεφθαρμένο σύστημα, ως προειδοποίηση, αλλά ενδεχομένως να είναι και συνειδητή επιλογή, σύμφωνη με την κοσμοθεωρία και τις ιδεολογικές πεποιθήσεις του κάθε ανθρώπου.
Μέχρι τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 η ψήφος στη νεοναζιστική ΧΑ δεν είχε απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την πλειονότητα των πολιτών. Είχε προηγηθεί βέβαια η εκπροσώπηση της ακροδεξιάς με το ΛάΟσ του Καραταζαφέρη, που αποτέλεσε μια παρουσία εθισμού στον ρατσιστικό λόγο. Ξεκίνησαν, λοιπόν, οι άνθρωποι να εκτίθενται σε πανελλαδικό επίπεδο, αλλά και μέσα στη Βουλή, σε μισαλλόδοξες και ακραία συντηρητικές απόψεις. Κάποιοι, βέβαια, ήταν ήδη φορείς τέτοιων απόψεων και επί της ευκαιρίας νόσησαν.
Μετά το ναζιστικό χαιρετισμό του Μιχαλολιάκου στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, θα έπρεπε να είχαν ξεκινήσει οι πολίτες να συνειδητοποιούν ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια γραφική και ακίνδυνη παρέα κοντοκουρεμένων γυμνασμένων τύπων. Τότε ήταν που εντάθηκαν τα πογκρόμ εναντίων των μεταναστών και οι δολοφονίες. Κάτι τέτοιο, προφανώς, για πολλούς ήταν σύμφωνο με το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο το οποίο διαμορφώθηκε μέσα από την επιλεκτική και μονόπλευρη ανάγνωση της ιστορίας. Για κάποιους, “έφταιγαν μόνο οι ξένοι”.
Παράλληλα με αυτό, η σταδιακή είσοδος στην κρίση ενέτεινε την αγανάκτηση και την απελπισία αλλά και την οργή προς τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας τα οποία μέχρι τώρα εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση της χώρας και ήταν υπεύθυνα για τις καταστροφικές πολιτικές που ασκήθηκαν, σε συνεργασία αλλά και με την ανοχή των πολιτών. Άρχισαν, λοιπόν, εκτός από τους ξένους να φταίνε και οι “αλήτες ρουφιάνοι πολιτικοί”, στους οποίους “άξιζε ένα χέρι ξύλο”.
Το 2012, λοιπόν, εν μέσω ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ και της προοπτικής μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η νεοναζιστική εγκληματική συμμορία της ΧΑ ζήτησε την ψήφο των πολιτών για να τσαμπουκαλευτεί τους διεφθαρμένους πολιτικούς μέσα στη Βουλή. Και της το επέτρεψαν. Βέβαια, τα καλόπαιδα δεν ήταν και πολύ τσαμπουκάδες. Περισσότερο ως υποστηρικτές του εντόπιου κεφαλαίου έδρασαν. Και ως ποινική εγκληματική συμμορία, με τάγματα εφόδου, ύποπτες διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο και μια σκληρή παραστρατιωτική δομή.
Η γνώμη μου είναι πως αν πριν 2 χρόνια μπορούσα να μιλήσω για εξαπατημένους ψηφοφόρους οι οποίοι θεώρησαν πως αυτού του είδους η αντίδραση θα βελτίωνε τελικά τα πράγματα, στην παρούσα συγκυρία δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να δεχτώ πως η οικειοθελής εξαπάτηση μπορεί να συγχωρείται εσαεί. Είχαν την ευκαιρία να δουν και να κρίνουν τη δράση και τον όποιο λόγο της ΧΑ. Μπορεί να θεώρησαν ότι το σύστημα την πολεμάει με τις διώξεις και τις προφυλακίσεις βουλευτών της, αλλά δεν παύει να είναι εγκληματική συμμορία. Αυτό είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο. Δεν μπορεί να το παραβλέπει κάποιος αυτό.
Συνειδητά λοιπόν ψηφίζουν χρισί αβγί όσοι την ψηφίζουν. Ίσως να μην είναι ιδεολογικά ταυτισμένοι με τον νεοναζισμό, αλλά σίγουρα έλκονται από τις αντισιωνιστικές θεωρίες συνωμοσίας και τον ρατσιστικό λόγο της ΧΑ.
Παρόλα αυτά, όταν ανοίγει η κάλπη δεν διακρίνεται αν το χέρι που έριξε το φάκελο έχει ρατσιστικό και μισαλλόδοξο μυαλό και παρελθόν. Η ψήφος δεν παύει να είναι ένα εργαλείο άσκησης πολιτικής, μέσα από την επιλογή εκπροσώπων. Επομένως, οποιαδήποτε ψήφος, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος της δημοκρατίας. Αρκεί να κατευθύνεται προς δημοκρατικές επιλογές. Αν όντως συμβαίνει αυτό, είναι καλοδεχούμενη. Με την έννοια ότι δεν θα διαγραφεί ως ανεπιθύμητη. Θα καταγραφεί ως μία ψήφος ακόμη υπέρ μιας συγκεκριμένης πολιτικής. Έστω κι αν δεν πρόκειται παρά για μια επιφανειακή προσέγγιση.
Θα ήταν αφελές αν δεν απασχολούσε και η αφορμή για την οποία η ψήφος δίνει ένα περιθώριο ανοχής προς τους μεν ενώ μέχρι πρότινος δυνάμωνε τους δε. Αλλά, αυτό είναι μια απαιτητική και μακρόχρονη διαδικασία. Η οποία βεβαίως και διενεργείται και θα συνεχιστεί μέχρι να αποδώσει καρπούς γιατί κανένας δεν πρέπει να χαριστεί στους ναζί. Αλλά, στο παρόν, στιγμιαία, ας μας απασχολήσει και η πιθανότητα κάποιος ή κάποια από τους ψηφοφόρους των νεοναζί να ψηφίσει έστω κι από λάθος κάτι άλλο, πχ εμάς.
Ας το κάνει. Να το κάνει. Γιατί να μην το κάνει; Έστω κι από λάθος. Γιατί η ψήφος του ενός έχει μια δύναμη ισότιμη με την δύναμη της ψήφου του άλλου. Και αν αθροιστούν ίσως να μπορούν να αλλάξουν τον πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων, την αναλογία δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων, την κοινοβουλευτική παρουσία.
Σε αυτό το πλαίσιο θεωρώ πως έγινε η όποια αναφορά στις ψήφους που θα μπορούσαν να προέρχονται από – έστω και στιγμιαία – πρώην ψηφοφόρους της ΧΑ. Καμία συμφωνία, κανένα κλείσιμο ματιού προς αμετανόητους εγκληματίες.
Αλλά, οι μονταζιέρες των παρατρεχάμενων της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έπιασαν δουλειά κι άρχισαν να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Με έωλα επιχειρήματα. Με κιτρινισμό και λασπολογία. Διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. Υπερβάλλοντας στην παρουσίαση σημείων και όχι της γενικής εικόνας. Αποσιωπώντας το γεγονός πως είναι οι δικές τους πολιτικές εξέθρεψαν τον νεοναζισμό και πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία από τις πολιτικές δυνάμεις με διαρκή αντιφασιστική και αντιρατσιστική παρέμβαση.
Στις 25 Μαΐου ψηφίζουμε για να δυναμώσουμε τη φωνή μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Παλεύοντας και μέσα και έξω από τα έδρανα για μια καλύτερη κοινωνία, μια καλύτερη Ελλάδα σε μια καλύτερη Ευρώπη.
Οι εκλογές είναι μια στιγμή στην πολιτική ιστορία. Την αξιοποιούμε και προχωράμε. Για να διεκδικήσουμε τα όνειρά μας. Μας αξίζει στη μία και μοναδική ζωή που έχουμε στη διάθεσή μας. Τώρα. Όχι σε πέντε χρόνια.
Την Κυριακή.