Η συζήτηση περί ασφάλειας αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από μια επικοινωνιακή επιλογή
Του Νάσου Ηλιόπουλου
Η αναβάθμιση του θέματος της ασφάλειας αποτελεί κάτι περισσότερο από απλή προσπάθεια μετατόπισης του πλαισίου της δημόσιας συζήτησης λίγο πριν τις εκλογές. Αποτελεί το φυσικό συμπλήρωμα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που υλοποιεί, και σχεδιάζει να υλοποιήσει και μετά τις εκλογές, το κόμμα του μνημονίου (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και οι παρατρεχάμενοί του. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ δεσμεύονται από ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα για την επόμενη μέρα τον εκλογών, ένα πρόγραμμα το οποίο και οι δύο έχουν υπογράψει, και που δεν είναι άλλο από το δεύτερο μνημόνιο.
Στο δεύτερο μνημόνιο περιγράφονται με σαφήνεια οι πολιτικές κατευθύνσεις και τα συγκεκριμένα μέτρα για την επόμενη μέρα. Μόνο για τον Ιούνιο προβλέπονται 11,5 δις νέες περικοπές. Τα 8 δις αναφέρονται σε συντάξεις και προνοιακά επιδόματα και τα 3,5 δις σε κλείσιμο και συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων. Έρχονται νέες περικοπές στους μισθούς με στόχο την περαιτέρω μείωση του εργασιακού κόστους κατά 15%, μειώσεις που συνοδεύονται από ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Στο δεύτερο μνημόνιο περιλαμβάνονται ακόμα μέτρα όπως καινούργιες αυξήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων και απόλυση 150.000 εργαζομένων, εξέλιξη που θα οδηγήσει σε περαιτέρω δραματική μείωση των κοινωνικών υπηρεσιών.
Τα παραπάνω, προστιθέμενα στην ήδη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας, σκιαγραφούν ένα πλαίσιο εκρηκτικό και δύσκολα διαχειρίσιμο. Ακριβώς για αυτό τον λόγο ισχυρίζομαι ότι η συζήτηση περί ασφάλειας αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από μια επικοινωνιακή επιλογή: αποτελεί τη φυσική συνέχεια της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης που ασκεί το κόμμα του μνημονίου. Μια φυσική επιλογή που εδράζεται στην καλλιέργεια του φόβου και του εσωτερικού εχθρού, στο θόλωμα των πραγματικών ταξικών διαχωριστικών γραμμών και στην προσπάθεια πυροδότησης ενός πολέμου φτωχών. Αποτελεί το φυσικό συμπλήρωμα της συγκεκριμένης πολιτικής, γιατί όταν μιλάνε για ασφάλεια στην πραγματικότητα εννοούν καταστολή.
Ας μιλήσουμε όμως για ασφάλεια. Ασφάλεια είναι να έχεις μια δουλειά που να σου επιτρέπει να ζήσεις με αξιοπρέπεια και όχι να κάνεις τέσσερα μεροκάματα το μήνα, είτε με εκ περιτροπής εργασία είτε με ελαστικά ωράρια, με αποτέλεσμα να πληρώνεσαι λιγότερο από έναν άνεργο που παίρνει επίδομα ανεργίας 360 ολόκληρα ευρώ. Ασφάλεια είναι να μην βουλιάζεις κάθε μέρα στην απόγνωση και στην κατάθλιψη της ανεργίας, να μη νιώθεις άχρηστος επειδή δεν μπορείς να ζήσεις την οικογένειά σου ή επειδή σε ζούνε ακόμα οι γονείς σου. Ασφάλεια είναι να φεύγεις το πρωί για την δουλεία σου και να ξέρεις ότι το μεσημέρι θα γυρίσεις και ότι δεν θα καείς ζωντανός σε ένα διυλιστήριο ή στο αμπάρι κάποιου πλοίου στη ζώνη, προσθέτοντας απλά άλλο ένα νούμερο σε μια μεγάλη στατιστική αδιαφορίας και ατιμωρησίας. Ασφάλεια σημαίνει να μπορείς να προγραμματίζεις τη ζωή σου χωρίς να φοβάσαι κάθε πρωί που ξυπνάς ότι θα σε απολύσει το αφεντικό σου. Ασφάλεια σημαίνει να μη φοβάσαι ότι θα έρθει η τράπεζα να σου πάρει το σπίτι και να σε πετάξει στον δρόμο.
Ασφάλεια σημαίνει να ξέρεις ότι, όταν προκύψει ανάγκη, θα έχεις την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική φροντίδα χωρίς να φοβάσαι για το χρηματικό αντίτιμο. Ασφάλεια σημαίνει ότι οι κόποι μιας ζωής δεν θα χαθούν σε “πολύπλοκες χρηματοπιστωτικές διαδρομές” και ότι θα μπορείς να έχεις μια αξιοπρεπή διαβίωση όταν θα αποσυρθείς από την εργασία. Ασφάλεια σημαίνει να μην προβάλλει η αυτοκτονία σαν μία τίμια και αξιοπρεπής λύση στα καθημερινά αδιέξοδα. Ασφάλεια σημαίνει ότι όταν διαφωνείς μπορεί να εκφράσεις δημοκρατικά τη γνώμη σου, χωρίς να κινδυνεύεις να βρεθείς τραυματισμένος στο νοσοκομείο ή με αναπνευστικά προβλήματα. Ασφάλεια σημαίνει να εργάζεσαι για την ενημέρωση της κοινωνίας χωρίς να φοβάσαι ότι μπορεί να χάσεις την ακοή σου ή να καταλήξεις με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από τον “υπερβάλλοντα ζήλο” κάποιου οργάνου της τάξης.
Αυτοί που έχουν ρημάξει την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας, έρχονται τώρα να μιλήσουν για ασφάλεια. Αυτοί που μας σπρώχνουν καθημερινά στην βαρβαρότητα, σκοπεύουν σήμερα να μας βουλιάξουν στον κανιβαλισμό μέσα και από την επίθεση στους πιο αδύνατους. Ας το πούμε λοιπόν καθαρά: μέσα σε μια κοινωνία που βουλιάζει στη φτώχεια, μέσα σε μια κοινωνία με περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανέργους και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια για κανέναν. Όπως δείχνουν ακόμα και τα στοιχεία της ΕΛΑΣ, με τους έλληνες να έχουν πάρει περήφανες πρωτιές σε σχέση με τους μετανάστες στους δείκτες εγκληματικότητας, η παραβατικότητα δεν είναι ζήτημα γονιδίων. Με άλλα λόγια, η μοναδική επιλογή για την ασφάλεια της κοινωνίας είναι να τελειώνουμε με την σημερινή εγκληματική πολιτική και τους εκφραστές της.
Πηγή: Rednotebook.gr