«Καταιγισμός σκανδάλων», ο «νόμος πάνω απ’ όλους στην Ελλάδα» και πολλά αντίστοιχης σοβαρότητας σχόλια κυριαρχούν στα Μέσα ενημέρωσης, ιδίως σ’ αυτά που όχι μόνο πλατσουρίζουν στη λάσπη των σκανδάλων αλλά κάποια -τα πλέον αχόρταγα- έχουν ήδη βουλιάξει στον πάτο του οχετού.
Δίπλα στους τελάληδες της διαπλοκής παραληρεί κι η εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Μισέλ Ασημακοπούλου, που «δεν νομίζει ότι μπορεί κανείς να κατηγορήσει στο πολιτικό σκηνικό την παρούσα κυβέρνηση για οποιαδήποτε διάθεση για συγκάλυψη»!
Με δυο λόγια, η δήλωση του παιδονόμου του Αντώνη Σαμαρά, Γιάννη Στουρνάρα, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την Αναστασία Σακελλαρίου, κατηγορούμενη μεν για κακούργημα αλλά που μπορεί να συνεχίζει απρόσκοπτα να διοικεί το Ταμείο (και τι ταμείο!) Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δεν οδηγεί στη συγκάλυψη…
Όλα αυτά θα ήταν ασήμαντα αν η Δικαιοσύνη ήταν όντως ανεξάρτητη. Όμως αν δικαστικοί είναι αυτοί που συντάσσουν τη δικογραφία για το πλιάτσικο στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, δικαστικοί είναι και άλλοι, εποπτεύοντες, που επιτρέπουν σε υπουργό την ευθεία ανάμιξη στο ανακριτικό έργο (δεν είδα αντίδραση ανάλογη μ’ αυτήν που αφορούσε τις αιτιάσεις Παπούλια και Δένδια).
Η επιλογή της ηγεσίας της ελληνικής Δικαιοσύνης από την κεντρική εξουσία, αλλά και η «κινητικότητα» και ανέλιξη ή μη των δικαστικών, είναι η απάντηση της εξουσίας. Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη είναι ζητούμενο (και όχι μόνο στην Ελλάδα), αλλά ανεξάρτητοι δικαστές ευτυχώς και υπάρχουν και πληθαίνουν.
Πρόθυμοι με το αζημίωτο
Αυτό που τείνει να εκλείψει είναι η διάκριση των εξουσιών, που ώς τα τώρα, στις αστικές λεγόμενες δημοκρατίες, προέβλεπε ότι η Βουλή νομοθετεί, η κυβέρνηση εκτελεί και η Δικαιοσύνη εγγυάται την εφαρμογή των νόμων. Στην Ελλάδα των πρόθυμων υπαλλήλων της Άνγκελα Μέρκελ, των μιζαδόρων υπουργών και του τραπεζικού αλλά και βιομηχανικού συμπλέγματος εξαγοράς των πάντων, η Βουλή παρακάμπτεται χονδροειδώς από την Εκτελεστική Εξουσία που «νομοθετεί» η ίδια με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, η δε Δικαιοσύνη (ευτυχώς σε τμήματά της) νουθετείται άλλοτε από παρακοιμώμενους της εξουσίας (περίπτωση Λιακουνάκου) ή καθοδηγείται ευθέως. Με κορυφαίες εξαιρέσεις, φυσικά.
Η απόπειρα συγκάλυψης τμήματος του σκανδάλου ενδέχεται να οδηγήσει σε θολά νερά και αυτήν την υπόθεση, αφού η παρούσα κυβέρνηση, γέννημα της προηγούμενης που κι αυτή είχε υιοθετηθεί από την προηγούμενη, θα φροντίσει είτε να στείλει σε άλλη υπηρεσία τους / τις δικαστικούς που τόλμησαν να ακουμπήσουν τις ανομίες των στελεχών της (όπως συνέβη) ή να καθυστερήσει τις υποθέσεις ώσπου να έχουν πετάξει σε χώρες μακρινές ή επικυρίαρχες όλοι οι εμπλεκόμενοι (να έχει παρέα και ο Χριστοφοράκος).
Στο μεταξύ θα καρπωθεί εκλογικά τις εντυπώσεις ότι βάζει φυλακή τους άνομους, ασχέτως του τι θα γίνει στη συνέχεια.
Από τη μια, λοιπόν, η ξεκάθαρη αντίδραση της Δικαιοσύνης απέναντι στην απόπειρα να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο της οικογένειας Παπακωνσταντίνου (τσάρος ήταν κι αυτός) και από την άλλη διαβάζεις ότι δικαστήριο καταδίκασε σε χρηματική αποζημίωση 10.000 ευρώ τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη για σειρά προσβλητικών δημοσιευμάτων σε βάρος του πάνσεπτου γέροντα Εφραίμ της Μονής Βατοπεδίου προτού αυτός δικαστεί για όσα του αποδίδονται (από δικαστικούς).
Ο ευυπόληπτος Εφραίμ
Οι δικαστές έκριναν ότι ο κ. Βαξεβάνης κακώς χρησιμοποίησε φράσεις όπως «οι μοναχοί μπέρδεψαν το προσευχητάρι με το μπλοκ επιταγών». Ψέματα; Και αν αποδειχτεί αυτό στις δίκες που κάποτε πρέπει να γίνουν; Στον δημοσιογράφο καταλογίστηκε «ειδικός σκοπός εξύβρισης» για να θέσει «προδήλως τον ηγούμενο Εφραίμ σε δημόσια ανυποληψία και περιφρόνηση»! Πριν από την αποκάλυψη των σκανδάλων έγινε αυτό ή κατόπιν; Ο κ. Εφραίμ είναι γι’ αυτούς τους δικαστές το καμάρι του μοναχισμού που του πρέπει εκτίμηση και υπόληψη;
Και κάτι τελευταίο: Ο υφυπουργός Οικονομικών, Γιώργος Μαυραγάνης, απάντησε σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι «δεν υπάρχουν βεβαιωμένες οφειλές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ προς τις ΔΟΥ». Και παρουσίασε έγγραφο της ΔΕΗ στο οποίο η επιχείρηση επικαλείται «το απόρρητο που προστατεύει τους πελάτες της». Τι θα πει απόρρητο της δημόσιας ακόμη ΔΕΗ όταν ερωτούν βουλευτές; Σκεφτείτε τι θα γίνει όταν (αν) ιδιωτικοποιηθεί πλήρως!
Αλλά όταν κοτζαμάν πρωθυπουργός επιτρέπει στον σχολάρχη αδερφό του να απολύει καθηγήτρια διότι συνέλαβε τον κανακάρη του να αντιγράφει, τι περιμένετε; Να τηρεί τη διάκριση των εξουσιών;
Αναδημοσίευση από την Αυγή.