Τώρα που λίγο καταλάγιασε ο θόρυβος, καθώς όλο και προκύπτουν ή δημιουργούνται νέοι τόποι αντιπαράθεσης, ενόψει των πολύ σημαντικών και καθοριστικών εκλογών, αυτοδιοικητικών και ευρωπαϊκών…. Τώρα που υπάρχει και ένα μικρό αλλά ικανό απόσταγμα χρόνου, γυρνώ ξανά στην περίπτωση της Σαμπιχά Σουλεϊμάν.
Μεγάλωσα σε μια γειτονιά που συνόρευε με τα σπίτια των γύφτων. Πάνω από την Δορυλαίου και φεύγοντας προς το ρέμα και πιο πέρα, προς την «Καμπτζίδα» (= Πυλαία σημερινή) ζούσαν πολλοί γύφτοι. Έτσι τους λέγαμε πάντα, μετά μάθαμε τα πιο εναλλακτικά και διευκρινιστικά, «τσιγγάνοι» και «Ρομά» και ότι έχουν δική τους γλώσσα τα «ρομανί».
Στο σχολείο, το δημοτικό, γνώρισα και άφησα πολλούς γύφτους στην ίδια τάξη. Ήταν πάντα αποξενωμένοι. Μας φόβιζαν αλλά και ήταν κι οι ίδιοι πολύ φοβισμένοι, τώρα που πέρασαν χρόνια το έχω καταλάβει, Οι περισσότεροι δεν έρχονταν κάθε μέρα, μόνο όποτε μπορούσαν. Εμείς νομίζαμε ότι τεμπέλιαζαν ή ξεχνούσαν, δεν ξέραμε ότι τους έπαιρναν να δουλεύουν ή να ζητιανεύουν.. Τους κοροϊδεύαμε.
Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια, κατανοώ τον τεράστιο αγώνα που έκαναν και τα ίδια τα παιδιά, οι τότε γύφτοι συμμαθητές μου αλλά και οι γονείς τους, τι μπροστά έβλεπαν έστω, αυτοί οι λίγοι της Κάτω Τούμπας, να στέλνουν τα παιδιά τους στο ελληνικό σχολείο, να μάθουν 5 κολυβογράμματα μέσα στη χλεύη και το ρατσισμό και το κορόιδεμα ημών των …ωραίων λευκών.
Οι γύφτοι. Από παντού κατατρεγμένοι και πουθενά δικαιωμένοι. Παρεκτός αν, κλαρινιντζήδες ή με τουμπερλέκια, ζουρνάδες και νταούλια ζωσμένοι, μας κάνουν κέφι και γλέντι στις γιορτές μας…
Η συμμετοχή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και η, εντός δεκαπενθημέρου, αποπομπή τη, ς αποτέλεσε μεγάλο θέμα, όχι τόσο για όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, καθώς επίσης και για τα συστημικά ΜΜΕ που περίμεναν λίγο ακόμη… βούτυρο στον άρτο και θεάματα που παρέχουν καθημερινά στο κοινό τους, γνωστά και αναμενόμενα αυτά αλλά και για τα εσωτερικά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Κατά τη γνώμη μου δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στο ηθικό πρόταγμα που είχε και ακόμη πιστεύω βαθιά ότι έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά η αριστερή του σκέψη και ιδεολογία, μέσα και απέναντι στην κοινωνία
Η Σαμπιχά είναι Τσιγγάνα Ρομά. Από παιδί που κάποτε πουλούσε λουλούδια, βρέθηκε να δίνει τη μάχη για ένα καλύτερο αύριο των Τσιγγάνων Ρομά της περιοχής της. Iδιαίτερα δραστήρια, ανέπτυξε με τη βοήθεια της πολιτείας δράσεις, ιδρύοντας μαζί με άλλες 20 γυναίκες τον Σύλλογο Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα» το 2006. Μέσα σε 3 χρόνια ο σύλλογος ανέπτυξε δράσεις τόσο για την εκπαίδευση των παιδιών, σε συνεργασία με τους επίσημους κρατικούς φορείς, όσο και με εθελοντικές οργανώσεις, καθώς και δράσεις για την επιμόρφωση των ενηλίκων.
Η Σαμπιχά, μάλλον εφάρμοσε το δόγμα Χαρίλαου Φλωράκη: «Θα πάω και με το διάβολο, φτάνει να εξυπηρετήσω τα συμφέροντα του λαού μου». Πήγε και μίλησε, ζήτησε, χαμογέλασε σε κάθε πόρτα, φτάνει να έπαιρνε μια βοήθεια ο σύλλογος «Ελπίδα» . Και τι γύρευε δηλαδή;;; Να διδάσκονται ελληνικά σε σχολείο τα μικρά ρομά, τα παιδιά του χωριού της. Και πολλά ακόμη δικαιώματα κι ελευθερίες. Ναι, φωτογραφήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ζήτησε προφανώς και από τον Εμφιετζόγλου , συνομίλησε με όσους υπόσχονταν…
Η κατανόηση θρησκευτικών και εθνοτικών διαφορών δε ν αποτέλεσε ποτέ το «φόρτε» της Αριστεράς. Η συλλήβδην κατάργησή τους- στο πλαίσιο του διεθνισμού και της ανάδειξης των ταξικών διαφορών, ως μόνου αποδεκτού συγκρουσιακού στοιχείου στην εξέλιξη της κοινωνίας, αποδείχτηκε ιστορικά άλλοτε απλώς φενάκη, άλλοτε καταστροφική για πολιτισμούς και μειονότητες . Μικρασιάτες, Αρμένιοι, Πόντιοι, Ρομά, Εβραίοι, έτσι ενδεικτικά αναφέρω, υπήρξαν θύματα κεμαλικής αλλά και σταλινικής πολιτικής.
Ας δοκιμάσουμε να αποστασιοποιηθούμε επιτέλους από τα πολιτικά παιχνίδια. Από τις εκατέρωθεν εγκλήσεις και κατηγόριες για την επιλογή ή όχι και ποιων και πώς, υποψηφίων για την ευρωβουλή συμπολιτών μας από τη μουσουλμανική μειονότητα. Άλλωστε τα θέματα των μειονοτήτων είναι, καθαυτό, ένα πολύ επικίνδυνο πολιτικό παιχνίδι, απαιτεί ιστορική γνώση, μακρά πολιτική εμπειρία χειρισμών και, φυσικά, σαφή, διεθνιστικό ιδεολογικό προσανατολισμό. Που όμως οφείλει να αποδέχεται τον αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση.