Μεγάλωσα στην οδό Ιταλίας, που μεταπολεμικά μετονομάστηκε σε 28ης Οκτωβρίου για ευνόητους λόγους, μεταξύ της Όλγας, που το 80 κανένας δημοκρατικός άνθρωπος δεν την έλεγε «Βασιλίσσης Όλγας» και της Δελφών. Ήμουν και παραμένω οπαδός του Ηρακλή και στα μέσα της δεκαετία του 80, λίγο πιο πάνω από το σπίτι των γονιών μου, παίχτες του «Γηραιού» σύχναζαν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, σε ένα κατάστημα με αξεσουάρ αυτοκινήτων, Ιταλίας με Ορέστου: Βακαλόπουλος, Ζήφκας, Γκεοργκίεφ, Ζούτμπι και οι δικοί μου αγαπημένοι ποδοσφαιριστές ο Σάββας Κωφίδης και ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Λίγες μέρες μετά τον τελικό του 1987, όπου ο Ηρακλής έχασε το κύπελλο από τον ΟΦΗ στα πέναλτι, η παρέα των ποδοσφαιριστών του «Γηραιού» ήταν στο γνωστό της στέκι και εγώ, δεκατετράχρονος και θρασύς, περνώντας τους ρώτησα: «γιατί ρε παιδιά, γιατί χάσατε το κύπελλο;». Μου απάντησε ο Χατζηπαναγής, ο πλέον λιγομίλητος και συνεσταλμένος της παρέας. «Όταν πας να δώσεις έναν τελικό αυτά συμβαίνουν, μπορεί και να χάσεις». Από τότε ο Ηρακλής δεν έπαιξε ξανά σε τελικό κυπέλου αν και φέτος, τελευταία χρονιά στη Β’ Εθνική, παραλίγο να τα καταφέρει, οπότε ακόμα μπορούμε να συζητάμε για την ιστορία του 1987. Μήπως τελικά, γιατί η πίκρα της απώλειας ήταν μεγάλη, ήταν καλύτερα να μην είχαμε πάει ποτέ σε αυτόν τον τελικό; Να μην είχαμε αποκλείσει τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό, να είχε βρεθεί ένας διαιτητής που να μας είχε αδικήσει και ακόμα να μιλούσαμε γι’ αυτόν; Να είχαμε κακές κληρώσεις στους πρώτους γύρους και να είχαμε μείνει εκτός του… θεσμού πολύ νωρίτερα;
Αλλά ας επανέλθουμε σε αυτό που τώρα ζούμε, σε αυτό που μας έχει αρρωστήσει και μας έχει ανεβάσει την πίεση, ακόμα και στους υποτασικούς. Μήπως, τελικά, θα ήταν καλύτερα η Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει να είχε χάσει τις εκλογές στις 25 του Γενάρη; Ή μήπως θα ήταν πολύ καλύτερα στις αρχές της άνοιξης του 2012 η ηγεσία του, τότε, ΣΥΝ να μην μιλούσε για την Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει και να παρέμενε στη ζώνη της ασφάλειας του «3% και τη δική σου ψήφο» με αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική επιχειρηματολογία; Αλλά τέλος πάντως, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν θα ήταν καλύτερα εκείνη την καταραμένη μέρα, ξημερώματα 13ης Ιουλίου, ο Τσίπρας να έπαιρνε την… ομάδα και να έφευγε από τις Βρυξέλλες, καταγγέλλοντας τους πάντες και αφήνοντας τους άλλους ηγέτες της ζώνης του ευρώ να αποφασίσουν για το πώς η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε εντός ή προσωρινά εκτός της ζώνης του ευρώ, για το πώς θα εμφάνιζαν την Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει ως τον απόλυτο εξολοθρευτή του όποιου βιοτικού επιπέδου έχει ακόμα ο Κόσμος της Εργασίας και τα κατώτερα μεσαία στρώματα σήμερα στην Ελλάδα, αύριο στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, και για το πώς θα επιβεβαίωναν την αφήγηση των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό της χώρας, ότι δηλαδή μέσα σε πέντε μήνες η Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει κατέστρεψε ότι αυτοί είχαν… χτίσει τα τελευταία πέντε χρόνια; Μήπως, στην τελική, ρε παιδί μου δεν είμαστε για να μπλέκουμε με τέτοια πράγματα, να βγάζουμε φίδια από τις τρύπες και ψόφια ποντίκια από πηγάδια…
Καταλαβαίνω πως, σε πρώτο χρόνο, όλα τα παραπάνω δεν λένε απολύτως τίποτα σε όλον τον κόσμο του ανταγωνιστικού χώρου και το καταλαβαίνω γιατί κι εγώ σε αυτόν το χώρο πολιτικά διαπαιδαγωγήθηκα. Σε δεύτερο χρόνο μπορούν να γίνουν, και θα γίνουν, πολλές συζητήσεις, όπως ακριβώς έχει γίνει και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου, τουλάχιστον εκλογικά, έχουν ηττηθεί οι νεοφιλελεύθερες ελίτ που πιστεύουν ότι οι… προνομιούχοι είναι οι χαμηλόμισθοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και αυτοί/αυτές που παίρνουν επίδομα ανεργίας. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, και πιθανότατα είναι θέμα πολιτικής διαπαιδαγώγησης, είναι η στάση πάρα πολλών στελεχών, διαφόρων μεγεθών, της Αριστεράς που θέλει να κυβερνήσει, που σαν μανιακοί ιεροκήρυκες του δρόμου χτυπιούνται για τη συμφορά που τους έχει βρει και μιλούν για κάποια «αποδέσμευση» που θα τους λυτρώσει. Με δεδομένο ότι η Αριστερά που θέλει να κυβερνήσει δεν είχε σχέδιο για την αποδέσμευση από τη ζώνη του ευρώ – και αυτό ήταν κάτι γνωστό σε όλα τα στελέχη της ανεξαρτήτως μεγέθους – αναρωτιέμαι για ποια «αποδέσμευση» τώρα μιλάνε. Πολύ φοβάμαι, και το γράφω με όλο το σεβασμό σε αγώνες, προσωπικές στάσεις και καταθέσεις στην προσπάθεια για το κοινό καλό και για ένα εναλλακτικό μέλλον, ότι αυτή η «αποδέσμευση» έχει να κάνει με το μόνιμο εκβιασμό της ελληνικής κοινωνίας: Ο εκβιασμός θα συνεχιστεί αλλά η Αριστερά που πλέον δεν θα θέλει να κυβερνήσει θα «αποδεσμευτεί» από αυτόν και θα επιστρέψει στη γνώριμη κατάσταση των περιορισμένων ευθυνών της.
Υ.Γ. Η Μάργκαρετ – I still hate her – Θάτσερ όταν έλεγε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική απέναντι στο δικό της νεοφιλελεύθερο σχέδιο, το περίφημο TINA, αναφερόταν στο πρόγραμμα των Εργατικών της δεκαετίας του 80. Παρά τη μεγάλη ζημιά που προκάλεσε στο κοινωνικό κράτος της Μεγάλης Βρετανίας, που παραμένει πάντως πολύ περισσότερο «μεγάλο» σε σχέση με το ελληνικό, η… TINA πέθανε πολύ πριν η Θάτσερ τινάξει τα δικά της πέταλα. Μια και το έφερε η κουβέντα, η Μεγάλη Βρετανία, που έχει το «δικό» της νόμισμα, είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα, που δεν έχει «δικό» της νόμισμα, είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες στη ζώνη του ευρώ.
*Ο Θεόφιλος Σιχλετίδης είναι ένας από τους Δύο Λύκους: καθημερινά, 12 με 1, στο «Κόκκινο 93,4».