Με το «καλημέρα» ξεκίνησαν οι απολύσεις στην Εφημερίδα των Συντακτών, μόλις λίγους μήνες μετά την εξαγορά του 51% των μετοχών που ανήκαν στους συνεταιριστές της σε εταιρεία συμφερόντων του ομίλου Μελισσανίδη και σε λιγότερο από ένα μήνα από την μεταφορά του προσωπικού της από την οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο της Αθήνας σε κτίριο του ομίλου στον Πειραιά. Πρόκειται για γεγονός που αθετεί έναν από τους βασικούς όρους της συμφωνίας για την μεταβίβαση της εφημερίδας στον μεγαλοεπιχειρηματία και συγκεκριμένα στην Κυπριακή εταιρεία «Zofrank Holdings Co. Limited» (στην οποία ανήκει και η «Ναυτεμπορική») που αφορούσε την διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας για δύο χρόνια «εκτός σπουδαίου λόγου».
Κανένας «σπουδαίος λόγος» δεν διατυπώθηκε από την πλευρά της εργοδοσίας τόσο για την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, ανταποκριτή της εφημερίδας στην Κρήτη, στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου, ούτε για τις τέσσερις απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, μεταξύ των οποίων ενός συναδέλφου από το διοικητικό προσωπικό και δύο δημοσιογράφων.
Ανάμεσά τους και ο Τάσος Τσακίρογλου, μέλος του συνεταιρισμού που εξέδιδε την εφημερίδα και επικεφαλής της διαδικτυακής της έκδοσης για σχεδόν δέκα χρόνια – και σε αυτή την περίπτωση δίχως να συντρέχει κάποιος σπουδαίος λόγος. Σημειώνεται ότι ο Μ. Διονέλλης είχε καλύψει εκτενώς προσφυγικά, εργασιακά, περιβαλλοντικά, κινηματικά και τοπικά ζητήματα από την Κρήτη, ενώ ο Τ. Τσακίρογλου παρακολουθούσε τον κόσμο της παγκόσμιας διανόησης βιβλιογραφικά και με επίκαιρες αναλύσεις και συνεντεύξεις στην εφημερίδα. Και οι δύο τους αποτελούσαν βασικά ενεργά στελέχη του κορμού της εφημερίδας και του αναγνωστικού της κοινού, αναγνωρισμένοι για το κύρος της εργασίας τους.
Για τις απολύσεις αυτές η πλευρά Μελισσανίδη και η Διεύθυνση της εφημερίδας ισχυρίζονται ότι γίνονται μέσα στα πλαίσια της συμφωνίας της μεταβίβασης της πλειοψηφίας των μετοχών καθότι, υπήρξε δέσμευση από τη πλευρά τους για διατήρηση του αριθμού των εργαζομένων , αλλά όχι για προσωποποιημένη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που έχει προκαλέσει οργή ανάμεσα στους εργαζόμενους που, όπως αναφέρουν σε επιστολή τους 60 εξ αυτών όλων των ειδικοτήτων, θεωρούν ότι εξαπατήθηκαν και -στην… καλύτερη περίπτωση- ότι ξεγελάστηκαν, αφού με λίγα λόγια, εφόσον το θελήσει ο εργοδότης μπορεί να αντικαταστήσει όλους τους εργαζόμενους που έχουν ταυτιστεί με την 13χρονη πορεία της εφημερίδας και διατηρούν τη φυσιογνωμία της έως και σήμερα με άλλους, φυσικά της δικής της επιλογής (Aθέτηση των συμφωνηθέντων από Μελισσανίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών – Παρέμβαση των σωματείων για τις απολύσεις ζητούν 60 εργαζόμενοι).
Η γνωστοποίηση της επιστολής όχι μόνο δεν προβλημάτισε τον Δ. Μελισσανίδη, αλλά αντίθετα προκάλεσε την οργή του και προχώρησε στην έκτη απόλυση, αυτή τη φορά του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, ενός αναγνωρισμένου δημοσιογράφου – αναλυτή. Σύμφωνα με εργαζόμενους στην εφημερίδα, όλες οι απολύσεις είναι αναιτιολόγητες, ενώ κάποιες από αυτές διακατέχονται εκδικητικότητα και από τον ετσιθελισμό του Μελισσανίδη και του επιτελείου που τον περικλείει. Άλλωστε, η νέα εργοδοσία έχει προαναγγείλει επιπλέον απολύσεις, μεταξύ αυτών και των ανταποκριτών της, προκειμένου όπως ισχυρίζεται να προσλάβει άλλους εργαζόμενους, κυρίως στην ηλεκτρονική της έκδοση, βάσει σχεδίου αναδιάρθρωσης και αναβάθμισης της εφημερίδας και της ιστοσελίδας.
Λογοκρισία και αυξήσεις «ψίχουλα»
Αυτή η επερχόμενη αλλαγή στη φυσιογνωμία της εφημερίδας δεν περιορίζεται μόνο στην ασέβεια στις «υπογραφές» του ανθρώπινου δυναμικού της, αλλά και στην λογοκρισία που επέβαλε προκειμένου να μην γραφτεί το παραμικρό στις σελίδες της για την απόλυση του Μ. Διονέλλη, παρόλο τον ντόρο που προκλήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, μια απαξίωση που επέδειξε, μεταξύ άλλων και σε κείμενο – διαμαρτυρία για την απόλυση του ανταποκριτή στην Κρήτη περισσότερων από 30 φορέων του νησιού που επιδόθηκε στη νέα εργοδοσία, το οποίο επίσης δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Στον κάλαθο των αχρήστων κατέληξε και πρόσφατο ψήφισμα που εκδόθηκε σχεδόν ομόφωνα από τη γενική συνέλευση των – στην πλειοψηφία τους εργαζόμενων – συνεταιριστών με το οποίο καταδίκαζαν την απόλυση του Μ. Διονέλλη ζητώντας την επαναπρόσληψή του, παρόλο που υπήρχε ρητή απαίτηση από τους ίδιους για την δημοσίευσή του στην έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας.
Στην πράξη, αυτές οι κινήσεις –παντελώς ξένες προς τα «ήθη» της εφημερίδας – αποτυπώνουν μια συνολικότερη περιφρόνηση και ασέβεια της εργοδοσίας Μελισσανίδη προς τους εργαζόμενους συνεταιριστές, παρόλο που στην ουσία αποτελούν τον δεύτερο κύριο μέτοχο της εφημερίδας κατέχοντας το 43% και, άρα, θα έπρεπε να μετέχουν στη λήψη αποφάσεων που καθορίζουν το μέλλον της εφημερίδας, έναντι του επιχειρηματία που πρόσφατα απέκτησε το 51%.
Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν οι εργαζόμενοι της εφημερίδας, που επί 13 ολόκληρα χρόνια συμμετείχαν σε μια κοινή προσπάθεια προκειμένου να συνεχίσει την κυκλοφορία του ένα προϊόν που οι ίδιοι παρήγαγαν με μηνιαίο μισθό μόλις 800 ευρώ, δεν είχαν λάβει ακόμη την πενιχρή οριζόντια αύξηση μισθών 7,5% συν 7,5% το 2026 και το 2027 αντίστοιχα, για την οποία υπήρχε δέσμευση από τη νέα εργοδοσία. Κάτι που τελικά έγινε μόνο έπειτα από τη αποστολή της επιστολής των 60 στα συνδικαλιστικά σωματεία, χωρίς να έχει διευκρινιστεί αν αυτή αύξηση θα έχει αναδρομική ισχύ από τη αρχή του χρόνου όπως είχε αφήσει να εννοηθεί η εργοδοσία. Κάτι που, ούτως ή άλλως, δεν θα αλλάξει επ’ ουδενί την κατάταξη των εργαζομένων της Εφημερίδας των Συντακτών ως από τους πιο κακοπληρωμένους στην αγορά εργασίας στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης.
Κι αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει επίσης, όσο και αν ο Δ. Μελισσανίδης κάνει φιέστες κερνώντας τους εργαζόμενους σε σκυλομάγαζα για να «διασκεδάσουν» με την Άντζελα Δημητρίου και τον Λευτέρη Πανταζή (για να αφήσουμε τον Γιώργο Μαργαρίτη) με καλεσμένους πολιτικούς για να προωθήσει το νέο προϊόν που απέκτησε, χωρίς να τον ενδιαφέρει ότι αυτό αντιφάσκει με τις απολύσεις.
Η «αγορά» πίσω από τις εξελίξεις
Μαθαίνουμε ότι η διαμορφούμενη κατάσταση έχει προκαλέσει ανησυχία αλλά και οργή στους εργαζόμενους που θεωρούν ότι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι και αναρωτιούνται αν ο Δ. Μελισσανίδης έχει καταλάβει τι εφημερίδα αγόρασε ή δεν τον ενδιαφέρει διόλου αυτό και διαβλέπουν ότι επιχειρείται η υποβάθμιση της εφημερίδας και η λειτουργία της ως δεκανίκι της επερχόμενης αναβάθμισης της ηλεκτρονικής έκδοσης. Κάτι που ισοδυναμεί με την αχρήστευση ενός δοκιμασμένου προϊόντος για την προώθηση ενός νέου, η τύχη του οποίου είναι άγνωστη, ιδιαίτερα αν μεταλλαχτεί σε κάτι που θα συμβαδίζει με τους κανόνες της αγοράς που απαιτούν τη δημοσιογραφική ομερτά για τις κακόβουλες επιχειρηματικές ενέργειες. Γεγονός παντελώς ξένο και για το αναγνωστικό κοινό που παρακολουθεί την εφημερίδα όλα αυτά τα χρόνια. Εκτός κι αν ο Δ. Μελισσανίδης έχει αποφασίσει να απολύσει και τους… αναγνώστες της εφημερίδας.
Πέραν αυτών, η εξαγορά της Εφημερίδας των Συντακτών από τον μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη και οι προαναφερόμενες, καθοδηγούμενες από τον ίδιο και το επιτελείο του, εξελίξεις στο εσωτερικό της, σε συνδυασμό με την σχετικά πρόσφατη εν μέρει «αριστερή στροφή» των μέσων ενημέρωσης του ομίλου του Βαγγέλη Μαρινάκη, που μέχρι πρότινος στήριζε απροκάλυπτα και μέχρι αηδίας την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με στόχο την υποστήριξη και των δύο επιχειρηματιών της επιστροφής Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, δείχνουν ότι η οικονομική ολιγαρχία της χώρας ανασυντάσσεται σε δύο επίπεδα.
Από τη μια επιχειρεί τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης μέσω της αφομοίωσης γνωστών ανεξάρτητων δημοσιογραφικών φωνών και από την άλλη την ενσωμάτωση του αποκαλούμενου «αριστερού ακροατηρίου». Πρόκειται για μια χαρακτηριστική διπρόσωπη και ύπουλη τακτική, που δείχνει ότι η αποκαλούμενη «αγορά» επιχειρεί για μια ακόμη φορά να καθορίσει τα πράγματα στο πολιτικό σύστημα της χώρας που βρίσκεται υπό πλήρη κατάρρευση, αξιοποιώντας την ισχύ της, προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο για την απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Update: Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η εργοδοσία, έπειτα από τις σθεναρές αντιδράσεις των εργαζομένων και υπό την απειλή κήρυξης απεργίας από την ΕΣΗΕΑ, ανακάλεσε την απόλυση του Γ. Κιμπουρόπουλου και επανεξετάζει τη σχέση εργασίας με τον Τ. Τσακίρογλου.
Σε αυτές τις στιγμές βρισκόμαστε δίπλα στους εργαζόμενους/ες της Εφημερίδας των Συντακτών
Απαιτούμε τον τερματισμό των απολύσεων και την άμεση επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων
Απέναντι στα αφεντικά, έχει αποδειχτεί ότι η αλληλεγγύη παραμένει το όπλο μας
Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ
Κατάληψη ΕΣΗΕΑ
