Καθώς η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης, για να υπάρξει πολιτική λύση στο «ελληνικό δράμα» που είναι και ευρωπαϊκό, κορυφώνεται πυκνώνουν τα δημοσιεύματα και οι απόψεις ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, Σαμαρά, Παπαδήμου και Παπανδρέου, προσπάθησαν να κάνουν πολιτική διαπραγμάτευση, προσπάθησαν να βάλουν το θέμα στους ηγέτες των μεγάλων χωρών της Ευρώπης και να προκαλέσουν την παρέμβαση τους, αλλά απέτυχαν γιατί βρήκαν τοίχο. Όπου τοίχος ήταν οι σκληρές απόψεις του γερμανικού ΥΠΟΚΙ και του ΔΝΤ, του κ. Σόιμπλε και της κ. Λαγκάρντ, αν και η κ. Λαγκάρντ μπήκε στο κάδρο μετά τον Ιούνιο του 2011 όταν ανέλαβε τη θέση της γενικής διευθύντριας του Ταμείο και από τα στοιχεία που έχουμε δεν έπαιξε κάποιον ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μέχρι τότε από τη θέση της υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μέχρι να φτάσουμε στα τέλη του 2011 στην πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου η βασική αφήγηση που ακούγαμε ήταν ότι το 2012 αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει γιατί θα μπουν μπροστά οι μηχανές της ανάπτυξης και το θέμα της πολιτικής διαπραγμάτευσης, ότι δηλαδή θα δοθεί πολιτική λύση, δεν υπήρχε στο τραπέζι καμίας συζήτησης. Άλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου, πέφτοντας, έλεγε πως Μέρκελ και Σαρκοζί, ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, όχι μόνο δεν ήθελαν να συζητήσουν τίποτα το πολιτικό με την ελληνική πλευρά, αλλά κόντεψαν να μας στραγγαλίσουν όταν έμαθαν τα νέα για το περίφημο δημοψήφισμα.
Έκανε πολιτική διαπραγμάτευση η κυβέρνηση Παπαδήμου; Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο άσχημα όσο είναι στην ελληνική κοινωνία, αυτό θα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα καλαμπούρια αυτής της δύσκολης πενταετίας. Και το θέμα δεν έχει να κάνει με τ’ ότι εννοείται πως ένας μη εκλεγμένος πρωθυπουργός και μία αλαλούμ πλειοψηφία στη Βουλή (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. – ΛΑΟΣ) δεν μπορούσαν να διαπραγματευτούν πολιτικά, το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου φτιάχτηκε ακριβώς για να μην υπάρξει πολιτική διαπραγμάτευση και να πάμε στο δεύτερο μνημόνιο και στο PSI καθαρά με τεχνικούς όρους. Άλλωστε τι είδους πολιτική διαπραγμάτευση θα μπορούσε να καταλήξει σε ένα μεγάλο κύμα φτωχοποίησης του Κόσμου της Εργασίας και των κατώτερων μεσαίων στρωμάτων, στην εκτίναξη της ήδη μεγάλης ανεργίας, στην καταστροφή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στον αφανισμό των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων;
Και φτάνουμε στην κυβέρνηση Σαμαρά. Το επιχείρημα όσων σήμερα υποστηρίζουν πως και ο Σαμαράς προσπάθησε να κάνει πολιτική διαπραγμάτευση αλλά τον σταμάτησαν ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, στηρίζεται σε ένα και μόνο πράγμα, στ’ ότι ποτέ δεν ολοκληρώθηκε η 5η αξιολόγηση. Και οι όρκοι πίστης στο αποτυχημένο πρόγραμμα που έδινε ο πρώην πρωθυπουργός στην κ. Μέρκελ και όχι στον κ. Σόιπλε και στην κ. Λαγκάρντ; Και η αφήγηση της ιστορίας επιτυχίας της ελληνικής οικονομίας που ήταν στο διάδρομο της απογείωσης από το καλοκαίρι του 2013; Λεπτομέρειες… Δεν νομίζω. Ο Σαμαράς ήθελε να ολοκληρωθεί, με τεχνικούς όρους η 5η αξιολόγηση, αλλά η πολιτική αστάθεια, η αβεβαιότητα των δανειστών για το ποιος θα κυβερνούσε την Ελλάδα το 2015, δεν το άφησε. Ο Σαμαράς και στην ομιλία του στη ΔΕΘ το Σεπτέμβριο και προεκλογικά έλεγε πως το κλείσιμο όλων των εκκρεμοτήτων με τους δανειστές, ήταν στην πρώτη σελίδα της ατζέντας του, σε πρώτη φάση αν ο Δήμας εκλεγόταν πρόεδρος της δημοκρατίας, σε δεύτερη φάση αν η Ν.Δ. κέρδιζε τις εκλογές.
Με λίγα λόγια, πολιτική διαπραγμάτευση δεν υπήρξε πριν από τις 25 Ιανουαρίου, μετά από τις εκλογές και μέχρι σήμερα υπάρχει γιατί αυτή είναι η εντολή που πήρε η νέα κυβέρνηση.
Ένας αγωγός δεν φέρνει την άνοιξη, αλλά να ξέρουμε και τι λέμε…
Ένα από τα είδη που ανθεί, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα, είναι αυτό τον αναλυτών στα θέματα που αφορούν τους ενεργειακούς αγωγούς, που τελευταία έχει αναβαθμιστεί μετά το τελευταίο ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα και τις κοινές δηλώσεις του με τον πρόεδρο της Ρωσίας, Β. Πούτιν, για το ενδεχόμενο συνεργασίας ώστε ο Turkish Stream να περάσει τα σύνορα ως Hellenic Stream. Το βασικό μοτίβο που κυριαρχεί στις περισσότερες αναλύσεις είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ποτέ δεν πρόκειται να επιστρέψει στην Ελλάδα μία τέτοια συνεργασία και πως η ελληνική κυβέρνηση, αφού έριξε ή θα ρίξει στη χώρα στα βράχια, ανακαλύπτει… φανταστικούς φίλους και φορτία με ρούβλια που θα έρθουν από τη Ρωσία.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Για να απαντήσουμε θα πρέπει να πάμε στο κέντρο της Ευρώπης, στη Σλοβακία, το ρόλο της οποίας φαίνεται πως αγνοούν πολλοί αναλυτές των γεωπολιτικών υποθέσεων της ευρύτερης περιοχής. Η Σλοβακία, που βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης εδώ και πολλές δεκαετίες είναι το πέρασμα και ο διανομέας του πάλαι ποτέ σοβιετικού αερίου, τώρα ρωσικού, στη Δυτική Ευρώπη. Μικρή χώρα, αλλά ένας από τους μεγαλύτερους παίχτες στην ιστορία του φυσικού αερίου που στηρίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος της οικονομίας της στους ενεργειακούς αγωγούς και στη διανομή του φυσικού αερίου που τώρα ανησυχεί ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις που θα έχει η απόφαση της Ρωσίας θα σταματήσει θα προμηθεύει με φυσικό αέριο την Ε.Ε. μέσω της Ουκρανίας μέσα στα επόμενα χρόνια.
Προχθές ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας, Ρόμπερτ Φίτσιο συναντήθηκε με τον Ρώσο ομόλογο του Ντιμίτρι Μεντβιέντεφ και του πρότεινε ο νέος αγωγός από τα ελληνοτουρκικά σύνορα να ανέβει στη Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία για να φτάσει στη Σλοβακία και όλα αυτά με τη συμμετοχή και τη συνεργασία της Ε.Ε. Απαντώντας στην πρόταση ο Μεντβιέντεφ δεν πέταξε ακριβώς τη σκούφια του, εξαιτίας της περιπέτειας με τον South Stream, αλλά υπογράμμισε ότι όταν με το καλό φτάσει ο νέος αγωγός στην Ελλάδα, τότε θα εξεταστούν συμφωνίες και σχέδια… Δεν πιστεύω οι αναλυτές στη Σλοβακία να μάλωσαν την κυβέρνηση τους για την πρόταση με επιχειρήματα του τύπου ότι ποτέ η Ε.Ε. δεν θα δώσει το πράσινο φως για την υλοποίηση αυτών των σχεδίων;
Εξαιρετικά τα νέα από το νέο Εθνικό Σχέδιο για τη Διαχείριση των Αποβλήτων, επιτέλους η ελληνική πολιτεία αποδέχεται ότι είμαστε σε μία ευρωπαϊκή χώρα και πρέπει να ακολουθούμε τις κοινοτικές οδηγίες και κάπως έτσι…
Μέχρι του 2020, δηλαδή σε 4 με 5 χρόνια, θα πρέπει το 50% των αστικών αποβλήτων είτε να ανακυκλώνεται είτε να κομποστοποιείται. Μόνο το 30% θα πηγαίνει σε χώρους υγειονομικής ταφής και μάξιμουμ το 20% να… αξιοποιείται ενεργειακά. Δεν θα έλεγε πρώτη φορά αριστερά, πάντως πρώτη φορά ευρωπαϊκά μπορείς να το πεις. Και όχι μόνο ευρωπαϊκά καθώς ένα από τα καλύτερα παραδείγματα πόλης που εκεί που έθαβε τα πάντα κατάφερε σε μία πενταετία με πετύχει το απόλυτο 1/3 ανακύκλωση 1/3 κομπόστ και 1/3 θάψιμο χωρίς καθόλου καύση είναι το Σικάγο, και όλα αυτά 100% από τη δημοτική αρχή.
Εδώ τι γίνεται; Ο δήμος Θεσσαλονίκης θα μπορούσε να γίνει… Σικάγο, καθώς σήμερα μόλις το 10% των απορριμμάτων πάει στην ανακύκλωση και το 90 πάει στη Μαυροράχη. Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι οι… πειρατές των μπλε κάδων, δεν είναι ότι καθυστέρησε το έργο του ΣΜΑ – που πλέον με το νέο σχεδιασμό είναι οριακά άχρηστο – αλλά ότι η διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης συμβιβάστηκε με το μοντέλο της αποτυχίας. Ακόμα και σήμερα, ενώ με το νέο σχεδιασμό πάμε σε διαλογή των ανακυκλώσιμων στην πηγή δηλαδή σε διαφορετικούς κάδους για κάθε υλικό, ο δήμος διαφημίζει ως τεράστια επιτυχία την τοποθέτηση νέων μπλε κάδων, που εκ του αποτελέσματος είναι το σύμβολο της αποτυχίας και το μόνο που τελικά εξυπηρετούν είναι το μονοπώλιο των ιδιωτικών ΚΔΑΥ, στην περίπτωση μας της ΟΙΚΟΜΕΤ.
Λεφτά υπάρχουν; Σύμφωνα με τη πρόταση του υπουργείου τα έσοδα από τα συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης είναι δημόσιοι πόροι και αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα να ελέγχονται μέσω κρατικού λογιστικού συστήματος και να επενδύονται στην ανάπτυξη των εναλλακτικών συστημάτων. Σήμερα τα χρήματα τα διαχειρίζονται τα ίδια τα συστήματα, δηλαδή η Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης, δηλαδή πέντε πολυεθνικές και η ΚΕΔΕ.
Στο δήμο Θεσσαλονίκης ζούνε, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 325.000 ψυχές. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο ενός προγράμματος του τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, στο δήμο Θεσσαλονίκης υπάρχει 38.072 δέντρα, δηλαδή σε κάθε έναν κάτοικο αντιστοιχεί 0,1 δέντρο, ένα δέντρο για κάθε δέκα κατοίκους. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη με τη μικρότερη αντιστοιχία πράσινου ανά κάτοικο στην Ευρώπη.
Στο μεταξύ, η Κοπεγχάγη είναι η πόλη που κατέκτησε τη πρώτη θέση στη λίστα με τις 20 πιο φιλικές πόλεις στην κόσμο για το ποδήλατο. Ακολουθεί το Άμστερνταμ και η Ουτρέχτη, πάλι στην Ολλανδία. Στη φετινή λίστα ελέγχθηκαν 122 πόλεις και τα βασικά κριτήρια ήταν το δίκτυο των ποδηλατοδρόμων και το σύστημα κοινόχρηστων ποδήλατων. Έξτρα κριτήριο οι πολιτικές που προωθούν τη χρήση του ποδήλατου, όπως το χαμηλό όριο ταχύτητας για αυτοκίνητα και μηχανές, και το ποσοστό του πληθυσμού που μετακινείται καθημερινά με ποδήλατο. Καμία ελληνική πόλη δεν είναι στις 20 πρώτες, καθώς οι δημοτικές αρχές δεν ασχολούνται με το θέμα. Στο Νότο στη 17η θέση είναι η Βαρκελώνη. Καλύτερα, στη 10η θέση είναι η Σεβίλλη όπου τα τελευταία χρόνια το 7% των κατοίκων της μετακινείται με ποδήλατο ενώ πριν από λίγα χρόνια ήταν στο 0,2%. Αξίζει να σημειωθεί πως τη λίστα την επεξεργάζεται μία εταιρία συμβούλων αστικού σχεδιασμού που έχει την έδρα της στην Κοπεγχάγη… Οπότε να η λύση, να στήσουμε κι εμείς μία εταιρία συμβούλων για να βγάλει πρώτη τη Θεσσαλονίκη μας σε όλες τις λίστες!
Ένας Λύκος