Νομίζω πως με τα πρώτα λεφτά θα πρέπει να αγοράσω ένα καινούριο, ένα μεγάλο, ψυγείο, για να βάζω μέσα, να χωράνε, όλα τα πράγματα που θα ψωνίζω. Μετά θα πρέπει να μαζέψω λεφτά για ένα μικρό αυτοκινητάκι για να μετακινούμαι με αυτό μέσα στην πόλη και όχι με τα λεωφορεία και με το πόδι. Αλλά δεν φτάνουν, ποτέ δεν φτάνουν, μόνο τα υλικά αγαθά. Θα αρχίσω να διαβάζω ποίηση, Κική Δημουλά! Έχω ακούσει πως η τελευταία της συλλογή “Το παγκάκι στην Κυψέλη και ο Πάκι στην Αμυγδαλέζα” είναι κα-τα-πλη-κτι-κή. Θα βλέπω ειδήσεις στο Mega και θα ακούω το ΣΚΑΪ. Θα λεω στους φίλους μου αυτά που μου λένε ο Πρετεντέρης και ο Πορτοσάλτε. Τα Σάββατα θα αγοράζω “ΝΕΑ” και τις Κυριακές “Πρώτο Θέμα”.
Θα υιοθετήσω τη θεωρία των δύο άκρων, γιατί πράγματι όποιος αντιδρά στις πολιτικές της λιτότητας φασίστας είναι, είτε “κόκκινος”, είτε “μαύρος”. Θα υποστηρίζω τη μεγάλη επένδυση στις Σκουριές, γενικά θα υποστηρίζω όλες τις επενδύσεις που σέβονται το περιβάλλον και δημιουργούν θέσεις εργασίας όπως η πώληση του ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη και του σκοπευτηρίου της Καισαριανής στον Λάτση για να χτίσει ένα νέο Mall. Θα σταματήσω να ψωνίζω από μικρά μαγαζιά, θα ψωνίζω μόνο από Mall και μόνο τις Κυριακές. Θα πάρω ένα ανοιχτό μπεζ κουστούμι και παπούτσια που να ταιριάζουν. Θα χτενίζω προς τα πίσω τα μαλλιά μου και θα ξυριστώ. Θα κάνω τον ωραίο και μάλλον θα πρέπει να γραφτώ σε γυμναστήριο. Ναι σίγουρα πρέπει να γραφτώ σε γυμναστήριο και πρέπει να βελτιώσω και τη διατροφή μου. Θα πρέπει να προσπαθώ!
Θα πάρω βιβλία για τη σύγχρονη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, γιατί είμαι σίγουρος πως η δουλειά που θα βρω θα πάει πολύ καλά και σύντομα θα υπάρξουν ευκαιρίες να ανέβω σκαλιά, να γίνω προϊστάμενος, να λεω στους άλλους τι να κάνουν και αυτοί θα το κάνουν γιατί θα ξέρουν πως ξέρω τι λεω και ότι αξίζω τη θέση του προϊσταμένου όσο κανένας άλλος. Θα αρχίσω να βλέπω φως στο τούνελ, να λεω πως το κλίμα αλλάζει, πως αυτοί που δεν έχουν να φάνε το αξίζουν γιατί δεν προσπαθούν. Πως αυτοί που δεν μπόρεσαν το φετινό χειμώνα να ζεστάνουν τα σπίτια τους επιτέλους ζουν όπως θα έπρεπε να ζουν, σύμφωνα με τις δυνατότητες τους και όχι με τα πόδια τους να βγαίνουν έξω από το πάπλωμα.
Θα γραφτώ μέλος σε ένα σύγχρονο κόμμα του κέντρου και πιστεύω ότι σύντομα θα γίνω και στέλεχος. Θα μιλάω σε εκδηλώσεις και θα λεω στον κόσμο ότι θα πρέπει να προσπαθεί και πως μόνο με την προσπάθεια θα μπορέσει να ζήσει μία ζωή κα-τα-πλη-κτι-κή όπως αυτή που εγώ ζω.
Μόνο που ξέρω, μοναχικό μου αστέρι, πως δεν θα με αφήνεις να κάνω τίποτα απ’ όλα αυτά.