Είναι γνωστός ο αφορισμός που θέλει το ποδόσφαιρο να είναι παιχνίδι στο οποίο παίζουν δύο ομάδες και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί. Σε παραλλαγή, η Δημοκρατία, ήταν ένα πολιτικό παίγνιο στο στίβο του οποίου κατέβαιναν μεν πολλές ομάδες αλλά κέρδιζε πάντα η μία, ακόμη κι αν άλλαζαν τα χρώματα στις φανέλλες των νικητών. Ευτυχώς, αποδείχθηκε ότι η Δημοκρατία δεν είναι ποδόσφαιρο, αν και, δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν μπορούν με τίποτα να καταπιούν το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, ως και «παρένθεση» το έχουν ονομάσει ντροπιαστικά οι δήθεν θεσμικοί. Ωστόσο δεν μπορούν να το αναιρέσουν.
Υποχρεώθηκαν όμως, ως ηττημένοι, και αφού εξάντλησαν σε υπερθετικό βαθμό όλα τα άλλα μέσα, να κατεβούν στο επίπεδο του απλού λαού, κάνοντας χρήση των δικών του μεθόδων τις οποίες μέχρι χθες ελεεινολογούσαν. Κι έτσι, οργάνωσαν μέχρι και συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος με σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη».
Είναι μια μορφή ταυτολογίας και πλεονασμού το σύνθημα, μοιάζει και ακούγεται περισσότερο σαν αποτυχημένη καμπάνια γραφείου τουρισμού που διαφημίζει τα θέλγητρα εξωτικού παραδείσου. Μια ματιά σήμερα το πρωί στις εφημερίδες οι οποίες ενθουσιάστηκαν από το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης, δημιουργεί σύγχιση ως προς το πλήθος των συγκεντρωμένων αφού, η εφημερίδα «Δημοκρατία» μετρά 5.000 ενώ η καταμέτρηση της εφημερίδας «Καθημερινή» τους ανεβάζει σε 10.000.
Δεν θέλω να στεναχωρήσω τους διοργανωτές που, κακά τα ψέματα, αυτό που θέλουν είναι να συρθεί στα τέσσερα η κυβέρνηση, γονυπετής μέχρι τις Βρυξέλλες όπως όσοι έχουν κάνει τάμα στην Παναγιά της Τήνου, για να υπογράψει μια συμφωνία «ότι νάναι», αλλά, επειδή έχω πάρει μέρος σε πολλές συγκεντρώσεις με τα προτάγματα των οποίων συμφωνούσα, και έχω παρακολουθήσει άλλες τόσες που με άφηναν αδιάφορο, το μέγεθος δεν ήταν διόλου «εντυπωσιακό» όπως σαλιάριζαν στα κανάλια χθες βράδυ. (Μόλις προχθές τόσοι συγκεντρώθηκαν για τον ακριβώς αντίθετο λόγο αλλά δεν έκαναν αναφορά του γεγονότος ως σημαντικού). Από πρώτο χέρι μεταφέρω ότι για τα μεγέθη της Θεσσαλονίκης, μια συγκέντρωση 4-5 χιλιάδων ατόμων ήταν και παραμένει «μια πορεία ακόμη», στις 10.000 λέμε «ε, κάτι έγινε σήμερα» ενώ, για την Αθήνα, τα ίδια πάντα μεγέθη, περιγράφονται ως «δυναμική κλαδική συγκέντρωση». Βέβαια, που να το ξέρουν αυτό όσοι συγκεντρώθηκαν χθες βράδυ στο Σύνταγμα αφού, μέχρι τώρα το μόνο που ήξεραν για τις συγκεντρώσεις ήταν ότι δημιουργούσαν… κυκλοφοριακό κομφούζιο. Κι αυτή ήταν η επιεικέστερη κριτική.
Οπότε, το γεγονός ότι κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο αυτές οι -ας πω- 10.000 άνθρωποι για να διεκδικήσουν αυτό που πιστεύουν, έστω παρέα με τον Άδωνη και τους συν αυτώ, είναι κέρδος για την Δημοκρατία. Μάθανε τι σημαίνει να κατεβαίνεις στο πεζοδρόμιο, ποιό το βαθύτερο νόημα μιας τέτοιας ανάγκης. Ας αναλογιστούν τώρα, τι σήμαινε το γεγονός ότι δεκατίες ολόκληρες, τα φιλόξενα στην κινητοποιήσή τους κανάλια, αποσιώπησαν εσκεμμένα και παντελώς, κινητοποιήσεις άλλων συμπολιτών τους που μένουν όχι σε κάποια Ευρώπη, γενικώς και αορίστως, αλλά μόλις στο διπλανό οικοδομικό τετράγωνο. Ας αναλογιστούν, για το επίπεδο της «Δημοκρατίας» που έδερνε γυναίκες με γκλομπ, ψέκαζε με χημικά γερόντους και εξαφάνιζε κυριολεκτικά τα αιτήματα χιλιάδων και χιλιάδων διαδηλωτών. Ας αναλογιστούν, επίσης, όσοι από τους χθεσινούς παραμένουν ανιδιοτελείς και απλώς πιστεύουν αυτό που πιστεύουν, τι συνέβη και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα συνθέθηκαν με δάκρυα χαράς στα μάτια και είχαν συνεχώς την εικόνα της συγκέντρωσής σε φόντο επί τρίωρο, σε ποιό σίριαλ συμμετείχαν εθελοντικά ως κομπάρσοι. Και, τι θα έλεγαν, αν αυτά τα κανάλια, τους συμπεριφερόταν και τους ονομάτιζαν ως δεξιούς «μπαχαλάκηδες», «άφρονες», «ψεκασμένους», «δεξιούληδες», «φλώρους», «κυράτσες» και άλλους χαρακτηρισμούς που με ελαφρές παραλλαγές έχουν επιφυλάξει ως αντικειμενική ενημέρωση και σχολιασμό όσων έχουν απλώς άλλη -συμπτωματικώς αριστερή- άποψη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, οι φέροντες πλακάτ καταδίκης του… Στάλιν, ποιός «επιδέξιος Στάλιν» έκαμε κουμάντο τα προηγούμενα χρόνια, δείχνοντας τα γκλομπ ως αγαθή αγιαστούρα και, τα μικρόφωνα, ως λειασμένο κνούτο.
Είναι ωραία η Δημοκρατία, το ευκταίο ολοκλήρωμα της οποίας έξέφρασαν χθες με την συγκέντρωση, αλλά δεν υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. Ένα σκιάχτρο ήταν στη θέση της κι αυτοί δεν είχαν πει τίποτα, είχαν σιωπήσει και διαμαρτύρονταν μουλωχτά όταν άλλοι την διεκδικούσαν.
Και δύο μόνο παρατηρήσεις σε ότι αφορά την ουσία του μηνύματος που εξέπεμψαν με το σύνθημά τους. Ακούγοντας το «Μένουμε Ευρώπη» μου ήρθαν κατευθείαν στο νου οι 250 χιλιάδες -αυτή κι αν είναι συγκέντρωση- νέοι που έφυγαν από τη χώρα και … μένουν τώρα στην Ευρώπη. Τούτη η διατρητική «ειρωνεία» θα άξιζε να μας ανησυχήσει περισσότερο από το που μένουμε εμείς.
Και, με το συμπάθειο, αυτό το «πάση θυσία» θυμίζει με την σειρά του μια σαδιστική πρακτική που εφαρμοζόταν στα ορυχεία, όπου συνήθιζαν τα παλαιότερα χρόνια, να κατεβάζουν άλογα και μουλάρια για να σέρνουν τα βαγονέτα με το μετάλλευμα. Τα ζωντανά όμως δεν μπορούσαν με τίποτα να συνηθίσουν το σκοτάδι των στοών, δεν ήταν στη φύση τους να ζουν σε λαγούμια, λιβάδια και καθαρό αέρα ήθελαν, και, τότε, τότε οι άνθρωποι τα τύφλωναν πριν τα κατεβάσουν στο απέραντο εφιάλτη τους, να μην βλέπουν και να μην έχουν αίσθηση που βρίσκονται, και όντως δεν είχαν, τα παντέρημα.
* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ “Στο Κόκκινο 93,4” Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο “Κόκκινο 93,4” την εκπομπή “Ορθά- Κοφτά” με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο [email protected].